The Met Cloisters · New York · Onafhankelijke gids
Audiogids voor The Met Cloisters,
vijf stops, gratis.
Vijf middeleeuwse meesterwerken om hier te beluisteren, zonder iets te installeren. Over de rest van een collectie van zo'n 5.000 werken, van glas-in-lood tot grafbeelden, vertelt Chiaro je aan de hand van een foto.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan The Met Cloisters.
Annunciatietriptiek (Merode-altaarstuk)
The Met Cloisters, New York
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in The Met Cloisters.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Deze audiogids voor The Met Cloisters is één rondje door een gebouw op een heuvel boven de Hudson: vier zalen op de hoofdverdieping, niveau 1, en daarna één een trap lager. Je begint in de Merodezaal, zaal 19, bij een schilderij waarvoor een gezin thuis bad. Dan ga je naar de zeven jachttapijten in zaal 17, loop je via de zaal van de Negen Helden naar buiten, onder de roze arcaden van de kruisgang van Cuxa, zaal 07, steek je over naar de Spaanse apsis in de Fuentidueña-kapel, zaal 02, en eindig je een trap lager in de schatkamer, zaal 14, bij een kruis uit walrusivoor. Luisteren duurt samen zo'n elf minuten en het lopen tussen de stops minder dan tien; reken op anderhalf uur als je ook de tijd neemt om te kijken.
De gegevens bij elk werk komen uit de online collectie van het Met en uit een onafhankelijke naslagbron; de zaalnummers staan op de website van het museum zelf. The Cloisters leent werken uit en haalt ze weg voor restauratie, zoals elk museum. Zegt een zaalbordje iets anders dan deze pagina, volg dan het bordje, en laat ons even weten wat er veranderd is.
Stop 1 van 5 · Zaal 19, Merodezaal, niveau 1
Annunciatietriptiek (Merode-altaarstuk)
Werkplaats van Robert Campin · ca. 1427–1432 · Olieverf op eikenhout, 64,5 × 117,8 cm opengeklapt
Om op te letten
- Het piepkleine figuurtje met een kruis dat over de gouden stralen uit het ronde venster linksboven in het middenpaneel naar beneden glijdt. De duif die je verwacht, ontbreekt; zo laat de schilder de ontvangenis zien.
- Twee muizenvallen in de werkplaats van Jozef: een op zijn werkbank en een in het raam naar de straat. Augustinus noemde het kruis de muizenval van de duivel.
- De kaars op tafel, een tel geleden uitgeblazen, met een draadje rook dat nog van de pit omhoog kringelt.
- De blauwe lucht in de ramen achter Maria. Die is over het oorspronkelijke bladgoud geschilderd, een van de wijzigingen die na de eerste versie zijn aangebracht.
Transcriptie (2:23)
Buig je wat dichter naar voren dan beleefd voelt. Het hele altaarstuk is opengeklapt ongeveer een meter zeventien breed, en het middenpaneel is amper vierenzestig centimeter in het vierkant. Het was nooit voor een kerk bedoeld. Het werd gemaakt voor een vijftiende-eeuws gezin dat er thuis voor bad, en de laatmiddeleeuwse meubels om je heen zijn uitgekozen omdat ze de voorwerpen op het schilderij weerspiegelen.
Het middenpaneel is de Annunciatie, niet in een tempel maar in een gerieflijk huis uit de tijd van de schilder zelf. Maria zit in een rode jurk op de grond, verdiept in haar boek. De engel Gabriël is net binnengekomen en staat op het punt te spreken, en zij heeft hem nog niet opgemerkt. Kijk nu naar het ronde venster linksboven. Er vallen gouden stralen door naar binnen, en daarop glijdt een piepklein figuurtje met een kruis naar beneden. Dat is het Christuskind, onderweg. Op tafel is net een kaars uitgegaan. De pit gloeit nog en er kringelt een sliertje rook van op. Ernaast staat een lelie in een kan.
Op het rechterluik zit Jozef, een timmerman, gaatjes te boren in een plank. Op zijn werkbank staat een muizenval, en er staat er nog een in het raam van zijn werkplaats, naar de straat toe. Het is een grap met een theologische pointe. De heilige Augustinus schreef dat het kruis de muizenval van de duivel was, met de dood van Christus als aas. In 1966 betoogde een geleerde dat het ding op de werkbank eigenlijk een schaaf was. Datzelfde jaar liet een museumman in Liverpool, John Jacob, de val naar het schilderij nabouwen, en hij ving er een muis mee.
Op het linkerluik knielt de man die dit alles betaalde in de tuin. Hij gluurt door de open deur naar het wonder, alsof hij per ongeluk is binnengelaten. Achter hem knielt zijn vrouw. Zij zat niet in de eerste versie. Het Met leest het zo: het middenpaneel kwam eerst, waarschijnlijk zonder opdracht geschilderd; daarna bestelde de schenker de luiken, en in de jaren 1430, vermoedelijk na zijn huwelijk, werden zijn vrouw en de bode bij de poort toegevoegd. Zelfs de lucht achter Maria is een herziening. Die ramen waren van bladgoud, tot iemand ze blauw overschilderde.
Het schilderij komt uit de werkplaats van Robert Campin in Doornik, die soms de Meester van Flémalle wordt genoemd. Volgens de archieven had hij minstens twee assistenten in dienst, en een van hen was de jonge Rogier van der Weyden. Een eerdere, beschadigde versie van het middenpaneel is bewaard gebleven in Brussel en is misschien van Campin zelf.
Het dankt zijn naam aan de familie de Merode, Belgische edelen die het in de negentiende eeuw bezaten. Generaties lang bleef het in particuliere handen, door bijna niemand gezien, tot 1956, toen John D. Rockefeller junior de aankoop voor dit gebouw betaalde. Men noemde het een gebeurtenis van belang in de geschiedenis van het verzamelen in Amerika. Het Met noemt het een van de beroemdste vroeg-Nederlandse schilderijen, en dat komt voor een deel gewoon door de staat waarin het verkeert. Na zeshonderd jaar is dat kringeltje kaarsrook nog altijd scherp te zien.
Stop 2 van 5 · Zaal 17, zaal van de eenhoorntapijten, niveau 1
De eenhoorn rust in een tuin (De eenhoorn in gevangenschap)
Ontworpen in Frankrijk, geweven in de Zuidelijke Nederlanden · 1495–1505 · Schering van wol, inslag van wol, zijde, zilver en verguld zilver, 368 × 251,5 cm
Om op te letten
- De rode druppels die langs de witte flank van de eenhoorn lopen. Er zijn geen wonden; het Met leest ze als sap uit de openbarstende granaatappels erboven.
- De kikker tussen de viooltjes rechtsonder, daar neergezet, zouden middeleeuwse schrijvers zeggen, vanwege zijn luidruchtige paring.
- De ketting en het hek. De ketting zit niet goed vast en het hek is laag genoeg om overheen te springen. Hij blijft omdat hij dat wil.
- De letters A en E, tot een monogram geknoopt in de boom en in de hoeken. Ze komen terug in elk wandtapijt in de zaal, en niemand weet van wie ze zijn.
Transcriptie (2:09)
Zeven wandtapijten delen deze zaal, en maar één ervan is rustig. De andere vertellen over een jacht: edellieden en honden die een eenhoorn door het bos achtervolgen, hem bij een fontein insluiten, hem met speren doorsteken en zijn lichaam terugdragen naar een kasteel. En dan is er dit tapijt, waarop de eenhoorn weer leeft. Hij ligt in een tuin binnen een klein rond hekje, wit tegen een donkergroen veld vol bloemen. Het Met denkt dat het misschien als losstaand beeld is gemaakt, niet als het laatste hoofdstuk van de jacht.
Kijk naar het rood op zijn flank. Het lijkt bloed, en sommigen lezen het nog steeds zo. Maar deze eenhoorn heeft geen wonden, niet zoals de diepe sneden in de jachttaferelen. Kijk omhoog, de boom in. Dat zijn granaatappels, rijp en opengebarsten, en het rood is hun sap dat naar beneden druipt. In de middeleeuwen stond de granaatappel voor vruchtbaarheid en huwelijk, en het Met leest dit tapijt als een liefdesverhaal. De eenhoorn is de geliefde, getemd. Hij is aan de boom geketend, maar de ketting zit niet vast, en het hek is laag genoeg om overheen te springen. Hij zou weg kunnen. Hij wil niet.
Kijk nu naar beneden, naar de bloemen. Wilde orchidee, adderwortel, distel: allemaal door middeleeuwse kruidkundigen aangeprezen als hulp om kinderen te krijgen. En rechtsonder, tussen de viooltjes, een kikkertje, dat middeleeuwse schrijvers vermeldden om het lawaai dat het maakt als het paart. Op de hele reeks staan meer dan honderd planten, en botanici hebben er vijfentachtig van op naam gebracht.
Dan zijn er de letters, een A en een E, aan elkaar geknoopt en in de boom gehangen, en herhaald in de hoeken. Ze staan op elk tapijt hier, en niemand weet wiens initialen het zijn. Een theorie uit 1942 dat ze voor Anna van Bretagne stonden, is inmiddels verworpen. Het Met noemt de opdrachtgever nog altijd onbekend.
De Franse familie La Rochefoucauld bezat de tapijten eeuwenlang. Tijdens de Revolutie werden ze uit het kasteel van de familie geroofd en, zo gaat het verhaal, gebruikt om aardappels mee af te dekken. In de negentiende eeuw waren ze weer terug bij de familie, en in 1922 kocht John D. Rockefeller junior ze voor ongeveer een miljoen dollar. Hij schonk ze in 1937 aan het Met, een jaar voordat dit gebouw openging.
In 1998 gingen de tapijten van de muur om te worden gereinigd. Toen restauratoren de linnen voering weghaalden, bleken de kleuren op de achterkant nog beter bewaard dan die op de voorkant, de kant waar jij naar kijkt, en die is nog altijd zo helder.
Stop 3 van 5 · Zaal 07, kruisgang van Cuxa en Judy Black Garden, niveau 1
Kruisgang van Cuxa
Catalaans, uit de benedictijnenabdij Saint-Michel-de-Cuxa · ca. 1130–1140 · Marmer, ongeveer 27,4 × 23,8 m
Om op te letten
- De kleine plattegronden op de hoeken van de omgang. Ze laten zien welke stenen twaalfde-eeuws zijn en welke in de twintigste eeuw zijn gehouwen, want aan de kleur zie je het niet.
- Een hoekkapiteel waarop twee dieren één kop delen, een truc waarmee de beeldhouwers de hoek om kwamen.
- De zeemeermin die haar eigen staart vasthoudt, en de leeuwen die op hun eigen voorpoten kauwen.
- De fontein waar de twee tuinpaden elkaar kruisen, het middelpunt van het hele plan.
Transcriptie (2:02)
Ga even onder de arcade staan en kijk naar de kleur van de steen. Roze, met witte aders, warm zelfs op een grijze dag. Dit is het hart van het gebouw, en dat is met opzet. Een kruisgang was ook het hart van een klooster: een overdekte gang rond een open tuin, met een deur naar al het andere. Monniken liepen er in processie, lazen er hardop voor, mediteerden er, en deden er hun was, van hun kleren en van zichzelf.
Deze kapitelen komen uit de benedictijnenabdij Saint-Michel-de-Cuxa, aan de voet van de Canigou in de Pyreneeën, gesticht in 878. In 1791, in de nasleep van de Franse Revolutie, vertrokken de monniken en werden de stenen weggehaald en verspreid. De oorspronkelijke kruisgang was ongeveer twee keer zo groot als deze. George Grey Barnard, een Amerikaanse beeldhouwer die in Frankrijk middeleeuwse steen verzamelde, kocht wat hij kon vinden, naar verluidt voor honderdduizend dollar, en bracht het naar New York. Een deel van de kruisgang staat nog in Frankrijk, en daar wonen ook weer monniken: in Cuxa leeft vandaag een kloostergemeenschap.
Nu de verrassing. Niet alles wat je ziet is middeleeuws. Het Met telt zo'n vierhonderdzestig originele fragmenten, waaronder zesendertig kapitelen maar slechts twaalf van de schachten die ze dragen. Alles wat ontbrak, werd nieuw gehouwen, uit hetzelfde roze marmer uit de Languedoc, uit een groeve bij Cuxa die begin twintigste eeuw speciaal hiervoor weer werd geopend. Oud en nieuw zijn dezelfde steen, dus je oog kan ze niet uit elkaar houden. Zoek de kleine plattegronden op de hoeken van de omgang; die laten zien wat wat is. Het lage muurtje onder de zuilen en een deel van de bogen erboven zijn de reconstructie. De gebeeldhouwde bovenkanten zijn echt.
Loop dus rond en lees de kapitelen. Sommige zijn gladde blokken. Andere staan vol krullende bladeren en dennenappels, met leeuwen die mensen opeten of aan hun eigen voorpoten knagen, en een zeemeermin die haar staart omhooghoudt. Zoek op de hoeken naar dieren met twee lichamen en één gedeelde kop, een ontwerp dat bedacht is om om de rand van het blok heen te lopen. Niemand weet in welke volgorde de kapitelen in Cuxa stonden, dus er is geen verhaal om van het ene naar het volgende te volgen, en volgens het Met ging het de beeldhouwers minder om betekenis dan om energie, de spanning van lichamen die in steen zijn geperst.
In de tuin kruisen de paden elkaar bij een fontein, het gebruikelijke plan van een kloostertuin. In de lente en de zomer staat hij vol bloemen en ruikt de lucht naar lavendel, en dat is precies het effect waar de bouwers van deze plek op uit waren.
Stop 4 van 5 · Zaal 02, Fuentidueña-kapel, niveau 1
Apsis uit San Martín in Fuentidueña
Spaans, uit de kerk San Martín in Fuentidueña, Segovia · ca. 1175–1200 · Kalksteen; binnenkant van de apsis 919,5 × 749,3 × 843,3 cm
Om op te letten
- De twee grote figuren op de pijlers aan de opening van de apsis: links de heilige Martinus, de patroonheilige van de kerk, rechts Gabriël die de Maagd begroet.
- Daniël in de leeuwenkuil op het grote kapiteel rechts van de grote boog, tegenover de Aanbidding der Wijzen links.
- De gekruisigde Christus met wijd open ogen en een gouden kroon op zijn hoofd: levend aan het kruis, niet dood.
- De kleine nissen in de muur, waarin tijdens de mis waarschijnlijk het brood en de wijn stonden.
Transcriptie (2:13)
Loop eerst de hele lengte van deze zaal door voordat je iets van dichtbij bekijkt. Het is de grootste ruimte van het museum, en ze is gebouwd om je de maat en de klank van een twaalfde-eeuwse kerk te geven. Helemaal achteraan staat het enige deel dat origineel is. De apsis, het ronde uiteinde waar het altaar stond, is echte Spaanse steen, gebouwd rond 1175 tot 1200 voor de kerk San Martín in Fuentidueña, in de provincie Segovia.
Waarschijnlijk was het de kapel van een kasteel ernaast. Alles eraan is romaans: dikke muren, ronde bogen en maar drie kleine vensters. Maar kijk hoe zorgvuldig die vensters zijn afgewerkt, met zuiltjes, gebeeldhouwde kapitelen en een bewerkte lijst rondom elk venster, en hoe netjes de blokken zijn gehouwen en gepast.
Kijk nu naar de pijlers waar de apsis zich opent. De figuren die erop zijn uitgehakt, zijn ongewoon groot. Links staat de heilige Martinus, de patroonheilige van de kerk. Rechts brengt de engel Gabriël zijn boodschap aan de Maagd, en op een kapiteel vlak daarboven zie je de geboorte van Christus. Hoger, op de twee grote kapitelen die de grote boog dragen, staan links de Aanbidding der Wijzen en rechts Daniël tussen de leeuwen. In de nissen in de muur stonden waarschijnlijk het brood en de wijn voor de mis.
Deze apsis is niet van het Met. Op het bordje staat Exchange Loan from the Government of Spain, een ruilbruikleen van de Spaanse staat. Spanje stemde er ruim vijftig jaar geleden mee in om hem voor altijd uit te lenen, en hij werd steen voor steen uit elkaar gehaald: bijna drieduizenddriehonderd blokken, in achthonderdnegenendertig kisten over de Atlantische Oceaan verscheept. De kapel ging in 1961 open voor het publiek. In ruil gingen zes fresco's uit de Spaanse kapel van San Baudelio de Berlanga naar het Prado in Madrid, in een even lange bruikleen.
Twee dingen hier komen van elders. De schildering in de halve koepel, de Maagd met Kind op de troon, met de naderende Wijzen en aartsengelen aan haar zijde, is een fresco van rond 1100 dat wordt toegeschreven aan de Meester van Pedret. Het komt uit een kerk hoog in de Pyreneeën bij Tredòs, die in de twaalfde eeuw in handen was van de Tempeliers. Die kerk werd in 1936 geplunderd, tijdens de Spaanse Burgeroorlog, en de fresco's kwamen terecht bij musea en particuliere verzamelaars. En het grote kruisbeeld dat ervoor hangt, een beschilderde eikenhouten figuur aan een kruis van zachthout, gemaakt in Castilië rond 1150 tot 1200, toont Christus met wijd open ogen en een gouden kroon op zijn hoofd. Hij is niet stervende. Hij heeft al overwonnen, en er zit nog opvallend veel van zijn twaalfde-eeuwse verf op.
Stop 5 van 5 · Zaal 14, schatkamer, begane grond
Het Cloisters-kruis
Brits, mogelijk uit de abdij van Bury Saint Edmunds · ca. 1150–1160 · Walrusivoor, 57,5 × 36,2 cm
Om op te letten
- De gestileerde boomstam die aan de voorkant langs de schacht omhoogloopt: het kruis als levende boom.
- De regels piepkleine Latijnse letters langs de randen van de schacht en de armen, een deel van de achtennegentig opschriften op de twee zijden.
- De lege plek onderaan. De onderste plaquette, met de engel van Matteüs, is verloren gegaan.
- Hoe klein de figuren zijn: ongeveer een centimeter hoog, en het zijn er tweeënnegentig.
Transcriptie (1:58)
Na de wandtapijten en de steen voelt dit piepklein. Het Cloisters-kruis is zevenenvijftig en een halve centimeter hoog, gesneden uit walrusivoor, en het draagt tweeënnegentig figuren en achtennegentig opschriften, verdeeld over zijn twee zijden. De figuren zijn ongeveer een centimeter hoog. Het Met noemt het beeldprogramma ongeëvenaard in de christelijke kunst, en het loont om zo dicht bij het glas te komen als je kunt.
Aan de voorkant is de schacht uitgesneden als de stam van een boom die over het kruis ligt, zodat het kruis iets levends wordt. De vierkante plaquettes aan de uiteinden tonen taferelen uit de dood en de verrijzenis van Jezus. Aan de achterkant houden Hebreeuwse profeten rollen vast waarop hun eigen woorden staan, rond een medaillon in het midden met het Lam Gods, dat lijkt te worden doorstoken door een figuur die de Synagoge verbeeldt. Op de uiteinden van de achterkant staan de symbolen van de evangelisten: de leeuw van Marcus links, de os van Lucas rechts, de adelaar van Johannes bovenaan. De onderkant, waar de engel van Matteüs hoorde, is verloren gegaan.
Het kruis heet meestal Engels, gesneden rond 1150 tot 1160, en het wordt vaak in verband gebracht met de abdij van Bury Saint Edmunds in Suffolk, al denken sommige geleerden dat het eerder uit Midden-Europa komt. De opschriften zijn het ongemakkelijke deel, en het Met verzwijgt ze niet. Een aantal ervan zijn felle aanvallen op Joden. De ivoren Christusfiguur die er ooit aan hing, is verloren, maar het bordje boven aan het kruis is er nog. Waar daarop volgens de evangeliën Koning der Joden staat, is dat veranderd in Koning der Belijders. Het museum ziet in het kruis zelf een weerspiegeling van de vijandigheid tegenover Joden die toen in Engeland wijdverbreid was; tegen het einde van de dertiende eeuw waren ze het land uitgezet.
Hoe het hier terechtkwam, is een thriller. Er is niets over bekend tot het opdook bij Ante Topić Mimara, een Kroatische verzamelaar. Het British Museum wilde het hebben, maar hield zich in omdat hij niet kon bewijzen dat hij het volle recht had om het te verkopen. Thomas Hoving, toen conservator hier, zou met Mimara koffie zijn blijven drinken tot de optie van het British Museum om middernacht verliep, en kocht het ter plekke voor zeshonderdduizend dollar. In 1963 kwam het in de collectie. Voor een voorwerp waarvan het lot afhing van een deadline om middernacht tussen twee van de grootste musea ter wereld, is het klein genoeg om in twee handen te houden.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles in The Met Cloisters.
De schatkamer is de laatste zaal van onze wandeling, niet de laatste zaal met een verhaal. Maak een foto van een kapiteel in de kruisgang van Saint-Guilhem, een glas-in-loodmedaillon in de Glass Gallery of een riddergraf in de Gotische Kapel, en de app vertelt je wat het is en waar het vandaan komt, en beantwoordt ter plekke hardop de vraag die je daarna stelt.
Voor je gaat
Zo kom je er
99 Margaret Corbin Drive, New York, NY 10040, in Fort Tryon Park in het noorden van Manhattan. Bij de hoofdingang loop je over kinderkopjes naar binnen, en binnen wachten nog zo'n 60 treden voordat je bij de kassa bent. Wie traploos naar binnen wil, neemt een gratis pendelbusje vanaf een halte bij de hoofdingang, en auto's kunnen passagiers afzetten bij de traploze ingang aan de binnenplaats.
Neem de A-trein richting uptown naar 190th Street en de lift van het station naar boven, naar Fort Washington Avenue. Vandaar loop je het bewegwijzerde pad door Fort Tryon Park, of neem je bus M4 voor één halte naar het museum. De M4 rijdt ook helemaal vanaf de buurt van Penn Station via Madison Avenue tot aan de deur, maar dat is een lange rit, dus trek er extra tijd voor uit.
Tickets
- Elke woensdag gesloten, en ook op Thanksgiving, 25 december en 1 januari. De deuren gaan om 10.00 uur open; van november tot en met februari sluiten ze om 16.30 uur in plaats van 17.00 uur.
- Volwassenen betalen $ 30, 65-plussers $ 22, studenten $ 17, en kinderen tot en met 12 jaar mogen gratis naar binnen. Reserveren hoeft niet, maar met een online ticket sla je de kassa over en loop je meteen door naar een zaalingang.
- Met je ticket kom je ook in The Met Fifth Avenue, maar alleen op dezelfde dag, de datum die erop staat. The Cloisters ligt helemaal aan de noordpunt van het eiland, dus plan ruim tijd tussen de twee in, en nog meer als je de bus neemt.
- Wie in de staat New York woont, betaalt wat hij wil, net als studenten uit de regio New York, New Jersey en Connecticut, met een minimum van één cent. Online vraagt dat tarief om een factuuradres in de staat New York; studenten uit New Jersey en Connecticut kopen hun ticket aan de kassa met hun studentenkaart.
- Foto's voor eigen gebruik mogen, zonder flits, maar pennen, videocamera's en selfiesticks blijven buiten de zalen.
- Van april tot en met oktober serveert het Trie Café broodjes en drankjes onder de arcaden van de Trie-kruisgang, van 11.00 tot 16.00 uur.
De officiële audiogids
Het Met geeft gratis een eigen digitale gids voor The Cloisters uit, met audiotours, uitleg bij objecten, plantenlijsten en video. Die draait in een gratis app die je op je telefoon installeert, en de audio kun je ook in een browser afspelen op metmuseum.org/audio, via de gratis wifi van het museum. Onze stops kosten evenmin iets; richt de Chiaro-app op alles waar de tour van het Met aan voorbijgaat.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor The Met Cloisters?
Ja, zelfs twee. De onze zijn de vijf stops hierboven: elk speelt af in elke browser op je telefoon, met de tekst eronder uitgeschreven. Het Met biedt daarnaast gratis een eigen digitale gids. Sta je voor iets anders, van een kapiteel tot een grafbeeld, maak dan een foto en de Chiaro-app vertelt je erover.
Wat kost de officiële audiogids van The Met Cloisters?
Niets. De gids van het Met voor The Cloisters zit in een gratis app, en de audio speelt ook af in je browser op metmuseum.org/audio, via de gratis wifi in het gebouw.
Waar hangen de eenhoorntapijten in The Met Cloisters?
In zaal 17, de zaal van de eenhoorntapijten, op de hoofdverdieping. Alle zeven tapijten hangen daar bij elkaar; van één ervan, De eenhoorn geeft zich over aan een maagd, zijn alleen twee fragmenten over. Het Merode-altaarstuk is vlakbij, in zaal 19, de Merodezaal.
Is The Met Cloisters op woensdag gesloten?
Ja. Het museum is zes dagen per week open en elke woensdag dicht, en verder op Thanksgiving, 25 december en 1 januari. Op openingsdagen gaan de deuren om 10.00 uur open; van maart tot en met oktober sluiten ze om 17.00 uur, in de winter om 16.30 uur.
Geeft een ticket voor The Met Cloisters ook toegang tot The Met Fifth Avenue?
Ja, maar alleen voor één dag. Volgens het Met geldt elk ticket voor de tentoonstellingen en voor toegang tot beide vestigingen op dezelfde dag, de datum die erop gedrukt staat. Kom je de dag erna terug, dan heb je een nieuw ticket nodig.
Hoe kom ik met de metro bij The Met Cloisters?
Neem de A-trein richting uptown naar 190th Street en de lift naar Fort Washington Avenue. Loop dan de route door Fort Tryon Park, of neem bus M4 één halte tot aan de deur van het museum.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan The Met Cloisters.