Eiffeltoren · Parijs · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de Eiffeltoren,
vijf stops, gratis.
Alle vijf spelen af in dit tabblad: niets te installeren, niets op te halen. Daarna vertelt Chiaro je met één foto over de rest van de 18.038 ijzeren onderdelen.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Eiffeltoren.
Het Champ de Mars en de vier pijlers
Eiffeltoren, Parijs
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij de Eiffeltoren.
De vijf stops · 13 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf stops, en voor de eerste twee heb je helemaal geen ticket nodig. Je begint op het Champ de Mars, ten zuidoosten van de toren, waar alle 330 meter in één blik passen; dan ga je onder de vier pijlers de esplanade op, hoofd in je nek, en lees je de tweeënzeventig namen in reliëfletters op de balk onder het balkon van de eerste verdieping; daarna omhoog naar de eerste verdieping, op zevenenvijftig meter, voor het ijzerwerk en een overgebleven stuk van Gustave Eiffels eigen trap; verder naar de tweede verdieping, op honderdvijftien meter, voor het uitzicht recht over de as van het Trocadéro; en als laatste de top, op tweehonderdzesenzeventig meter, waarvoor je het duurdere topticket nodig hebt. Samen zo’n dertien minuten luisteren. Reken op twee tot drie uur in het monument zelf, de rij bij de veiligheidscontrole van ingang 1 of ingang 2 meegeteld.
Onze bronnen zijn de Société d’Exploitation de la Tour Eiffel, het bedrijf dat eigendom is van de stad Parijs en de toren namens haar beheert, plus voor elk getal één onafhankelijke bron. De openingstijden volgen een kalender die per dag wordt vastgesteld en met de seizoenen meeschuift, de prijzen worden elk jaar in januari herzien en bij slecht weer kan de top dichtgaan, dus kijk voor vertrek op de site van de exploitant wat er op jouw datum geldt. Zegt een bord bij de ingang iets anders, dan heeft het bord gelijk; stuur ons dan een berichtje, zodat we deze pagina kunnen verbeteren.
Stop 1 van 5 · Champ de Mars, op het middenpad tussen de École Militaire en de toren, buiten de beveiligde zone en gratis
Het Champ de Mars en de vier pijlers
Maurice Koechlin en Émile Nouguier, ingenieurs in het bedrijf van Gustave Eiffel, met de architect Stephen Sauvestre; gebouwd door Gustave Eiffel (1832–1923) · Geschetst in juni 1884, gebouwd van 26 januari 1887 tot 31 maart 1889 · Puddelijzer, 330 m hoog en aan de voet 125 m in het vierkant; 7.300 ton metaal in 18.038 onderdelen
Om op te letten
- De kromming van de vier poten. Het is een windberekening die je kunt zien: volgens de exploitant zelf lijken de staanders uit de grond te barsten en door de wind gevormd te zijn.
- De kleur. Bruin is hij niet meer. De twintigste schilderbeurt, begonnen in 2019, bracht de toren terug naar het geelbruin dat Gustave Eiffel in 1907 koos, aangebracht in drie tinten — het donkerst onderaan, het lichtst bovenaan — zodat het geheel als één kleur oogt.
- De liften die binnen in de poten op en neer gaan. De hydraulische machines in de west- en de oostpijler werden in 1899 geplaatst door Fives-Lille en brengen bezoekers nog altijd naar de tweede verdieping; hun machinerie staat in kelders onder die twee pijlers, die alleen op een enkele erfgoeddag open zijn voor publiek.
- De vier bogen tussen de pijlers. Ze zijn een toevoeging van de architect Stephen Sauvestre, die bleef staan toen de rest van zijn versiering werd weggesoberd, en ze bepalen grotendeels het silhouet van de toren.
Transcriptie (2:53)
Ga op het Champ de Mars staan met het hele ding recht voor je, want dit is de enige plek waar je alle 330 meter in één keer ziet. Onder de pijlers sta je er te dichtbij; van hieruit lezen de vier poten, de twee verstevigde platforms en de spits als één vorm.
Kijk eerst naar de kromming van de poten, want dat is geen kwestie van stijl. De staanders volgen een lijn die wiskundig is bepaald op windweerstand: raaklijnen aan elke poot op dezelfde hoogte komen altijd samen in het punt waar de windbelasting daarboven doorheen gaat, zodat de volle kracht van een storm binnen de voorste randen omlaag loopt en de grond in. De exploitant beschrijft het zelf zo: de staanders lijken uit de grond te barsten en door de wind gevormd te zijn. Wie de kromming eenmaal zo heeft gelezen, ziet hem nooit meer anders.
Het was niet het idee van Gustave Eiffel. In mei 1884 zaten twee van zijn ingenieurs op het tekenbureau, Maurice Koechlin en Émile Nouguier, te praten over de komende wereldtentoonstelling en vroegen zich af hoe je die aantrekkelijker kon maken. Op zes juni maakte Koechlin thuis een ruwe berekening en een schets, met als titel “Pyloon van 300 meter hoog”: vier poten van massieve kolommen, verbonden door vakwerkliggers, die schuin oplopen en elkaar bovenin raken. Eiffel was niet onder de indruk en legde het opzij, maar liet ze wel verder werken. Ze haalden er een architect bij, Stephen Sauvestre, die de poten op stenen sokkels zette, de vier grote bogen ertussen spande en de kroon afrondde. Het meeste van Sauvestres versiering werd nog voor de bouw vereenvoudigd en verdween. De bogen bleven, en die zijn het grootste deel van wat je nu ziet.
Het ontwerp van Eiffel won de wedstrijd van 1886, tegen 106 andere. Het graafwerk begon op zesentwintig januari 1887 en de constructie was klaar op eenendertig maart 1889: twee jaar, twee maanden en vijf dagen, 18.038 ijzeren onderdelen, 2.500.000 klinknagels.
De bekendste schrijvers en kunstenaars van Frankrijk ondertekenden in de krant Le Temps een protest tegen wat zij de nutteloze en monsterlijke Eiffeltoren noemden. Charles Gounod tekende, en Guy de Maupassant, en Charles Garnier, die de Opéra van Parijs had gebouwd. Maupassant noemde hem een hoge, magere piramide van ijzeren ladders. De schrijver Léon Bloy noemde hem een waarlijk tragische lantaarnpaal. Eiffel antwoordde in dezelfde krant: denkt men soms dat schoonheid ons niets kan schelen bij wat we bouwen, alleen omdat we ingenieurs zijn?
Eigenaar is hij trouwens ook nooit geweest. Een overeenkomst uit januari 1887 liet hem de toren op eigen kosten bouwen en twintig jaar lang uitbaten, en op één januari 1910 ging hij over naar de stad Parijs, die hem nog altijd bezit. Twintig jaar was ook alles wat hij ooit had moeten blijven staan, en in 1906 had de stad besloten de Galerie des Machines van 1889 te slopen, toen het grootste gebouw ter wereld, omdat ze er geen bestemming voor had gevonden. Wat deze toren redde, was de radio: een antenne in de top maakte hem te nuttig om af te breken.
Nog één ding voor je naar de pijlers loopt. De kleur is niet het bruin dat je kent van oude foto’s. De twintigste schilderbeurt, begonnen in 2019, bracht de toren terug naar het geelbruin dat Gustave Eiffel in 1907 koos, en die verf gaat erop in drie tinten, het donkerst onderaan en het lichtst bovenaan, zodat hij vanaf de plek waar jij staat als één enkele tint tegen de lucht afsteekt.
Stop 2 van 5 · Esplanade, onder de pijlers, omhoogkijkend naar de balk onder het balkon van de eerste verdieping; gratis, via de rij voor bezoekers zonder ticket bij ingang 1 of 2
De fries met de 72 namen
Gekozen en aangebracht door Gustave Eiffel (1832–1923); in 1986–87 weer blootgelegd door het bedrijf dat de toren uitbaat en opnieuw verguld bij de schilderbeurt van 2010–11 · 1889 · Reliëfletters van zo’n 60 cm hoog, goud geschilderd, op de doorlopende balk onder het balkon van de eerste verdieping; achttien namen op elk van de vier zijden
Om op te letten
- Lees langs de balk aan de kant van het Champ de Mars en je krijgt Foucault, Delaunay, Morin, Haüy, Combes, Thénard, Arago, Poisson en Monge. De letters zijn zo’n zestig centimeter hoog, en daarom kun je ze van hier beneden lezen.
- De consoles. De namen staan in de vakken tussen de consoles die het balkon erboven dragen, dus dit is geen versiering die er later op is geplakt: de tekst zit in een dragende balk.
- De buste van Gustave Eiffel door Antoine Bourdelle, op de hoek van de noordpijler. Hij werd op 2 mei 1929 onthuld, op voorstel van generaal Ferrié, en Bourdelle maakte hem samen met de architecten Auguste Perret en André Granet.
- Het precieze midden van de esplanade, dat de exploitant markeert met een plaquette en een QR-code. Het is de enige plek waar alle vier de poten je tegelijk omlijsten.
Transcriptie (3:22)
Leg je hoofd in je nek en zoek de balk die helemaal rondloopt onder het balkon van de eerste verdieping. In de vakken tussen de consoles die dat balkon dragen staan, aan alle vier de kanten, namen in gouden hoofdletters. Tweeënzeventig in totaal, achttien per zijde, elke letter zo’n zestig centimeter hoog, en precies daarom kun je ze vanaf de grond lezen.
Aan deze kant, die over het Champ de Mars uitkijkt naar de École Militaire, staan Foucault, Delaunay, Morin, Haüy, Combes, Thénard, Arago, Poisson, Monge.
Ze staan daar vanwege het protest. Gustave Eiffel had net zwart op wit van de beroemdste kunstenaars van Frankrijk te horen gekregen dat zijn toren een gedrocht was, dus stelde hij hem in plaats daarvan onder de hoede van wetenschap en vooruitgang, en noemde dat gebaar een aanroeping van de wetenschap. Alle tweeënzeventig zijn Fransen, en allemaal leefden en werkten ze tussen 1789 en 1889. Bijna allemaal waren ze dood voordat de toren af was, maar twee niet. Hippolyte Fizeau, die als eerste de lichtsnelheid nauwkeurig mat, leefde tot 1896. En de scheikundige Chevreul stierf op negen april 1889, negen dagen nadat Eiffel de vlag op de top had gehesen; volgens de toren zelf was hij toen honderddrie.
Het zijn ook niet allemaal wetenschappers, en dat vertelt bijna niemand je. Flachat en Polonceau waren civiel ingenieurs. Perdonnet en Clapeyron waren spoorwegmannen. Schneider maakte staal en Vicat maakte cement. Belgrand legde de riolen van Parijs aan. Seguin bouwde hangbruggen. Cail en Gouin waren aannemers die al jaren met Eiffels eigen bedrijf concurreerden, en het getuigt van grootmoedigheid om juist hen op je eigen bouwwerk te zetten. Vierendertig van de tweeënzeventig hadden op de École Polytechnique gezeten.
Het tweede criterium was keihard praktisch. Er was maar zoveel ruimte op de balk, dus geen naam mocht langer zijn dan twaalf letters, en voornamen vielen weg. Zo past Le Chatelier er nog net op, en zo viel Étienne Geoffroy-Saint-Hilaire er helemaal buiten.
Daarna verdwenen de letters. Begin twintigste eeuw werden ze overgeschilderd, en het grootste deel van die eeuw bleven ze verborgen. Het bedrijf dat de toren uitbaat, legde ze in 1986 en 1987 weer bloot, en de schilderbeurt van 2010 en 2011 maakte ze weer goud.
Er staan geen vrouwen tussen. De naam die meestal als gemis wordt genoemd, is die van Sophie Germain, wier werk over de elasticiteitstheorie bij de bouw van deze toren werd gebruikt. In 2025 stelde de burgemeester van Parijs een commissie in, die aanbeval om naast de mannen tweeënzeventig namen van vrouwen aan te brengen, en in januari 2026 verscheen een voorlopige lijst. Germain staat erop, en ook Marie Curie en haar dochter Irène Joliot-Curie.
Stop 3 van 5 · Eerste verdieping, op 57 meter; de buitengalerij tussen de zuid- en de westpijler draagt het straatnaambord Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier, en het stuk trap staat daarlangs
De eerste verdieping, en de trap van Gustave Eiffel
Maurice Koechlin (1856–1946) en Émile Nouguier (1841–1897), de hoofdingenieurs van Gustave Eiffel, samen verantwoordelijk voor 5.300 werkplaatstekeningen · De vier poten op deze hoogte met elkaar verbonden tegen eind maart 1888; de wenteltrap in 1983 weggehaald · Puddelijzer, 57 m boven de grond, een platform van 1.346 vierkante meter; het bewaarde stuk wenteltrap is 4,3 m hoog
Om op te letten
- Het stuk van de oorspronkelijke wenteltrap langs de buitengalerij, 4,3 meter ervan. Via de rest klom Gustave Eiffel naar zijn kantoor in de top, tot de trap in 1983 werd gedemonteerd.
- Het straatnaambord Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier op de galerij tussen de zuid- en de westpijler. De twee ingenieurs die de toren tekenden, kregen er een straat op.
- De klinknagelkoppen, in rijen, overal op deze verdieping. Zo’n twee derde van de 2.500.000 klinknagels in de toren werd in de fabriek geslagen en niet hierboven.
- Het culturele parcours langs de buitengalerij: schermen, vitrines en reproducties over de stukken geschiedenis van de toren die niemand noemt.
Transcriptie (2:09)
Zevenenvijftig meter hoog, en het eerste wat de moeite loont, is omlaag kijken naar het vakwerk onder je voeten, want op dit platform had het hele project kunnen mislukken. De vier poten gingen los van elkaar de lucht in, als vrij uitkragende armen, en moesten hier, precies op deze hoogte, op de millimeter samenkomen. In de schoenen onderaan elke poot zaten hydraulische vijzels die 800 ton konden duwen. De poten werden met opzet net iets steiler opgezet dan nodig, rustten op zandkisten op een houten steiger en werden daarna heel voorzichtig in lijn gebracht. Eind maart 1888 was de verbinding klaar. Achteraf bijstellen was er niet bij.
Loop naar de buitengalerij tussen de zuidpijler en de westpijler en zoek een straatnaambord. Deze looproute heet Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier, naar de twee ingenieurs die de toren tekenden en wier naam niet op de gevel kwam. Koechlin had de leiding over 5.300 werkplaatstekeningen en alle berekeningen erachter, en hield daarna toezicht op de fundering en de bouw. Toen hem in 1939 werd gevraagd of het eigenlijk niet de Koechlintoren had moeten heten, zei hij dat Eiffel de onbetwiste vader van de toren was.
Langs dezelfde galerij staat een stuk trap helemaal op zichzelf, 4,3 meter hoog. Vroeger liep er een wenteltrap van de tweede verdieping naar de top, en zo kwam Gustave Eiffel bij het kantoor dat hij daarboven voor zichzelf had laten bouwen. De trap raakte in onbruik en werd in 1983 weggehaald. Twintig delen gingen onder de hamer en brachten flink wat op; dit is een van de stukken die achterbleven.
Dan het ijzer om je heen, en het is echt ijzer, geen staal: puddelijzer van de smederijen van Pompey in Oost-Frankrijk, gezuiverd door de overtollige koolstof eruit te branden tot het bijna zuiver was. Minder stijf dan staal, lichter, en volgens Eiffel het beste materiaal dat hij kon krijgen. Slechts ongeveer een derde van de 2.500.000 klinknagels werd ter plekke geslagen, en voor elke nagel waren vier man nodig: een om hem te verhitten, een om hem tegen te houden, een om de kop te vormen en een met de voorhamer.
De journalist Émile Goudeau kwam hier boven terwijl er nog werd gewerkt. Hij schreef dat een dikke wolk teer- en kolenrook je naar de keel greep, en dat de klinkers, die zijwaarts sloegen in plaats van omlaag, bij elke slag vonken lieten spatten en eruitzagen alsof ze in de wolken bliksemschichten oogstten. Op deze bouwplaats werkten driehonderd man. Een van hen kwam om het leven.
Stop 4 van 5 · Tweede verdieping, op 115 meter, op het bovenste niveau, waar bezoekers die van de esplanade komen en bezoekers die van de top afdalen elkaar kruisen; het uitzicht hieronder is vanaf de noordwestkant
De tweede verdieping, en de as door het Trocadéro
Émile Nouguier (1841–1897), bij Gustave Eiffel hoofd van de technische studies en de montage, met Maurice Koechlin (1856–1946) · 1888; verbouwd voor de Wereldtentoonstelling van 1900 · Puddelijzer op twee niveaus, 115 m boven de grond, een platform van 436 vierkante meter
Om op te letten
- De bochten van de Seine, dan de Invalides, het Grand Palais, het Louvre en Montmartre op zijn heuvel. Volgens de exploitant zijn dit de monumenten waarvoor je naar deze verdieping komt.
- De as. Kijk naar het noordwesten over de rivier en de hele lijn die de toren moest afsluiten, loopt van je weg naar de torens van La Défense aan de horizon.
- De liftkabels en het katrolwerk in de pijler naast je. De oost- en de westmachine draaien al meer dan een eeuw volgens hetzelfde principe uit 1899.
- De verf. Die zit er in drie tinten op, en hier zit ongeveer de middelste: lichter dan onderaan, donkerder dan bovenaan.
Transcriptie (2:09)
Honderdvijftien meter hoog, en dit is de verdieping waar Parijs ophoudt een skyline te zijn en een plattegrond wordt. Hoog genoeg om te zien hoe de stad in elkaar zit, laag genoeg om losse gebouwen te herkennen, en daarom zullen nogal wat mensen die al in de top zijn geweest je vertellen dat dit het mooiere uitzicht is.
Ga met je gezicht naar het Trocadéro staan. Aan de overkant van de rivier, een paar honderd meter verderop, spreidt het Palais de Chaillot zijn twee gebogen vleugels naar de toren uit als een paar armen, en daarachter lopen de daken van het zestiende arrondissement vlak en bleek door tot de horizon, waar de torens van La Défense eruit oprijzen. Draai je om en je hebt de bochten van de Seine, de Invalides, het Grand Palais, het Louvre en Montmartre op zijn heuvel.
Kijk dan naar de pijler naast je, want daarbinnen gebeurt in alle stilte iets bijzonders. De machines die je door de oost- en de westpoot naar boven brachten, zijn in 1899 geplaatst door Fives-Lille, en het zijn geen liften in de gewone zin van het woord. Het zijn geen kabelspoorbanen en geen kabelbanen, en ze passen in geen enkele bestaande categorie machines. Onder de grond drijft een hydraulisch systeem twee zuigers aan; daarop rijdt een wagen die kabels over een stel katrollen trekt; en omdat de hellingshoek verandert waar de poot bij de eerste verdieping steiler wordt, houdt een compensatiemechanisme je cabine de hele weg omhoog waterpas. Tot 1986 kwam de druk van drie accumulatoren van elk zo’n 200 ton, met water onder een druk van veertig tot zestig bar. Twee van die drie staan er nog, en doen nu niets anders meer dan dienstdoen als contragewicht.
In deze toren zijn twee dingen gebeurd die niets met het uitzicht te maken hadden, en geen van beide op deze verdieping. In 1910 nam een priester, Theodor Wulf, meetinstrumenten mee naar de voet van de toren en daarna naar de top om stralingsenergie te meten, vond daarboven meer dan hij kon verklaren, en had zonder het goed te beseffen de kosmische straling ontdekt. En in augustus 1914 stoorde een zender in de toren het Duitse radioverkeer zo doeltreffend dat de opmars naar Parijs vertraagde en de Fransen stand konden houden aan de Marne. De radio is de hele reden dat deze toren nog bestaat.
Nog één ding, en je kunt het bijna zelf nagaan. Het metaal staat niet stil. Afhankelijk van de luchttemperatuur wijkt de top van de toren tot wel achttien centimeter van de zon af, omdat de zonkant van al dit ijzer meer uitzet dan de kant in de schaduw.
Stop 5 van 5 · De top, op het open bovenplatform, 276 meter hoog met alleen de antennes nog boven je; het kantoor zie je door ramen op dit niveau, en voor deze stop heb je het duurdere topticket nodig
De top op 276 meter, en het kantoor van Gustave Eiffel
Stephen Sauvestre (1847–1919), die de kroon van de toren zijn vorm gaf, voor Gustave Eiffel (1832–1923); het appartement ingericht door Jean Lachaise · 1889; de kroon herbouwd na een brand in 1956 · Puddelijzer; een open bovenplatform op 276 m boven de grond, met een vloer van 76 vierkante meter en een overdekt niveau eronder
Om op te letten
- De ramen van het kantoor van Gustave Eiffel, met de wassen Eiffel, zijn dochter Claire en Thomas Edison, en de fonograaf die Edison hem in 1889 cadeau deed.
- De panoramakaarten, die richting en afstand aangeven tot steden over de hele wereld en het bekendste bouwwerk van elke stad op ware verhouding tekenen naast een lijn voor deze toren.
- De maquette van de top van 1889, op een vijftigste van de ware grootte, in de oorspronkelijke roodbruine verf.
- De plaquette voor de zes Parijse brandweerlieden die hier op 25 augustus 1944 de driekleur weer hesen.
Transcriptie (2:12)
Tweehonderdzesenzeventig meter, niets meer boven je dan de antennes, en het lawaai van de boulevards komt gewoon niet zo hoog. De wind wel.
Zoek eerst de ramen, en pas daarna het uitzicht. In dit niveau is een reconstructie van het kantoor van Gustave Eiffel ingebouwd, en achter het glas staan wassen beelden van Eiffel zelf, zijn dochter Claire en een bezoeker, de Amerikaanse uitvinder Thomas Edison. Het kantoor is te klein om in te lopen, dus je kijkt van buitenaf naar binnen, en dat klopt eigenlijk wel, want bijna niemand werd daar ooit binnengelaten.
Eiffel had hier vanaf het begin een woning voor zichzelf, niet buiten op het open platform maar op het niveau vlak onder de spits. Zo’n honderd vierkante meter, waarvan veel werd ingenomen door de liftcabine, het trapbordes en machines, met een zitkamer met een tafel, een bank, een piano en drie kleine bureaus, een keuken en een badkamer. Geen slaapkamer. Hij heeft er vrijwel zeker nooit geslapen. Hij ontving er gasten.
Het bezoek van Edison is echt gebeurd. Hij kwam naar Parijs voor de tentoonstelling van 1889, Eiffel nam hem mee naar boven, en Edison gaf hem een van zijn fonografen en tekende op tien september 1889 het gastenboek.
Claire is in dat tafereel geen decor. Ze was de oudste van Eiffels vijf kinderen, geboren in 1863, nam op haar veertiende het huishouden over toen haar moeder stierf, en was meer dan veertig jaar lang de vertrouwelinge en privésecretaris van haar vader. Ze trouwde met de ingenieur die hij had uitgekozen om hem op te volgen aan het hoofd van het bedrijf.
Dan de andere namenlijst. De tweeënzeventig op de balk van de eerste verdieping zijn wetenschappers en ingenieurs uit de eeuw daarvoor, en geen van hen heeft dit gebouwd. Hierboven hangt een plaquette met de namen van de ingenieurs die dat wel deden.
Er hangt hier nog een tweede plaquette, en die gaat over een ochtend in 1944. Op vijfentwintig augustus, terwijl er aan de voet van de toren nog werd gevochten, klommen zes Parijse brandweerlieden onder kapitein Lucien Sarniguet de trappen op, onder Duits vuur, en hesen een Franse vlag, gemaakt van lapjes stof, weer op de plek waar hij hoorde. Sarniguet was dezelfde officier die in juni 1940 het bevel had gekregen de Franse vlag neer te halen.
Vroeger was het lastiger om hier te komen. De toren ging op vijftien mei 1889 open terwijl de liften nog niet klaar waren, en bijna dertigduizend mensen beklommen de 1.710 treden naar dit platform voordat de machines op zesentwintig mei gingen draaien. Ergens vlak bij je voeten staat een maquette van deze top zoals hij er in 1889 uitzag, op een vijftigste van de ware grootte, geschilderd in het eerste roodbruin van de toren.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je bij de Eiffeltoren ziet.
Vijf stops, en je bent nog maar net begonnen. Op die balk staan tweeënzeventig namen en deze gids leest er negen van voor; er zijn vier pijlers, drie verdiepingen, een eeuw aan antennes op de kroon en een hele stad om vanaf de reling te benoemen. Richt je camera op een rij klinknagels, een liftmechanisme of een dak aan de horizon dat je niet kunt thuisbrengen: Chiaro herkent het, vertelt wie het bouwde en blijft je vragen beantwoorden zolang je bij de reling blijft hangen.
Voor je gaat
Zo kom je er
5 avenue Anatole France, 75007 Parijs, op het Champ de Mars in het 7e arrondissement. Er zijn twee ingangen naar de beveiligde zone: ingang 1 (ZUID) aan de Allée des Refuzniks en ingang 2 (OOST) aan de Allée Jean Paulhan. Elke ingang heeft aparte rijen voor bezoekers met en zonder ticket, en elke ingang heeft een veiligheidscontrole. Sta je eenmaal op de esplanade, dan vind je de informatiebalie bij de westpijler.
Metrolijn 6 naar Bir-Hakeim is het dichtstbijzijnde station, op minder dan tien minuten lopen van ingang 1. Trocadéro aan lijn 9 en École Militaire aan lijn 8 liggen allebei op zo’n vijftien minuten. RER-lijn C stopt bij Champ de Mars – Tour Eiffel, op vijf minuten van ingang 1. De bussen 82, 30 en 42 stoppen op vijf minuten van ingang 2; de bussen 69 en 86 stoppen op het Champ de Mars, op zeven minuten van ingang 1; bus 72 zet je af bij het Trocadéro, op zo’n vijftien minuten.
Tickets en toegang
- Het Champ de Mars, waar deze wandeling begint, is een openbaar park: geen ticket, geen rij, geen controle. De tuinen en de esplanade onder de toren kosten ook niets, maar liggen binnen de beveiligde zone, dus voor de fries met de 72 namen ga je door de controle bij ingang 1 of ingang 2, in de rij voor bezoekers zonder ticket.
- Tickets voor de beklimming hebben een tijdslot, en de tijd op je ticket is het moment waarop je al onder de toren in de rij voor bezoekers met ticket moet staan. De exploitant raadt zelf aan om daarvoor nog vijftien tot twintig minuten te rekenen voor de veiligheidscontrole bij de ingang.
- Met een ticket naar de top kom je op alle drie de niveaus, en het bezoek loopt van boven naar beneden: je gaat eerst naar de tweede verdieping of de top en komt daarna terug naar de eerste verdieping. Een ticket voor de tweede verdieping kun je binnen niet meer omzetten naar de top. Volgens de tarieven die sinds januari 2026 gelden, kost een volwassenenticket met de lift naar de tweede verdieping € 23,50, met de trap naar de tweede verdieping € 14,80, met de lift naar de top € 36,70, en de trap naar de tweede verdieping plus de lift naar de top € 28,00; de exploitant herziet ze elk jaar in januari.
- Er is geen wekelijkse sluitingsdag — de toren is ook op dinsdag open, en het hele jaar door — maar kom minstens twee uur voor sluitingstijd, want de kassa’s voor de top sluiten zo’n zeven kwartier eerder dan het monument. Grote bagage en huisdieren, op geleidehonden na, mogen niet naar binnen, en er is geen bagagedepot.
- De top en de trappen zijn niet geschikt voor bezoekers met beperkte mobiliteit; de eerste verdieping en het onderste niveau van de tweede verdieping zijn volledig toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Daarmee liggen de eerste drie stops op deze pagina en het uitzicht op het Trocadéro van de vierde binnen bereik, en valt de vijfde af.
De officiële audiogids
De eigen gids van de toren is gratis en je hoeft niets te installeren: een webgids op guide.toureiffel.paris, in het Frans, Engels, Spaans en Chinees, met een kaart van elk niveau van de esplanade tot de top en bijna drie dozijn interessante punten. Heb je geen mobiel bereik, dan is er ter plaatse gratis wifi, _WiFi_Tour_Eiffel, om hem te openen. In het precieze midden van de esplanade is er ook een plaquette met een QR-code die een gratis ervaring start, verteld door Gustave Eiffel. Rondleidingen met een officiële gids van de Eiffeltoren zijn een apart en veel duurder ticket. Wat je nu leest, is een derde mogelijkheid: vijf stops, geen code om te scannen, en onder elke speler de uitgeschreven tekst, voor de platforms waar de wind het geluid overstemt.
Officiële website →Vragen
Bestaat er een gratis audiogids voor de Eiffeltoren?
Ja, zelfs twee. Je zit op een ervan: vijf stops die je in de browser van je telefoon afspeelt, elk met de uitgeschreven tekst eronder, zonder app of apparaat om op te halen. De eigen gids van de toren is ook gratis, een webgids op guide.toureiffel.paris in vier talen die bijna drie dozijn interessante punten behandelt. Voor alles wat geen van beide behandelt — een mechanisme, een rij klinknagels, een dak dat je vanaf de reling niet kunt thuisbrengen — maak je een foto, en dan vertelt de Chiaro-app erover.
Heb ik een ticket nodig om te luisteren?
Niet voor de eerste twee stops. Het Champ de Mars is een openbaar park buiten de beveiligde zone, dus voor de eerste stop heb je geen ticket nodig en sta je niet in een rij. De fries met de 72 namen lees je vanaf de esplanade onder de toren, die ook gratis is maar achter de veiligheidscontrole ligt: daar kom je doorheen bij ingang 1 of ingang 2, via de rij voor bezoekers zonder ticket. Voor de eerste verdieping, de tweede verdieping en de top heb je een ticket voor de beklimming nodig, en voor de top het duurste daarvan.
Hoeveel kost de officiële audiogids van de Eiffeltoren?
Niets. De bezoekersgids van de exploitant zelf is gratis en werkt in een browser op guide.toureiffel.paris, in het Frans, Engels, Spaans en Chinees, met een kaart van elk niveau en bijna drie dozijn interessante punten, en ter plaatse is er gratis wifi om hem te laden. Wat wel geld kost, is een rondleiding met een officiële gids van de Eiffeltoren: dat is een apart ticket, flink duurder dan een gewone beklimming.
Trap of lift naar de tweede verdieping?
De trap is goedkoper, en als je het aankunt ook de mooiste manier: meer dan 300 treden van de grond naar de eerste verdieping en ongeveer evenveel naar de tweede. Volgens de tarieven die sinds januari 2026 gelden, kost een volwassenenticket voor de trap naar de tweede verdieping € 14,80, tegenover € 23,50 voor de lift. Traptickets gaan veertien dagen van tevoren in de verkoop en hebben net als de lifttickets een tijdslot. En vanaf 29 september 2026 moet je ze volgens de exploitant vooraf reserveren. De trappen zijn niet geschikt voor bezoekers met beperkte mobiliteit.
Heb ik het topticket nodig om alle vijf de stops te horen?
Voor de vijfde wel. De top ligt op 276 meter en je bereikt hem met een tweede paar liften vanaf de tweede verdieping. Hij wordt als apart ticket verkocht: € 36,70 voor een volwassene met de lift, of € 28,00 als je eerst de trap naar de tweede verdieping neemt. Met dat ticket kom je op alle drie de niveaus. Een ticket voor de tweede verdieping kun je ter plekke niet omzetten, en de top kan bij zwaar weer of op piekmomenten dichtgaan.
Is de Eiffeltoren ooit gesloten?
Er is geen wekelijkse sluitingsdag: volgens de exploitant is de toren op dinsdag net zo goed open als op elke andere dag van de week, en dat het hele jaar door, al kan hij in uitzonderlijke omstandigheden een hele dag of een deel van de dag dicht zijn. Openings- en sluitingstijden staan in een kalender per dag die met het seizoen verandert; op de site van de exploitant zelf vind je de tijden voor jouw datum. Kom minstens twee uur voor sluitingstijd, want de kassa’s voor de top sluiten zo’n zeven kwartier eerder.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Eiffeltoren.