Direct naar de inhoud

Sagrada Família · Barcelona · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de Sagrada Família,
vijf stops, gratis.

Alle vijf spelen af in dit tabblad, zonder dat je iets hoeft te installeren, en drie ervan kun je al vanaf de stoep beluisteren voordat je een ticket hebt. De toren van Jezus Christus bereikte in februari 2026 zijn volle hoogte van 172,5 meter, op een bouwplaats waar al 144 jaar wordt gewerkt; richt Chiaro op welk deel ervan ook, en je hoort het verhaal van precies dat stuk.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Sagrada Família.

9:41

De Geboortegevel, vanaf de Plaça de Gaudí

Sagrada Família, Barcelona

0:00 1:59
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Drie van de vijf stops in deze audiogids voor de Sagrada Família kun je zonder ticket beluisteren, op een route die eerst om de basiliek heen loopt en er dan doorheen. Begin aan de overkant van de Carrer de la Marina, op de Plaça de Gaudí, waar de vijver de hele Geboortegevel met zijn spiegelbeeld laat zien. Loop één hoek naar het noordwesten, de Carrer de Provença in, voor de apsismuur, de enige gevel die Gaudí tijdens zijn leven heeft afgemaakt. Ga terug naar de algemene ingang aan de kant van de Geboortegevel, ga in het transept onder de zuilen staan en daal dan af naar het museum aan de kant van de Passiegevel. Je eindigt buiten op de Plaça de la Sagrada Família, met je blik nog één keer omhoog naar de Passiegevel en de torens. Zo’n elf minuten luisteren, ongeveer 700 meter lopen van begin tot eind, en de basiliek rekent zelf op ongeveer een uur voor het deel waarvoor je een ticket nodig hebt.

De openingstijden, ticketsoorten, ingangen en bouwjaren op deze pagina komen van de website van de Basílica de la Sagrada Família en uit haar tien informatieboekjes. De openingstijden wisselen per seizoen, en delen van de route kunnen op korte termijn dichtgaan, want dit is nog altijd een bouwplaats in volle gang. De borden bij de deur van de basiliek hebben het laatste woord over alles wat hier staat, en als ze iets anders zeggen dan wij, horen we dat graag.

Stop 1 van 5 · Plaça de Gaudí, aan de overkant van de Carrer de la Marina tegenover de algemene ingang; vanaf de vijver aan het uiteinde van het plein zie je de hele gevel met zijn spiegelbeeld

De Geboortegevel, vanaf de Plaça de Gaudí

Antoni Gaudí i Cornet (1852–1926); het beeldhouwwerk eerst uitgevoerd door zijn atelier onder leiding van Llorenç Matamala i Piñol (1856–1925), later door de beeldhouwer Jaume Busquets (1903–1968); beelden die in de Burgeroorlog beschadigd raakten, vanaf 1978 opnieuw uitgehakt door Etsuro Sotoo · Begonnen in 1891; de klokkentoren van de heilige Barnabas voltooid in 1925, de andere drie in 1930 · Steen, met vier klokkentorens, drie portalen en pinakels van Venetiaans glasmozaïek

Om op te letten

  • De stenen cipres boven de middelste deur, de levensboom, met witte duiven in de takken en helemaal bovenin een kruis in de vorm van een tau.
  • De schildpadden onder de twee zuilen tussen de portalen: een zeeschildpad aan de kant van de zee, een landschildpad aan de kant van de bergen, allebei symbolen van de tijd als iets vasts. De kameleons aan beide uiteinden van de gevel betekenen precies het omgekeerde.
  • De vier klokkentorens, gewijd aan de apostelen Mattias, Barnabas, Judas en Simon. Die van Barnabas is de enige die Gaudí nog voltooid heeft gezien, in 1925.
  • De rozenkransen die in de vensters van de portalen zijn gehouwen: tien kralen in het midden, negen aan de bergkant, zeven aan de zeekant.
Transcriptie (1:59)

Draai je rug naar de bomen en kijk over het water. Vanaf deze kant van de vijver zie je de hele Geboortegevel, vier klokkentorens en drie deuren, en dit is de gevel waar Gaudí tot het einde van zijn leven aan heeft gewerkt.

Aan deze kant begon het werk in 1891, en dat was een bewuste keuze. Was hij begonnen met de Passiegevel aan de andere kant van het bouwblok, die hij hard en kaal wilde hebben, alsof hij van botten was gemaakt, dan zouden de mensen er volgens hem één blik op werpen en weglopen. Dus zette hij de vrolijke gevel voorop, naar het oosten gekeerd, naar de zonsopgang, en liet hij die de rest van het project verkopen.

Een van die vier torens is die van de heilige Barnabas, voltooid in 1925. Het is de enige toren die Gaudí ooit af heeft gezien. Hij stierf in juni van het jaar daarop. De andere drie, gewijd aan de apostelen Simon, Judas Taddeüs en Mattias, verrezen in 1930.

Dan de deuren. Hoop links, Liefde in het midden, Geloof rechts, met de namen Jozef, Jezus en Maria in de zuilen ertussen gehouwen. Elk van die twee zuilen staat op een schildpad, één uit de zee en één van het land, allebei symbolen van de tijd als iets vasts; de kameleons aan beide uiteinden van de gevel betekenen precies het omgekeerde.

Boven de middelste deur staat een stenen cipres, de levensboom, en als je de takken volgt, zie je er overal witte duiven in zitten. Zij staan voor de mannen en vrouwen die door de verlossing zijn gered.

En nu de verrassing. Niets hiervan had de kleur moeten hebben die het nu heeft. Gaudí wilde de hele gevel laten beschilderen, elke boogrand in allerlei kleuren, elk beeld en elke figuur, zodat de mensen net zo levend zouden lijken als de planten en dieren die over hen heen kruipen. Het is er nooit van gekomen. Je kijkt hier letterlijk naar een onvoltooid schilderij.

Hoe de figuren gemaakt werden, is nog vreemder. Om ze levensecht te krijgen, maakte het atelier afgietsels van echte mensen en echte dieren. Gaudí liet de gipsen versie dan op de gevel hijsen om te zien hoe die er van hier beneden uitzag, en pas als hij tevreden was, werd de definitieve versie in steen gehouwen.

Aan het uiteinde van deze muur, weggestopt in de voet van een van de torens, zit de deur naar het Rozenkransportaal. Gaudí maakte het in 1897 af als voorbeeld, een stukje interieur dat helemaal klaar was, zodat wie na hem kwam zou weten wat hij bedoelde. Het is het enige interieur in de hele basiliek dat hij zelf heeft voltooid.

Stop 2 van 5 · Carrer de Provença, de noordwestkant van het bouwblok, één hoek verder dan de Plaça de Gaudí; de crypte ligt er recht onder

De apsisgevel, vanaf de Carrer de Provença

Antoni Gaudí i Cornet (1852–1926), op de funderingen van de crypte van diocesaan architect Francisco de Paula del Villar y Lozano (1828–1901); de enige gevel die Gaudí heeft voltooid · 1890–1893 · Steen, met zes steunberen, zeven kapellen en pinakels van bijna 50 meter hoog

Om op te letten

  • De waterspuwers onder de dakrand: zeeslakken en landslakken, hagedissen, kikkers, padden en slangen, stuk voor stuk echte spuwers die het regenwater van het apsisdak afvoeren.
  • De pinakels, bijna 50 meter hoog, bekroond met plantmotieven, waaronder de wilde planten die hier groeiden voordat de kerk er stond.
  • Drie initialen op de drie vensters van één kapel: een J, een M en nog een J, voor Jezus, Maria en Jozef.
  • De zes steunberen tussen de zeven kapellen, en hoe de sobere spitsboogvensters onderaan hogerop plaatsmaken voor Gaudí’s eigen vormen.
Transcriptie (2:10)

Eén hoek verder dan de vijver, op de stoep van de Carrer de Provença, sta je voor het enige deel van de buitenkant van deze kerk dat Gaudí echt heeft afgemaakt. De basiliek zegt het zelf, in haar eigen bezoekersboekje: van de grote gevels is de apsis de enige die hij heeft kunnen voltooien.

Hij werd gebouwd tussen 1890 en 1893, en daarmee is dit het oudste wat hier boven de grond staat. Het is ook de muur waar je kunt zien hoe Gaudí het project van iemand anders overnam. Francisco de Paula del Villar, de diocesaan architect, had een conventioneel neogotisch gebouw ontworpen en was tot de fundering van de crypte gekomen toen hij in 1883 opstapte. Begin onderaan deze muur, en de spitsboogvensters en steunberen spreken nog de taal van Villar. Ga omhoog, en stukje bij beetje is het niet meer van hem.

Gaudí bouwde in de verkeerde volgorde, en dat was een besluit. In plaats van rondom funderingen te leggen en dan laag voor laag omhoog te gaan, nam hij één deel van de kerk en trok dat helemaal op tot boven, zodat de generaties na hem iets af hadden om na te volgen in plaats van tekeningen om over te ruziën. Gezien wat er later met zijn tekeningen gebeurde, is dat het beste besluit dat iemand op deze bouwplaats ooit heeft genomen.

Zoek nu de dieren. Laat je blik onder de dakrand langs gaan en je vindt de waterspuwers, en dat zijn niet de gebruikelijke monsters. Het zijn slakken, zeeslakken en landslakken, met hagedissen, kikkers, padden en slangen, en ze hebben een taak: het regenwater van het apsisdak loopt door hen naar buiten. Gaudí koos ze omdat dit de dieren waren die echt leefden op het braakliggende terrein waar hij bouwde.

De pinakels erboven rijzen tot bijna vijftig meter en zijn bekroond met planten, waaronder de wilde planten die hier groeiden voordat de kerk er stond. Op de drie vensters van één kapel kun je drie initialen ontdekken, een J, een M en nog een J, voor Jezus, Maria en Jozef.

En onder je voeten, onder deze muur, ligt de crypte. Daar beneden werden in 1885 de eerste missen opgedragen, in de kapel van Sint-Jozef. In de crypte liggen twee mannen begraven. De een is een boekhandelaar, Josep Maria Bocabella, die dit alles in 1866 in gang zette: hij richtte een vroom genootschap op, gaf een tijdschrift uit om giften in te zamelen en kocht in 1881 met de opbrengst dit stuk grond. De ander is Gaudí, die in juni 1926 stierf en een kerk achterliet die ergens tussen de vijftien en vijfentwintig procent af was. Toen iemand hem eens vroeg waarom het zo lang duurde, zou hij hebben geantwoord dat zijn opdrachtgever geen haast had.

Stop 3 van 5 · Binnen, in het transept: je komt binnen door de deuren van de Geboortegevel, met de deuren van de Passiegevel tegenover je; het middenschip loopt naar links, richting de Gloriegevel, en de apsis rijst op aan je rechterhand

Het middenschip, onder het zuilenwoud

Ontworpen door Antoni Gaudí i Cornet (1852–1926) en vanaf 1986 naar zijn plannen gebouwd door het technisch bureau van de basiliek onder leiding van Jordi Bonet i Armengol (1925–2022) · Ontwerp klaar in 1926; de schepen en gewelven gebouwd vanaf 1986, het gewelf van het middenschip gesloten in 2000 · Bekleding van rood granietporfier, zwart basalt, grijs graniet en zandsteen over gewapend beton; middengewelven 45 meter, de viering 60, de apsis 75

Om op te letten

  • De verdikking boven aan elke schacht, die doet wat een kapiteel zou doen en eruit moet zien als een knoest in een stam; daarboven vertakt de zuil zich, op meer dan één hoogte.
  • De vier twaalfpuntige zuilen op de hoeken van de viering: donkerrood granietporfier, de dikste en sterkste steen in het gebouw, want zij dragen de middentoren.
  • Tel de punten van de ster aan de voet van de dichtstbijzijnde zuil en verdubbel het getal. Dat is de hoogte van de zuil in meters.
  • De hyperboloïde openingen tussen de zuilen, 289 in totaal: daardoor komt het daglicht binnen dat op je valt.
Transcriptie (2:43)

Je bent nu binnen en staat in het transept: de deuren van de Geboortegevel heb je achter je, die van de Passiegevel recht tegenover je. Hier kruist de lange as van de kerk: het middenschip loopt links van je weg, naar de onvoltooide Gloriegevel, en rechts van je rijst de apsis op. Blijf staan en kijk omhoog.

Gaudí vertelde zijn assistent Joan Bergós wat hij voor ogen had, en Bergós schreef het op: intimiteit met de weidsheid van het bos, dat wordt het interieur van de tempel. Dat is de hele opdracht voor deze ruimte. De schachten zijn stammen. De verdikking boven aan elke schacht, waar een klassiek gebouw een kapiteel zou zetten, is een knoest. Daarboven vertakt de zuil zich, op meer dan één hoogte, en de takken dragen het gewelf, en dat gewelf is het bladerdak.

De zuilen zijn zijn eigen uitvinding. Elke zuil begint als een ster en eindigt als een cirkel: een stervormige voet die tegelijk met de klok mee en tegen de klok in draait, en die zijn aantal punten verdubbelt telkens als hij de helft van de hoogte stijgt en de helft van de draaiing maakt, tot de veelhoek zo dicht bij een cirkel komt dat Gaudí het laatste stuk verstopte in een eivormige knoest, zodat het steenhouwen nog te doen bleef. Het idee van die stijgende draaiing haalde hij bij een eucalyptus die buiten zijn atelier hiernaast groeide.

Dit kun je zelf controleren. Loop naar de dichtstbijzijnde zuil, tel de punten van de ster aan de voet en verdubbel het getal. Dan heb je de hoogte in meters. Zes punten, twaalf meter. Tien punten, twintig.

Het aantal is ook een rangorde: het vertelt je wat die zuil draagt, en elke rang kreeg zijn eigen steen. De vier met twaalf punten, op de hoeken van de viering midden in het gebouw, zijn van donkerrood granietporfier, de sterkste steen hier, omdat ze de middentoren dragen. Tien punten is zwart basalt, acht grijs graniet, zes een gelige zandsteen voor de lichtste last.

En geen van alle doet het werk zoals het lijkt. De steen is een huid. Massieve zuilen die dik genoeg waren om dit dak te dragen, hadden de hele vloer in beslag genomen. Daarom dacht Gaudí voor de vier belangrijkste zuilen eerst aan ijzer, goud geverfd, en koos hij uiteindelijk voor gewapend beton binnen in de bekleding, zoals zijn rechterhand Domènec Sugranyes in 1923 uitlegde op een bijeenkomst van Catalaanse architecten.

Elke hoogte hier is een veelvoud van zeven en een halve meter, en de hoogtes nemen toe naarmate je verder naar het midden gaat: de zijbeuken dertig, het middenschip vijfenveertig, de viering zestig, de apsis vijfenzeventig. Die trap is bewust. Gaudí wilde dat iemand die binnenkwam door de grote deur van de Gloriegevel, helemaal aan het eind van het middenschip links van je, eerst het gewelf van het middenschip zou zien, dan dat van de viering en dan dat van de apsis, telkens het ene boven het vorige uit.

Het daglicht dat op je valt, komt binnen door openingen die hij ontwierp, tweehonderdnegenentachtig stuks, tussen de zuilen uitgespaard om het dak lichter te maken. Het gewelf boven je hoofd werd pas in 2000 gesloten, en in 2010 kwam het dak erop, het jaar waarin een onvoltooid gebouw eindelijk als kerk gebruikt kon worden. Paus Benedictus de Zestiende wijdde de kerk in november van dat jaar in, in het bijzijn van zesduizend vijfhonderd mensen, terwijl nog eens vijftigduizend het buiten op straat volgden.

Stop 4 van 5 · Museum, op het onderste niveau onder de Passiegevel, aan het eind van de bezoekersroute

Het museum en Gaudí’s eigen werkplaatsstukken

Antoni Gaudí i Cornet (1852–1926) voor de objecten; het museum in 1961 ingericht door de Junta Constructora del Temple Expiatori de la Sagrada Família · Museum opgericht in 1961; de werkwijze van het atelier in gebruik sinds 1883 en na de brand in 1939 hervat · Gipsmodellen, tekeningen, foto’s, en Gaudí’s eigen liturgisch meubilair van hout en smeedijzer

Om op te letten

  • Gaudí’s kast voor misgewaden: licht hout met een wand van smeedijzeren traliewerk erin, en letters die in het metaal zijn verwerkt.
  • De gipsmodellen op de tafels achter het raam van het atelier. Dat is geen uitstalling; het gebouw wordt nog steeds zo ontworpen.
  • De 3D-printers die naast het gips staan en hetzelfde werk doen.
  • Gaudí’s eigen model van een vensterpinakel met een fruitmand erop, het voorbeeld voor de twaalf manden op de zijmuren buiten.
Transcriptie (1:58)

Hier beneden, onder de Passiegevel, legt het gebouw uit hoe het ooit mogelijk was.

Gaudí ontwierp deze kerk niet op papier. Hij ontwierp hem in gips. Zijn eerste atelier stond op de hoek van de Carrer de Sardenya en de Carrer de Provença, aan de andere kant van het bouwblok dan de deur waardoor je binnenkwam, en hij bouwde het steeds weer om, omdat er plaats moest zijn voor wat hij dat jaar ook maar aan het uitproberen was. Hij maakte een model, bekeek het, sneed erin, maakte een nieuw. Het verhaal dat de basiliek zelf over hem vertelt, zegt het zonder omwegen: je begrijpt niet hoe ook maar één van zijn gebouwen tot stand kwam als je het atelier niet begrijpt.

Daarom was juli 1936 bijna het einde van alles. Anarchisten staken de crypte in brand en braken het atelier binnen. De tekeningen verbrandden. De foto’s verbrandden. De gipsmodellen werden kapotgeslagen.

Wat daarna gebeurde, is de reden dat je hier überhaupt staat. In 1939 nam Francesc de Paula Quintana de leiding over de bouwplaats over, en het werk ging verder op basis van maar twee dingen: de brokstukken die uit de puinhoop te redden waren, en wat er te reconstrueren viel uit plannen en foto’s die al eerder elders waren gepubliceerd. Gaudí’s oude leerlingen gingen daarna op zoek naar elk snippertje papier over hem dat ze konden vinden, en uit die reddingsoperatie is een archief gegroeid van tweeduizend vierhonderdvijftig boeken en meer dan negenenzeventigduizend krantenknipsels, terug tot 1871, met daarbij de overlijdensberichten die in juni 1926 verschenen. Er staan zelfs boeken uit Gaudí’s eigen boekenkast tussen, waaronder een woordenboek van de Franse architectuur van Viollet-le-Duc, dat hij om professionele redenen had, en een Romeins missaal, dat hij om heel andere redenen had.

Zoek de modellen op de tafels achter het raam van het atelier. Dat is geen vitrine. Dit gebouw wordt nog altijd in gips ontworpen, met de hand, naast de driedimensionale printers die tegenwoordig hetzelfde werk sneller doen.

Zoek dan de kast voor misgewaden die Gaudí zelf ontwierp, licht hout met een smeedijzeren traliewerk erin en letters die in het metaal zijn verwerkt. Hij tekende de kelken, de kandelaars en de kasten net zo goed als de torens. Kleiner dan dit heeft hij nooit gewerkt, en het is de enige schaal waarop je dicht genoeg bij kunt komen om zijn handschrift te zien.

Stop 5 van 5 · Plaça de la Sagrada Família, aan de overkant van de Carrer de Sardenya tegenover de Passiegevel, waar de bezoekersroute naar buiten komt

De Passiegevel en de torens, vanaf de Plaça de la Sagrada Família

Antoni Gaudí i Cornet (1852–1926), die de gevel in 1911 ontwierp en de tekening van het portaal in 1917 publiceerde; gebouwd vanaf 1954, de beeldengroepen vanaf 1986 door Josep Maria Subirachs (1927–2014), de middentoren voltooid onder Jordi Faulí i Oller · Eerste steen gelegd in 1954; de vier klokkentorens voltooid in 1976; het kruis op het fronton geplaatst in juli 2018; de toren van Jezus Christus op hoogte op 20 februari 2026 · Steen op zes schuine zuilen, onder een piramidevormig fronton op achttien botvormige zuilen; de toren van Jezus Christus 172,5 meter, in voorgespannen stenen panelen

Om op te letten

  • De zes zuilen die het portaal dragen. Geen enkele staat recht, en ze zijn gevormd als gespannen pezen, niet als steunen.
  • Het fronton erboven, gedragen door nog eens achttien zuilen in de vorm van botten, met bovenop een galerij van zeshoekige prisma’s waarop de Latijnse tekst van het kruis staat.
  • De vier klokkentorens, gewijd aan de apostelen Jakobus, Thomas, Filippus en Bartholomeüs en voltooid in 1976, en de brug die tussen de middelste twee hangt.
  • Daarachter en daarboven de toren van Jezus Christus: 172,5 meter, met een kruis dat op 20 februari 2026 werd voltooid, en één meter lager dan de heuvel Montjuïc.
Transcriptie (2:10)

Door de deuren naar buiten, oversteken naar het plein, en dan omdraaien en weer omhoog kijken. Van recht hieronder zie je waar het Gaudí hier eigenlijk om ging, en dat heeft weinig met de beelden te maken.

Hij ontwierp deze gevel in 1911, toen hij dacht dat hij doodging. Hij was ziek geworden, was naar Puigcerdà in de Pyreneeën getrokken, had zijn testament opgesteld en las in die tijd Johannes van het Kruis. Wat hij mee terug de berg af nam, was een reeks kleine schetsen; zijn tekening van dit portaal verscheen in 1917 in het eigen tijdschrift van de tempel.

Zijn opdracht paste in één zin: deze gevel moest hard en wreed zijn, alsof hij van botten was gemaakt. Isidre Puig i Boada noteerde de langere versie. Sommigen zullen het te extravagant vinden, zei Gaudí, maar ik wilde dat het angst inboezemde; ik ben bereid het gebouw zelf op te offeren, bogen te breken, zuilen af te hakken, om de mensen een idee te geven van hoe bloedig het offer is.

Kijk dus naar wat het portaal draagt. Zes zuilen, en geen enkele staat recht. Ze hellen over, en ze zijn zo gehouwen dat ze eruitzien als gespannen pezen in plaats van als steunen: iets wat constructief eerlijk is, verkleed als iets gruwelijks. Erboven rust het fronton op nog eens achttien zuilen, elk ervan een bot.

Niets hiervan bestond tijdens zijn leven. De fundering werd in 1954 gelegd, achtentwintig jaar na zijn dood, en de vier klokkentorens, gewijd aan de apostelen Jakobus, Thomas, Filippus en Bartholomeüs, waren in 1976 klaar. In 1986 kreeg de beeldhouwer Josep Maria Subirachs de beeldengroepen toevertrouwd. Hij bestudeerde een jaar lang de tekeningen van Gaudí voordat hij ook maar iets uithakte, trok daarna in een kleine slaapkamer in de basiliek en werkte aan niets anders, precies zoals Gaudí aan het eind van zijn leven. In juli 2018 werd het kruis op het fronton geplaatst.

En dan wat boven alles uitsteekt. Dat is de toren van Jezus Christus, en op twintig februari 2026 werd de bovenste arm van zijn kruis op zijn plaats gehesen, en daarmee was de buitenkant af. Hij is 172,5 meter hoog, en dat getal is een plafond, geen ambitie: Gaudí legde het één meter onder de top van de Montjuïc, omdat niets wat hij maakte hoger mocht reiken dan iets wat God had gemaakt. Daarmee is dit ook de hoogste kerk ter wereld, elf meter hoger dan de torenspits van de Dom van Ulm.

Veertien van de achttien geplande torens staan er al. Nog vier te gaan, voor een kerk die nooit een cent van de overheid of van het bisdom heeft aangenomen: de giften van de boekhandelaar betaalden het begin, en de mensen die komen kijken betalen de rest.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je bij de Sagrada Família ziet.

Vijf stops, en het gebouw is nog lang niet met je klaar: twaalf fruitmanden langs de zijmuren, zeven kapellen rond de apsis, veertien voltooide torens en honderdvierenveertig jaar steenhouwwerk waar niemand je nog iets over heeft verteld. Richt je telefoon op een waterspuwer, een deur of een ster aan de voet van een zuil; Chiaro vertelt je wat het is en wie het maakte, en je vragen blijven antwoord krijgen zolang je erbij blijft staan.

Welke toren zag Gaudí af?Waarom vertakken deze zuilen zich?Hoe hoog is de middentoren?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Carrer de Mallorca 401, 08013 Barcelona, maar dat is niet de deur waar je naar binnen gaat. Individuele bezoekers gaan naar de algemene ingang aan de Geboortegevel, aan de Carrer de la Marina. Ingang B, ook aan de Carrer de la Marina, is bedoeld voor bezoekers met een beperking of die slecht ter been zijn, en daar leent de basiliek ook rolstoelen uit.

Metrolijnen L2 en L5 stoppen bij station Sagrada Família, dat bovenkomt op de hoek van de Carrer de Provença en de Carrer de la Marina, een paar passen van de apsismuur en een paar minuten van de ingang. Ook de bussen 19, 33, 34, D50, H10 en B24 rijden langs de basiliek.

02

Tickets en toegang

  • Je komt binnen op een vast tijdslot, en daar wordt streng op gelet. Een ticket is alleen geldig voor het tijdstip dat je hebt gekozen, en wie te laat komt, komt er niet in. Tickets staan op naam, dus neem een officieel identiteitsbewijs met foto mee dat klopt met de naam op het ticket.
  • Het Sagrada Família-ticket van € 26 geeft toegang tot de basiliek en het museum, zo lang als je wilt, maar niet tot de torens of de crypte. Een ticket met toren kost € 36 en brengt je in één toren naar boven: aan de kant van de Geboortegevel voor de oostelijke helft van de stad, aan de kant van de Passiegevel voor het centrum. Je gaat met de lift omhoog en loopt naar beneden, en de torens zijn het enige deel van het gebouw dat niet toegankelijk is voor bezoekers die slecht ter been zijn.
  • Er is geen vaste wekelijkse sluitingsdag, maar de openingstijden wisselen per seizoen, en op 25 en 26 december en op 1 en 6 januari is de basiliek alleen open van 9.00 tot 14.00 uur. Delen van de route kunnen ook op korte termijn dichtgaan, zonder terugbetaling, omdat het hier een bouwplaats is.
  • Het uur van 9.00 tot 10.00 uur is een officieel stil uur: van maandag tot en met zaterdag is dat het eerste uur van de dag, en op zondag valt het vóór het begin van de bezoekuren om 10.30 uur, al is de mis van 9.00 uur in de basiliek dan al begonnen. Voor alles met geluid zijn oortjes verplicht, en bezoekers wordt gevraagd stil te zijn. Die mis is ook de enige manier om zonder ticket binnen te komen: het aartsbisdom houdt elke zondag en op verplichte feestdagen om 9.00 uur een gratis internationale mis, en elke zaterdag om 20.00 uur een avondmis, via dezelfde deur in de Geboortegevel. Het aantal plaatsen is beperkt en het is een kerkdienst, geen bezoek, dus het museum zie je er niet mee en rondlopen met je telefoon is er niet bij.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiogids van de basiliek zit zonder meerprijs bij elk ticket voor individuele bezoekers, bij het basiliekticket van € 26 net zo goed als bij de duurdere varianten, maar je moet hem zelf ophalen: hij zit in de officiële Sagrada Família-app, dus download die voordat je aankomt en neem oortjes en een opgeladen telefoon mee. Hij is er in negentien talen, plus gebarengidsen in het Catalaans, het Spaans en Internationale Gebarentaal, in een standaardversie van 45 minuten en een expressversie van 25, en hij behandelt alleen de basiliek, niet de torens. Voor kinderen onder de tien is hij niet aangepast. Onze vijf stops werken anders: drie kun je vanaf de stoep beluisteren voordat je ergens voor hebt betaald, je hebt geen app nodig, en onder elke speler staat de volledige tekst.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor de Sagrada Família?

Ja, en dit is er een. Hij bestaat uit vijf stops in je webbrowser, met de volledige tekst van de vertelling onder elke speler, zonder download en zonder apparaatje dat je eerst moet ophalen. Drie van de vijf liggen op openbare grond buiten het hek, dus je kunt al luisteren voordat je iets hebt gekocht. Voor de honderden details die de vijf stops overslaan, is er de Chiaro-app: maak een foto van zo’n detail en de app vertelt je erover.

Heb ik een ticket nodig om te luisteren?

Voor het grootste deel niet. Drie van de vijf stops liggen op openbare grond: de Geboortegevel vanaf de Plaça de Gaudí, de apsismuur vanaf de stoep van de Carrer de Provença en de Passiegevel vanaf de Plaça de la Sagrada Família. Maar twee liggen achter de toegangscontrole, het transept onder de zuilen en het museum, en die vallen allebei onder het basiliekticket van € 26.

Zit de officiële audiogids van de Sagrada Família bij het ticket inbegrepen?

Ja. Bij elk ticket voor individuele bezoekers, vanaf het basiliekticket van € 26, is de audiogids-app inbegrepen, dus je betaalt niets extra. Je downloadt hem zelf via de officiële Sagrada Família-app en luistert op je eigen telefoon, dus neem oortjes mee en laad je telefoon vooraf op. Hij is er in negentien talen, plus gebarengidsen in het Catalaans, het Spaans en Internationale Gebarentaal, in een versie van 45 minuten en een expressversie van 25, en hij behandelt de basiliek, maar niet de torens.

Heb ik een apart ticket nodig voor de torens?

Ja. Het basisticket van € 26 geeft uitdrukkelijk geen toegang tot de torens of de crypte. Het ticket met toren kost € 36 en brengt je in één toren naar boven, aan de kant van de Geboortegevel voor de oostelijke helft van Barcelona of aan de kant van de Passiegevel voor het stadscentrum. Je gaat met de lift omhoog en loopt naar beneden, en de torens zijn niet toegankelijk voor bezoekers die slecht ter been zijn, al is de rest van de basiliek dat wel.

Moet ik een tijdslot boeken voor de Sagrada Família?

Ja, en de basiliek meent het: om zeker binnen te komen moet je tijdens je tijdslot komen, tickets zijn alleen geldig voor het gekozen tijdstip, en wie te laat is, komt er helemaal niet in. Op de vraag of je in de rij moet staan, antwoordt de basiliek zelf dat je met een vooraf gekocht ticket zonder wachten naar binnen gaat. Tickets staan op naam en vragen om een officieel identiteitsbewijs met foto, en volgens de pagina met openingstijden worden ze online verkocht, al noemt de vragenpagina van de basiliek ook QR-codes rond het gebouw waarmee je ter plekke kunt kopen als er nog plaats is.

Is de Sagrada Família elke dag open?

Ja, er is geen vaste wekelijkse sluitingsdag, maar de openingstijden verschuiven met het seizoen. Van november tot en met februari is ze van maandag tot en met zaterdag open van 9.00 tot 18.00 uur en op zondag vanaf 10.30 uur; in maart en oktober doordeweeks van 9.00 tot 19.00 uur en op zondag van 10.30 tot 19.00 uur; van april tot en met september doordeweeks van 9.00 tot 20.00 uur en op zondag van 10.30 tot 20.00 uur, en op zaterdag sluit ze het hele jaar door om 18.00 uur. Op 25 en 26 december en op 1 en 6 januari is ze open van 9.00 tot 14.00 uur. De basiliek behoudt zich het recht voor om tijden en dagen te wijzigen voor bijzondere evenementen in de basiliek, dus kijk op haar eigen pagina met openingstijden voordat je boekt.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Sagrada Família.