Direct naar de inhoud

Kathedraal van Sevilla · Sevilla · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de kathedraal van Sevilla,
vijf stops, gratis.

Een minaret die op 10 maart 1198 af was en nu een klokkentoren is van zo’n 95 meter tot de top van zijn windwijzer: hoor hier vijf plekken in de kathedraal, en maak daarna met Chiaro een foto van een van haar tachtig kapellen voor de rest van het verhaal.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de kathedraal van Sevilla.

9:41

De Giralda, vanaf de Plaza Virgen de los Reyes

Kathedraal van Sevilla

0:00 2:16
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

De kathedraal van Sevilla begint buiten, en deze gratis audiogids, die je op eigen houtje volgt, ook: stop één speelt op de Plaza Virgen de los Reyes, op de noordoostelijke hoek van de kathedraal, met de hele Giralda boven je en nog geen kaartje in je hand. Eenmaal binnen stuurt het Cabildo, het kathedraalkapittel, iedereen eerst de toren op, dus stop twee ligt op de klokkenverdieping, met je blik naar het noordwesten, omlaag in de Patio de los Naranjos. Terug beneden steek je het oostelijke deel over naar de zuidarm van het transept, voor het graf van Christoffel Columbus; je loopt noordwaarts naar de viering, waar het hoofdretabel je door zijn vergulde hek aankijkt; en je eindigt in de Patio de los Naranjos, waar de Poort van de Vergiffenis je uitlaat in de Calle Alemanes. Samen duren de vijf opnamen ongeveer elf minuten, de klim telt vijfendertig hellingen omhoog en evenveel omlaag, en het Cabildo rekent voor een volledig bezoek aan kathedraal en toren op zo’n 75 minuten.

Prijzen, ingangen en openingstijden op deze pagina zijn overgenomen van de eigen pagina’s van het Cabildo op catedraldesevilla.es en er regel voor regel mee vergeleken; namen, data en maten steunen op die pagina’s en op Wikipedia, en waar die twee verschillende getallen geven, staat erbij van wie het getal is. Dit is in de eerste plaats een kathedraal waar gebeden wordt en pas daarna een monument, en diensten gooien de bezoekdag vaak op korte termijn om. Een suppoost of een mededeling bij de Prinsenpoort gaat dus voor alles wat hier staat; laat het ons weten als ze ervan afwijken.

Stop 1 van 5 · Plaza Virgen de los Reyes, het openbare plein aan de noordoostkant van de kathedraal, voor het Aartsbisschoppelijk Paleis, met je blik omhoog naar de Giralda; buiten elke kaartcontrole

De Giralda, vanaf de Plaza Virgen de los Reyes

Almohadische minaret, begonnen door Ahmad ibn Baso en in baksteen opgetrokken door Ali al-Ghumari voor kalief Abu Yaqub Yusuf en zijn zoon Abu Yusuf Yaqub al-Mansur; renaissance-klokkenverdieping van Hernán Ruiz II, de Jonge; Giraldillo gegoten door Bartolomé Morel · Minaret 1184–1198; klokkenverdieping 1558–1568; Giraldillo geplaatst op 13 augustus 1568 · Baksteen op een voet van gehouwen steen van 13,6 m in het vierkant; de Almohadische schacht is 50,51 m hoog, en tot de top van de Giraldillo is het zo’n 95 m

Om op te letten

  • De panelen met een net van ruiten aan weerszijden van de middelste vensters. Dat is sebka, Almohadisch metselwerk, en van een afstand heeft de kathedraal het in haar eigen beschrijving precies goed: een netwerk van ruiten.
  • De lijn waar de kale bakstenen schacht ophoudt en de renaissance-klokkenverdieping van 1558 tot 1568 begint, met haar open klokkenbogen en de Latijnse inscriptie die daarboven rond de fries loopt.
  • Het bronzen beeld helemaal bovenop, een vrouw met een vaandel dat met de wind meedraait. Zij is de Giraldillo, en de hele toren is naar haar genoemd.
  • De apsis met de koepel links van je. Die hoort bij de Capilla Real, de koninklijke kapel waaraan in 1551 werd begonnen, en de koepel werd voltooid door dezelfde Hernán Ruiz die de klokkenverdieping bouwde.
Transcriptie (2:16)

Leg je hoofd in je nek en volg de toren van de grond tot de bronzen vrouw op de top, want je kijkt naar twee gebouwen die op elkaar zijn gestapeld, met vier eeuwen ertussen. De onderste twee derde is een minaret. Alles vanaf de klokkenbogen omhoog is een christelijke klokkenverdieping die er in de jaren zestig van de zestiende eeuw bovenop werd gezet.

De minaret was er eerst. Het werk begon in 1184: een toren voor de grote moskee die de Almohadische kalief Abu Yaqub Yusuf, wiens hoofdstad in al-Andalus Sevilla was, op deze plek had laten bouwen. Het liep niet van een leien dakje. De bouw lag bijna meteen na de start stil en kwam pas rond 1188 weer op gang, onder de zoon van de kalief, Abu Yusuf Yaqub al-Mansur. Ahmad ibn Baso had de voet in gehouwen steen gelegd, op een fundering met hergebruikte blokken uit de muren van een ouder paleis en uit de Romeinse stadsmuur, en een architect uit de Maghreb, Ali al-Ghumari, trok daarop de schacht in baksteen op. Op tien maart 1198 was hij klaar, met vier metalen bollen op de top, ter ere van de overwinning van al-Mansur op Alfons de Achtste van Castilië.

Kijk nu naar de kant die naar je toe gekeerd is. Die is verdeeld in drie verticale stroken. In het midden lopen de vensters omhoog, en ze klimmen trapsgewijs, omdat er achter hen een helling door de toren omhoog draait en elk venster een stuk daarvan verlicht. Aan weerszijden zit dat vlechtwerk van ruiten, sebka, en als je er dichtbij kon komen, zou je zien dat de zuiltjes eronder marmeren kapitelen dragen die twee of drie eeuwen ouder zijn dan de toren: Omajjadische kapitelen uit de negende en tiende eeuw, in de stijl van Madinat al-Zahra. De historicus Leopoldo Torres Balbás telde er hier tweeënnegentig.

De bollen hielden het niet. Een aardbeving in 1356 haalde ze naar beneden. Twee eeuwen later bouwde Hernán Ruiz de Tweede, tussen 1558 en 1568, de klokkenverdieping die je boven de kale baksteen ziet, en rond de top schreef hij in het Latijn dat de naam van de Heer een zeer sterke toren is. Op dertien augustus 1568 werd het bronzen beeld van het Geloof, gegoten door Bartolomé Morel, op de top gezet, draaiend met de wind. Een windwijzer in de vorm van een mens of een dier heet in het Spaans een giralda, en Cervantes gebruikt het woord in Don Quichot nog voor het beeld zelf. Pas later gleed de naam omlaag naar de hele toren.

Nog één ding voordat je naar binnen gaat. Het beeld daarboven is het origineel. Ze staat er sinds 2005 weer, na zes jaar weg te zijn geweest voor restauratie, en draagt nu meetinstrumenten in zich die bijhouden hoe ze veroudert.

Stop 2 van 5 · De Giralda, klokkenverdieping, noordwestkant, met je blik omlaag in de Patio de los Naranjos

De top van de Giralda, met uitzicht omlaag op de Patio de los Naranjos

Hellingen in de Almohadische minaret, aangelegd onder Ali al-Ghumari; klokkenverdieping van Hernán Ruiz II, de Jonge; de binnenplaats beneden aangelegd als de hof van de moskee voor de rituele wassing · Hellingen 1184–1198; klokkenverdieping 1560–1562 · 35 bakstenen hellingen en een laatste trap van 17 treden naar de klokkenverdieping, zo’n 50 m boven het plein, boven op de Almohadische schacht; de binnenplaats beneden meet 43 bij 81 meter

Om op te letten

  • Het raster van sinaasappelbomen beneden, en de smalle geulen in de bestrating ertussen. Ze tekenen geometrische figuren en voeren nog altijd water aan.
  • De ronde fontein midden op de binnenplaats. De bovenste schaal is Visigotisch, ouder dan de moskee, en het is dezelfde schaal waaraan het Almohadische Sevilla zich voor het gebed waste.
  • De twee overgebleven galerijen langs de zijkanten van de binnenplaats. Het waren er drie; de westelijke werd in 1618 afgebroken voor de bouw van de kerk van het Sagrario.
  • De helling die je net bent op gelopen. Volgens de kathedraal was die breed genoeg voor een ruiter te paard.
Transcriptie (2:08)

Kom eerst even op adem. Je hebt net vijfendertig hellingen en zeventien treden achter de rug, en niemand heeft die hellingen voor toeristen gebouwd. Een kroniekschrijver uit die tijd noteerde dat ze breed en hoog genoeg waren gemaakt voor lastdieren, mensen en de bewakers, en de kathedraal gaat in haar eigen beschrijving nog verder: een ruiter kon er te paard naar boven. Het verhaal wil dat de man die tot het gebed opriep, helemaal tot boven kon rijden. De eerlijke versie is dat de hellingen het toelaten, en dat niemand ooit een document heeft gevonden waarin staat dat iemand het ook deed.

Waar je op weg naar boven omheen liep, is de kern van de minaret: een vierkant prisma met zeven overwelfde kamers boven elkaar, en de helling slingert zich tussen die kern en de vier buitenmuren. Je staat waar de Almohadische schacht ophoudt, zo’n vijftig meter boven het plein, en alles om je heen en boven je is de klokkenverdieping van Hernán Ruiz. Toen de kathedraal hem in december 1557 koos, kwam hij uit Córdoba met een kant-en-klaar ontwerp en een maquette van de toren op een vijftigste van de ware grootte.

Door de klokken om je heen is dit de Spaanse kathedraal met de meeste klokken: vierentwintig, waarvan achttien helemaal rondzwaaien en zes met een klepel worden aangeslagen, en dan nog één op de verdieping hierboven, die de uren slaat. Die ene, San Miguel de las Victorias, is de oudste. Deze toren had de eerste openbare torenklok van Spanje, opgehangen in 1400 in het bijzijn van koning Hendrik de Derde van Castilië; de opvolger uit de achttiende eeuw werd gebouwd door een franciscaner broeder, José Cordero. Toen de klokken in 1998 werden gerestaureerd, moesten er zes opnieuw worden gegoten, werden er tien gelast en vier opnieuw gestemd.

Ga nu naar de noordwestkant en kijk recht naar beneden. Die rechthoek met sinaasappelbomen, drieënveertig bij eenentachtig meter, was de binnenhof van de moskee, de sahn, waar de gelovigen hun rituele wassing deden voordat ze de gebedszaal binnengingen. De gebedszaal zelf stond waar nu de kathedraal staat, een gebouw van ongeveer honderddertien bij honderdvijfendertig meter met zeventien beuken. Volg de dunne lijnen in de bestrating tussen de bomen: het zijn watergeulen, aangelegd in geometrische figuren, en ze brengen nog altijd water naar elke boom. In het midden staat de fontein, met een bovenste schaal die Visigotisch is, ouder dan de moskee: dezelfde schaal die de Almohadische fontein gebruikte.

Tel de arcaden rond de binnenplaats. Er zouden drie galerijen moeten zijn, en er zijn er twee. De westelijke verdween in 1618 om plaats te maken voor de kerk van het Sagrario, en die kerk vult die kant van de binnenplaats nog altijd.

Stop 3 van 5 · Zuidarm van het transept, tegenover de Prinsenpoort (Puerta de San Cristóbal), naast de grote muurschildering van de heilige Christoffel

Het graf van Christoffel Columbus

Arturo Mélida y Alinari (1849–1902), ontworpen voor de kathedraal van Havana · Ontworpen in 1891; in Sevilla geplaatst op 17 november 1902 · Vier herauten van 260 cm hoog, gegoten in brons met gezichten en handen van albast, die de lijkkist dragen op een stenen sokkel

Om op te letten

  • De bleke gezichten en handen van de herauten. Die zijn van albast; de rest van elke figuur is brons. De twee voorste staan voor Castilië en León, de twee achterste voor Aragon en Navarra.
  • Het wapen tussen de herauten van Castilië en Aragon. Het is het deurtje van de lijkkist, en daarachter liggen de resten van de admiraal, in een vergulde loden urn uit 1795.
  • De reusachtige heilige Christoffel op de muur naast het graf, en de Prinsenpoort tegenover het graf, ook aan de heilige Christoffel gewijd. Mélida koos deze plek zelf.
Transcriptie (2:26)

Vier bronzen mannen, elk twee meter zestig groot, dragen aan het eind van het zuidelijke transept een lijkkist op hun schouders: een rouwstoet, gegoten in metaal. Hun gezichten en handen zijn van albast, en daarom zien ze er zo bleek uit tegen het donkere metaal. De twee voorop zijn de koninkrijken Castilië en León, de twee achteraan Aragon en Navarra. Tussen Castilië en Aragon, op de zijkant van de kist, zit het wapen van de admiraal, en dat is in werkelijkheid het deurtje van de kist.

De kist heeft niet de maat van Columbus, en dat was ook nooit de bedoeling. Binnenin staat een vergulde loden urn uit 1795, met een deksel waarop staat: hier liggen de beenderen van Christoffel Columbus, eerste admiraal en ontdekker van de Nieuwe Wereld.

Die beenderen hebben na zijn dood meer gereisd dan de meeste mensen in hun hele leven. Columbus stierf op twintig mei 1506 in Valladolid en werd daar begraven in het franciscanenklooster. Zijn zoon Diego liet hem overbrengen naar het kartuizerklooster van Sevilla, La Cartuja, dat het lichaam in april 1509 ontving. Ergens na 1536, niemand weet precies wanneer, staken de resten de Atlantische Oceaan over, naar de kathedraal van Santo Domingo. Toen Spanje zijn deel van Hispaniola aan Frankrijk afstond, werden ze op twintig december 1795 opgegraven en naar Havana gebracht. En toen Spanje in 1898 Cuba verloor, kwamen ze terug: op negentien januari 1899 bereikten ze Sevilla, aan boord van een schip dat toevallig de Giralda heette.

Het monument kwam in zekere zin met ze mee. Arturo Mélida, een beeldhouwer uit Madrid, ontwierp het in 1891 voor de kathedraal van Havana, en het werd in plaats daarvan hier voltooid. Mélida koos de plek zelf: naast de enorme heilige Christoffel op de muur, en tegenover de deur die aan dezelfde heilige is gewijd, de naamheilige van de admiraal. Het werd ingehuldigd op zeventien november 1902. Vier weken later stierf Mélida in Madrid.

Zijn het echt zijn beenderen? Santo Domingo zegt van niet: in 1877 werd in de kathedraal daar een loden kistje gevonden met een opschrift voor de ontdekker, en die beenderen, sinds 1992 bewaard in het Faro a Colón, de Columbusvuurtoren, zijn nooit op DNA onderzocht. Die van Sevilla wel. In 2003 werden er monsters van genomen, en ook van de beenderen van zijn broer Diego en zijn zoon Hernando. De korte stukjes mitochondriaal DNA kwamen overeen met die van de broer, en de onderzoekers concludeerden dat in elk geval wat hier ligt Christoffel Columbus is.

Kijk voordat je verdergaat nog even omhoog naar de heilige Christoffel. De Italiaanse schilder Mateo Pérez de Alesio, die in deze kathedraal aan een heilige Christoffel werkte, zou tegen zijn collega Luis de Vargas hebben gezegd dat één geschilderd been van Vargas meer waard was dan zijn eigen hele heilige.

Stop 4 van 5 · Middenschip, in de viering waar de hoofdbeuken elkaar kruisen, met je gezicht naar de Hoofdkapel (Capilla Mayor) achter haar vergulde hek

Het hoofdretabel van de Capilla Mayor

Ontworpen door de Vlaamse beeldhouwer Pieter Dancart (uiterlijk in 1488 overleden), voortgezet door Pedro Millán en door Jorge Fernández Alemán en zijn broer Alejo; zijvleugels van Roque Balduque, Juan Bautista Vázquez en Pedro de Heredia · 1482–1564 · Verguld en beschilderd houtsnijwerk, volgens de kathedraal bijna 30 meter hoog en bijna 20 meter breed; 44 reliëfs en meer dan 200 figuren

Om op te letten

  • De kleine zittende Maria midden in de onderste rij, boven het zilveren tabernakel. Zij is de dertiende-eeuwse Virgen de la Sede, en de kathedraal is naar haar genoemd.
  • Het kruisbeeld helemaal bovenaan, onder het gewelf: de Christus van het Miljoen, uit een veertiende-eeuwse calvarie die uit de oudere kerk is bewaard.
  • De figuren die groter worden naarmate de rijen hoger komen. Dat is met opzet, zodat de bovenste rijen vanaf jouw plek nog te lezen zijn.
  • Sevilla zelf, en deze kathedraal, uitgesneden in de reliëfs van de voet.
Transcriptie (2:13)

Ga in de viering staan en kijk naar het oosten, door het vergulde hek. De wand van goud die het verre eind van de kapel vult, is één enkel stuk houtwerk, bijna dertig meter hoog en bijna twintig breed, en volgens de kathedraal het grootste retabel van de christelijke wereld. Er ging het grootste deel van een eeuw in zitten. De Vlaamse beeldhouwer Pieter Dancart maakte het ontwerp en begon in 1482 te snijden; in het voorjaar van 1488 was hij blijkbaar dood, want toen kwam er een commissie kijken hoe ver hij gekomen was. Een andere Vlaamse meester werkte door tot 1505, daarna Pedro Millán, daarna de broers Jorge en Alejo Fernández, die de voorkant in 1529 voltooiden. In 1550 besloot het kapittel het breder te maken, met twee zijvleugels die haaks naar voren staan, en die waren pas in 1564 klaar.

Je leest het in rijen, van onder naar boven, als een boek vol taferelen: vierenveertig reliëfs, meer dan tweehonderd figuren, het leven van Maria en van Christus. En nu de truc. De figuren groeien naarmate de rijen stijgen. De beeldsnijders maakten de bovenste rijen groter, zodat ze vanaf de vloer, met de top tot dertig meter boven je, even groot zouden lijken als die op ooghoogte. Vergelijk de bovenste rij met de onderste en je ziet het.

Twee dingen zijn ouder dan het hele bouwwerk. Helemaal bovenaan, tegen het gewelf, staat een gotische calvarie uit de veertiende eeuw die uit de vorige kerk werd bewaard en omhooggetild om het geheel te bekronen; het kruisbeeld heet de Christus van het Miljoen, naar het miljoen genaden die het volgens de Sevillanen in tijden van epidemie verleende. Aan het andere eind, midden in de onderste rij, zit een kleine Maria uit de dertiende eeuw, de Virgen de la Sede, de Maagd van de Zetel. Aan haar dankt het gebouw zijn naam: de kathedraal van de Heilige Maria van de Zetel. Onder haar staat een zilveren tabernakel dat Francisco de Alfaro in 1593 maakte.

Het hek waar je doorheen kijkt, is een meesterwerk op zich, betaald door aartsbisschop Diego de Deza en gemaakt door een dominicaner broeder, Francisco de Salamanca. Het heeft heel wat moeten beschermen. De lantaarn boven de viering waar je staat, stortte in 1511 in, en opnieuw in 1888, toen een aardbeving hem omlaag haalde en, volgens één verslag, alle kostbare voorwerpen eronder vernielde. Het retabel zelf werd voor het laatst gerestaureerd in een campagne van twee jaar die in 2014 werd afgerond.

Nog één detail voor wie goede ogen heeft: langs de voet, tussen de martelaarstaferelen, sneden de beeldsnijders gezichten op Sevilla en op deze kathedraal zelf.

Stop 5 van 5 · Patio de los Naranjos, noordkant van de kathedraal, bij de fontein in het midden, met je gezicht naar het noorden, naar de Poort van de Vergiffenis (Puerta del Perdón), de uitgang voor culturele bezoekers

De Patio de los Naranjos en de Poort van de Vergiffenis

Bouwers van de Almohadische moskee onder kalief Abu Yaqub Yusuf; terracottabeelden van Miguel Florentín (1520) en stucwerk van Bartolomé López (1522) · Binnenplaats en poort 1172–1198; beelden 1520, stucwerk 1522 · Bakstenen binnenplaats van 43 bij 81 meter met sinaasappelbomen en watergeulen; de poort een spitse hoefijzerboog onder een gekanteelde bovenverdieping

Om op te letten

  • De vorm van de boog in de Poort van de Vergiffenis: een spits hoefijzer, de vorm die de Almohadische bouwers hem gaven en die hij volgens de kathedraal heeft behouden.
  • De fontein naast je. Het bassin eromheen is modern, maar de bovenste schaal is Visigotisch: dezelfde die de fontein van de moskee zelf gebruikte.
  • De krokodil die aan het plafond hangt van de overdekte galerij in de noordoostelijke hoek, bij de Puerta del Lagarto: een oud votiefgeschenk dat voor een hagedis (lagarto) werd aangezien en de poort zijn naam gaf.
  • Draai je om zodra je buiten op straat staat: het terracottareliëf van Christus die de handelaars verdrijft, door Miguel Florentín, 1520, zit aan de buitenkant boven de boog.
Transcriptie (2:17)

De poort voor je, aan het noordeinde van de binnenplaats, is al meer dan achthonderd jaar een weg naar binnen en naar buiten. De Poort van de Vergiffenis was de hoofdingang van de Almohadische moskee, op één lijn met de middenbeuk van de gebedszaal en met de mihrab, de nis die de richting van Mekka aangaf. Kijk naar de boog onder de diepe houten dakrand. Het is een spits hoefijzer, en volgens de kathedraal heeft hij zijn oorspronkelijke vorm sinds de twaalfde eeuw behouden. Iedere gelovige die in het Almohadische Sevilla naar het vrijdaggebed kwam, liep onder die ronding door naar binnen.

Op deze binnenplaats deden ze eerst hun wassing. Het was de sahn van de moskee, de hof voor de rituele wassing, en de christenen hielden hem na 1248 aan en vonden er andere bestemmingen voor: een begraafplaats, een plek voor de jaarmarkten van de stad, een plek om te preken. De fontein bij je is modern, maar de bovenste schaal is Visigotisch, ouder dan de moskee, en het is dezelfde schaal die de Almohadische fontein had. De sinaasappelbomen staan in een strak raster, en de dunne geulen ertussen, die je vanaf de top van de toren zag, voeren nog altijd het water aan.

Zoek voordat je weggaat de overdekte galerij op in de noordoostelijke hoek van de binnenplaats, de Nave del Lagarto, en kijk omhoog bij de Puerta del Lagarto. Lagarto betekent hagedis, en de hagedis die daar aan het plafond hangt, is in werkelijkheid een krokodil, opgezet, een oud votiefgeschenk. Op de verdieping boven die galerij zit de Biblioteca Colombina. Die groeide uit de nalatenschap van Hernando Colón, de zoon van Christoffel Columbus, die in 1552 aan de kathedraal toeviel: zo’n zesduizend stukken, waarvan negenhonderdveertig boeken die vóór 1501 zijn gedrukt, en tussen de handschriften het origineel van het Boek der Profetieën dat Columbus zelf in 1504 schreef. Zo bewaart hetzelfde gebouw het handschrift van de man wiens beenderen je net hebt gezien.

Ook de deuren van de poort zijn Almohadisch: hout, bekleed met brons en bewerkt met vlechtwerk en Kufische inscripties die twee religieuze spreuken herhalen, waarvan de eerste een echo van de Koran is: de macht behoort aan God, en de eeuwigheid behoort aan God. De kloppers die er nu op zitten, zijn kopieën; de originelen worden binnen in de Giralda bewaard.

Loop erdoor, de Calle Alemanes in, en draai je om. Aan de straatkant heeft de christelijke stad de oude poort aangekleed: terracottabeelden uit 1520 van Miguel Florentín, Sint-Petrus en Sint-Paulus aan de zijkanten, Maria en de aartsengel Gabriël daarboven, en boven de boog een groot reliëf van Christus die de handelaars uit de Tempel verdrijft, aangebracht op de voordeur van een voormalige moskee.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in de kathedraal van Sevilla ziet.

Tachtig kapellen, vijftien deuren, vierentwintig klokken en vierenveertig gesneden reliëfs op één retabel: een wandeling van vijf stops raakt alleen de oppervlakte. Fotografeer een grafsteen in de vloer, een geschilderde heilige boven een zijaltaar, de Kufische letters op een bronzen deur of het wapen op een hek, en Chiaro vertelt je wie het maakte, wie het betaalde en wat er staat, en blijft vertellen zolang jij onder de gewelven blijft.

Ligt Columbus hier echt?Welk tafereel is dit reliëf?Wat staat er op deze deur?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Avenida de la Constitución s/n, 41004 Sevilla. Bezoekers met een onlinekaartje gaan naar binnen via de Puerta del Lagarto; kaartjes die je op de dag zelf koopt, haal je aan de kassa en gebruik je bij de Prinsenpoort (Puerta del Príncipe, ook Puerta de San Cristóbal genoemd), de deur in de zuidarm van het transept. De uitgang is de Poort van de Vergiffenis, van de Patio de los Naranjos naar de Calle Alemanes.

De routebeschrijving van de kathedraal zelf: de tram Metrocentro tot de halte Archivo de Indias; metrolijn 1 van Sevilla tot Puerta de Jerez; de Tussam-bussen C1, C2, C3, C4, 5, 41 of 42 tot Jardines del Cristina, waar ook de speciale vliegveldbus AE stopt; of een Cercanías-trein van Renfe tot San Bernardo.

02

Tickets en toegang

  • Eén kaartje, het algemene bezoek, geldt voor de kathedraal, de Giralda en de kerk van El Salvador: € 13 online of € 14 aan de kassa, met korting € 7 of € 8 voor 65-plussers, studenten tot 25 jaar, bezoekers met een handicap tussen 33% en 65% en volwassen leden van grote gezinnen, en gratis voor kinderen tot 13 jaar onder begeleiding van een volwassene; voor elke korting heb je een bewijsstuk nodig. De tijd op het kaartje is het moment waarop je naar binnen gaat; daarna mag je tot sluitingstijd blijven zo lang je wilt.
  • De kassa stopt om 18.00 uur met verkopen en het gebouw loopt om 19.00 uur leeg. Op zondag kun je alleen ’s middags terecht, en dan gaan de kassa’s om 14.30 uur open; de openingstijd op weekdagen schuift mee met de liturgische kalender. Het toeristische bezoek ligt stil zolang er een dienst is, en het Cabildo kan de tijden zonder aankondiging wijzigen, dus kijk in zijn agenda voor jouw dag.
  • Op zondag is er ook een gratis openbaar bezoek, afhankelijk van de liturgische agenda: de kaartjes daarvoor haal je persoonlijk op aan de kassa bij de Prinsenpoort, van 17.00 uur tot sluitingstijd, en de plaatsen zijn beperkt.
  • Fotograferen mag zonder flits of statief, zolang je niemand stoort die aan het bidden is. Kleed je respectvol en zet binnen je hoed of pet af. De daken van de kathedraal zitten niet bij het algemene kaartje; die bezoek je met een aparte rondleiding.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiogids van het Cabildo kost € 5, of € 4 als app, en het Cabildo verzorgt ook rondleidingen door de kathedraal en de Giralda voor € 20 online, van elk ongeveer negentig minuten; dove bezoekers kunnen gratis een gids in gebarentaal vragen, en de folder met rondleidingen en de algemene plattegrond bij het informatiepunt kosten niets. Onze vijf stops zijn gratis, gaan dieper in op minder plekken en zetten elk woord uitgeschreven onder de speler, wat goed uitkomt in een kerk waar je het geluid liever zacht houdt.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor de kathedraal van Sevilla?

Deze pagina is er een: vijf stops van het plein onder de Giralda tot de Poort van de Vergiffenis, kosteloos gestreamd in de browser van je telefoon, met elke tekst uitgeschreven onder de speler. De eigen audiogids van het Cabildo is niet gratis: € 5, of € 4 als app. Voor een kapel, een graf of een schilderij dat niet in de vijf zit, maak je een foto en laat je Chiaro vertellen.

Welk deel van de audiogids voor de kathedraal van Sevilla speelt buiten, zonder kaartje?

De eerste stop: die is geschreven voor de Plaza Virgen de los Reyes, het openbare plein op de noordoostelijke hoek, waar je de hele Giralda ziet zonder langs een controle te gaan. De andere vier liggen binnen en vragen het kaartje voor het algemene bezoek, dat geldt voor de kathedraal, de Giralda en de kerk van El Salvador.

Wat kost de officiële audiogids van de kathedraal van Sevilla?

€ 5 voor de audiogids van het Cabildo, of € 4 als app. Een rondleiding door de kathedraal en de Giralda kost € 20 online of € 21 aan de kassa, met € 1 administratiekosten bij onlineaankoop, en duurt ongeveer negentig minuten.

Zit de beklimming van de Giralda bij het kaartje voor de kathedraal van Sevilla?

Ja. Het standaardkaartje is het algemene bezoek aan de kathedraal en de Giralda, en het bezoek begint zelfs bij de toren, die een eigen toegangscontrole heeft. Naar boven gaat het via vijfendertig hellingen en een korte laatste trap van zeventien treden naar de klokkenverdieping. Alleen voor de daken heb je een aparte rondleiding nodig.

Welke deur neem ik bij de kathedraal van Sevilla, en wanneer is die open?

Met een onlinekaartje ga je naar binnen via de Puerta del Lagarto; koop je op de dag zelf, dan ga je naar de kassa en de Prinsenpoort in het zuidelijke transept. De kassa sluit om 18.00 uur en het gebouw om 19.00 uur, op zondag kun je alleen ’s middags terecht, en tijdens diensten stopt het toeristische bezoek, dus de agenda van het Cabildo voor die dag is het eerste waar je naar kijkt.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de kathedraal van Sevilla.