Grand Central Terminal · New York · Onafhankelijke gids
Audiogids voor Grand Central Terminal,
vijf stops, gratis.
Een station uit 1913 met nu 44 perrons, meer dan enig ander ter wereld, verteld in vijf verhalen: van de stoep aan 42nd Street tot een betegeld gewelf op het Lower Level. Wat je camera onderweg nog meer vindt, neemt Chiaro voor zijn rekening.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Grand Central Terminal.
De gevel aan 42nd Street en de Glorie van de Handel
Grand Central Terminal, New York
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij Grand Central Terminal.
De vijf stops · 13 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Grand Central Terminal is elke dag open voor het publiek en er valt geen ticket te kopen, dus deze audiogids loopt van de stoep tot het laagste bordes zonder één tourniquet: vijf stops op eigen gelegenheid, te beginnen aan de zuidkant van 42nd Street bij Park Avenue, met de gevel en zijn beeldengroep. Daarna ga je door de hoofdingang onder het viaduct naar binnen, Vanderbilt Hall in, dan naar het noorden de Main Concourse in voor de klok op de informatiebalie en de beschilderde hemel erboven, en ten slotte via de hellingbanen bij de Oyster Bar omlaag naar het Lower Level (het benedenniveau), waar een fluistering dwars door een betegeld gewelf gaat, één hellingbaan onder de weg terug naar 42nd Street. Achter elkaar afgespeeld duren de verhalen ongeveer dertien minuten, en het lopen kost maar een paar minuten extra, want alles ligt in één gebouw of op de stoep ervoor.
Openingstijden, vervoer en de officiële rondleiding op deze pagina komen van de eigen site van de MTA voor het station, grandcentralterminal.com; de geschiedenis komt van die pagina’s en van Wikipedia, en elk feit steunt op een geschreven bron. Een station in bedrijf beweegt mee met zijn dienstregeling, en Vanderbilt Hall verandert met elk evenement dat er plaatsvindt. Zegt een mededeling in het gebouw of het personeel van de informatiebalie iets anders, ga dan op hen af, en laat het ons weten, zodat we de pagina kunnen rechtzetten.
Stop 1 van 5 · East 42nd Street, aan de zuidkant van de straat bij Park Avenue, met je blik naar het noorden omhoog naar de zuidgevel van het station; openbare stoep, geen ticket nodig
De gevel aan 42nd Street en de Glorie van de Handel
Whitney Warren (1864–1943) van Warren and Wetmore, naar het plan van Reed and Stem; beeldengroep gemodelleerd door Jules-Félix Coutan (1848–1939) · Station geopend op 2 februari 1913; beeldengroep onthuld in 1914 · Sokkel van Stony Creek-graniet en Indiana-kalksteen; drie boogramen van elk 60 bij 30 voet, een klok van 13 voet (4,0 m) breed en een beeldengroep van ongeveer 1.500 Amerikaanse ton (short tons)
Om op te letten
- Mercurius helemaal bovenaan, met zijn gevleugelde helm en zijn caduceus, en de vleugels van de adelaar uitgespreid achter zijn benen.
- De vier op de wijzerplaat, geschreven als IIII en niet als IV, zoals de oude klokkenmakers dat deden.
- Cornelius Vanderbilt in brons onder de klok, met zijn gezicht naar het viaduct: hij kwam hier in 1929 aan, zestig jaar nadat hij gegoten was.
- Het anker, het tandwiel en de hamer naast de liggende figuur links. Het is het gereedschap van Vulcanus, wat de officiële naam ook zegt.
Transcriptie (2:52)
Ga aan de zuidkant van 42nd Street staan, waar Park Avenue op het station uitloopt, en kijk langs het viaduct omhoog naar de top van de gevel. Voor dit uitzicht stapte de stad naar de rechter. In 1968 wilden de eigenaars van de spoorwegmaatschappij een kantoortoren van vijfenvijftig verdiepingen van Marcel Breuer bovenop dit gebouw zetten. De monumentencommissie van New York weigerde dat, en een van haar redenen was het indrukwekkende zicht op het station vanaf Park Avenue South, de blik over de avenue naar het noorden, recht op het gebouw af. De zaak ging tot aan het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten, en op zesentwintig juni 1978 gaf het hof de stad gelijk. Jacqueline Kennedy Onassis zette zich in om het station te redden, en de foyer waar je zo doorheen loopt, draagt haar naam.
Begin helemaal bovenaan. De jongeman die daar staat met een gevleugelde helm en een caduceus, de staf met de twee slangen, is Mercurius, en achter zijn benen spreidt een adelaar zijn vleugels. Links van je ligt de figuur die officieel Hercules heet, al heeft hij geen knots en geen leeuwenvel. Om hem heen liggen in plaats daarvan een anker, een tandwiel, een aambeeld en een hamer, een bijenkorf, druiven en korenaren. Het meeste daarvan zijn symbolen van Vulcanus. Rechts laat Minerva haar hoofd op haar arm rusten en leest ze in een perkamentrol, tussen een globe, een passer en boeken.
De groep heet de Glorie van de Handel. Bij de onthulling in 1914 gold hij als de grootste beeldengroep ter wereld, en hij weegt ongeveer 1.500 Amerikaanse ton, zo’n dertienhonderdzestig metrische ton. Beeldhouwer Jules-Félix Coutan maakte in Parijs een gipsen model op een kwart van de ware grootte en is zelf nooit in Amerika geweest.
Tussen de goden hangt een klok van dertien voet doorsnee, ongeveer vier meter: glas-in-lood in een bronzen lijst, met gietijzeren wijzers. Meestal heet hij de Tiffany-klok, maar hij is niet gesigneerd, en Tiffany kon niet bevestigen dat het bedrijf hem gemaakt heeft. Kijk naar de cijfers: de vier is geschreven als vier streepjes, I I I I, zoals de oude klokkenmakers dat deden, en in de zes zit een luikje voor onderhoud.
Onder de klok, midden op de gevel, staat Cornelius Vanderbilt in brons, achtenhalve voet hoog, ruim tweeënhalve meter, met zijn gezicht naar het viaduct. Hij werd in 1869 gemaakt voor het depot van de Hudson River Railroad bij Saint John’s Park, in het zuiden van Manhattan, en in 1929 hierheen verhuisd. Bij zijn onthulling schreef de New York Times dat een eerlijk eerbetoon ook de mensen had moeten noemen die waren omgekomen op de open spoorterreinen van de New York Central.
Dan de drie boogramen, elk zestig bij dertig voet, zo’n achttien bij negen meter, tussen paren zuilen gezet als in een Romeinse triomfboog. De architecten bedoelden deze voorkant als een poort naar de stad, en dwars eroverheen staat in hoofdletters de volledige naam: Grand Central Terminal.
Stop 2 van 5 · Hoofdniveau, Vanderbilt Hall, tussen de hoofdingang aan 42nd Street en de Main Concourse; vrij doorloopbaar
Vanderbilt Hall, de vroegere grote wachtzaal
Reed and Stem met Warren and Wetmore; ornament van eikenbladeren en eikels door Sylvain Salières (1865–1920) · 1913; gerestaureerd vanaf 1991 en rond 1998 hernoemd · Vloer van roze Tennessee-marmer, ramen met bronzen roosters en beaux-artskroonluchters met elk 132 lampen; de zaal meet 65 bij 205 voet (20 bij 62 m)
Om op te letten
- De kroonluchters: vier ringen en elk 132 lampen, allemaal bloot, om te pronken met elektrisch licht toen dat nog nieuw was.
- De zware bronzen roosters voor de hoge ramen in de vijf traveeën van elke lange wand.
- Eikels en eikenbladeren in het metaalwerk, het embleem van de Vanderbilts, ontworpen door Sylvain Salières.
- De inscriptie boven de deuren vanuit de foyer, opgedragen aan iedereen die met hoofd, hart en hand meebouwde.
Transcriptie (2:38)
Je kwam binnen door een korte, aflopende gang, de Jacqueline Kennedy Onassis Foyer, en onder een inscriptie boven de deuren door deze zaal in. Vrij vertaald staat er: aan allen die met hoofd, hart en hand hebben gezwoegd aan de bouw van dit monument voor de openbare dienst, is dit opgedragen. Onthoud hem voor de weg terug.
Nu de zaal zelf. Vijfenzestig bij tweehonderdvijf voet, zo’n twintig bij tweeënzestig meter, en dit was de grote wachtzaal van het station, vooral voor reizigers over lange afstand. Er stonden dubbelzijdige eikenhouten banken voor 700 mensen, en de zaal was ontworpen om rust uit te stralen. Elk loket, elke informatiebalie en elke bagagebalie kwam ernaast, in de grote hal, zodat niets hier binnen je zou opjagen.
Kijk omhoog naar de kroonluchters. Elke kroonluchter draagt 132 lampen in vier ringen, en elke lamp is bloot. Dat was met opzet: toen dit gebouw openging, was elektrisch licht nog nieuw, en de spoorwegmaatschappij wilde dat je het zag. Kijk beter en je ziet eikenbladeren en eikels in het metaal. De eikel is het embleem van de familie Vanderbilt, en volgens het station luidt hun motto: uit een eikel groeit een machtige eik. Het ornament is ontworpen door Sylvain Salières, een van de Franse kunstenaars die architect Whitney Warren hielp om zich in de Verenigde Staten te vestigen. Later werd hij hoofd van de beeldhouwopleiding aan het Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh.
Langs de twee lange wanden, noord en zuid, staan de hoge ramen in vijf traveeën per wand, afgeschermd met zware bronzen roosters. Onder je voeten ligt roze Tennessee-marmer, dezelfde steen als de vloer van de grote hal. Aan de westkant was vroeger een rookkamer voor mannen, aan de oostkant een wachtkamer voor vrouwen.
Toen het reizen over lange afstand wegkwijnde, kwijnde deze zaal mee. In 1989 werd hij dichtgetimmerd, vanaf 1991 gerestaureerd, en rond 1998 kreeg hij de naam van de Vanderbilts, de familie die het station bouwde en bezat. De banken gingen niet ver weg. Ze verhuisden naar het kantoor van de stationschef, vlak bij de sporen.
Omdat het station een beschermd monument is, mag er in deze zaal niets blijvend worden vastgezet, dus alles wat de vloer vult, moet ook weer weg kunnen. Vanaf 1999 hoorde daar een vrijstaande glazen squashbaan bij, eenentwintig bij tweeëndertig voet, ongeveer zes en een halve bij tien meter, neergezet voor het Tournament of Champions, met publiek aan drie kanten, en dat alles onder dezelfde vier ringen blote lampen die in 1913 op de wachtende reizigers schenen.
Stop 3 van 5 · Main Concourse (de grote hal), hoofdniveau, bij de informatiebalie midden op de vloer
De klok op de informatiebalie
Reed and Stem met Warren and Wetmore, voor de New York Central Railroad; eikelornament naar het ontwerp van Sylvain Salières (1865–1920) · 1913 · Messing kast met vier wijzerplaten van opaalglas en een eikel als bekroning, op de informatiebalie midden in een hal van 275 bij 120 voet (84 bij 37 m) en 125 voet (38 m) hoog
Om op te letten
- De messing eikel boven op de klok, het embleem van de Vanderbilts dat overal in het station opduikt.
- Vier wijzerplaten van opaalglas: loop om de balie heen en lees aan elke kant dezelfde tijd af.
- De muren om je heen, die eruitzien als Franse steen uit Caen en in werkelijkheid een mengsel zijn van gips, zand, kalk en cement.
- Het roze Tennessee-marmer onder je voeten, dezelfde steen als de vloer van Vanderbilt Hall.
Transcriptie (2:16)
Dit is de plek. Ga naast de informatiebalie midden in de grote hal staan, en je staat op het ontmoetingspunt dat het station zelf aanwijst. Het station zegt het zo: je weet dat je een echte New Yorker bent als je weleens tegen een vriend hebt gezegd: zie je bij de klok.
Kijk er dus goed naar. Vier wijzerplaten van opaalglas, zo melkachtig dat ze van binnenuit lijken te gloeien, in een messing kast, en helemaal bovenop een messing eikel. Die eikel is weer het embleem van de Vanderbilts; volgens het station vind je hem ook op lampen en in de liften. De site van het station schat de waarde van deze klok op twintig miljoen dollar of meer, en zegt dat hij, net als elke klok in het gebouw, afgestemd is op de atoomklok van de sterrenwacht van de Amerikaanse marine in Washington.
Dat maakt het volgende feit des te leuker. Elke trein op Grand Central vertrekt een minuut later dan de tijd die op het bord staat. Die minuut is opzet. Hij is er om mensen die naar hun trein rennen wat af te remmen.
Doe nu een stap achteruit en neem de ruimte in je op. De hal is 275 voet lang, 120 voet breed en 125 voet hoog, ongeveer vierentachtig bij zevenendertig meter en achtendertig meter hoog, zo’n 35.000 vierkante voet, en hij werd met opzet zo enorm gemaakt, om het Engelse woord ‘grand’, groots, eer aan te doen. De muren lijken van Caen-steen uit Frankrijk. Dat zijn ze niet: echte Caen-steen vond men te duur, dus mengden de bouwers hun eigen steen uit gips, zand, kalk en portlandcement. De vloer is roze Tennessee-marmer.
In 1947, het drukste jaar dat het station ooit had, kwamen er meer dan 65 miljoen mensen door Grand Central. Toen volgde het lange verval. In de jaren zeventig werd deze ruimte beheerst door enorme reclames, waaronder de Kodak Colorama-foto’s en een Big Ben-klok van Westclox, en ze verdwenen allemaal bij de renovatie die in 1998 klaar was.
De hal heeft ook muziek gekend. Van Kerstmis 1928 tot 1958 speelde een organiste, Mary Lee Read, op feestdagen in het station. Na Pearl Harbor speelde ze het Amerikaanse volkslied, The Star-Spangled Banner, en de hele grote hal stond stil. Het was een prachtig moment, en een rampzalig moment voor de dienstregeling: de stationschef vroeg haar niets meer te spelen waardoor reizigers hun trein zouden missen, en zo werd ze bekend als de enige organist in New York die het volkslied niet mocht spelen.
Toen het station in 2013 honderd werd, was het jubileumlogo deze klok, met de wijzers op dertien over zeven. Lees je dat op de 24-uursklok, dan staat er negentien dertien.
Stop 4 van 5 · Main Concourse (de grote hal), hoofdniveau; ga bij de informatiebalie staan en kijk omhoog
Het plafond van de grote hal
Bedacht in 1912 door Whitney Warren (1864–1943) en Paul César Helleu (1859–1927); in 1913 geschilderd door James Monroe Hewlett (1868–1941) en Charles Basing (1864–1933) · 1913; in 1944–45 opnieuw geschilderd op platen; schoongemaakt en gerestaureerd in 1996–98 · Verf en goud op platen van 4 bij 8 voet over een elliptisch tongewelf 125 voet (38 m) boven de vloer; meer dan 2.500 sterren
Om op te letten
- De donkere plek naast Kreeft, de krab: een vierkant van het oude vuil dat met opzet niet is schoongemaakt.
- Het kleine zwarte rondje boven Vissen, het gat dat in 1957 werd gemaakt om een Redstone-raket overeind te zetten.
- Orion, de enige figuur daarboven die niet gespiegeld is.
- Het vage raster van platen van vier bij acht voet over de hele hemel, in 1944 over het origineel aangebracht.
Transcriptie (2:36)
Kijk nu recht omhoog, en blijf kijken, want de hemel boven de grote hal zit verkeerd om.
Eerst waarom daar überhaupt een geschilderde hemel is. In de oorspronkelijke plannen zat daarboven een lichtkoepel, maar het geld en de tijd raakten op. Dus wendde architect Whitney Warren zich in 1912 tot een Franse schilder, Paul César Helleu, die drie maanden in Amerika was om voor een Parijs tijdschrift portretten van acht vrouwen te maken, en Helleu schetste een ontwerp. De sterren kwamen van een kaart van Harold Jacoby, hoogleraar sterrenkunde aan Columbia University, die ze haalde uit de Uranometria, een sterrenatlas uit 1603. In 1913 schilderden James Monroe Hewlett en Charles Basing het, met meer dan vijftig assistenten.
Wat je ziet is de winterhemel, de dierenriem van Waterman tot Kreeft, met Pegasus en Orion tussen de andere figuren, op een turquoise ondergrond, doorsneden door twee brede gouden banden: de ecliptica en de hemelevenaar. Het station telt twaalf sterrenbeelden in bladgoud en 2.500 sterren, waarvan er 59 branden.
En nu het probleem. Vergeleken met de atlas, en met de echte nachthemel, is alles gespiegeld, links en rechts verwisseld, bij elke figuur behalve Orion. Een forens zag het al binnen een maand na de opening. Volgens Jacoby kwam het doordat Basing de schets aan zijn voeten had gelegd terwijl hij hem overnam, in plaats van hem omhoog te houden naar het plafond. Ansichtkaarten die vóór de opening gedrukt werden, tonen de hemel wel goed om. Het is nooit rechtgezet.
Het plafond heeft het bijna niet overleefd. In de jaren twintig lekte het dak, kwamen er water en schimmel binnen, en verbleekten de kleuren tot wat iemand beschreef als een kakihemd met een overdosis marineblauw. In augustus 1944 dekte de spoorwegmaatschappij het af. Ze zette platen van cement en asbest van vier bij acht voet, ongeveer 1,2 bij 2,4 meter, over het origineel en schilderde daar een kopie van de schildering op, met minder astronomisch detail en zonder lampjes. Die kopie is wat je nu ziet, en als je goed kijkt, zie je nog steeds het raster van de platen over de hemel.
In de jaren tachtig was het bijna zwart geworden. Vaak werd gezegd dat het tabaksrook was. Bij onderzoek bleek het vooral de lucht van de stad zelf te zijn: uitlaatgassen van vrachtwagens en auto’s, en roet uit verbrandingsovens en fabrieken. In september 1996 begon de schoonmaak, en de restauratie van het hele station begon precies hier, met dit plafond. De lampjes gingen terug in de sterren.
Twee littekens bleven met opzet bewaard. Zoek de krab, Kreeft, en daarnaast een donkere plek: dat is het oude vuil, niet schoongemaakt om te laten zien hoe het eerst was. En vlak boven Vissen, de twee vissen die met een koord aan elkaar vastzitten, zit een klein donker rondje. In 1957, nadat de Sovjet-Unie de Spoetnik had gelanceerd, werd in deze hal een Redstone-raket rechtop gezet om het publiek moed te geven, en de enige manier om hem overeind te krijgen was een gat in het plafond te maken en er een kabel door te laten zakken. Het gat bleef, als herinnering. Het zit er nog steeds, één zwarte stip tussen de gouden sterren.
Stop 5 van 5 · Lower Level (benedenniveau), onder aan de hellingbanen bij de Oyster Bar, op het overwelfde bordes voor de ingang van de Oyster Bar
De Whispering Gallery, de fluistergalerij
Guastavino Fireproof Construction Company onder leiding van Rafael Guastavino jr. (1872–1950), voor Reed and Stem en Warren and Wetmore · 1913; de brug erboven gerestaureerd in 1998 · Dunne Guastavino-tegelgewelven van terracottategels van ongeveer 6 bij 12 inch en minder dan een inch dik, in visgraatlagen; de hellingbanen van de Oyster Bar eromheen overspannen 302 voet (92 m) onder een plafond van 84 voet (26 m)
Om op te letten
- Het visgraatpatroon van de terracottategels boven je hoofd, elk minder dan een inch dik.
- De vier hoeken waar de bogen op de pijlers neerkomen: fluister in de ene, luister in de hoek die er schuin tegenover ligt.
- De brug boven de bogen, waarover mensen tussen Vanderbilt Hall en de Main Concourse lopen.
- Het gesneden rooster van eikenbladeren en eikels boven de deur, het embleem van de Vanderbilts nog één laatste keer.
Transcriptie (2:18)
Loop naar de zuidkant van de grote hal en neem een van de hellingbanen bij de Oyster Bar naar beneden. Hellingbanen, geen trappen: in 1913 was dat een vernieuwing, een manier om reizigers en hun bagage tussen de twee niveaus van het station te laten bewegen. Beneden, op het bordes voor de deuren van de Oyster Bar, sta je in de Whispering Gallery, de fluistergalerij.
Kijk omhoog. De lage bogen boven je hoofd dragen de brug die je overstak tussen Vanderbilt Hall en de grote hal, en hun onderkant is bekleed met tegels in een visgraatpatroon. Dit is Guastavino-tegelwerk. De tegels zijn van terracotta, minder dan een inch dik, nog geen tweeënhalve centimeter, en ongeveer zes bij twaalf inch, zo’n vijftien bij dertig centimeter, meestal gelegd in drie visgraatlagen met dunne laagjes portlandcement ertussen. Gewelven als deze konden worden opgetrokken zonder de gebruikelijke bekisting eronder, en het bedrijf dat ze bouwde, noemde zichzelf de Guastavino Fireproof Construction Company, het brandvrije bouwbedrijf, en dat zegt al wat het verkocht.
Rafael Guastavino kwam in 1881 vanuit Valencia naar New York, met zijn negenjarige zoon, Rafael junior. Hun bedrijf werd in 1889 opgericht, eerst geleid door de vader en daarna door de zoon, en het voerde zijn laatste opdracht uit in 1962. Hun gewelven zitten overal in deze stad: het Manhattan Municipal Building, de 79th Street Rotunda, minstens honderd andere, en de grootste van allemaal, de koepel boven de viering van de kathedraal van Saint John the Divine, honderd voet breed, zo’n dertig meter, en eigenlijk alleen als tijdelijk bedoeld.
Nu de truc. De instructies van het station zijn eenvoudig: neem een vriend mee, en ga allebei met je hoofd in een hoek staan, tegenover elkaar. Ga naar een hoek waar een boog op zijn pijler neerkomt, met je gezicht naar de steen, en stuur je vriend naar de hoek schuin tegenover je. Praat zachtjes. Je vriend hoort je helder aan de overkant, dwars door al het lawaai van een station in bedrijf.
Het was hier niet altijd zo open. In 1927 werden de hellingbanen deels overbouwd door uitgebreide loketten, en de brug erboven had een dichte muur van acht voet hoog, bijna tweeënhalve meter, die het zicht tussen de twee niveaus blokkeerde. Bij de restauratie van 1998 gingen de loketten eruit en kreeg de brug een lage balustrade.
De ruimte achter die deuren heeft een eigen plek in het verhaal. De opening van het station werd daar een dag te vroeg gevierd, op één februari 1913, met een diner voor de architecten Warren and Wetmore en honderd gasten.
Ben je klaar met fluisteren, dan gaat de weg naar buiten terug de hellingbaan op, door Vanderbilt Hall en onder die inscriptie door naar 42nd Street. Kijk voordat je naar boven loopt nog één keer omhoog naar de visgraat boven je: elke tegel daarin is minder dan een inch dik.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je ziet in Grand Central Terminal.
Vijf verhalen gaan over een gevel, een zaal, een klok, een plafond en een gewelf, en het station heeft nog veel meer: eikels in het metaalwerk boven een lift, een sterrenbeeld waarvan je de naam niet weet, een perronhek, een lamp, de visgraattegels boven je hoofd. Richt je telefoon op wat je opviel. Chiaro herkent het, vertelt je wie het maakte en in welk jaar, en blijft beschikbaar voor je vervolgvragen tot je trein wordt omgeroepen.
Voor je gaat
Zo kom je er
89 E 42nd Street, New York, NY 10017, waar Park Avenue op 42nd Street uitkomt. Neem de hoofdingang aan 42nd Street, onder het Park Avenue Viaduct: die komt uit in de Jacqueline Kennedy Onassis Foyer, die rechtstreeks naar Vanderbilt Hall leidt, met de Main Concourse daarachter, aan de noordkant.
Metrolijnen 4, 5, 6, 7 en de S-shuttle stoppen bij het station. De bussen M1, M2, M3, M4, M42, M101, M102, M103 en Q32 rijden erlangs. Treinen van Metro-North op de Hudson-, Harlem- en New Haven-lijn beginnen en eindigen hier, en de Long Island Rail Road komt aan in Grand Central Madison, onder het station.
Tickets en toegang
- Geen ticket en geen sluitingsdag: het gebouw gaat om 5.15 uur ’s ochtends open voor het publiek en sluit om 2.00 uur ’s nachts, elke dag van de week. Winkels, restaurants, Grand Central Market, de Dining Concourse en de tijden op feestdagen kunnen afwijken, dus kijk op de bezoekerspagina van het station als een daarvan in je programma staat.
- Vanderbilt Hall is ook de evenementenruimte van het station, voor de jaarlijkse kerstmarkt en voor tentoonstellingen en besloten evenementen, dus op sommige dagen staat er in een deel van de zaal een markt of een stand. De Main Concourse ligt erachter, aan de noordkant.
- Foto’s en video met een telefoon of een camera uit de hand voor eigen gebruik vragen geen vergunning en kosten niets; voor een statief, een lamp of een stabilisator geldt dat wel. Er is nergens in het station bagageopslag, dus houd rekening met je tassen.
- De weg naar de laatste stop gaat over een hellingbaan, niet over trappen, en het station heeft ook openbare liften. De openbare toiletten zijn op het Lower Level, hetzelfde niveau als de Whispering Gallery.
De officiële audiogids
Het station heeft geen eigen audiogids. De officiële optie is een rondleiding te voet met gids, die een extern bedrijf voor de MTA verzorgt en waarnaar de website van het station linkt: 90 minuten, in het Engels, vanaf $ 35, in groepen van maximaal 20 personen, met start bij de Tour Information Booth, en ze komt op plekken waar deze pagina niet komt, zoals het Campbell Apartment. De vijf verhalen hier kosten niets en vragen geen reservering, en je kunt elk ervan pauzeren als je trein wordt omgeroepen.
Officiële website →Vragen
Bestaat er een gratis audiogids voor Grand Central Terminal?
Ja: de vijf verhalen op deze pagina, van de stoep aan 42nd Street tot de betegelde bogen op het Lower Level, elk volledig uitgeschreven onder de speler, zonder app en zonder reservering. Het station heeft geen eigen audiogids; de officiële optie is een betaalde rondleiding met gids. Voor wat de vijf verhalen overslaan, is een foto genoeg: Chiaro herkent wat erop staat en legt het uit.
Kan ik zonder ticket naar de audiogids van Grand Central Terminal luisteren?
Naar elke stop. Grand Central is een station in bedrijf dat elke dag open is voor het publiek, en alle vijf de stops, van de gevel tot de Whispering Gallery, liggen in delen van het gebouw waar iedereen naar binnen mag lopen. Het enige betaalde aanbod is de officiële rondleiding.
Wat kost de officiële audiogids van Grand Central Terminal?
Die bestaat niet. De officiële optie van het station is een rondleiding te voet van 90 minuten in het Engels, vanaf $ 35, voor maximaal 20 personen, met start bij de Tour Information Booth. Je boekt hem via de pagina over rondleidingen op de website van het station.
Waar begint de wandeling door Grand Central, en waar eindigt hij?
Hij begint buiten, aan de zuidkant van 42nd Street bij Park Avenue, met je blik omhoog naar de gevel, en eindigt op het Lower Level, onder aan de hellingbanen bij de Oyster Bar. Vandaar ga je terug de hellingbaan op, door Vanderbilt Hall en naar buiten op 42nd Street, een paar stappen van waar je begon.
Is Grand Central Terminal elke dag open?
Ja. De deuren gaan elke dag om 5.15 uur ’s ochtends open voor het publiek en sluiten om 2.00 uur ’s nachts. Afzonderlijke winkels, restaurants, de markt en de Dining Concourse hebben allemaal hun eigen openingstijden, en op feestdagen kunnen de tijden afwijken.
Mag ik in Grand Central foto’s maken?
Ja, met een telefoon of een camera uit de hand voor eigen gebruik, zonder vergunning en zonder kosten. Voor een statief, een lamp of een stabilisator heb je een vergunning van de MTA nodig, ook als de beelden alleen voor jezelf zijn.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Grand Central Terminal.