Arc de Triomphe · Parijs · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de Arc de Triomphe,
vijf stops, gratis.
Dertig jaar in aanbouw en 49,54 meter hoog: vijf delen van de boog vertellen hoe hij er kwam, en elk beeldhouwwerk dat ze overslaan, herkent Chiaro aan de hand van een foto.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Arc de Triomphe.
De gevel aan de kant van de Champs-Élysées
Arc de Triomphe, Parijs
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij de Arc de Triomphe.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Bovenaan de Champs-Élysées, waar de boog de laan afsluit en je nog niets hoeft te kopen, begint deze audiogids voor de Arc de Triomphe: een gratis route in vijf delen die je op eigen houtje loopt. Van daar ga je de Passage du Souvenir in, de onderdoorgang onder de rotonde, en kom je boven op het verhoogde plateau rond de boog, de terre-plein, aan de voet van de noordoostelijke pijler, bij de Marseillaise van Rude; een paar passen verder sta je onder de grote boog, bij het Graf van de Onbekende Soldaat en de wanden vol namen; daarna ga je met een ticket een pijler in en de wenteltrap op naar de attiek; en als laatste het dakterras op, boven de twaalf lanen. Samen duren de vijf opnamen ongeveer twaalf minuten. Te voet is het hooguit een paar honderd meter, de klim telt 284 treden, en het eigen bezoekersdocument van het monument rekent op veertig minuten voor een gemiddeld bezoek binnen.
Elke datum, naam en maat hieronder steunt op het Centre des monuments nationaux, dat de boog beheert, en op een tweede gepubliceerde bron. De boog heeft aparte openingstijden voor zomer en winter, gaat op dinsdag een uur later open en kan op korte termijn dichtgaan voor een staatsceremonie, dus kijk voor je vertrekt op paris-arc-de-triomphe.fr wat er op jouw dag geldt. Zegt een bewaker bij de toegangscontrole iets anders, dan heeft de bewaker gelijk; laat het ons weten, dan staat in de volgende versie van deze pagina wat de bewaker zei.
Stop 1 van 5 · Bovenaan de Avenue des Champs-Élysées, op de stoep waar de Passage du Souvenir begint, met je blik naar het westen op de boog; geen ticket nodig
De gevel aan de kant van de Champs-Élysées
Jean-François Chalgrin (1739–1811), voortgezet door Louis-Robert Goust en Jean-Nicolas Huyot en voltooid door Guillaume-Abel Blouet; beeldhouwwerk van Jean-Pierre Cortot, François Rude, James Pradier en anderen · 1806–1836 · Steen, 49,54 m hoog, 44,82 m breed en 22,21 m diep; het grote gewelf is 29,19 m hoog en 14,62 m breed
Om op te letten
- Linkerpijler: De triomf van 1810 van Jean-Pierre Cortot, Napoleon in een toga, gekroond door een overwinningsgodin terwijl boven hem een Fama op een bazuin blaast.
- Rechterpijler: Het vertrek van de vrijwilligers van François Rude, met de gevleugelde Genius van de Vrijheid en haar getrokken zwaard. De twee groepen kregen op deze gevel een plek als antwoord op elkaar.
- De attiek, helemaal bovenaan: dertig schilden, elk met de naam van een overwinning. Valmy, Jemappes, Austerlitz en Wagram zitten ertussen.
- De ring van honderd paaltjes rond de voet van de boog, één voor elk van de Honderd Dagen.
Transcriptie (2:18)
Ga bovenaan de Champs-Élysées staan en kijk naar het westen: de boog sluit de laan precies af, zoals het bedoeld was. Daarvoor staat hij hier, en voor niets anders. De architecten van Napoleon stelden het westelijke eind van deze laan voor, zodat de boog te zien zou zijn vanuit het Tuilerieënpaleis, de keizerlijke residentie helemaal aan het andere eind, en de keizer ging akkoord.
Hij gaf de opdracht de dag na Austerlitz, in december 1805, en tekende het decreet in februari 1806: een boog ter ere van de Grande Armée. De eerste steen werd gelegd op vijftien augustus 1806, zijn verjaardag, acht meter diep tussen de twee zuidelijke pijlers. Daarna liep er bij dit gebouw bijna niets volgens plan.
In 1810 trouwde Napoleon met Marie-Louise van Oostenrijk, en hij zou haar langs deze plek Parijs binnenleiden, terwijl de pijlers nog maar net boven de grond uitkwamen. Dus liet de architect, Jean-François Chalgrin, een boog op ware grootte neerzetten van beschilderd doek op houten frames, en er werden vijfhonderd arbeiders ingehuurd om hem op tijd af te krijgen. De timmerlieden legden het werk neer voor meer loon; zes werden opgepakt, en voor de rest ging het dagloon van vier frank naar vierentwintig. Chalgrin stierf in januari 1811, toen de echte pijlers zo’n twaalf meter hoog waren. Toen Napoleon viel, kwam het werk stil te liggen, en in 1814 stelde een architect voor om de stompen gewoon te slopen.
Het was een koning, Lodewijk Filips, die de boog afmaakte, opnieuw opgedragen aan de legers van de Revolutie en het Keizerrijk, en hij werd ingehuldigd op negenentwintig juli 1836, dertig jaar na die eerste steen. Er kwamen elf mensen. Het grote feest was afgelast, uit angst dat iemand een aanslag op de koning zou plegen.
Wat je hier ziet, is 49,54 meter hoog en 44,82 meter breed, en die ene grote doorgang is een bewust citaat van de Boog van Titus in Rome. Laat je blik nu zakken naar de twee groepen aan de voet van de pijlers. Links De triomf van 1810 van Jean-Pierre Cortot: Napoleon in een toga, gekroond door de overwinningsgodin. Rechts Het vertrek van de vrijwilligers van François Rude, één en al vleugels en open monden. De beeldhouwer David d’Angers zei dat het werk van Cortot van ijs was, foutloos in zijn verhoudingen en zonder ziel, en van hieruit zie je precies wat hij bedoelde.
Helemaal bovenaan, langs de attiek, loopt een rij van dertig schilden, elk met de naam van een overwinning. En de bekroning waarvoor de boog gebouwd was, heeft hij nooit gekregen. Van 1882 tot 1886 stond er een gipsen strijdwagen van Alexandre Falguière, die slecht tegen het weer bleek te kunnen en werd weggehaald, en daarna is het idee stilletjes opgegeven. De vlakke bovenrand die je ziet, is het compromis.
Stop 2 van 5 · Op het plateau (de terre-plein) aan de voet van de noordoostelijke pijler, aan de kant van de Champs-Élysées, bereikbaar via de Passage du Souvenir; gratis
Het vertrek van de vrijwilligers van Rude, de Marseillaise
François Rude (1784–1855), in opdracht gegeven onder Lodewijk Filips, via Adolphe Thiers · 1833–1836 · Hoogreliëf in steen op de Champs-Élysées-zijde van de noordoostelijke pijler, een van de vier groepen op verhoogde sokkels aan de voet van een boog van 49,54 m hoog
Om op te letten
- De open mond van de Genius van de Vrijheid. Ze schreeuwt, en daarom noemt iedereen de groep de Marseillaise.
- De bebaarde krijger in het borstharnas, die met zijn helm zwaait en de naakte jongen aan zijn schouder meesleurt, en de oude man achter hen die raad geeft waar niemand naar luistert.
- Haar zwaard, opzij gestoken: het lemmet dat in 1916 afgebroken zou zijn.
- De triomf van Cortot op de andere pijler van deze gevel, voor het contrast dat de beeldhouwer David d’Angers tussen de twee zag: hier vuur, daar ijs.
Transcriptie (2:18)
Je staat nu aan de voet van de noordoostelijke pijler, op het eiland midden in het verkeer, en de groep boven je hoofd is de reden dat de meeste mensen überhaupt de moeite nemen om door de onderdoorgang te gaan. De echte titel is Het vertrek van de vrijwilligers van 1792; iedereen noemt hem de Marseillaise.
Begin bovenaan. De gevleugelde vrouw is de Genius van de Vrijheid, en haar mond staat wijd open: ze schreeuwt. Eén arm gooit ze omhoog, met de andere steekt ze haar zwaard opzij, en haar hele lichaam buigt van de muur weg, alsof de steen haar niet kan houden. François Rude hakte dit tussen 1833 en 1836, en zijn vrouw, Sophie Rude, stond model voor dat gezicht.
Onder haar zie je waarover ze schreeuwt. In 1792 riep de Wetgevende Vergadering het land op tegen de buitenlandse legers aan de grenzen, en bijna tweehonderdduizend mannen gaven gehoor. Rude weigerde ook maar één van hen in de kleren van die tijd te steken. Geen revolutionaire musketten, geen kokardes. In plaats daarvan een bebaarde krijger in een borstharnas, die met zijn helm zwaait om de anderen te verzamelen en een naakte jongen aan zijn schouder meesleurt, terwijl een oude man met baard achter hen raad geeft waar niemand naar luistert. Volgens het eigen verhaal van het monument wilde Rude een volk laten zien, welk volk dan ook, dat verdedigt wat van hem is, en daarom komt het nog altijd aan, ook zonder geschiedenisles.
De groep heeft een bewogen tweede leven gehad. Het watermerk van het violette biljet van vijf frank uit 1917 is een gehelmd hoofd, overgenomen van de jonge krijger. Het gezicht van de Genius werd de riemgesp van een maarschalk van Frankrijk. Tijdens het Pruisische beleg van 1870 en 1871 werd het beeld een symbool van verzet, en voordat Duitse troepen in maart 1871 hun symbolische mars over de Champs-Élysées mochten houden, timmerden de Parijzenaars de vier pijlers met beeldhouwwerk dicht met planken en versperden ze de doorgang onder de boog.
Dan is er het zwaard. Het verhaal gaat, en Wikipedia zet er voorzichtig ‘naar verluidt’ bij, dat het lemmet afbrak op de dag dat in 1916 de Slag om Verdun begon, en dat het reliëf meteen onder dekzeilen verdween, zodat niemand het als een voorteken kon opvatten.
Kijk nu over de boog heen naar de andere pijler, naar De triomf van Cortot. Die kreeg op deze gevel een plek als antwoord op de groep van Rude, en de geschiedenis heeft een winnaar gekozen. In maart 1943 kwam een jong lid van het verzet, Daniel Cordier, hier de Onbekende Soldaat groeten en trof hij de boog omringd door Duitse soldaten die zich lieten fotograferen voor de Marseillaise van Rude. Boven in de attiek staat een gipsafgietsel van haar hoofd uit 1898, zodat je haar daar op ooghoogte ontmoet.
Stop 3 van 5 · Op het plateau, onder de grote boog; de namen van de generaals staan op de binnenwanden van de kleine bogen, de veldslagen onder de grote bogen; gratis
Onder de grote boog: de Onbekende Soldaat en de namen
Inscripties aangebracht onder Guillaume-Abel Blouet (overleden 1853), met aanvullingen tot 1895; de Onbekende Soldaat begraven in 1921; de brander van de vlam ontworpen door de architect Henri Favier en gemaakt door de kunstsmid Edgar Brandt · 1836; graf 1921; vlam 1923 · Onder een groot gewelf van 29,19 m hoog en 14,62 m breed: een plaat graniet uit Vire op het graf, en de namen van 660 officieren gegraveerd in de binnenwanden van de kleinere bogen
Om op te letten
- De grafplaat met haar enige regel: Ici repose un soldat français mort pour la Patrie, 1914–1918.
- Een streep onder een naam op de wanden van de kleine bogen. Elke streep staat voor een generaal die op het slagveld sneuvelde.
- Recht omhoog: het plafond van het grote gewelf, ingedeeld in cassetten met gebeeldhouwde rozetten, zoals een commissie van architecten in 1826 besloot.
- Een paar stappen westwaarts, op de Grande-Armée-zijde, Het Verzet en De Vrede van Antoine Étex: in de tweede groep steekt een soldaat zijn zwaard in de schede, naast een ploeg en een stier.
Transcriptie (2:57)
Loop onder de grote boog door en kijk eerst omlaag voordat je omhoogkijkt. Midden op de vloer, binnen een ring van zwarte paaltjes met kettingen ertussen, ligt een vlakke plaat graniet uit Vire, met één regel erin gehakt: Ici repose un soldat français mort pour la Patrie, 1914–1918. Hier rust een Franse soldaat, gestorven voor het vaderland.
De Eerste Wereldoorlog kostte bijna een miljoen vierhonderdduizend Franse soldaten het leven. Het idee om voor hen allemaal één onbekende man te begraven werd al in 1916 geopperd, toen er nog werd gevochten, en het eerste plan was het Panthéon. Dat viel af, deels omdat het Panthéon als kerk was begonnen, en deels omdat het een tempel voor grote mannen is, terwijl het hele punt van deze soldaat is dat hij niemand in het bijzonder is. Op acht november 1920 stemde de Kamer van Afgevaardigden, unaniem, voor deze boog.
Uit de sectoren waar het zwaarst was gevochten, werden negen lichamen opgegraven. Eén viel af omdat niemand zeker wist of hij Frans was. De andere acht werden opgebaard in de citadel van Verdun, en André Maginot, zelf een gewonde oudstrijder, gaf een jonge soldaat, Auguste Thin, een boeket en vroeg hem het op een van de kisten te leggen. Thin koos de zesde. Later legde hij uit dat hij bij het Zesde Legerkorps hoorde, en dat de cijfers van zijn regiment, het 132e, samen ook zes waren. De zeven die hij niet koos, liggen samen begraven bij Verdun.
De kist werd op elf november 1920 onder dit gewelf gebracht, maar het graf was nog niet klaar, dus werd de dode dag en nacht bewaakt binnen in de boog, tot de begrafenis op achtentwintig januari 1921. De minister van Oorlog, Louis Barthou, die in december 1914 zijn enige zoon, Max, aan de oorlog had verloren, stond over hem heen en riep in tranen: leve Frankrijk.
De vlam kwam twee jaar later. De brander is een rond schild met in het midden de monding van een kanon en vijfentwintig zwaarden die er als een ster omheen uitwaaieren, gemaakt door de kunstsmid Edgar Brandt naar een ontwerp van de architect Henri Favier. Maginot stak hem aan op elf november 1923, en sindsdien is hij nooit gedoofd; veteranenverenigingen wakkeren hem elke avond opnieuw aan. Nadat haar man in 1963 was vermoord, herinnerde Jacqueline Kennedy zich de vlam van hun bezoek in 1961, en ze vroeg om een eeuwige vlam bij zijn graf in Arlington.
Sinds de begrafenis trekken parades op dit plein om de boog heen, nooit erdoorheen. De Duitse parade van 1940 hield zich aan dat gebruik, en De Gaulle in 1944 ook. Nog voor dat alles, in augustus 1919, vloog een piloot, Charles Godefroy, met een tweedekker dwars door deze opening, nadat hij twee keer rond de boog had gecirkeld.
Zoek nu de kleinere zijbogen op, en de kolommen met namen op hun binnenwanden. Dat zijn 660 officieren van de Revolutie en het Keizerrijk, en een streep onder een naam betekent dat de man sneuvelde. Toen de lijsten in 1836 werden onthuld, was er grote ophef over wie er ontbrak. De vader van Victor Hugo, een generaal, stond er niet op, en Hugo beklaagde zich daarover in 1837 in een gedicht over deze boog, dat eindigt met de woorden: Phidias afwezig, en mijn vader vergeten.
Stop 4 van 5 · Binnen in de pijlers, voorbij de toegangscontrole: de wenteltrap op naar de tussenverdieping, daarna de museumzaal in de attiek; standaardticket
De wenteltrap en de zaal in de attiek
Ontwerp van Jean-François Chalgrin, voltooid door Guillaume-Abel Blouet (overleden 1853); de historische trappen gerenoveerd in 2022 · 1806–1836; trappen gerenoveerd in 2022 · Stenen trappen binnen in de pijlers, 284 treden van de grond tot het terras, omhoog door een boog van 49,54 m hoog
Om op te letten
- De spiraal zelf. Blijf op een van de bovenste windingen staan en kijk het trappenhuis in om te zien hoe strak de trap draait.
- Het gipsafgietsel van het hoofd van de Genius uit de groep van Rude, gemaakt in 1898: het schreeuwende gezicht van het plateau, nu op armlengte.
- De bronzen kransen aan de wanden van de zaal in de attiek, eerbetonen die werden gebracht toen de Onbekende Soldaat beneden werd begraven.
- De maquette van het monument, die je in één oogopslag het hele gebouw laat zien waarin je staat.
Transcriptie (2:03)
Vanaf hier ben je binnen in de steen. De trap klimt door een van de pijlers en begint met een wenteltrap van 240 treden, die zich om zijn eigen trappenhuis omhoog draait, steeds verder. In totaal zijn het 284 treden van de grond tot het dak. De trappen zijn in 2022 gerenoveerd, maar de steen om je heen is de pijler zelf, laag voor laag opgetrokken tussen 1806 en 1836, terwijl vier architecten en drie regimes kwamen en gingen.
Bovenaan de wenteltrap kom je in de attiek, het zware blok boven op de boog waar je vanaf de laan naar opkeek. Deze verdieping was er bijna niet geweest. Tijdens de bouwcampagnes werd ze geschrapt om het werk te vereenvoudigen, en daarna toch weer teruggezet, omdat ze nodig was om een bekronende beeldengroep op het dak te dragen. Er zijn daarboven vier van die bekroningen in gips gebouwd, de ene na de andere, en geen enkele is ooit blijvend gemaakt. Die van Blouet voor de terugkeer van het stoffelijk overschot van Napoleon in 1840, de keizer op een strijdwagen omringd door allegorieën, werd gezien door Victor Hugo, die het een middelmatig operadecor noemde, en monumentale wartaal.
De boog bewaart binnen ook een stillere geschiedenis. Toen de Onbekende Soldaat hier in november 1920 werd binnengebracht, was zijn graf nog niet klaar, en daarom werd hij opgebaard in de Salle des Palmes, binnen in het monument, en dag en nacht bewaakt, tot de begrafenis in januari. De bronzen kransen aan de wanden van de zaal in de attiek zijn eerbetonen die binnenkwamen toen hij eindelijk onder het gewelf werd bijgezet.
Zoek twee gipsen figuren. De ene is een afgietsel van het hoofd van de Genius van de Vrijheid van Rude, in 1898 gemaakt in de gipsateliers van het Musée des Monuments français, zodat je het schreeuwende gezicht waar je vanaf het plateau naar opkeek eindelijk op armlengte kunt zien. De andere is een origineel gipsmodel van de beeldhouwer Jean Boucher: een poilu, een gewone Franse infanterist in veldtenue met zijn wapen aan zijn voeten, een man die met opzet geen naam heeft. Samen vangen ze de twee stemmingen van dit gebouw: de oproep tot de wapens, en wat die heeft gekost.
Er staat ook een maquette van de hele boog, en die is een minuut waard voor het laatste stuk trap, want ze laat je het hele gebouw zien waarin je nu staat, pijlers, gewelven en al. Van de museumzaal tot het echte dak zijn het nog zo’n veertig treden.
Stop 5 van 5 · Het terras, op het dak van de boog, zo’n 40 treden boven de museumzaal in de attiek; standaardticket
Het terras en de twaalf lanen
Terras van de boog van Chalgrin, voltooid door Guillaume-Abel Blouet in 1836; de ster van lanen en de bijpassende herenhuizen ontworpen door Jacques Ignace Hittorff voor baron Haussmann · 1836; het plein heringericht tijdens het Tweede Keizerrijk · Stenen dakterras boven op een boog van 49,54 m hoog, boven een plein van 241 m doorsnee waar twaalf lanen samenkomen
Om op te letten
- Naar het oosten, recht de Champs-Élysées af: 2,2 kilometer tot de Place de la Concorde, met de Tuilerieën en het Louvre daarachter op dezelfde lijn.
- De Eiffeltoren, één laan verderop.
- Tel de lanen rond de cirkel: twaalf, met de identieke herenhuizen van Hittorff, vier bouwlagen hoog, in de ruimtes ertussen.
- De gouden koepel van Les Invalides, en bij helder weer de Sacré-Cœur op Montmartre.
Transcriptie (2:07)
Je staat op het dak, bijna vijftig meter hoog, en voor het eerst snap je de naam van het plein. Kijk omlaag naar de cirkel rond de boog. Twaalf lanen komen erop uit als de punten van een ster, en daarom heette dit de Place de l’Étoile, het plein van de ster, tot het in 1970 naar Charles de Gaulle werd vernoemd.
Het waren er niet altijd twaalf. De plannen uit de zeventiende eeuw hadden er acht. De ster onder je is het werk van de architect Jacques Ignace Hittorff voor baron Haussmann, tijdens het Tweede Keizerrijk, en Hittorff deed er iets onopvallend slims mee: tussen de lanen zette hij rond de cirkel herenhuizen van vier bouwlagen, allemaal naar hetzelfde ontwerp, zodat het plein zich sluit welke kant je ook op kijkt. Loop langs de borstwering en tel ze. De oude tolhuisjes die bij deze toegangspoort van Parijs hadden gestaan, werden in 1860 afgebroken.
Kijk nu naar het oosten, recht de Champs-Élysées af. Die lijn is ruim een eeuw ouder dan de boog. In 1667 legde André Le Nôtre een zichtas aan van de Tuilerieën naar de heuvel waarop je nu staat, en in 1709 kreeg het onderste deel de naam Champs-Élysées, naar de Elyzeese velden uit de Griekse en Romeinse mythologie. De Place de la Concorde ligt daar beneden op 2,2 kilometer, en daarachter liggen de Tuilerieën en het Louvre op dezelfde lijn. Draai je om, en de as loopt aan de andere kant door, tot aan de torens van La Défense. Deze boog werd hier neergezet om dat uitzicht af te sluiten, en van hierboven zie je hoe precies hij dat doet.
De heuvel zelf was vroeger hoger. In de achttiende eeuw haalde de ingenieur Perronet er vier of vijf meter van de top af. Een paar jaar daarvoor, in 1758, stelde een ingenieur, Ribart de Chamoust, voor om hem te bekronen met een olifant van zestig meter, een fontein met concertzalen, balzalen en appartementen erin. Lodewijk de Vijftiende wees het af, een verlies voor het excentrieke Parijs en een winst voor alle anderen.
De Eiffeltoren staat één laan bij je vandaan. Verderop in de rondte zie je de gouden koepel van Les Invalides, de koepel met zuilenkrans van het Panthéon, in de verte de torens van de Notre-Dame, en in het noordoosten de Sacré-Cœur op de heuvel van Montmartre.
Nog één laatste beeld, en het minst vredige. In 1871, tijdens de Commune, sleepten de Fédérés een batterij kanonnen dit dak op om terug te schieten op het leger van Versailles. Het dak waarop je staat, werd gebouwd voor een triomfboog, en een tijdlang was het een geschutsplatform.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op wat je ook ziet bij de Arc de Triomphe.
Zeshonderdzestig namen op de binnenwanden, dertig schilden op de attiek, zes reliëfs van veldslagen en een fries die rond alle vier de gevels loopt: met vijf opnamen kras je alleen aan de oppervlakte van de steen. Richt je camera op een onderstreepte generaal, een schild, een gezicht in de fries of een figuur aan de kant van de Grande Armée, en Chiaro vertelt wie of wat het is, en blijft je vragen beantwoorden tot je onder het gewelf vandaan loopt.
Voor je gaat
Zo kom je er
Place Charles de Gaulle, 75008 Parijs: de boog is het eiland midden op de rotonde boven aan de Champs-Élysées. Te voet kun je het plein niet oversteken: je komt er via de Passage du Souvenir, een onderdoorgang die begint bovenaan de Avenue des Champs-Élysées of de Avenue de la Grande-Armée en aan de voet van de boog weer bovenkomt. Bezoekers in een rolstoel bereiken de boog via het uitstappunt aan de kant van de Grande Armée, met een taxi of een eigen auto.
Charles-de-Gaulle-Étoile, aan metrolijn 1, 2 en 6 en RER A, is het station voor de boog. Er stoppen ook zes buslijnen, de 22, 30, 31, 52, 73 of 92, plus de Balabus, en Vélib’-fietsen kun je kwijt in de rue Arsène Houssaye, de avenue Hoche, de rue Beaujon, de rue Balzac en de rue Traktir.
Tickets en toegang
- De top van de Champs-Élysées, de onderdoorgang en het Graf van de Onbekende Soldaat kosten niets, dus voor de eerste drie stops heb je geen ticket nodig. Daarna is er één ticket, en dat geldt voor het hele interieur, de attiek en het terras. Volgens de tarieven op de officiële site kost het van april tot en met september € 22, op woensdag in dat seizoen € 16, en van oktober tot en met maart € 16. Onder de 18 is de toegang gratis, en van 18 tot en met 25 ook voor onderdanen van de Europese Unie en voor niet-Europese inwoners van Frankrijk; en voor iedereen is het gratis op de eerste zondag van elke maand van november tot en met maart.
- Zomertijden, van 1 april tot 30 september: 10.00 tot 23.00 uur; wintertijden, van 1 oktober tot 31 maart: 10.00 tot 22.30 uur. Dinsdag is de uitzondering: dan gaat de boog het hele jaar om 11.00 uur open. De toegang sluit 45 minuten voor sluitingstijd.
- Hij is elk jaar gesloten op 1 mei, 8 mei en 14 juli, en in de ochtend van 11 november, en officiële plechtigheden of slecht weer kunnen hem op korte termijn geheel of gedeeltelijk sluiten. E-tickets die je op de eigen ticketsite van het Centre des monuments nationaux hebt gekocht, worden dan automatisch terugbetaald.
- De klim telt 284 treden. De lift is sinds eind juli 2026 buiten gebruik en wordt gerenoveerd; hij moet in 2027 terugkomen, op een datum die nog niet bekend is, dus tot dan is de trap de enige weg naar boven. Kinderwagens blijven achter bij het personeel van de toegangscontrole, tassen mogen niet groter zijn dan 40 bij 40 bij 20 centimeter, er is geen bagagedepot, en selfiesticks, statieven, vlaggen en glazen flessen worden geweigerd.
De officiële audiogids
De boog heeft geen audiogidstoestel te huur. Het Centre des monuments nationaux deelt in de museumzaal in de attiek gratis gedrukte bezoekersdocumenten uit, in elf talen, en je kunt ze ook vooraf downloaden. Daarnaast is er een webapp voor smartphones, waarvoor je niets hoeft te downloaden, in vijf talen en met drie routes: de hoofdzaken, de gevels en de tijdlijn. Rondleiders geven betaalde rondleidingen van ongeveer anderhalf uur in het Frans en het Engels, die je alleen online kunt boeken. De vijf opnamen op deze pagina komen daar gewoon bij, en omdat de eerste drie op gratis terrein liggen, werken ze al terwijl je nog twijfelt of je naar boven gaat.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor de Arc de Triomphe?
Ja: de vijf opnamen op deze pagina behandelen de aanloop, de Marseillaise, het graf, de trap en het dak, zonder kosten, en onder elke speler staat de volledige tekst. Het monument zelf verhuurt geen toestel; het helpt je met een gedrukt bezoekersdocument, gratis in elf talen, en met een webapp voor smartphones. Voor de beeldhouwwerken en namen die deze vijf overslaan, vertelt de Chiaro-app je over alles wat je fotografeert.
Kan ik naar de audiogids voor de Arc de Triomphe luisteren zonder ticket?
Voor de eerste drie stops wel. Bovenaan de Champs-Élysées sta je op de openbare stoep, en de voet van de boog en het Graf van de Onbekende Soldaat zijn gratis, bereikbaar via de onderdoorgang Passage du Souvenir. Voor de vierde en vijfde stop, de trap in de pijler en het dakterras, heb je het ticket van het monument nodig, dat geldt voor het hele interieur en het terras.
Wat kost de officiële audiogids van de Arc de Triomphe?
Er is geen officiële audiogids te huur. Het Centre des monuments nationaux deelt gratis gedrukte bezoekersdocumenten uit, in elf talen, in de museumzaal in de attiek, en biedt een webapp in vijf talen die je niet hoeft te downloaden. De rondleidingen met een gids, in het Frans en het Engels en zo’n anderhalf uur lang, kosten extra en boek je online.
Hoe kom je te voet bij de Arc de Triomphe?
Ondergronds. De boog staat midden op een rotonde die je te voet niet kunt oversteken, dus ga bovenaan de Champs-Élysées of de Avenue de la Grande-Armée de Passage du Souvenir in en kom aan de voet van de boog weer boven. Speel de eerste stop af op de stoep van de Champs-Élysées voordat je naar beneden gaat.
Wanneer is de Arc de Triomphe gesloten?
Elk jaar op 1 mei, 8 mei en 14 juli, en in de ochtend van 11 november, de verjaardag van de wapenstilstand. Hij kan ook op korte termijn gedeeltelijk of helemaal dichtgaan voor officiële plechtigheden of bij slecht weer. Op andere dagen is hij open, op dinsdag vanaf een uur later, en in de laatste 45 minuten wordt niemand meer binnengelaten.
Hoeveel treden zijn er naar de top van de Arc de Triomphe?
284, van de grond tot het terras: een lange wenteltrap in één pijler naar de tussenverdieping, en daarna nog zo’n veertig boven de museumzaal in de attiek. Reken erop dat je ze allemaal loopt: de lift is eind juli 2026 buiten gebruik gesteld voor onderhoud, en volgens het monument komt hij in 2027 terug, na een renovatie.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Arc de Triomphe.