Mezquita-Catedral van Córdoba · Córdoba · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de Mezquita-Catedral van Córdoba,
vijf stops, gratis.
Zo’n 850 zuilen binnen muren van 180 bij 130 meter, en midden daartussen een renaissancekathedraal. Vijf plekken worden hier verteld; maak een foto van elk ander kapiteel, elke kapel of inscriptie, en Chiaro vertelt je erover.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Mezquita-Catedral van Córdoba.
De Puerta de San Esteban, aan de Calle Torrijos
Mezquita-Catedral van Córdoba
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij de Mezquita-Catedral van Córdoba.
De vijf stops · 10 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf plekken in de voormalige Grote Moskee van Córdoba vormen samen een audiogids voor de Mezquita-Catedral die je op eigen houtje en zonder kosten volgt, en de eerste speelt al op de stoep, voordat je een kaartje hebt gekocht. Stop één is de Puerta de San Esteban aan de Calle Torrijos, de straat langs de westmuur, een klein stukje lopen van het kaartjescentrum Patio de San Eulogio in dezelfde straat. Stop twee ligt binnen de muren, in de Patio de los Naranjos, de sinaasappelhof aan de noordkant: je kijkt naar het zuiden, met de klokkentoren in je rug. Daarna gaat de wandeling de gebedszaal in en blijft hij zuidwaarts lopen: de dubbele bogen in de noordelijke beuken, de viering van de kathedraal precies in het midden van het gebouw, en de mihrab van al-Hakam II tegen de verste zuidmuur. De vijf opnamen duren samen ongeveer tien minuten, en het lopen ertussen kost minder tijd dan dat, want het hele gebouw meet 180 bij 130 meter.
Alle prijzen, regels en adressen op deze pagina komen van het Cabildo Catedral de Córdoba, het kathedraalkapittel dat het monument beheert, via mezquita-catedraldecordoba.es. Data, namen en maten komen uit de geschiedenispagina’s van het Cabildo en uit Wikipedia; waar die bronnen iets op twee manieren meten, staan beide getallen erbij. Missen, feestdagen en restauraties gooien de bezoekdag hier geregeld om, soms zonder aankondiging, en op de dag zelf gaat het woord van een suppoost of een mededeling in het gebouw boven deze pagina.
Stop 1 van 5 · Calle Torrijos, de openbare straat langs de westmuur; de derde deur vanaf het noordeinde, na de Postigo de la Leche en de Puerta de los Deanes
De Puerta de San Esteban, aan de Calle Torrijos
Omajjadische bouwers van Abd al-Rahman I; versiering voltooid onder emir Mohammed I · Poort uit 785–786; versiering voltooid in 855 · Blokken gehouwen kalksteen, de boog met afwisselend stenen en bakstenen welfstenen; in de westmuur van de oorspronkelijke moskee, die ongeveer vierkant was, met zijden van 74 of 79 m
Om op te letten
- De hoefijzerboog met zijn welfstenen, beurtelings rood en crème, en elke crèmekleurige gebeeldhouwd. Het is de oudste bewaarde deur met het patroon dat latere Moorse poorten volgen.
- Het rechthoekige kader rond de boog, de alfiz. Zoek het straks terug bij de mihrab, de laatste stop: de ambachtslieden van al-Hakam omlijstten die een eeuw later op dezelfde manier.
- De getrapte kantelen boven op de muur, als een rij kleine piramides.
- De massieve steunberen aan weerszijden van de deurtravee, die muren op een hellend terrein overeind houden.
Transcriptie (1:53)
Ga met je rug naar de straat staan en kijk naar de muur, want dit is een van de oudste gevels van het gebouw. De hoge, beslagen deur zit in een hoefijzerboog, en die boog zit weer in een rechthoekig kader. Rode en crèmekleurige stenen wisselen elkaar af in de ronding. Dat kleine samenspel, deur, hoefijzer, kader, werd het voorbeeld voor de Moorse poorten die volgden, en deze deur is de oudste die nog overeind staat en ze alle drie heeft.
Zijn eerste naam was Bab al-Wuzara, de Poort van de Viziers. Aan de overkant van deze straat stond het paleis van de emir, en waarschijnlijk liepen de heerser en zijn ambtenaren door deze deur van hun kantoren naar de moskee. Latere heersers maakten van die wandeling iets besloten: verder naar het zuiden werd een overdekte brug over de straat gebouwd, een sabat, zodat de heerser ongezien van het paleis naar de gebedszaal kon gaan.
De man die hiermee begon, was een vluchteling. Abd al-Rahman de Eerste was een van de laatste overlevenden van de familie van de Omajjaden, die vanuit Damascus over de islamitische wereld hadden geheerst tot ze in 750 werden afgezet en bijna allemaal vermoord. Hij ontkwam naar Noord-Afrika, nam Córdoba in en begon in 785 aan zijn moskee. Die stond er in ongeveer een jaar, razendsnel, omdat de bouwers zuilen en kapitelen uit Romeinse en Visigotische ruïnes haalden. Hoe de architect heette, weet niemand.
Die eerste moskee was ongeveer vierkant, 74 of 79 meter per zijde, afhankelijk van wiens metingen je vertrouwt. De ene helft was open binnenplaats, de andere gebedszaal, en deze deur kwam uit in het midden van de westmuur van de gebedszaal. De versiering die je ziet, werd in 855 voltooid onder emir Mohammed de Eerste, en zijn inscriptie in hoekig Kufisch schrift, gehouwen in de latei en onder de boog, is het oudste islamitische schrift dat in het hele gebouw nog over is.
Nog een kleine correctie op de naam. Iedereen noemt dit de Deur van Sint-Stefanus, San Esteban. De historicus Manuel Nieto Cumplido betoogde dat dat een vergissing is die gewoon is blijven hangen, en dat de juiste christelijke naam San Sebastián is, naar een hospitaal van San Sebastián dat er ooit tegenover stond.
Kijk omhoog voor je verdergaat. Die zware steunberen en de getrapte kantelen geven de moskee van buiten iets van een vesting, en de verrassing wordt bewaard voor binnen.
Stop 2 van 5 · Patio de los Naranjos, de binnenplaats aan de noordkant van het gebouw; ga aan de zuidkant staan, met je gezicht naar de gebedszaal en de klokkentoren in je rug
De Patio de los Naranjos, met zicht op de gebedszaal in het zuiden
Binnenhof van de moskee van Abd al-Rahman I, vergroot door Abd al-Rahman III en Almanzor; galerijen herbouwd door Hernán Ruiz I; beplanting van bisschop Francisco Reinoso · 785–988; galerijen 1510–1516; beplanting 1597–1601 · Ommuurde binnenplaats van 130 m lang en 50 m breed, met arcaden aan drie kanten; klokkentoren 54 m
Om op te letten
- Boven de sinaasappelbomen in het zuiden de viering en de lantaarn van de kathedraal, die door de lage moskeedaken omhoogsteken. Dat is de kerk die in de moskee is gebouwd, twee stops verderop.
- De rijen sinaasappelbomen: bisschop Reinoso zette ze op één lijn met de beuken van de gebedszaal, zodat de zuilen buiten lijken door te lopen.
- Achter je de klokkentoren, met boven op de top het beeld van de heilige Rafaël, dat er in 1664 werd geplaatst.
- In de zuidmuur de Puerta de las Palmas, de enige boog die nog open is naar de zaal, met daarboven de Annunciatie in steen.
Transcriptie (1:52)
Kijk naar de lange, lage muur in het zuiden, met de bomen tussen jou en die muur. Op deze binnenplaats deden de gelovigen hun rituele wassing voor het gebed, en de muur voor je was helemaal geen muur. Het was een rij open bogen, zodat de gebedszaal erachter openlag naar deze hof en zijn licht. Na de christelijke verovering van 1236 werden er langs die kant kapellen gebouwd, en de bogen gingen een voor een dicht. Vandaag leidt er nog maar één van hier naar binnen: de Puerta de las Palmas.
De bomen zijn ouder dan je zou denken. Aan een jurist uit de elfde eeuw, Ibn Sahl, werd gevraagd of een tuin op de binnenplaats van een moskee verboden was, en of iemand van de vruchten mocht eten. Die vraag heeft alleen zin omdat hier al in de negende eeuw bomen groeiden, en daarmee is dit de vroegste moskeehof ter wereld waarvan bekend is dat er bomen in stonden. Stadszegels van 1262 en 1445 laten palmen zien die boven de muren uitsteken.
De indeling die je ziet, is die van een bisschop. Francisco Reinoso maakte helemaal aan het eind van de zestiende eeuw van de binnenplaats deze tuin, met sinaasappelbomen, palmen en cipressen in rijen. Ga in het verlengde van een rij staan en kijk erlangs: de bomen moeten de zuilen van de gebedszaal voortzetten, alsof het woud van binnen de zon in is gelopen. Zeventiende-eeuwse stukken tellen tachtig sinaasappelbomen, twaalf cipressen, drie palmen en één olijfboom.
Kijk nu omhoog, boven de daken. Dat lichte blok met een lantaarn erop is de kathedraal, een complete renaissancekerk midden in de moskee. Bij stop vier sta je eronder.
Draai je dan om. De klokkentoren achter je, 54 meter hoog en nog altijd het hoogste gebouw van Córdoba, is een omhulsel. Daarbinnen zit de minaret die Abd al-Rahman de Derde in 958 voltooide, 47 meter hoog, en die volgens het Cabildo torens in Sevilla, Marrakesh en Rabat heeft beïnvloed. Na schade in 1589 werd de minaret ingepakt in een nieuwe klokkentoren naar een ontwerp van Hernán Ruiz de Derde, en in 1664 kwam het beeld van de heilige Rafaël op de top.
Nog één ding, onder je voeten. Onder het oostelijke deel van deze hof ligt een waterreservoir uit de laatste uitbreiding onder islamitisch bewind, tien meter onder de grond, groot genoeg voor meer dan twaalfhonderd kubieke meter regenwater.
Stop 3 van 5 · Gebedszaal, net binnen vanaf de Patio de los Naranjos, in de noordelijke beuken
De dubbele bogen van de gebedszaal
Omajjadische bouwers onder Abd al-Rahman I, uitgebreid onder Abd al-Rahman II, al-Hakam II en Almanzor · 785–988 · Hergebruikte en nieuwe zuilen van marmer, jaspis, graniet en porfier, bogen van steen en baksteen; ongeveer 850 zuilen in een gebouw van 180 bij 130 m
Om op te letten
- De twee verdiepingen: een hoefijzerboog die vanaf de zuil opspringt, en daarboven een ronde boog die vertrekt vanaf een blok metselwerk dat erbovenop staat. Die tweede verdieping is het hele idee.
- De strepen van de bogen, rood en crème. Hier zijn het echte baksteen en echte natuursteen; in de oostelijke helft van de zaal, het deel van Almanzor, is het beschilderde kalksteen.
- De kapitelen. Hier in de buurt zijn er veel Romeinse of Visigotische stukken bij die uit ruïnes zijn aangevoerd, en daarom zijn er geen twee helemaal gelijk.
- Welke rij zuilen je ook kiest: hij loopt in twee richtingen tegelijk van je weg.
Transcriptie (1:58)
Blijf net binnen staan en laat je ogen wennen, want na de binnenplaats is de zaal schemerig, en het effect heeft even tijd nodig. Zuilen lopen in alle richtingen van je weg, op elke zuil een boog, en boven die boog nog een. Men heeft het een woud van zuilen genoemd en een spiegelzaal, en allebei klopt het: draai een paar graden en er gaat een nieuwe laan open.
Bekijk één zuil van dichtbij en volg hem omhoog. Op het kapiteel rust een hoefijzerboog. Maar de zuil draagt ook een vierkant blok metselwerk, en vanaf dat blok springt een tweede, ronde boog nog hoger op. Twee verdiepingen bogen, met het plafond op de bovenste. De waarschijnlijkste reden is praktisch. De bouwers hergebruikten Romeinse en Visigotische zuilen, en die waren niet hoog genoeg om het dak zo hoog te tillen als deze zaal vroeg. Dus zetten ze er een tweede rij bovenop, zoals Romeinse aquaducten in Spanje hun bogen al stapelden. Er bestaat ook een mooiere theorie: dat de bogen herinneren aan de palmbossen van Syrië, waaruit Abd al-Rahman de Eerste was gevlucht. Die wordt altijd alleen als suggestie gebracht.
De rode en crèmekleurige strepen zijn baksteen en natuursteen. Let er onder het lopen op, want ze vertellen je in welke eeuw je bent. De eerste moskee had elf beuken en ongeveer 120 zuilen, stuk voor stuk tweedehands. Abd al-Rahman de Tweede trok de zaal in de jaren 830 en 840 acht traveeën naar het zuiden door; zijn werkplaatsen begonnen nieuwe kapitelen te hakken in plaats van alleen oude te hergebruiken, en gaven de zuilen geen voetstuk meer. Later, in 987, voegde de vizier Almanzor aan de oostkant acht hele beuken toe, 47,76 meter nieuwe zaal, en maakte hiermee de grootste moskee van de islamitische wereld buiten het Irak van de Abbasiden. Zijn deel is soberder: daar is elke welfsteen kalksteen, en het rood is erop geschilderd. Zijn steenhouwers krasten ook hun merktekens in schachten en kapitelen, de eigen handtekeningen van de bouwers.
Tel alles bij elkaar op en je komt nu op ongeveer 850 zuilen, van jaspis, onyx, marmer, graniet en porfier, binnen muren van 180 bij 130 meter.
Ook de vloer is veranderd. In het begin was het een dikke laag mortel op aangestampte aarde, en iedereen die erop stond, keek naar het zuiden, de kant die jij zo op loopt.
Stop 4 van 5 · De viering in het midden van het gebouw, onder de koepel, met je gezicht naar het hoogaltaar en het koor in je rug
De viering van de kathedraal en het hoogaltaar
Hernán Ruiz I (ca. 1475–1547), Hernán Ruiz II (geboren ca. 1508–1514, overleden 1569) en Juan de Ochoa, in opdracht van bisschop Alonso Manrique en zijn opvolgers; hoofdretabel van Alonso Matías met schilderijen van Antonio Palomino · 1523–1607; retabel vanaf 1618; schilderijen 1713 · Stenen gewelven en een bakstenen koepel met stucwerk; de kathedraal staat in een rechthoek van 75 m lang en 37,5 m breed
Om op te letten
- De ovale koepel recht boven je: de Heilige Drie-eenheid in het midden, de acht kerkvaders langs de rand en de vier evangelisten op de pendentieven eronder.
- Het gotische ribgewelf boven het altaar, vol musicerende engelen, heiligen en apostelen. Volgens het Cabildo is keizer Karel V daarboven tussen hen uitgehouwen.
- Het retabel van roze marmer uit Cabra, met in het hart Palomino’s Tenhemelopneming van Maria; Maria Tenhemelopneming is de patrones van de kathedraal.
- De grote zilveren lamp aan zijn lange ketting, in 1629 geschonken door bisschop Cristóbal de Lovera.
Transcriptie (2:04)
Kijk recht omhoog. Na het lage woud van bogen springt het plafond ineens weg: een ovale koepel die zweeft op vier gebeeldhouwde hoeken, en daarachter, boven het altaar, een gotisch gewelf zo druk als kant. Je staat in een renaissancekathedraal die in de moskee is gebouwd, precies in het midden ervan, en de bogen waar je net doorheen liep, lopen rondom langs al haar muren door.
Het begon met een bisschop, Alonso Manrique, die midden tussen de zuilen een echte hoofdkapel wilde. Het werk begon in 1523, en een inscriptie op de vieringsbogen geeft de datum: zeven september. Het stadsbestuur van Córdoba was woedend. Het dreigde de bouwvakkers met de dood en met beslag op hun bezittingen als ze doorwerkten voordat de koning had beslist, en de bisschop antwoordde door de raadsleden te excommuniceren. Het kathedraalkapittel legde de zaak voor aan Karel de Vijfde, en die liet het werk doorgaan. Het verhaal gaat dat de keizer, toen hij later het resultaat zag, zei: jullie hebben gebouwd wat jullie of wie dan ook overal had kunnen bouwen, en daarvoor hebben jullie iets vernietigd dat uniek was in de wereld. Het wordt hem toegeschreven, niet bewezen, en het wordt sindsdien steeds herhaald.
Drie architecten deden er vierentachtig jaar over. Hernán Ruiz de Eerste begon aan de gotische gewelven en stierf in 1547. Zijn zoon, Hernán Ruiz de Tweede, trok de muren van het transept op, stutte ze met acht steunberen en overwelfde de kapel boven het altaar, klaar, zegt een andere inscriptie, op dertig december 1568. Daarna gebeurde er weinig, tot bisschop Francisco Reinoso Juan de Ochoa erbij haalde, die de viering sloot met deze ovale koepel, in een nieuwere, maniëristische stijl. Veel van de steen werd, zo lijkt het, aangevoerd uit Madinat al-Zahra, de verwoeste paleisstad van de kaliefen buiten Córdoba, dus een deel van de kerk is misschien gebouwd uit het eigen paleis van de kaliefen.
Kijk nu naar het altaar. Bisschop Diego de Mardones betaalde het, de jezuïet Alonso Matías ontwierp het in 1618, en het is gemaakt van roze marmer uit de groeven van Cabra. De eerste schilderijen erin bevielen niet: in 1713 deed het kapittel ze af als het werk van een bescheiden hand, en Antonio Palomino schilderde de doeken die je nu ziet.
Draai je om voor je weggaat. Achter je ligt het koor, waar Pedro Duque Cornejo bijna tien jaar lang de mahoniehouten koorbanken sneed. Hij stierf twee weken voordat ze in gebruik werden genomen.
Stop 5 van 5 · Het zuideinde van de gebedszaal, voor de maqsura, met je gezicht naar de mihrab in de qiblamuur
De mihrab van al-Hakam II
Ambachtslieden van kalief al-Hakam II, met een mozaïekmeester die de Byzantijnse keizer Nikephoros II stuurde · Mihrab en koepels voltooid in 965; mozaïeken voltooid in 970–971 · Marmer, gebeeldhouwde steen en mozaïek van goud en glas; de uitbreiding van al-Hakam II maakte de zaal 45 m langer
Om op te letten
- De gouden letters op donkerblauw rond het rechthoekige kader. Het is Kufisch schrift: verzen uit de Koran, en daarna dank aan God omdat Hij al-Hakam koos om dit te bouwen.
- De welfstenen van de hoefijzerboog, elk gevuld met steentjes van goud en gekleurd glas in plantenpatronen.
- In de opening de twee paar kleine zuiltjes. Ze komen uit de oudere mihrab van Abd al-Rahman II, een eeuw eerder, en werden hier hergebruikt.
- De boog in zijn rechthoekige kader: hetzelfde ontwerp als bij de Puerta de San Esteban die je vanaf de straat zag, maar dan groots.
Transcriptie (2:38)
Dit is de qiblamuur, de muur waar elke gelovige in de zaal vroeger naartoe gekeerd stond, en de vergulde doorgang in het midden is de mihrab. Ga ver genoeg naar achteren staan om de hele gevel te zien: een hoefijzerboog die schittert van het goud, omlijst door een band van gouden letters op diepblauw, met gebeeldhouwde marmeren panelen aan weerszijden, en door de opening heen een kleine, lichte ruimte.
Die ruimte is de verrassing. Een mihrab is gewoonlijk een nis, een ondiepe uitsparing die de gebedsrichting aangeeft. Deze is een kamertje op zichzelf, achthoekig volgens het Cabildo, overdekt met een koepel in de vorm van een sint-jakobsschelp. Het is de oudste bekende mihrab die een echte kamer is. Kijk naar de boog en denk terug aan de Puerta de San Esteban buiten aan de straat: hetzelfde hoefijzer in hetzelfde rechthoekige kader, een eeuw later en van goud.
Hij werd gebouwd door kalief al-Hakam de Tweede, die vanaf 961 de gebedszaal nog eens 45 meter naar het zuiden doortrok, twaalf traveeën extra met dezelfde dubbele bogen. Rond zijn nieuwe mihrab bakende hij een maqsura af, de ruimte die voor de kalief bestemd was, met schermen van vervlochten, veellobbige bogen. De mihrab en de koepels ervoor waren eind 965 klaar, en een inscriptie noemt vier van de ambachtslieden, mannen die ook werkten aan de ontvangstzaal van de paleisstad van de kalief, Madinat al-Zahra.
Het goud kwam uit Constantinopel. De kroniekschrijver Ibn Idhari vertelt hoe al-Hakam de Byzantijnse keizer, Nikephoros de Tweede, schreef met de vraag om iemand die mozaïek kon leggen. De keizer stuurde een meester, en met hem, als geschenk, ongeveer 1600 kilo steentjes van glas en goud. De meester leidde de eigen mannen van de kalief op, en samen waren ze eind 970 of begin 971 klaar. Geleerden lezen het als de Omajjaden van Córdoba die teruggrijpen op hun voorouders in Damascus, wier grote moskee, zegt dezelfde kroniekschrijver, met Byzantijnse hulp was versierd.
Lees de letters in het kader, ook als je geen Arabisch kunt lezen. De breedste band begint met verzen uit de Koran en gaat over in een dankzegging aan God, omdat Hij al-Hakam koos voor dit eerbiedwaardige gebouw. In de opening zijn de twee paar slanke zuiltjes ouder dan alles eromheen: ze werden uit de vorige mihrab gehaald, die van Abd al-Rahman de Tweede, en hier geplaatst.
Een merkwaardig feit over de richting. Vanuit Córdoba ligt Mekka in het oost-zuidoosten, maar deze muur kijkt naar het zuiden. De moskee volgde het stratenpatroon van het Romeinse Córdoba, in het islamitische westen gold een traditie dat een qibla naar het zuiden toegestaan was, en geen van de latere uitbreidingen veranderde de lijn.
Na 1236 werd dit de kapel van San Pedro, en eeuwenlang stond er een retabel voor de mihrab die hem aan het zicht onttrok. In 1815 liet bisschop Pedro Antonio de Trevilla de kapel ontmantelen. Wat erachter tevoorschijn kwam, was beschadigd, en Patricio Furriel herstelde de mozaïeken in 1817 en 1818; de onderste gouden stroken op deze gevel zijn van hem. Het meeste goud daarboven vangt al sinds de tiende eeuw het licht.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in de Mezquita-Catedral ziet.
Negentien beuken, zo’n 850 zuilen en kapellen langs alle muren: vijf stops laten het meeste onverteld. Fotografeer een zuil en hoor of de schacht van jaspis, onyx, graniet of porfier is, of een steenhouwersteken in een kapiteel in de beuken van Almanzor, of een van de gesneden taferelen op de mahoniehouten koorbanken van Duque Cornejo, en Chiaro antwoordt in jouw taal, waar je ook staat in de zaal.
Voor je gaat
Zo kom je er
Calle Cardenal Herrero 1, 14003 Córdoba. Kaartjes en bezoekersinformatie vind je in het informatie- en ontvangstcentrum Patio de San Eulogio, aan de Calle Torrijos op de hoek met de Calle Amador de los Ríos; de tentoonstellingsruimten daar zijn bij het kaartje voor de Mezquita-Catedral inbegrepen, en het Cabildo raadt aan er te beginnen. Bezoekers met beperkte mobiliteit gaan naar binnen via de Puerta de Deanes, en er zijn rolstoelen beschikbaar.
De dichtstbijzijnde bushalte volgens het Cabildo is Puerta del Puente, aan de stadslijnen 3 en 12. De taxistandplaats Conjunto Monumental Mezquita-Catedral is op Calle Torrijos 6.
Tickets en toegang
- Een standaardkaartje voor een volwassene kost € 15. 65-plussers, studenten van 15 tot 26 jaar en houders van een Jongerenkaart betalen € 12; kinderen van 10 tot 14, bezoekers met een handicap tot 64% en volwassenen uit grote gezinnen betalen € 8. Wie in het bisdom Córdoba geboren is of er woont, en kinderen onder de 10, gaan gratis naar binnen. Met hetzelfde kaartje bezoek je ook de Route van de Fernandijnse Kerken en het centrum Patio de San Eulogio.
- Elke ochtend behalve zondag is de toegang van 8.30 tot 9.30 uur gratis, tenzij het een dag van een bijzondere viering is; in dat uur worden geen groepen toegelaten, en om 9.20 uur gaan de deuren dicht en wordt het gebouw ontruimd. Verder komen de tijden van de dag uit de datumkiezer van het Cabildo en kunnen ze bij bijzondere gelegenheden verschuiven; de kassa stopt met verkopen, en de deuren laten niemand meer binnen, 30 minuten voor sluitingstijd.
- De klokkentoren zit niet bij het algemene kaartje. Het is een aparte beklimming van € 4, in tijdvakken van 30 minuten met hoogstens 22 mensen, te koop in het centrum San Eulogio en bij automaten bij de ingang van de toren; kinderen onder de 7 mogen niet naar boven.
- Zet binnen je hoed of pet af, laat grote tassen achter en neem geen statief of standaard mee; het filmen of fotograferen van erediensten is niet toegestaan. De maqsura voor de mihrab wordt gerestaureerd; het Cabildo betaalt dat zelf en verwacht dat het werk meer dan drie jaar duurt.
De officiële audiogids
Het Cabildo biedt zelf een audiogids met uitleg aan in het centrum Patio de San Eulogio; die dienst stopt een uur voordat het bezoek sluit, en groepen van meer dan tien personen met een gids moeten de radiogidsen van het Cabildo gebruiken. Wat je hier leest, is een aparte, onafhankelijke wandeling op eigen tempo: vijf plekken uitgebreid verteld in plaats van het hele gebouw, gratis, en met elke opname ook volledig uitgeschreven, zodat wie geen oordopjes bij zich heeft in stilte kan meelezen.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor de Mezquita-Catedral van Córdoba?
De vijf stops op deze pagina volgen kost niets. Ze lopen van de Puerta de San Esteban aan de Calle Torrijos tot de mihrab van al-Hakam II, spelen af op je eigen telefoon, en elke tekst staat er volledig bij, zodat je ook kunt lezen in plaats van luisteren. Het Cabildo zelf biedt een aparte audiogids aan in het centrum Patio de San Eulogio. Voor een kapel, een kapiteel of een inscriptie buiten deze vijf maak je een foto in Chiaro en hoor je het verhaal.
Kan ik de audiogids van de Mezquita-Catedral beluisteren zonder kaartje?
Alleen bij de Puerta de San Esteban, aan de Calle Torrijos, de openbare straat langs de westmuur: die opname werkt vanaf de stoep voor de oudste deur van de moskee. Stops twee tot en met vijf liggen binnen het monument en vragen een kaartje voor de Mezquita-Catedral, al kost dat niets van maandag tot en met zaterdag tussen 8.30 en 9.30 uur (de deuren sluiten om 9.20 uur), behalve op dagen van een bijzondere viering.
Wat kost de officiële audiogids van de Mezquita-Catedral?
Het Cabildo biedt zijn audiogids aan in het informatie- en ontvangstcentrum Patio de San Eulogio, waar de dienst een uur voor het einde van het bezoek stopt, en op zijn ticketpagina’s staat wat elk kaartje omvat en kost. Groepen van meer dan tien personen met een gids moeten de radiogidsen van het Cabildo gebruiken.
Zit de klokkentoren bij het kaartje voor de Mezquita-Catedral?
Nee. De klokkentoren heeft een eigen kaartje van € 4, in tijdvakken van 30 minuten voor hoogstens 22 mensen, te koop in het centrum San Eulogio en bij automaten bij de ingang van de toren. Kinderen onder de 7 mogen niet naar boven, en kinderen van 7 tot 14 moeten met een volwassene mee.
Waar koop ik kaartjes en waar begint het bezoek aan de Mezquita-Catedral?
In het informatie- en ontvangstcentrum Patio de San Eulogio aan de Calle Torrijos, op de hoek met de Calle Amador de los Ríos, of via de onlineverkoop van het Cabildo. Het Cabildo raadt aan in dat centrum te beginnen, waarvan de tentoonstellingsruimten bij het kaartje horen, en stop één van deze gids, de Puerta de San Esteban, ligt in dezelfde straat.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Mezquita-Catedral van Córdoba.