Przejdź do treści

Mezquita w Kordobie · Kordoba · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Mezquicie w Kordobie,
pięć przystanków, za darmo.

Około 850 kolumn w obrębie murów o wymiarach 180 na 130 metrów, a pośrodku nich renesansowa katedra. Tu opowiadamy o pięciu miejscach, a gdy sfotografujesz każdy inny kapitel, kaplicę czy inskrypcję, Chiaro opowie ci o nich.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Meczetu-Katedry w Kordobie.

9:41

Puerta de San Esteban przy Calle Torrijos

Mezquita w Kordobie, Kordoba

0:00 2:11
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pięć miejsc w dawnym Wielkim Meczecie Kordoby składa się na audioprzewodnik po Mezquicie, z którym zwiedzisz ją na własną rękę i bez opłat, a pierwsze nagranie odtworzysz na chodniku, zanim cokolwiek kupisz. Przystanek pierwszy to Puerta de San Esteban przy Calle Torrijos, ulicy biegnącej wzdłuż zachodniego muru, kilka kroków od kas w centrum Patio de San Eulogio przy tej samej ulicy. Przystanek drugi leży już w obrębie murów, na Patio de los Naranjos, czyli Dziedzińcu Pomarańczowym od północy: stoisz twarzą na południe, z dzwonnicą za plecami. Potem trasa wchodzi do sali modlitewnej i prowadzi dalej na południe: do podwójnych łuków w północnych nawach, do skrzyżowania naw katedry w samym środku budowli i do mihrabu Al-Hakama II przy najdalszej, południowej ścianie. Pięć nagrań trwa razem około dwunastu minut, a przejścia między nimi zajmują mniej, bo cały budynek ma 180 na 130 metrów.

Wszystkie ceny, zasady i adresy na tej stronie pochodzą od Kapituły Katedralnej w Kordobie (Cabildo Catedral de Córdoba), która zarządza zabytkiem, z witryny mezquita-catedraldecordoba.es. Daty, nazwiska i wymiary pochodzą ze stron historycznych kapituły i z Wikipedii; gdzie te źródła podają dwa różne pomiary, podajemy oba. Msze, święta i prace konserwatorskie często zmieniają tu plan dnia, czasem bez zapowiedzi, a na miejscu słowo pracownika obsługi albo wywieszony komunikat jest ważniejsze niż ta strona.

Przystanek 1 z 5 · Calle Torrijos, ulica publiczna wzdłuż zachodniego muru; trzecie drzwi od północnego końca, za Postigo de la Leche i Puerta de los Deanes

Puerta de San Esteban przy Calle Torrijos

Umajjadzcy budowniczowie Abd ar-Rahmana I; dekorację ukończono za emira Muhammada I · Brama z lat 785–786; dekoracja ukończona w 855 roku · Ciosy wapienne, łuk z naprzemiennych klińców kamiennych i ceglanych; w zachodnim murze pierwotnego meczetu, niemal kwadratowego, o boku 74 albo 79 m

Na co zwrócić uwagę

  • Łuk podkowiasty i jego klińce, na przemian czerwone i kremowe, a każdy kremowy rzeźbiony. To najstarsze zachowane drzwi o układzie, za którym poszły późniejsze bramy mauretańskie.
  • Prostokątna rama wokół łuku, czyli alfiz. Poszukaj jej znowu przy mihrabie, na ostatnim przystanku: rzemieślnicy Al-Hakama obramowali go w ten sam sposób sto lat później.
  • Schodkowe blanki wzdłuż szczytu muru, jak rząd małych piramid.
  • Masywne przypory po obu stronach przęsła z drzwiami, podtrzymujące mury zbudowane na pochyłym terenie.
Transkrypcja (2:11)

Stań plecami do ulicy i spójrz na mur, bo to jedna z najstarszych ścian całej budowli. Wysokie, nabijane ćwiekami drzwi tkwią w łuku podkowiastym, a łuk w prostokątnej ramie. Na krzywiźnie łuku czerwone i kremowe kamienie układają się na przemian. Ten niewielki zestaw, drzwi, podkowa i rama, stał się wzorem dla późniejszych bram mauretańskich, a te drzwi to najstarsze, które wciąż stoją i mają wszystkie trzy elementy.

Pierwotnie nazywały się Bab al-Wuzara, Brama Wezyrów. Po drugiej stronie tej ulicy stał pałac emira i najpewniej to tędy władca i jego urzędnicy przechodzili ze swoich kancelarii do meczetu. Późniejsi władcy uczynili to przejście prywatnym: dalej na południe nad ulicą zbudowano kryty most, tak zwany sabat, żeby władca mógł niezauważony przejść z pałacu do sali modlitewnej.

Człowiek, który to wszystko zaczął, był uchodźcą. Abd ar-Rahman Pierwszy należał do ostatnich ocalałych z rodu Umajjadów, którzy rządzili światem islamu z Damaszku, dopóki w 750 roku ich nie obalono i niemal wszystkich nie wymordowano. Uciekł do Afryki Północnej, zdobył Kordobę i w 785 roku rozpoczął budowę swojego meczetu. Meczet stanął w mniej więcej rok, błyskawicznie, bo budowniczowie brali kolumny i kapitele z rzymskich i wizygockich ruin. Nikt nie zna imienia architekta.

Ten pierwszy meczet był niemal kwadratowy i miał 74 albo 79 metrów boku, zależnie od tego, czyim pomiarom wierzysz. Połowę zajmował otwarty dziedziniec, połowę sala modlitewna, a te drzwi prowadziły w sam środek zachodniej ściany sali. Dekorację, którą widzisz, ukończono w 855 roku za emira Muhammada Pierwszego, a jego inskrypcja kanciastym pismem kufickim, wykuta w nadprożu i pod łukiem, to najstarszy islamski napis, jaki zachował się w całej budowli.

Jeszcze drobna poprawka co do nazwy. Wszyscy mówią na nie Drzwi Świętego Szczepana, San Esteban. Historyk Manuel Nieto Cumplido dowodził, że to błąd, który po prostu się przyjął, a właściwa nazwa chrześcijańska to San Sebastián, od szpitala świętego Sebastiana, który kiedyś stał naprzeciwko.

Zanim pójdziesz dalej, spójrz w górę. Ciężkie przypory i schodkowe blanki sprawiają, że z zewnątrz meczet wygląda jak twierdza, a niespodzianka czeka w środku.

Przystanek 2 z 5 · Patio de los Naranjos, dziedziniec po północnej stronie budowli; stań przy jego południowym skraju, twarzą do sali modlitewnej, z dzwonnicą za plecami

Patio de los Naranjos, twarzą na południe, ku sali modlitewnej

Dziedziniec meczetu Abd ar-Rahmana I, powiększony przez Abd ar-Rahmana III i Almanzora; krużganki przebudował Hernán Ruiz I; nasadzenia z inicjatywy biskupa Francisca Reinoso · 785–988; krużganki 1510–1516; nasadzenia 1597–1601 · Zamknięty dziedziniec o długości 130 m i szerokości 50 m, z arkadami po trzech stronach; dzwonnica 54 m

Na co zwrócić uwagę

  • Nad drzewami pomarańczowymi od południa skrzyżowanie naw i latarnia katedry, które przebijają się przez niskie dachy meczetu. To kościół zbudowany wewnątrz meczetu, a zarazem przystanek po następnym.
  • Rzędy drzew pomarańczowych: biskup Reinoso ustawił je w linii z nawami sali modlitewnej, więc kolumny zdają się biec dalej pod gołym niebem.
  • Za tobą dzwonnica, a na jej szczycie posąg świętego Rafała, ustawiony tam w 1664 roku.
  • W południowym murze Puerta de las Palmas, jedyny łuk wciąż otwarty do sali, z wyrzeźbionym nad nim Zwiastowaniem.
Transkrypcja (2:17)

Stań twarzą do długiego, niskiego muru od południa, tak żeby drzewa były między tobą a nim. Ten dziedziniec służył do ablucji: wierni obmywali się tu przed modlitwą, a mur przed tobą wcale nie był murem. Był rzędem otwartych łuków, więc sala modlitewna za nim otwierała się na dziedziniec i jego światło. Po zdobyciu miasta przez chrześcijan w 1236 roku po tamtej stronie zbudowano kaplice, a łuki zamurowywano jeden po drugim. Dziś tylko jeden z nich, Puerta de las Palmas, wciąż prowadzi stąd do środka.

Drzewa są starsze, niż myślisz. Jedenastowiecznego prawnika, Ibn Sahla, zapytano, czy ogród na dziedzińcu meczetu jest zakazany i czy ktokolwiek może jeść jego owoce. Takie pytanie ma sens tylko dlatego, że drzewa rosły tu już w dziewiątym wieku, a to czyni ten dziedziniec najstarszym znanym na świecie dziedzińcem meczetu obsadzonym drzewami. Pieczęcie miejskie z 1262 i 1445 roku pokazują palmy wyrastające ponad mury.

Układ, który widzisz, to dzieło biskupa. Francisco Reinoso na samym końcu szesnastego wieku zamienił dziedziniec w ten ogród, z rzędami drzew pomarańczowych, palm i cyprysów. Stań w jednej linii z rzędem i spójrz wzdłuż niego: drzewa mają przedłużać kolumny sali modlitewnej, jakby las ze środka wyszedł na słońce. Siedemnastowieczne zapiski liczą osiemdziesiąt drzew pomarańczowych, dwanaście cyprysów, trzy palmy i jedno drzewo oliwne.

Teraz spójrz w górę, ponad dachy. Ta jasna bryła z latarnią na szczycie to katedra, cały renesansowy kościół wstawiony w sam środek meczetu. Na przystanku czwartym staniesz pod nią.

Potem się odwróć. Dzwonnica za tobą, wysoka na 54 metry i wciąż najwyższa budowla Kordoby, to obudowa. W jej wnętrzu kryje się minaret, który Abd ar-Rahman Trzeci ukończył w 958 roku, wysoki na 47 metrów, a który według kapituły wpłynął na wieże w Sewilli, Marrakeszu i Rabacie. Po zniszczeniach w 1589 roku minaret obudowano nową dzwonnicą według projektu Hernána Ruiza Trzeciego, a w 1664 roku na jej szczycie stanęła figura świętego Rafała.

I jeszcze jedno, pod twoimi stopami. Pod wschodnim końcem tego dziedzińca leży cysterna z ostatniej rozbudowy za rządów muzułmańskich, dziesięć metrów pod ziemią, mieszcząca ponad tysiąc dwieście metrów sześciennych deszczówki.

Przystanek 3 z 5 · Sala modlitewna, tuż za wejściem od Patio de los Naranjos, w nawach północnych

Podwójne łuki sali modlitewnej

Umajjadzcy budowniczowie za Abd ar-Rahmana I; rozbudowa za Abd ar-Rahmana II, Al-Hakama II i Almanzora · 785–988 · Kolumny z marmuru, jaspisu, granitu i porfiru, wtórnie użyte i nowe, łuki z kamienia i cegły; około 850 kolumn w budowli o wymiarach 180 na 130 m

Na co zwrócić uwagę

  • Dwie kondygnacje: łuk podkowiasty wyrastający z kolumny, a nad nim łuk półkolisty wyrastający z bloku muru ustawionego na kolumnie. Ta druga kondygnacja to cały pomysł.
  • Pasy na łukach, czerwone i kremowe. Tutaj to prawdziwa cegła i prawdziwy kamień; we wschodniej połowie sali, w części Almanzora, to malowany wapień.
  • Kapitele. W pobliżu wiele z nich to rzymskie albo wizygockie elementy przyniesione z ruin, dlatego żadne dwa nie są do końca takie same.
  • Dowolny rząd kolumn, który wybierzesz: biegnie od ciebie w dwie strony naraz.
Transkrypcja (2:14)

Zatrzymaj się tuż za wejściem i pozwól oczom przywyknąć, bo po dziedzińcu w sali panuje półmrok, a efekt potrzebuje chwili. Kolumny biegną od ciebie we wszystkich kierunkach, nad każdą łuk, a nad tym łukiem kolejny. Nazywano to lasem kolumn i salą luster, i oba określenia są trafne: obróć się o kilka stopni, a otworzy się nowa aleja.

Przyjrzyj się z bliska jednej kolumnie i przesuń wzrok w górę. Na jej kapitelu spoczywa łuk podkowiasty. Ale kolumna dźwiga też kwadratowy blok muru, a z tego bloku wyrasta drugi, półkolisty łuk, jeszcze wyżej. Dwie kondygnacje łuków, a strop na górnej. Najbardziej prawdopodobny powód jest praktyczny. Budowniczowie używali ponownie kolumn rzymskich i wizygockich, a te nie były dość wysokie, żeby unieść dach na wysokość, jakiej wymagała ta sala, więc dołożyli na nich drugi rząd, tak jak rzymskie akwedukty w Hiszpanii już wcześniej piętrzyły swoje łuki. Jest też ładniejsza teoria, że łuki przypominają gaje palmowe Syrii, z której uciekł Abd ar-Rahman Pierwszy, ale przedstawia się ją zawsze tylko jako przypuszczenie.

Czerwone i kremowe pasy to cegła i kamień. Zwracaj na nie uwagę po drodze, bo mówią ci, w którym jesteś stuleciu. Pierwszy meczet miał jedenaście naw i mniej więcej 120 kolumn, wszystkie z odzysku. Abd ar-Rahman Drugi w latach trzydziestych i czterdziestych dziewiątego wieku przedłużył salę o osiem przęseł na południe, a jego warsztaty zaczęły rzeźbić nowe kapitele, zamiast tylko używać starych, i przestały dawać kolumnom bazy. Później, w 987 roku, wezyr Almanzor dodał po wschodniej stronie osiem całych naw, czyli 47,76 metra nowej sali, i uczynił z tego największy meczet świata islamu poza Irakiem Abbasydów. Jego część jest skromniejsza: tam każdy kliniec jest z wapienia, a czerwień jest namalowana. Jego kamieniarze ryli też swoje znaki w trzonach i kapitelach, własne podpisy budowniczych.

W sumie jest tu dziś mniej więcej 850 kolumn, z jaspisu, onyksu, marmuru, granitu i porfiru, w obrębie murów o wymiarach 180 na 130 metrów.

Zmieniła się też posadzka. Na początku była to gruba warstwa zaprawy na ubitej ziemi, a wszyscy, którzy na niej stali, zwróceni byli na południe, tam, dokąd zaraz pójdziesz.

Przystanek 4 z 5 · Skrzyżowanie naw w środku budowli, pod kopułą, twarzą do ołtarza głównego, z chórem za plecami

Skrzyżowanie naw katedry i ołtarz główny

Hernán Ruiz I (ok. 1475–1547), Hernán Ruiz II (ur. ok. 1508–1514, zm. 1569) i Juan de Ochoa, na zlecenie biskupa Alonsa Manrique i jego następców; retabulum ołtarza głównego: Alonso Matías, obrazy: Antonio Palomino · 1523–1607; retabulum od 1618; obrazy 1713 · Kamienne sklepienia i ceglana kopuła ze stiukami; katedra wpisana w prostokąt o długości 75 m i szerokości 37,5 m

Na co zwrócić uwagę

  • Owalna kopuła dokładnie nad tobą: Trójca Święta pośrodku, ośmiu Ojców Kościoła wokół krawędzi i czterej ewangeliści na pendentywach poniżej.
  • Gotyckie sklepienie żebrowe nad ołtarzem, pełne grających aniołów, świętych i apostołów. Według kapituły jest tam wśród nich wyrzeźbiony cesarz Karol V.
  • Retabulum z różowego marmuru z Cabry, a w jego sercu Wniebowzięcie pędzla Palomina; Najświętsza Maryja Panna Wniebowzięta jest patronką katedry.
  • Wielka srebrna lampa na długim łańcuchu, dar biskupa Cristóbala de Lovera z 1629 roku.
Transkrypcja (2:18)

Spójrz prosto w górę. Po niskim lesie łuków sklepienie nagle ucieka w górę: owalna kopuła unosi się na czterech rzeźbionych narożach, a za nią, nad ołtarzem, gotyckie sklepienie gęste jak koronka. Stoisz w renesansowej katedrze zbudowanej wewnątrz meczetu, w samym jego środku, a łuki, przez które przed chwilą wiodła trasa, biegną dalej wokół wszystkich jej ścian.

Wszystko zaczęło się od biskupa, Alonsa Manrique, który chciał mieć pośrodku kolumn prawdziwą kaplicę główną. Prace ruszyły w 1523 roku, a inskrypcja na łukach skrzyżowania podaje datę: siódmego września. Rada miejska Kordoby wpadła we wściekłość. Zagroziła robotnikom śmiercią i konfiskatą majątku, jeśli będą pracować dalej, zanim rozstrzygnie król, a biskup odpowiedział, obkładając radnych ekskomuniką. Kapituła katedralna wniosła sprawę do Karola Piątego, a ten pozwolił kontynuować budowę. Podobno, kiedy cesarz zobaczył później efekt, powiedział: zbudowaliście to, co wy albo ktokolwiek inny mógłby zbudować gdziekolwiek, a żeby to zrobić, zniszczyliście coś, co było jedyne na świecie. To słowa przypisywane, a nie udowodnione, i powtarzane od tamtej pory.

Trzech architektów potrzebowało na to osiemdziesięciu czterech lat. Hernán Ruiz Pierwszy rozpoczął gotyckie sklepienia i zmarł w 1547 roku. Jego syn, Hernán Ruiz Drugi, wzniósł mury transeptu, podparł je ośmioma przyporami i przesklepił kaplicę nad ołtarzem, ukończoną, jak mówi inna inskrypcja, trzydziestego grudnia 1568 roku. Potem niewiele się działo, aż biskup Francisco Reinoso sprowadził Juana de Ochoa, który zamknął skrzyżowanie tą owalną kopułą, w nowszym, manierystycznym stylu. Wiele kamienia, jak się zdaje, przywieziono z Madinat az-Zahra, zrujnowanego miasta-pałacu kalifów pod Kordobą, więc część kościoła może być zbudowana z pałacu samych kalifów.

Teraz spójrz na ołtarz. Zapłacił za niego biskup Diego de Mardones, zaprojektował go w 1618 roku jezuita Alonso Matías, a wykonano go z różowego marmuru wydobywanego w Cabrze. Pierwsze obrazy w nim się nie spodobały: w 1713 roku kapituła zbyła je jako dzieło skromnej ręki, i Antonio Palomino namalował te, które widzisz.

Zanim odejdziesz, odwróć się. Za tobą jest chór, gdzie Pedro Duque Cornejo przez blisko dziesięć lat rzeźbił mahoniowe stalle i zmarł dwa tygodnie przed ich otwarciem.

Przystanek 5 z 5 · Południowy koniec sali modlitewnej, przed maksurą, twarzą do mihrabu w ścianie kibli

Mihrab Al-Hakama II

Rzemieślnicy kalifa Al-Hakama II i mozaikarz przysłany przez cesarza bizantyjskiego Nicefora II · Mihrab i kopuły ukończone w 965 roku; mozaiki ukończone w latach 970–971 · Marmur, rzeźbiony kamień i mozaika ze złota i szkła; rozbudowa Al-Hakama II wydłużyła salę o 45 m

Na co zwrócić uwagę

  • Złote litery na ciemnym błękicie wokół prostokątnej ramy. To pismo kufickie: wersety Koranu, a potem dziękczynienie Bogu za to, że wybrał Al-Hakama do tej budowy.
  • Klińce łuku podkowiastego, każdy wypełniony kostkami złota i barwnego szkła ułożonymi w roślinne wzory.
  • W otworze dwie pary małych kolumienek. Pochodzą ze starszego o sto lat mihrabu Abd ar-Rahmana II i zostały tu użyte ponownie.
  • Łuk w prostokątnej ramie: ten sam układ co w Puerta de San Esteban od strony ulicy, tylko w wielkim stylu.
Transkrypcja (2:49)

To ściana kibli, ta, ku której zwracał się kiedyś każdy wierny w sali, a złocone przejście pośrodku to mihrab. Odsuń się na tyle, żeby objąć wzrokiem całą fasadę: łuk podkowiasty lśniący złotem, ujęty pasem złotych liter na głębokim błękicie, z rzeźbionymi marmurowymi płytami po obu stronach, a przez otwór widać małe, jasne pomieszczenie.

To pomieszczenie jest niespodzianką. Mihrab to zwykle nisza, płytkie wgłębienie wskazujące kierunek modlitwy. Ten jest osobną małą komnatą, według kapituły ośmioboczną, nakrytą kopułą w kształcie muszli. To najstarszy znany mihrab, który jest prawdziwym pomieszczeniem. Spójrz na łuk i przypomnij sobie Puerta de San Esteban przy ulicy: ta sama podkowa w tej samej prostokątnej ramie, sto lat później i ze złota.

Zbudował go kalif Al-Hakam Drugi, który od 961 roku przedłużył salę modlitewną o kolejne 45 metrów na południe, o dwanaście przęseł z takimi samymi podwójnymi łukami. Wokół nowego mihrabu wydzielił maksurę, przestrzeń zarezerwowaną dla kalifa, z przegrodami z przeplatających się, wielolistnych łuków. Mihrab i kopuły przed nim ukończono pod koniec 965 roku, a inskrypcja wymienia czterech rzemieślników, którzy pracowali też przy sali recepcyjnej kalifackiego miasta-pałacu, Madinat az-Zahra.

Złoto przybyło z Konstantynopola. Kronikarz Ibn Izari opowiada, jak Al-Hakam napisał do cesarza bizantyjskiego, Nicefora Drugiego, z prośbą o kogoś, kto umie układać mozaikę. Cesarz przysłał mistrza, a z nim, w darze, mniej więcej 1600 kilogramów drobnych kostek ze szkła i złota. Mistrz wyszkolił ludzi kalifa i razem skończyli pod koniec 970 albo na początku 971 roku. Badacze widzą w tym Umajjadów z Kordoby, którzy nawiązują do swoich przodków w Damaszku, bo i ich wielki meczet, jak pisze ten sam kronikarz, zdobiono z bizantyjską pomocą.

Wczytaj się w litery w ramie, nawet jeśli nie znasz arabskiego. Największy pas zaczyna się od wersetów Koranu, a przechodzi w dziękczynienie Bogu za to, że wybrał Al-Hakama do tej czcigodnej budowli. W otworze dwie pary smukłych kolumienek są starsze niż wszystko wokół: wyjęto je z poprzedniego mihrabu, tego Abd ar-Rahmana Drugiego, i ustawiono tutaj.

Ciekawostka o kierunku. Z Kordoby Mekka leży na wschód-południowy wschód, a ta ściana jest zwrócona na południe. Meczet poszedł za siatką ulic rzymskiej Kordoby, w zachodniej części świata islamu istniała tradycja, która dopuszczała kiblę skierowaną na południe, a żadna z późniejszych rozbudów nie zmieniła tej linii.

Po 1236 roku urządzono tu kaplicę San Pedro i przez stulecia przed mihrabem stało retabulum, które go zasłaniało. W 1815 roku biskup Pedro Antonio de Trevilla kazał rozebrać kaplicę. To, co spod niej wyszło na światło, było zniszczone, i Patricio Furriel odnowił mozaiki w 1817 i 1818 roku; najniższe pasy złota na tej fasadzie są jego dziełem. Większość złota nad nimi chwyta światło od dziesiątego wieku.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Mezquicie.

Dziewiętnaście naw, około 850 kolumn i kaplice wzdłuż wszystkich murów: pięć przystanków większość z tego pomija. Sfotografuj kolumnę, żeby się dowiedzieć, czy jej trzon to jaspis, onyks, granit czy porfir, znak kamieniarza wyryty w kapitelu w nawach Almanzora albo jedną z rzeźbionych scen na mahoniowych stallach Duque Cornejo, a Chiaro odpowie w twoim języku, gdziekolwiek w sali stoisz.

Czy ten kapitel jest rzymski, czy umajjadzki?Co mówi ta arabska inskrypcja?Który kalif zbudował tę część sali?

Przed wizytą

01

Dojazd

Calle Cardenal Herrero 1, 14003 Córdoba. Bilety i informacje dla zwiedzających znajdziesz w Centrum Informacji i Recepcji Patio de San Eulogio przy Calle Torrijos, na rogu Calle Amador de los Ríos; jego przestrzenie wystawowe są wliczone w bilet do Mezquity, a kapituła zaleca rozpoczęcie zwiedzania właśnie tam. Osoby o ograniczonej mobilności wchodzą przez Puerta de Deanes, a na miejscu są wózki inwalidzkie.

Najbliższy przystanek autobusowy według kapituły to Puerta del Puente, na liniach miejskich 3 i 12. Postój taksówek o nazwie Conjunto Monumental Mezquita-Catedral znajduje się przy Calle Torrijos 6.

02

Bilety i wstęp

  • Normalny bilet dla dorosłego kosztuje 15 euro. Osoby powyżej 65 lat, studenci w wieku od 15 do 26 lat i posiadacze Karty Młodzieżowej płacą 12 euro; dzieci od 10 do 14 lat, osoby z niepełnosprawnością do 64% i dorośli z rodzin wielodzietnych płacą 8 euro. Osoby urodzone w diecezji kordobańskiej lub w niej mieszkające oraz dzieci poniżej 10 lat wchodzą za darmo. Ten sam bilet obejmuje Szlak Kościołów Fernandyńskich i centrum Patio de San Eulogio.
  • Codziennie rano oprócz niedzieli, od 8:30 do 9:30, wstęp jest bezpłatny, chyba że to dzień nadzwyczajnych uroczystości; w tej godzinie nie wpuszcza się grup, a o 9:20 drzwi się zamykają i budynek jest opróżniany. Poza tym godziny na dany dzień podaje kalendarz kapituły i mogą się one zmieniać przy specjalnych wydarzeniach; kasa przestaje sprzedawać bilety, a wejście przestaje wpuszczać zwiedzających, 30 minut przed zamknięciem.
  • Dzwonnica nie wchodzi w bilet ogólny. Wejście na nią to osobne 4 euro, w 30-minutowych turach po najwyżej 22 osoby; bilety sprzedaje centrum San Eulogio i automaty przy wejściu do wieży, a dzieci poniżej 7 lat nie mogą wejść na górę.
  • W środku zdejmij nakrycie głowy, zostaw duże torby i nie wnoś statywu ani stojaka; nie wolno filmować ani fotografować nabożeństw. Maksura przed mihrabem przechodzi konserwację, którą kapituła finansuje sama i która ma potrwać ponad trzy lata.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Kapituła udostępnia własny audioprzewodnik z objaśnieniami w centrum Patio de San Eulogio; usługa kończy się godzinę przed zamknięciem zwiedzania, a grupy liczące ponad dziesięć osób z przewodnikiem muszą korzystać z systemu radiowego kapituły. To, co czytasz, to osobna, niezależna trasa do samodzielnego zwiedzania: pięć miejsc opowiedzianych szczegółowo zamiast całej budowli, bezpłatnie, a każde nagranie jest też w całości spisane, więc bez słuchawek możesz śledzić je w ciszy.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Mezquicie w Kordobie?

Pięć przystanków na tej stronie nic nie kosztuje. Prowadzą od Puerta de San Esteban przy Calle Torrijos do mihrabu Al-Hakama II, odtwarzasz je na własnym telefonie, a każdy tekst jest spisany w całości, więc możesz czytać zamiast słuchać. Osobny audioprzewodnik samej kapituły jest dostępny w centrum Patio de San Eulogio. Przy kaplicy, kapitelu czy inskrypcji spoza tych pięciu zrób zdjęcie w Chiaro i posłuchaj ich historii.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Mezquicie bez biletu?

Tylko przy Puerta de San Esteban, która wychodzi na Calle Torrijos, ulicę publiczną wzdłuż zachodniego muru: to nagranie działa z chodnika przed najstarszymi drzwiami meczetu. Przystanki od drugiego do piątego leżą w obrębie zabytku i wymagają biletu do Mezquity, choć ten od poniedziałku do soboty między 8:30 a 9:30 nic nie kosztuje (drzwi zamykają się o 9:20), z wyjątkiem dni nadzwyczajnych uroczystości.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Mezquicie?

Kapituła udostępnia swój audioprzewodnik w Centrum Informacji i Recepcji Patio de San Eulogio, gdzie usługa kończy się godzinę przed końcem zwiedzania, a jej strony z biletami pokazują, co obejmuje i ile kosztuje każdy bilet. Grupy liczące ponad dziesięć osób z przewodnikiem muszą korzystać z systemu radiowego kapituły.

Czy wejście na dzwonnicę jest w cenie biletu do Mezquity?

Nie. Dzwonnica ma własny bilet za 4 euro, w 30-minutowych turach po najwyżej 22 osoby, sprzedawany w centrum San Eulogio i w automatach przy wejściu do wieży. Dzieci poniżej 7 lat nie mogą na nią wejść, a dzieci od 7 do 14 lat muszą wchodzić z dorosłym.

Gdzie kupić bilety i od czego zacząć zwiedzanie Mezquity?

W Centrum Informacji i Recepcji Patio de San Eulogio przy Calle Torrijos, na rogu Calle Amador de los Ríos, albo w sprzedaży internetowej kapituły. Kapituła radzi zacząć od tego centrum, którego przestrzenie wystawowe są wliczone w bilet, a pierwszy przystanek tego przewodnika, Puerta de San Esteban, jest przy tej samej ulicy.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Meczetu-Katedry w Kordobie.