Katedra w Sewilli · Sewilla · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po katedrze w Sewilli,
pięć przystanków za darmo.
Minaret ukończony 10 marca 1198 roku, dziś dzwonnica wysoka na mniej więcej 95 metrów po szczyt wiatrowskazu: posłuchaj tu o pięciu miejscach katedry, a potem zrób w Chiaro zdjęcie dowolnej z jej osiemdziesięciu kaplic i usłysz resztę.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katedry w Sewilli.
Giralda z Plaza Virgen de los Reyes
Katedra w Sewilli, Sewilla
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe katedry w Sewilli.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Katedra w Sewilli zaczyna się na zewnątrz, podobnie jak ten bezpłatny audioprzewodnik do samodzielnego zwiedzania: przystanek pierwszy gra na Plaza Virgen de los Reyes przy północno-wschodnim narożniku katedry, z całą Giraldą nad tobą i jeszcze bez biletu w ręku. W środku Cabildo, czyli kapituła katedralna, wysyła wszystkich najpierw na wieżę, więc przystanek drugi jest na poziomie dzwonów, z widokiem na północny zachód, w dół na Patio de los Naranjos. Po zejściu przetnij wschodnią część katedry i przejdź do południowego ramienia transeptu, do grobowca Krzysztofa Kolumba; idź na północ do skrzyżowania naw, gdzie retabulum ołtarza głównego patrzy na ciebie przez złoconą kratę; a skończ na Patio de los Naranjos, gdzie Brama Przebaczenia wypuszcza cię na Calle Alemanes. Słuchanie wszystkich pięciu nagrań zajmuje mniej więcej trzynaście minut, wejście na wieżę to trzydzieści pięć ramp w każdą stronę, a kapituła szacuje pełne zwiedzanie katedry i wieży na około 75 minut.
Ceny, wejścia i godziny podane tutaj zostały przepisane z własnych stron kapituły na catedraldesevilla.es i porównane z nimi linijka po linijce; nazwiska, daty i wymiary opierają się na tych stronach i na Wikipedii, a tam, gdzie te dwa źródła podają różne liczby, strona mówi, czyje dane przyjmuje. To przede wszystkim czynna katedra, a dopiero potem zabytek, i nabożeństwa potrafią w krótkim czasie zmienić plan dnia, więc słowo kościelnego albo komunikat przy Bramie Księcia jest ważniejsze niż wszystko, co tu napisano; daj nam znać, jeśli się z tym nie zgadzają.
Przystanek 1 z 5 · Plaza Virgen de los Reyes, publiczny plac po północno-wschodniej stronie katedry, przed Pałacem Arcybiskupim, z widokiem w górę na Giraldę; poza wszelką kontrolą biletów
Giralda z Plaza Virgen de los Reyes
Almohadzki minaret, zaczęty przez Ahmada ibn Baso i wzniesiony w cegle przez Alego al-Ghumariego dla kalifa Abu Jakuba Jusufa i jego syna Abu Jusufa Jakuba al-Mansura; renesansowa dzwonnica Hernána Ruiza II (Młodszego); Giraldillo odlał Bartolomé Morel · Minaret 1184–1198; dzwonnica 1558–1568; Giraldillo osadzony 13 sierpnia 1568 roku · Cegła na cokole z ciosanego kamienia o boku 13,6 m; almohadzki trzon ma 50,51 m wysokości, a do szczytu Giraldilla jest około 95 m
Na co zwrócić uwagę
- Płyciny z siatką rombów po obu stronach środkowych okien. To sebka, almohadzki wątek ceglany, i z daleka opis samej katedry trafia w sedno: sieć rombów.
- Linia, na której kończy się gładki ceglany trzon, a zaczyna renesansowa dzwonnica z lat 1558–1568, z otwartymi arkadami dzwonów i łacińskim napisem biegnącym wokół fryzu powyżej.
- Brązowa postać na samym szczycie, kobieta z chorągwią, która obraca się z wiatrem. To Giraldillo, i od niej nazwę wzięła cała wieża.
- Apsyda z kopułą po twojej lewej stronie. Należy do Capilla Real, kaplicy królewskiej rozpoczętej w 1551 roku, a jej kopułę ukończył ten sam Hernán Ruiz, który zbudował dzwonnicę.
Transkrypcja (2:29)
Odchyl głowę i prześledź wzrokiem wieżę od ziemi aż po brązową kobietę na szczycie, bo patrzysz na dwie budowle postawione jedna na drugiej, a dzielą je cztery stulecia. Dolne dwie trzecie to minaret. Wszystko od arkad dzwonów w górę to chrześcijańska dzwonnica, którą nadbudowano na nim w latach sześćdziesiątych szesnastego wieku.
Najpierw był minaret. Prace ruszyły w 1184 roku: miała to być wieża wielkiego meczetu, który w tym miejscu zbudował almohadzki kalif Abu Jakub Jusuf, a jego stolicą w Al-Andalus była Sewilla. Nie poszło gładko. Budowa stanęła niemal zaraz po rozpoczęciu i ruszyła ponownie dopiero około 1188 roku, za syna kalifa, Abu Jusufa Jakuba al-Mansura. Ahmad ibn Baso założył cokół z ciosanego kamienia, na fundamencie z bloków wziętych z murów starszego pałacu i z rzymskich murów miejskich, a architekt z Maghrebu, Ali al-Ghumari, wzniósł na nim ceglany trzon. Dziesiątego marca 1198 roku wieżę ukończono i zwieńczono czterema metalowymi kulami na pamiątkę zwycięstwa al-Mansura nad Alfonsem Ósmym, królem Kastylii.
Teraz przyjrzyj się ścianie zwróconej w twoją stronę. Jest podzielona na trzy pionowe pasy. Środkiem biegną w górę okna i wspinają się schodkowo, bo za nimi wewnątrz wieży wije się w górę rampa, a każde okno oświetla jej odcinek. Po bokach jest ta krata z rombów, sebka, a z bliska byłoby widać, że kolumienki pod nią mają marmurowe kapitele o dwa, trzy stulecia starsze od wieży: umajjadzkie kapitele z dziewiątego i dziesiątego wieku, w stylu Madinat az-Zahra. Historyk Leopoldo Torres Balbás naliczył ich tu dziewięćdziesiąt dwa.
Kule nie przetrwały. Strąciło je trzęsienie ziemi w 1356 roku. Dwa stulecia później Hernán Ruiz Drugi zbudował, między 1558 a 1568 rokiem, dzwonnicę, którą widzisz nad gładką cegłą, a wokół jej szczytu umieścił łaciński napis, że imię Pana jest najpotężniejszą wieżą. Trzynastego sierpnia 1568 roku na szczycie stanął odlany przez Bartolomé Morela brązowy posąg Wiary, obracający się z wiatrem. Wiatrowskaz w kształcie człowieka albo zwierzęcia to po hiszpańsku giralda, a Cervantes w Don Kichocie wciąż używa tego słowa na określenie samego posągu. Dopiero później nazwa zsunęła się na całą wieżę.
Jeszcze jedno, zanim wejdziesz do środka. Postać tam na górze to oryginał. Wróciła na swoje miejsce w 2005 roku po sześciu latach nieobecności, kiedy trwała konserwacja, a teraz ma w środku przyrządy, które śledzą, jak się starzeje.
Przystanek 2 z 5 · Giralda, poziom dzwonów, strona północno-zachodnia, z widokiem w dół na Patio de los Naranjos
Szczyt Giraldy, z widokiem w dół na Patio de los Naranjos
Rampy wewnątrz almohadzkiego minaretu, zbudowane pod kierunkiem Alego al-Ghumariego; poziom dzwonów Hernána Ruiza II (Młodszego); dziedziniec w dole założony jako dziedziniec ablucji meczetu · Rampy 1184–1198; poziom dzwonów 1560–1562 · 35 ceglanych ramp i ostatnie 17 stopni do poziomu dzwonów, około 50 m nad placem, na szczycie almohadzkiego trzonu; dziedziniec w dole ma 43 na 81 metrów
Na co zwrócić uwagę
- Siatka drzew pomarańczowych w dole i wąskie kanały wycięte w bruku między nimi. Układają się w geometryczne figury i wciąż prowadzą wodę.
- Okrągła fontanna pośrodku dziedzińca. Jej górna czasza jest wizygocka, starsza od meczetu, i to przy tej samej czaszy almohadzka Sewilla obmywała się przed modlitwą.
- Dwa zachowane krużganki po bokach dziedzińca. Były trzy; zachodni rozebrano w 1618 roku, żeby zbudować kościół Sagrario.
- Rampa, którą właśnie przyszło się na górę. Według katedry była dość szeroka dla jeźdźca na koniu.
Transkrypcja (2:28)
Najpierw złap oddech. Masz za sobą trzydzieści pięć ramp i siedemnaście stopni, a nikt nie budował tych ramp dla turystów. Kronikarz z tamtych czasów zapisał, że zrobiono je dość szerokie i wysokie dla zwierząt jucznych, ludzi i strażników, a opis samej katedry idzie dalej i mówi, że na górę mógł wjechać jeździec na koniu. Podobno muezin wjeżdżał konno aż na szczyt. Uczciwa wersja jest taka, że rampy by na to pozwalały i że nikt nigdy nie znalazł dokumentu, który mówiłby, że ktoś to rzeczywiście zrobił.
To, wokół czego wiedzie droga na górę, to rdzeń minaretu: kwadratowy graniastosłup z siedmioma sklepionymi komorami jedna nad drugą, a rampa wije się między tym rdzeniem a czterema murami zewnętrznymi. Stoisz tam, gdzie kończy się almohadzki trzon, mniej więcej pięćdziesiąt metrów nad placem, a wszystko wokół ciebie i nad tobą to dzwonnica Hernána Ruiza. Kiedy katedra wybrała go w grudniu 1557 roku, przyjechał z Kordoby z gotowym projektem i z modelem wieży w skali jeden do pięćdziesięciu.
Dzwony wokół ciebie sprawiają, że to hiszpańska katedra z największą liczbą dzwonów: dwadzieścia cztery, z czego osiemnaście obraca się całkowicie, a w sześć uderza się sercem, i jeszcze jeden piętro wyżej, który wybija godziny zegara. Ten jeden, San Miguel de las Victorias, jest najstarszy. Na tej wieży był pierwszy w Hiszpanii publiczny zegar wieżowy, zawieszony w 1400 roku w obecności króla Henryka Trzeciego Kastylijskiego; jego osiemnastowiecznego następcę zbudował franciszkanin, brat José Cordero. Kiedy w 1998 roku odnawiano dzwony, sześć trzeba było odlać na nowo, dziesięć zespawano, a cztery przestrojono.
Teraz przejdź na stronę północno-zachodnią i spójrz prosto w dół. Ten prostokąt z drzewami pomarańczowymi, czterdzieści trzy na osiemdziesiąt jeden metrów, był dziedzińcem meczetu, sahnem, gdzie wierni dokonywali ablucji, zanim weszli do sali modlitewnej. Sama sala modlitewna stała tam, gdzie dziś stoi katedra: budowla mniej więcej sto trzynaście na sto trzydzieści pięć metrów, z siedemnastoma nawami. Prześledź wzrokiem cienkie linie w bruku między drzewami: to kanały wodne, ułożone w geometryczne figury, i wciąż doprowadzają wodę do każdego drzewa. Pośrodku stoi fontanna, której górna czasza jest wizygocka, starsza od meczetu, ta sama, której używała fontanna almohadzka.
Policz arkady, które otaczają dziedziniec. Powinny być trzy krużganki, a są dwa. Zachodni zburzono w 1618 roku, żeby na jego miejscu zbudować kościół Sagrario, i Sagrario do dziś zajmuje tę stronę dziedzińca w całości.
Przystanek 3 z 5 · Południowe ramię transeptu, naprzeciw Bramy Księcia (Puerta de San Cristóbal), obok wielkiego malowidła ściennego ze świętym Krzysztofem
Grobowiec Krzysztofa Kolumba
Arturo Mélida y Alinari (1849–1902), projekt dla katedry w Hawanie · Zaprojektowany w 1891 roku; ustawiony w Sewilli 17 listopada 1902 roku · Czterej heroldowie wysokości 260 cm, odlani z brązu, z twarzami i dłońmi z alabastru, niosący trumnę na kamiennym cokole
Na co zwrócić uwagę
- Blade twarze i dłonie heroldów. Są z alabastru; reszta każdej postaci jest z brązu. Dwaj z przodu to Kastylia i León, dwaj z tyłu Aragonia i Nawarra.
- Herb między heroldami Kastylii i Aragonii. To drzwiczki trumny, a za nimi spoczywają szczątki admirała, w złoconej ołowianej urnie z 1795 roku.
- Olbrzymi święty Krzysztof namalowany na ścianie obok grobowca i Brama Księcia naprzeciwko, również poświęcona świętemu Krzysztofowi. Mélida sam wybrał to miejsce.
Transkrypcja (2:48)
Czterej mężczyźni z brązu, każdy wysoki na dwa metry sześćdziesiąt, niosą na ramionach trumnę na końcu południowego transeptu: kondukt pogrzebowy odlany w metalu. Twarze i dłonie mają z alabastru, dlatego wyglądają tak blado na tle ciemnego metalu. Dwaj z przodu to królestwa Kastylii i Leónu, dwaj z tyłu Aragonii i Nawarry. Między Kastylią a Aragonią, na boku trumny, jest herb admirała, a w rzeczywistości są to drzwiczki trumny.
Trumna nie ma rozmiarów Kolumba i nigdy nie miała mieć. W środku stoi złocona ołowiana urna z 1795 roku, z wiekiem, na którym widnieje napis: tu spoczywają kości Krzysztofa Kolumba, pierwszego admirała i odkrywcy Nowego Świata.
Te kości podróżowały po jego śmierci więcej niż większość ludzi przez całe życie. Kolumb zmarł w Valladolid dwudziestego maja 1506 roku i tam został pochowany w klasztorze franciszkanów. Jego syn Diego przeniósł go do klasztoru kartuzów w Sewilli, La Cartuja, który przyjął ciało w kwietniu 1509 roku. Jakiś czas po 1536 roku, nikt nie wie dokładnie kiedy, szczątki przepłynęły Atlantyk do katedry w Santo Domingo. Kiedy Hiszpania oddała Francji swoją część Hispanioli, wykopano je dwudziestego grudnia 1795 roku i przewieziono do Hawany. A kiedy w 1898 roku Hiszpania straciła Kubę, wróciły i dziewiętnastego stycznia 1899 roku dotarły do Sewilli na pokładzie statku, który przypadkiem nazywał się Giralda.
Pomnik w pewnym sensie przybył razem z nimi. Arturo Mélida, rzeźbiarz z Madrytu, zaprojektował go w 1891 roku dla katedry w Hawanie, a ukończono go zamiast tego tutaj. Mélida sam wybrał miejsce: obok ogromnego świętego Krzysztofa namalowanego na ścianie i naprzeciw drzwi poświęconych temu samemu świętemu, patronowi, od którego admirał miał imię. Pomnik odsłonięto siedemnastego listopada 1902 roku. Mélida zmarł w Madrycie cztery tygodnie później.
Czy to naprawdę jego kości? Santo Domingo mówi, że nie: w 1877 roku w tamtejszej katedrze znaleziono ołowianą skrzynkę z napisem poświęconym odkrywcy, a tych kości, przechowywanych od 1992 roku w Latarni Kolumba, nigdy nie zbadano pod kątem DNA. Sewilskie zbadano. W 2003 roku pobrano z nich próbki, a także z kości jego brata Diega i syna Hernanda. Krótkie fragmenty mitochondrialnego DNA zgadzały się z DNA brata i badacze uznali, że przynajmniej to, co leży tutaj, to Krzysztof Kolumb.
Zanim pójdziesz dalej, spójrz w górę na świętego Krzysztofa. Włoski malarz Mateo Pérez de Alesio, który pracował w tej katedrze nad świętym Krzysztofem, miał podobno powiedzieć swojemu koledze Luisowi de Vargasowi, że jedna namalowana przez Vargasa noga jest warta więcej niż cały jego własny święty.
Przystanek 4 z 5 · Nawa główna, na skrzyżowaniu głównych naw, twarzą do Kaplicy Głównej (Capilla Mayor) za jej złoconą kratą
Retabulum ołtarza głównego w Capilla Mayor
Projekt flamandzkiego rzeźbiarza Pietera Dancarta (zm. najpóźniej w 1488 roku); kontynuowali Pedro Millán oraz Jorge Fernández Alemán i jego brat Alejo; części boczne Roque Balduque, Juan Bautista Vázquez i Pedro de Heredia · 1482–1564 · Złocone i polichromowane drewno rzeźbione, według danych katedry prawie 30 metrów wysokości i blisko 20 metrów szerokości; 44 płaskorzeźby i ponad 200 postaci
Na co zwrócić uwagę
- Mała siedząca Madonna pośrodku najniższego rzędu, nad srebrnym tabernakulum. To trzynastowieczna Virgen de la Sede, od której katedra wzięła nazwę.
- Krucyfiks na samym szczycie, pod sklepieniem: Chrystus Miliona, z czternastowiecznej grupy Kalwarii zachowanej ze starszego kościoła.
- Postacie, które rosną z każdym rzędem w górę. To celowe: dzięki temu najwyższe rzędy są czytelne z miejsca, w którym stoisz.
- Sama Sewilla i ta katedra, wyrzeźbione w płaskorzeźbach cokołu.
Transkrypcja (2:39)
Stań na skrzyżowaniu naw i spójrz na wschód przez złoconą kratę. Ściana złota, która wypełnia dalszy koniec kaplicy, to jedno dzieło stolarskie, prawie trzydzieści metrów wysokie i blisko dwadzieścia szerokie, a katedra uważa je za największe retabulum w świecie chrześcijańskim. Praca nad nim zajęła większą część stulecia. Flamandzki rzeźbiarz Pieter Dancart je zaprojektował i w 1482 roku zaczął rzeźbić; wiosną 1488 roku najwyraźniej już nie żył, bo przyjechała wtedy komisja sprawdzić, jak daleko doszedł. Inny flamandzki mistrz pracował dalej do 1505 roku, potem Pedro Millán, potem bracia Jorge i Alejo Fernández, którzy w 1529 roku ukończyli część frontową. W 1550 roku kapituła postanowiła je poszerzyć o dwie części boczne, zagięte do przodu pod kątem prostym, i te były gotowe dopiero w 1564 roku.
Czyta się je rzędami, od dołu do góry, jak księgę obrazów: czterdzieści cztery płaskorzeźby, ponad dwieście postaci, życie Maryi i Chrystusa. A teraz sztuczka. Postacie rosną, w miarę jak rzędy idą w górę. Rzeźbiarze zrobili górne rzędy większe, żeby oglądane z posadzki, ze szczytem nawet trzydzieści metrów nad tobą, wydawały się tej samej wielkości co te na wysokości oczu. Porównaj najwyższy rząd z najniższym, a zobaczysz.
Dwie rzeczy są starsze niż cała konstrukcja. Na samym szczycie, pod sklepieniem, stoi gotycka grupa Kalwarii z czternastego wieku, zachowana z wcześniejszego kościoła i wyniesiona, by zwieńczyć całość; jej krucyfiks nazywa się Chrystus Miliona, od miliona łask, którymi według wiary mieszkańców Sewilli obdarzał ich w czasach zarazy. Na drugim końcu, pośrodku najniższego rzędu, siedzi mała trzynastowieczna Madonna, Virgen de la Sede, czyli Matka Boża Stolicy Biskupiej. To od niej budowla nazywa się katedrą Najświętszej Maryi Panny Stolicy Biskupiej. Pod nią stoi srebrne tabernakulum, które Francisco de Alfaro wykonał w 1593 roku.
Krata, przez którą patrzysz, to arcydzieło samo w sobie: zapłacił za nią arcybiskup Diego de Deza, a wykonał ją dominikanin, brat Francisco de Salamanca. Miała co chronić. Latarnia nad skrzyżowaniem naw, na którym stoisz, zawaliła się w 1511 roku i ponownie w 1888 roku, kiedy strąciło ją trzęsienie ziemi i, według jednej relacji, zniszczyło wszystkie cenne przedmioty pod nią. Samo retabulum przeszło ostatnią konserwację w dwuletniej kampanii zakończonej w 2014 roku.
Jeszcze jeden szczegół dla bystrych oczu: wzdłuż cokołu, między scenami męczeństwa, rzeźbiarze umieścili widoki Sewilli i samej tej katedry.
Przystanek 5 z 5 · Patio de los Naranjos, północna strona katedry, przy fontannie pośrodku, twarzą na północ, ku Bramie Przebaczenia (Puerta del Perdón), wyjściu dla zwiedzających w ramach wizyty kulturalnej
Patio de los Naranjos i Brama Przebaczenia
Budowniczowie almohadzkiego meczetu za kalifa Abu Jakuba Jusufa; rzeźby z terakoty Miguela Florentína (1520) i stiuki Bartolomé Lópeza (1522) · Dziedziniec i brama 1172–1198; rzeźby 1520, stiuki 1522 · Ceglany dziedziniec 43 na 81 metrów z drzewami pomarańczowymi i kanałami wodnymi; brama to ostry łuk podkowiasty pod blankowanym piętrem
Na co zwrócić uwagę
- Kształt łuku w Bramie Przebaczenia: ostra podkowa, forma nadana mu przez almohadzkich budowniczych, którą według katedry zachował.
- Fontanna obok ciebie. Otaczający ją basen jest współczesny, ale górna czasza jest wizygocka, ta sama, której używała fontanna samego meczetu.
- Krokodyl zwisający z sufitu krytej galerii w północno-wschodnim narożniku, przy Bramie Jaszczurki: dawne wotum, wzięte za jaszczurkę (lagarto), od którego brama wzięła nazwę.
- Kiedy wyjdziesz na ulicę, odwróć się: terakotowa płaskorzeźba z Chrystusem wypędzającym przekupniów, dzieło Miguela Florentína z 1520 roku, jest od zewnątrz nad łukiem.
Transkrypcja (2:18)
Brama przed tobą, w północnym końcu dziedzińca, od ponad ośmiuset lat prowadzi na ten teren i z niego. Brama Przebaczenia była głównym wejściem do almohadzkiego meczetu, w jednej linii ze środkową nawą sali modlitewnej i z mihrabem, niszą, która wskazywała kierunek Mekki. Spójrz na łuk pod głębokim drewnianym okapem. To ostra podkowa, a według opisu samej katedry zachowała swój pierwotny kształt od dwunastego wieku. Każdy wierny, który w almohadzkiej Sewilli przychodził na piątkową modlitwę, wchodził pod tym łukiem.
Na tym dziedzińcu najpierw się obmywano. Był to sahn meczetu, dziedziniec ablucji, a chrześcijanie po 1248 roku zachowali go i znaleźli mu inne zastosowania: cmentarz, miejsce dorocznych jarmarków miasta, miejsce kazań. Fontanna przy tobie jest współczesna, ale jej górna czasza jest wizygocka, starsza od meczetu, i to ta sama czasza, którą miała fontanna almohadzka. Drzewa pomarańczowe stoją w ścisłej siatce, a cienkie kanały między nimi, które było widać ze szczytu wieży, wciąż doprowadzają wodę.
Zanim wyjdziesz, odszukaj krytą galerię w północno-wschodnim narożniku dziedzińca, Nave del Lagarto, i spójrz w górę przy Bramie Jaszczurki. Lagarto znaczy jaszczurka, a jaszczurka zwisająca z sufitu to w rzeczywistości krokodyl, wypchany, dawne wotum. Na piętrze nad tą galerią mieści się Biblioteka Colombina. Wyrosła ze spuścizny Hernanda Colóna, syna Krzysztofa Kolumba, która w 1552 roku przeszła na katedrę: około sześciu tysięcy pozycji, w tym dziewięćset czterdzieści książek wydrukowanych przed 1501 rokiem, a wśród rękopisów oryginał Księgi proroctw, którą Kolumb sam napisał w 1504 roku. Tak więc ten sam budynek przechowuje pismo człowieka, którego grobowiec masz już za sobą.
Drzwi bramy też są almohadzkie: drewno okute brązem, zdobione plecionką i kufickimi napisami, które powtarzają dwa religijne zwroty, z których pierwszy jest echem Koranu: władza należy do Boga i wieczność należy do Boga. Kołatki, które są na nich dziś, to kopie; oryginały przechowuje się we wnętrzu Giraldy.
Przejdź przez bramę na Calle Alemanes i odwróć się. Od strony ulicy chrześcijańskie miasto przystroiło starą bramę: terakotowe postacie Miguela Florentína z 1520 roku, święci Piotr i Paweł po bokach, Maryja i archanioł Gabriel nad nimi, a nad łukiem wielka płaskorzeźba Chrystusa wypędzającego przekupniów ze świątyni, umieszczona na głównych drzwiach dawnego meczetu.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co widzisz w katedrze w Sewilli.
Osiemdziesiąt kaplic, piętnaście bram, dwadzieścia cztery dzwony i czterdzieści cztery rzeźbione płaskorzeźby w jednym retabulum: pięć przystanków to ledwie początek. Sfotografuj płytę nagrobną w posadzce, malowanego świętego nad bocznym ołtarzem, kufickie litery na brązowych drzwiach albo herb na kracie, a Chiaro powie ci, kto to zrobił, kto za to zapłacił i co tam jest napisane, i będzie opowiadać dalej, dopóki zostajesz pod sklepieniami.
Przed wizytą
Dojazd
Avenida de la Constitución s/n, 41004 Sewilla. Zwiedzający z biletami kupionymi online wchodzą przez Bramę Jaszczurki (Puerta del Lagarto); bilety na ten sam dzień sprzedaje kasa, a wchodzi się z nimi przez Bramę Księcia (Puerta del Príncipe, zwaną też Puerta de San Cristóbal), wejście w południowym ramieniu transeptu. Wyjście prowadzi przez Bramę Przebaczenia, z Patio de los Naranjos na Calle Alemanes.
Wskazówki samej katedry: tramwaj Metrocentro do przystanku Archivo de Indias; linia 1 sewilskiego metra do Puerta de Jerez; autobusy Tussam C1, C2, C3, C4, 5, 41 lub 42 do Jardines del Cristina, gdzie zatrzymuje się też specjalny autobus lotniskowy AE; albo pociąg Cercanías Renfe do San Bernardo.
Bilety i wstęp
- Jeden bilet, zwiedzanie ogólne, obejmuje katedrę, Giraldę i kościół El Salvador: 13 euro online albo 14 euro w kasie, ulgowy 7 albo 8 euro dla osób powyżej 65 lat, studentów do 25 lat, osób z niepełnosprawnością od 33% do 65% i dorosłych członków rodzin wielodzietnych, a dzieci do 13 lat z dorosłym wchodzą bezpłatnie; każdą ulgę trzeba potwierdzić dokumentem. Godzina na bilecie to godzina wejścia; potem nie ma limitu czasu aż do zamknięcia.
- Kasa kończy sprzedaż o 18:00, a budynek pustoszeje o 19:00. W niedziele zwiedza się tylko po południu, kasy otwierają się o 14:30, a godzina otwarcia w dni powszednie zmienia się wraz z kalendarzem liturgicznym. Zwiedzanie turystyczne jest wstrzymywane, ilekroć odbywa się nabożeństwo, a kapituła może zmienić godziny bez uprzedzenia, więc sprawdź jej program na swój dzień.
- W niedziele jest też bezpłatne zwiedzanie dla wszystkich, zależnie od programu liturgicznego: bilety odbiera się osobiście w kasie przy Bramie Księcia od 17:00 do zamknięcia, a liczba miejsc jest ograniczona.
- Zdjęcia można robić bez lampy błyskowej i statywu, o ile nie przeszkadza się nikomu, kto się modli. Ubierz się stosownie i zdejmij w środku nakrycie głowy. Dachy katedry nie wchodzą w bilet ogólny; to osobne zwiedzanie z przewodnikiem.
Oficjalny audioprzewodnik
Audioprzewodnik samej kapituły kosztuje 5 euro, a w wersji aplikacji 4 euro; kapituła prowadzi też zwiedzanie katedry i Giraldy z przewodnikiem za 20 euro online, każde trwa około dziewięćdziesięciu minut. Osoby niesłyszące mogą poprosić o bezpłatnego przewodnika w języku migowym, a broszura o zwiedzaniu i ogólny plan w punkcie informacji nic nie kosztują. Nasze pięć przystanków jest bezpłatnych, wchodzi głębiej w mniej miejsc i podaje każde słowo pod każdym odtwarzaczem, co przydaje się w kościele, w którym lepiej ściszyć dźwięk.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po katedrze w Sewilli?
Ta strona nim jest: pięć przystanków od placu pod Giraldą do Bramy Przebaczenia, odtwarzanych bezpłatnie w przeglądarce telefonu, z pełnym tekstem pod każdym odtwarzaczem. Audioprzewodnik kapituły nie jest darmowy: kosztuje 5 euro, a w wersji aplikacji 4 euro. Kaplicę, grób czy obraz, którego nie ma wśród tych pięciu, sfotografuj i pozwól, żeby opowiedziało o nim Chiaro.
Którą część audioprzewodnika po katedrze w Sewilli można odsłuchać na zewnątrz, bez biletu?
Pierwszy przystanek: napisano go na Plaza Virgen de los Reyes, publiczny plac przy północno-wschodnim narożniku, skąd widać całą Giraldę bez przechodzenia przez żadną kontrolę. Pozostałe cztery są w środku i wymagają biletu na zwiedzanie ogólne, który obejmuje katedrę, Giraldę i kościół El Salvador.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po katedrze w Sewilli?
5 euro za audioprzewodnik kapituły albo 4 euro w wersji aplikacji. Zwiedzanie katedry i Giraldy z przewodnikiem kosztuje 20 euro online lub 21 euro w kasie, przy zakupie online z opłatą manipulacyjną 1 euro, i trwa około dziewięćdziesięciu minut.
Czy wejście na Giraldę jest wliczone w bilet do katedry w Sewilli?
Tak. Standardowy bilet to zwiedzanie ogólne katedry i Giraldy, a zwiedzanie zaczyna się właśnie od wieży, która ma własną kontrolę wejścia. Na górę prowadzi trzydzieści pięć ramp i krótki ostatni odcinek siedemnastu stopni do poziomu dzwonów. Osobnego zwiedzania z przewodnikiem wymagają tylko dachy.
Którymi drzwiami wejść do katedry w Sewilli i kiedy jest otwarta?
Z biletem online wchodzisz przez Bramę Jaszczurki; jeśli kupujesz bilet w dniu wizyty, idziesz do kasy i do Bramy Księcia w południowym transepcie. Kasa zamyka się o 18:00, a budynek o 19:00, w niedziele zwiedza się tylko po południu, a podczas nabożeństw zwiedzanie turystyczne zostaje wstrzymane, więc najważniejsze jest sprawdzenie programu kapituły na dany dzień.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katedry w Sewilli.