Direct naar de inhoud

Real Alcázar van Sevilla · Sevilla · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het Real Alcázar van Sevilla,
vijf stops, gratis.

Een zetel van de macht sinds de emir van Córdoba het in 913 liet bouwen, en al meer dan duizend jaar een paleis: luister in dit tabblad naar vijf van zijn plekken en maak van de rest een foto voor Chiaro.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Real Alcázar van Sevilla.

9:41

De Puerta del León, vanaf de Plaza del Triunfo

Real Alcázar van Sevilla

0:00 1:50
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Begin deze audiogids voor het Real Alcázar van Sevilla, die je in je eigen tempo volgt, op de Plaza del Triunfo, met de kathedraal in je rug: de eerste stop speelt af voor de rode Puerta del León, nog voordat iemand naar je ticket kijkt. Na de poort steekt de route de Patio del León over naar de Patio de la Montería, waar je oog in oog staat met de rijk bewerkte voorgevel van het paleis van Pedro I; binnen in het paleis volgen de Patio de las Doncellas en, daaraan grenzend, de gouden koepel van de Salón de Embajadores; daarna gaat de weg door het gotische paleis naar buiten, de tuinen in, waar de vijfde stop naast de Mercuriusvijver ligt. Vandaar brengen de tuinen je met een omweg naar de uitgang bij het Apeadero, die uitkomt op de Patio de Banderas. Achter elkaar afgespeeld duren de vijf stops ongeveer elf minuten, en de vier binnen liggen allemaal op de begane grond van de paleizen of in de tuinen.

Openingstijden, prijzen en toegangsregels op deze pagina komen van de eigen website van het Patronato del Real Alcázar, alcazarsevilla.org, van zijn gedrukte bezoekersplattegrond en van de ticketwinkel waarnaar de site verwijst; de geschiedenis steunt op de beschrijvingen die het Patronato van elke ruimte geeft en op Wikipedia. Het Alcázar is nog altijd een koninklijke residentie, en het Patronato kan een binnenplaats of een tuin sluiten voor onderhoud of bij een weerwaarschuwing. Wat het personeel je op de dag zelf vertelt, gaat dus boven deze pagina; zie je dat de twee niet overeenkomen, laat het ons dan weten, dan passen we de pagina aan.

Stop 1 van 5 · Plaza del Triunfo, met je gezicht naar de rode poortmuur tussen de twee torens; buiten de ticketcontrole

De Puerta del León, vanaf de Plaza del Triunfo

Poort in Almohadische stijl in de buitenmuur; de tegelleeuw gemaakt in de Mensaque-fabriek in Triana, naar een ontwerp van Manuel Tortosa y Fernández met José Gestoso (1852–1917) · Poort in een Arabische stadsmuur uit de 12e eeuw; tegelpaneel uit de jaren 1890 · Poortmuur van steen en baksteen, 8,5 m hoog, met kantelen met een piramidevormige kap en een paneel van geglazuurde tegels

Om op te letten

  • De tegelleeuw boven de boog: gekroond, met een kruis in één poot, een speer onder zijn poten en het lint met AD VTRVMQVE over zijn borst. Aan hem dankt de poort de naam die ze sinds de negentiende eeuw draagt.
  • Het stenen kastje op twee bewerkte consoles vlak boven het paneel. Dat is een mezekouw, een opening om van alles te laten vallen op iedereen die de deur wilde forceren.
  • Links van de boog twee versleten, veelgelobde medaillons in reliëf. In een ervan lijkt een viervoetig dier te staan, en dat is een van de redenen waarom de poort ooit de Jachtpoort heette.
  • De rij kantelen met piramidevormige kappen boven op de muur, tussen de twee torens.
Transcriptie (1:50)

Je staat op de Plaza del Triunfo, met de kathedraal achter je en een rode muur voor je, en die rode muur is de ingang. Tussen de twee stenen torens, onder een rij kantelen met piramidevormige kappen, zit de Puerta del León, de hoofdingang van het Real Alcázar. Hij is achtenhalve meter hoog en gebouwd in Almohadische stijl, en de Arabische stadsmuur waar hij doorheen breekt, stamt uit de twaalfde eeuw, veel ouder dan het paleis erachter. Het idee van macht op deze plek is nog ouder: in 913 liet Abd al-Rahman de Derde, toen emir van Córdoba en later de eerste kalief, hier een nieuwe regeringszetel bouwen, aan de zuidrand van de stad.

Kijk nu naar het tegelpaneel boven de boog. Een gekroonde leeuw, getekend op gotische wijze, met een kruis geheven in één poot en een speer die onder zijn poten ligt. Over zijn borst loopt een lint met twee Latijnse woorden, Ad utrumque, voor het een en voor het ander. Het motto mist zijn laatste woord, paratus. Klaar voor allebei.

En nu de verrassing. De leeuw is niet middeleeuws. Er hing al een geschilderde leeuw toen Richard Ford de poort in 1832 tekende, maar begin jaren 1890 kwamen deze tegels ervoor in de plaats, gemaakt in de Mensaque-fabriek in Triana, naar een ontwerp dat samen met de historicus José Gestoso was uitgewerkt.

De naam kwam met de leeuw. Eeuwenlang was dit de Puerta de la Montería, de Jachtpoort. Een zeventiende-eeuwse historicus schreef dat de koning hier met zijn jagers naar buiten reed, en dat is goed te geloven: de vader van Pedro de Eerste, Alfons de Elfde, was zo gek op de jacht dat hij er een boek over schreef. Links van de boog zie je nog net twee versleten, veelgelobde medaillons in reliëf, en in een ervan iets wat op een viervoetig dier lijkt. Pas in de negentiende eeuw, bij de romantische schrijvers, begon men dit de Leeuwenpoort te noemen.

Zoek boven het paneel het kleine stenen kastje dat op twee bewerkte consoles naar voren steekt. Dat is een mezekouw, een opening om van alles te laten vallen op wie de deur probeerde te forceren. Ben je eenmaal binnen, dan scheidt alleen een stuk Almohadische muur met drie bogen deze eerste binnenplaats van de volgende, waar het paleis begint. Op die eerste binnenplaats stond ooit zelfs een theater, de Corral de la Montería, dat in 1625 openging en op drie mei 1691 afbrandde.

Stop 2 van 5 · Patio de la Montería, midden op de binnenplaats, met je gezicht naar de gevel van het paleis

De gevel van het paleis van Pedro I, aan de overkant van de Patio de la Montería

Ambachtslieden uit Toledo, Granada en Sevilla, in dienst van Pedro I van Castilië (1334–1369) · 1356–1366; de inscriptie noemt het jaar 1402 van de Spaanse jaartelling, dat is 1364 · Steen en baksteen met bewerkt stucwerk, geglazuurde tegels en een gesneden houten overstek op vergulde muqarnas

Om op te letten

  • De blauw-witte tegelband vlak onder het overstek, in hoekig Kufisch schrift. Lang werd die voor een jaartal gehouden; het is het motto van de Nasriden, er is geen overwinnaar dan God, steeds opnieuw herhaald.
  • De regel gotische letters rond die tegels, in het Castiliaans, met de naam van Don Pedro en het jaar 1402 van de Spaanse jaartelling.
  • Het diepe houten overstek helemaal bovenaan, gedragen door vergulde muqarnas.
  • De vensters boven de deur: een drievoudig venster in het midden en een tweelingvenster aan elke kant, met gelobde bogen op slanke marmeren zuiltjes.
Transcriptie (2:21)

Loop door de drievoudige boog de grote open binnenplaats op en blijf in het midden staan. Dit is de Patio de la Montería, waar de koninklijke jagers zich voor een jachtpartij verzamelden, en het gebouw tegenover je is de voorgevel van het paleis dat Pedro de Eerste van Castilië tussen 1356 en 1366 liet bouwen.

Neem eerst het geheel in je op, en het leest als een bladzijde uit Granada. Bewerkte stucpanelen, gelobde bogen op slanke marmeren zuiltjes, banden van geglazuurde tegels, en helemaal bovenaan een diep houten overstek op vergulde muqarnas, het honingraatsnijwerk dat van de consoles lijkt te druipen. Die gelijkenis is geen toeval. Pedro's bondgenoot Mohammed de Vijfde, de Nasridische sultan die een groot deel van het Alhambra liet bouwen, was hier zijn gast en vond een toevlucht in dit Alcázar, en hij heeft hoogstwaarschijnlijk ambachtslieden gestuurd om te helpen. De werklieden kwamen uit Toledo, uit Granada en uit Sevilla zelf.

Zoek nu de blauw-witte tegelband vlak onder het overstek. Die is geschreven in het Kufisch, een hoekig Arabisch schrift, en lange tijd dacht men dat het het bouwjaar was. Dat is het niet. Het is het motto van de Nasriden, steeds opnieuw herhaald: wa la ghaliba illa Allah, er is geen overwinnaar dan God.

Lees dan de regel gotische letters die de tegels omlijst. Die is in het Castiliaans, en daar spreekt een koning over zichzelf: de zeer hoge, zeer edele, zeer machtige en zeer zegerijke Don Pedro, bij de gratie Gods koning van Castilië en León, liet deze alcázares, deze paleizen en deze portalen maken, in het jaar duizend vierhonderdtwee van de jaartelling. Naar onze telling is dat 1364.

Twee inscripties, twee geloven, één deur. Het erfgoedregister van de stad Sevilla zelf ziet in dat paar een teken van Pedro's verdraagzaamheid tegenover andere godsdiensten. In 1364 stuurde het hof van Granada de geschiedschrijver Ibn Khaldun hierheen om vrede met hem te sluiten. Pedro zelf had weinig tijd om van dit alles te genieten: in 1366 brak er een burgeroorlog uit met zijn halfbroer Hendrik, en die eindigde in 1369 met Pedro's dood.

Sta, voor je naar binnen gaat, even stil bij wat er onder je voeten ligt. Onder deze bestrating liggen de fundamenten van Almohadische paleizen uit de twaalfde eeuw. Een daarvan, gebouwd rond 1150, werd hier in 1997 gevonden; het was in 1356 afgebroken om ruimte te maken voor de gevel die je nu voor je ziet. En in de lange vleugel met arcaden aan de westkant van de binnenplaats werd in 1503 de Casa de la Contratación ondergebracht, om vanuit een koninklijk paleis de handel van Sevilla met Amerika te leiden.

Stop 3 van 5 · Palacio del Rey Don Pedro, Patio de las Doncellas, aan het uiteinde van de vijver

De Patio de las Doncellas

Bouwmeesters in dienst van Pedro I van Castilië (1334–1369); bovengalerij voor keizer Karel V, ontworpen door Luis de Vega · Benedenverdieping 1356–1366; bovengalerij 1540–1572; tuin begraven 1580–1584 en vanaf 2002 weer blootgelegd · Bewerkt stucwerk op marmeren zuilen rond een binnenplaats van 21 bij 15 meter, met een vijver in het midden en twee verdiepte perken van een meter diep

Om op te letten

  • Het net van ruiten boven de bogen, in het stucwerk gesneden, dat sebka heet. Het Patronato rekent het, samen met de gelobde boog, tot de meest kenmerkende Almohadische motieven.
  • De witte marmeren zuilen met renaissancekapitelen, in de jaren 1560 in Genua gehouwen en onder veertiende-eeuwse bogen gezet.
  • De bovengalerij met ronde bogen en een balustrade, tussen 1540 en 1572 toegevoegd voor Karel V.
  • De twee verdiepte perken aan weerszijden van de vijver, met wanden vol vervlochten bogen, die tot 2002 onder een marmeren vloer lagen.
Transcriptie (2:16)

Uit de schemerige toegangsgangen kom je in het licht: dit is de Patio de las Doncellas, de Hof van de Maagden, het middelpunt van het openbare deel van Pedro's paleis. Hij is eenentwintig bij vijftien meter, met arcaden rondom, zeven bogen aan de twee lange zijden en vijf aan de korte.

Kijk eerst naar de bogen. Elke boog is gelobd, uitgesneden in een rij kleine schulpen, en daarboven is de muur bedekt met een net van in elkaar grijpende ruiten, in stucwerk gesneden, dat sebka heet. Het Patronato rekent die twee, de gelobde boog en het ruitennet, tot de meest kenmerkende motieven van de Almohaden, die lang voor Pedro over Sevilla heersten. Kijk beter en je ziet schelpen, voor vruchtbaarheid en leven, de hand van Fatima, ter bescherming, en banden met Arabisch schrift. Op bijna elke lambrisering in dit paleis zegt het Arabisch: glorie aan onze heer de sultan Don Pedro, moge God hem beschermen. Elders op deze binnenplaats heet hij gewoon Sultan Don Bidru. Een christelijke koning van Castilië, op zijn eigen muren sultan genoemd.

Kijk nu omhoog, en de eeuw verandert. De bovengalerij, met ronde bogen en een balustrade, werd tussen 1540 en 1572 gebouwd voor keizer Karel de Vijfde, naar een ontwerp van Luis de Vega in de stijl van de Italiaanse renaissance, met kapitelen uit Genua. Zelfs de zuilen hier beneden zijn niet van Pedro: tussen 1560 en 1569 kwamen er nieuwe voor in de plaats, in Genua gehouwen. Een veertiende-eeuwse arcade staat dus op zestiende-eeuws Italiaans marmer.

Kijk dan omlaag, naar de vijver en de twee verdiepte perken aan weerszijden, een meter onder het looppad, met wanden vol vervlochten bogen. Dit is het mooiste verhaal van de wandeling. Tussen 1580 en 1584 werd dit allemaal begraven. Er kwamen vaklui uit Macael, Espera en Acán, over de hele binnenplaats werd een marmeren vloer gelegd, en in het midden kwam een renaissancefontein. Meer dan vierhonderd jaar liepen mensen over deze binnenplaats zonder te weten dat er een tuin onder hun voeten lag. Archeologen vonden de vijver en de perken in 2002, en na de opgravingen onder leiding van Miguel Ángel Tabales, die tot 2005 duurden, werd de binnenplaats weer getoond zoals hij in de veertiende eeuw was aangelegd.

De naam komt uit een oud verhaal, dat niemand als geschiedenis opvat: de islamitische heersers zouden ooit van de christelijke koninkrijken een jaarlijkse schatting van honderd maagden hebben geëist. Wat wel vaststaat: in 2024 sloeg de Spaanse munt anderhalf miljoen munten van twee euro met deze binnenplaats in reliëf op één kant, dus misschien heb je hem al eens op zak gehad.

Stop 4 van 5 · Palacio del Rey Don Pedro, Salón de Embajadores, bereikbaar vanaf de Patio de las Doncellas; ga in het midden staan en kijk omhoog

De Salón de Embajadores en zijn gouden koepel

Bouwmeesters in dienst van Pedro I van Castilië (1334–1369); koepel van de timmerman Diego Ruiz; fries met koningen geschilderd door Diego de Esquivel · Jaren 1360; koepel 1427; koningsfries 1599–1600; balkons eind 16e eeuw · Vergulde koepel van gesneden hout boven een vierkante zaal van bijna 10 meter per zijde, met betegelde wanden en bewerkt stucwerk

Om op te letten

  • De gouden muqarnas in de vier hoeken, die de ronde koepel op de vierkante zaal laten aansluiten. Het Patronato beschrijft ze als een ster die het vierkant met de cirkel verbindt.
  • Het vervlochten sterrenpatroon van de koepel zelf, in 1427 gesneden en verguld door Diego Ruiz.
  • De rij geschilderde koningen vlak onder de koepel, zesenvijftig in getal, elk met een zwaard in de ene hand en een rijksappel in de andere.
  • De smeedijzeren balkons hoog aan de wanden, eind zestiende eeuw onder Filips II toegevoegd.
Transcriptie (2:17)

Loop vanaf de binnenplaats door de grote houten deuren de vierkante zaal erachter in, ga in het midden staan en kijk recht omhoog. Dit is de Salón de Embajadores, de Zaal van de Ambassadeurs, de troonzaal van Pedro de Eerste, waar hij de belangrijke bezoekers van zijn tijd ontving. En daar is de gouden koepel.

De vorm draagt een betekenis. De zaal is vierkant, bijna tien meter per zijde, zoals de koepelzaal die in de islamitische wereld qubba heette: het vierkant staat voor de aarde en de koepel erboven voor het heelal. Het lastige werk, een ronde koepel op een vierkante ruimte zetten, gebeurt in de vier hoeken, waar verguld honingraatsnijwerk, muqarnas, omhoogklimt en het vierkant in een cirkel verandert. Het Patronato beschrijft het als een ster die het ene met het andere verbindt. Van hier beneden lijkt het alsof de hoeken smelten.

De koepel is jonger dan de zaal. In 1427, onder koning Johan de Tweede, maakte de oorspronkelijke koepel, bezaaid met sterren als een nachthemel, plaats voor deze, gemaakt door de timmerman Diego Ruiz. Hij is van gesneden, verguld hout, een halve bol van het soort dat de Spanjaarden een media naranja noemen, een halve sinaasappel, en daarom heet dit ook de Zaal van de Halve Sinaasappel. Volg een willekeurige lijn en hij houdt nooit op: sterren in sterren, vervlochten tot in de top.

Laat je blik nu zakken naar de band vlak onder de koepel. Daar zit een rij kleine geschilderde koningen, zesenvijftig in getal, in 1599 en 1600 geschilderd door Diego de Esquivel. Ze lopen op volgorde van Chindasvinto tot Filips de Derde, elk zittend en gekroond, met een zwaard in de rechterhand en een rijksappel in de linker, en daaronder zijn wapen en zijn regeringsjaren. Pedro zit ertussen, op de zuidelijke helft. De smeedijzeren balkons die uit de muren steken, kwamen er rond dezelfde tijd bij, onder Filips de Tweede.

Nog twee dingen voor je verdergaat. De houten deuren waardoor je binnenkwam, zijn veertiende-eeuws: op de buitenkant prijzen Arabische inscripties de heer van het paleis, en hoog op de binnenkant staan in Latijnse letters een psalm en het begin van het evangelie volgens Johannes. En aan elk van de drie andere zijden leidt een drievoudige hoefijzerboog op marmeren zuilen naar de volgende zaal; de boog die met vogels is versierd, is de Pauwenboog.

Je hoort misschien beweren dat Pedro een zaal hergebruikte uit het elfde-eeuwse paleis van de dichter-koning al-Mu'tamid, de Zaal van de Plejaden. Een prachtig idee, maar historici hebben het niet algemeen aanvaard. Wat vaststaat, is de bruiloft. In 1526 trouwde keizer Karel de Vijfde in deze zaal, onder deze koepel, met Isabella van Portugal.

Stop 5 van 5 · Tuinen, Estanque de Mercurio, op het pad langs de voorkant van de vijver, met je gezicht naar de Galería del Grutesco

De Estanque de Mercurio en de Galería del Grutesco

Mercurius van Diego de Pesquera, gegoten door Bartolomé Morel; de grottengalerij van Vermondo Resta (overleden 1625); fresco's van Diego de Esquivel · Vijver vanaf 1575, beeld 1576; galerij rond 1612 op een Almohadische muur uit de 12e eeuw · Bronzen beeld en hekwerk op een verhoogd waterreservoir, met daarachter een galerij van rustica en fresco's tegen een muur van 160 meter lang

Om op te letten

  • Mercurius in brons op zijn fontein midden in het water, en de leeuwen met schilden en de bollen met punten op het hekwerk, allemaal uit dezelfde gieterij. Zoek naar sporen van het verguldsel dat ze ooit droegen.
  • Het rotswerk van de muur erachter: steen zo opgestapeld dat het lijkt alsof rots uit de oude stadsmuur barst, de maniëristische grap van Vermondo Resta.
  • De figuren in fresco in de nissen onder de bogen, geschilderd door Diego de Esquivel.
  • Het paviljoen met kantelen boven op de galerij, en de tuinen die onder het niveau van de vijver weglopen.
Transcriptie (1:59)

Je komt uit het gotische paleis de tuinen in, en het eerste wat je voor je ziet is water: een verhoogde vijver met een bronzen god in het midden en daarachter een muur die in rots lijkt te zijn veranderd. Dit is de Estanque de Mercurio, de Mercuriusvijver, en hij ligt op het niveau van het paleis, hoger dan de rest van de tuinen, die onder je weglopen.

Het begon als waterhuishouding. Dit was een reservoir dat water opving uit de Caños de Carmona, het Romeinse aquaduct dat de moslims opnieuw in gebruik namen, en van hieruit ging het water naar de boomgaarden en tuinen van het Alcázar. Vanaf 1575 werd het een sieraad. De bronzen Mercurius in het midden, uit 1576, werd gemodelleerd door Diego de Pesquera en gegoten door Bartolomé Morel, en dezelfde makers leverden het hekwerk rond de vijver, de leeuwen met schilden op de hoeken en de achttien bollen met spitse bekroningen. Al die stukken waren verguld toen ze werden gemaakt, en hier en daar is nog een spoor van het goud over. Het Patronato heeft de vijver en zijn beelden laten restaureren.

Nu de muur. Hij is honderdzestig meter lang en begon als een Almohadische muur uit de twaalfde eeuw, gebouwd tegen aanvallers en tegen de overstromingen van de beek Tagarete. Rond 1612 maakte de architect Vermondo Resta er een loggia van, een galerij om over de tuinen uit te kijken. Zijn idee was de steen te laten lijken op ruwe rots die uit de oude stadsmuur breekt, grove brokken in zuilen opgestapeld, zodat gebouw en natuur in elkaar lijken over te lopen. In de nissen onder de bogen daartussen zitten fresco's van Diego de Esquivel, met taferelen uit de klassieke mythologie. Het paviljoen met kantelen erbovenop hoort bij de bovenste wandelgang van de galerij.

Via de trap naast de vijver kom je in de Jardín de la Danza, aangelegd in de jaren 1570, en van daaruit leidt een gang naar de Baños de Doña María de Padilla. De naam is die van Pedro's minnares, maar de lange overwelfde cisterne daar beneden heeft niets met haar te maken; die hoort bij het gotische paleis van Alfons de Tiende.

Deze tuinen hebben bewonderaars gehad. In 1910 werkte de schilder Joaquín Sorolla hier, en een van zijn doeken heet Rincón de grutesco del Alcázar de Sevilla, een hoekje van precies deze galerij. En de sinaasappels van de bomen waar je op weg naar buiten langs loopt, gingen in de marmelade die koningin Elizabeth de Tweede at.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in het Real Alcázar van Sevilla ziet.

Onder één koepel zitten hier zesenvijftig geschilderde koningen, en deze gids noemt er maar drie bij naam. Het paleis van Pedro staat van vloer tot plafond vol tekst: motto's in Kufisch schrift, Castiliaanse grootspraak in gotische letters, wapenschilden, een christelijke koning die sultan wordt genoemd. Fotografeer de inscriptie of de tegel voor je en Chiaro vertaalt hem, vertelt wie hem liet maken en wanneer, en blijft je vragen beantwoorden tot in de tuinen.

Wat staat er in deze Arabische inscriptie?Welke koning is dit in het geschilderde fries?Waarom ligt deze tuin lager dan het pad?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Patio de Banderas s/n, 41004 Sevilla, het eigen adres van het Patronato. Bezoekers gaan naar binnen door de rode Puerta del León op de Plaza del Triunfo, het plein dat het Alcázar deelt met de kathedraal en het Archivo General de Indias, en komen naar buiten aan de kant van de Patio de Banderas, bij het Apeadero. De kassa is op de Patio de Banderas.

Metrolijn 1 naar Puerta Jerez, het station het dichtst bij het historische centrum. De tram Metrocentro, lijn T1, stopt bij Archivo de Indias, genoemd naar het gebouw aan de Plaza del Triunfo zelf, en bij Puerta de Jerez.

02

Tickets en toegang

  • Je gaat naar binnen in tijdsloten van 30 minuten met een beperkt aantal plaatsen, en het tijdstip op je ticket moet je aanhouden. Online verkoop loopt alleen via de officiële ticketwinkel waarnaar alcazarsevilla.org verwijst; de kassa op de Patio de Banderas gaat om 09:00 open, verkoopt alleen voor dezelfde dag en neemt alleen kaarten aan. Op drukke dagen zijn de tickets van tevoren uitverkocht, tickets kun je niet omruilen of terugkrijgen, en aan de deur wordt het identiteitsbewijs gecontroleerd waarmee je ze kocht.
  • Het algemene ticket, € 15,50, geldt voor de begane grond van de paleizen en voor de tuinen, en daarmee voor elke stop op deze pagina. Een gereduceerd ticket kost € 8 voor bezoekers boven de 65 en voor studenten van 14 tot 30 jaar. Kinderen tot en met 13 jaar mogen met een volwassene gratis naar binnen, net als mensen die in de stad Sevilla geboren zijn of er wonen; zij moeten wel vooraf reserveren.
  • Het Cuarto Real Alto, de bovenste koninklijke vertrekken van het paleis van Pedro I, is een apart georganiseerd bezoek van € 5,50 extra, en de daken van het gotische paleis met de bovenste wandelgang van de Galería del Grutesco worden als nog een apart bezoek verkocht. Voor deze wandeling heb je geen van beide nodig.
  • Het Patronato hanteert twee openingsschema's: van 1 oktober tot en met 31 maart van 09:30 tot 17:00, waarbij het personeel om 17:45 begint het terrein te ontruimen, en van 1 april tot en met 30 september van 09:30 tot 19:00, met ontruiming vanaf 19:45. Op 1 en 6 januari, Goede Vrijdag en 25 december blijven de poorten dicht; op kerstavond en oudejaarsavond is het alleen 's ochtends open.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiogids van het Patronato is een webgids voor je telefoon: scan de QR-code op de pagina Prepara la visita van alcazarsevilla.org, of tik daar op de link, en hij opent met een aanbevolen route door de paleizen en tuinen. Een prijs staat er op die pagina niet bij. Deze pagina doet minder, maar gaat dieper: vijf plekken, elk een paar minuten, met de volledige tekst onder de speler, zodat een binnenplaats vol stemmen geen probleem is.

Officiële website →

Vragen

Bestaat er een gratis audiogids voor het Real Alcázar van Sevilla?

Je leest er een: vijf stops van de Puerta del León tot de Mercuriusvijver, gratis af te spelen in de browser van je telefoon, met bij elke stop de volledige tekst. Het Patronato heeft ook een eigen webaudiogids, die je opent door een QR-code op zijn bezoekerspagina te scannen. Voor een tegel, een plafond of een deuropening tussen de vijf stops maak je een foto, en Chiaro vertelt over alles wat erop staat.

Werkt een deel van deze audiogids voor het Real Alcázar al buiten de poort?

De eerste stop wel. Die beluister je op de Plaza del Triunfo, met zicht op de Puerta del León, nog voor de ticketcontrole. De andere vier, de gevel van het paleis van Pedro I, de Patio de las Doncellas, de Salón de Embajadores en de Mercuriusvijver, liggen binnen; daarvoor heb je het algemene ticket nodig, dat geldt voor de begane grond van de paleizen en voor de tuinen.

Wat kost de officiële audiogids van het Real Alcázar van Sevilla?

De pagina Prepara la visita van het Patronato biedt de audiogids aan via een QR-code die je met je eigen telefoon scant, en noemt er geen prijs bij. De gids opent als webpagina met een voorgestelde route door de paleizen en de tuinen.

Hoort het Cuarto Real Alto bij het standaardbezoek?

Nee. Het algemene ticket geldt voor de begane grond van de paleizen en voor de tuinen. Het Cuarto Real Alto, op de bovenverdieping van het paleis van Pedro I, is een georganiseerd deelbezoek dat apart wordt verkocht voor € 5,50 extra, en geen van de vijf stops hier heeft het nodig.

Op welke dagen is het Real Alcázar gesloten?

Vier dagen per jaar gaat het helemaal niet open: 1 en 6 januari, Goede Vrijdag en 25 december. Op kerstavond en oudejaarsavond is het alleen 's ochtends open. Alle andere dagen gaan de poorten om 09:30 open en sluiten ze om 17:00 van oktober tot en met maart en om 19:00 van april tot en met september.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Real Alcázar van Sevilla.