Zafer Takı · Paris · Bağımsız rehber
Zafer Takı sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Otuz yıl süren bir inşaat ve 49,54 metre yükseklik: takın beş bölümü onun nasıl ortaya çıktığını anlatıyor, atladıkları her kabartmayı ise Chiaro bir fotoğraftan tanıyor.
Chiaro tarafından hazırlandı. Zafer Takı yönetimiyle bağlantılı değildir.
Takın Champs-Élysées cephesi
Zafer Takı, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Zafer Takı ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Zafer Takı sesli rehberi, Champs-Élysées'nin en üst ucunda, takın caddeyi kapattığı ve henüz hiçbir şey satın almanız gerekmeyen yerde başlıyor: beş bölümlük, ücretsiz, kendi başınıza yürüyeceğiniz bir rota. Oradan döner kavşağın altındaki alt geçide, Passage du Souvenir'e iniyor, kuzeydoğu ayağının dibindeki yükseltilmiş platforma, yani terre-plein'e çıkıp Rude'ün Marsilya Marşı'na varıyorsunuz; birkaç adım ötede, büyük kemerin altında Meçhul Asker Mezarı ve isimlerle dolu duvarlar var; sonra biletle bir ayağın içine girip döner merdivenden atik katına tırmanıyorsunuz; en son da on iki caddenin üzerindeki çatı terasına çıkıyorsunuz. Beş kaydın toplam süresi on iki dakika kadar. Yerde yürüyeceğiniz yol en fazla birkaç yüz metre, tırmanış 284 basamak; anıtın kendi ziyaret belgesi de içerideki ortalama bir ziyaret için kırk dakika öngörüyor.
Aşağıdaki her tarih, isim ve ölçü, takı yöneten Ulusal Anıtlar Merkezi'ne (Centre des monuments nationaux) ve yayımlanmış ikinci bir kaynağa dayanıyor. Takın yaz ve kış için ayrı saatleri var, salı günleri bir saat geç açılıyor ve bir devlet töreni için kısa süre önceden kapanabiliyor; bu yüzden yola çıkmadan önce gideceğiniz günü paris-arc-de-triomphe.fr adresinden kontrol edin. Giriş kontrolündeki bir görevli başka bir şey söylerse görevlinin dediği geçerlidir; bize de haber verin, bu sayfanın bir sonraki sürümü görevlinin söylediğini yazsın.
Durak 1 / 5 · Avenue des Champs-Élysées'nin en üst ucunda, Passage du Souvenir'in başladığı kaldırımda, batıya, taka bakarak; bilet gerekmez
Takın Champs-Élysées cephesi
Jean-François Chalgrin (1739–1811); Louis-Robert Goust ve Jean-Nicolas Huyot sürdürdü, Guillaume-Abel Blouet tamamladı; heykeller Jean-Pierre Cortot, François Rude, James Pradier ve başkalarından · 1806–1836 · Taş; 49,54 m yükseklik, 44,82 m genişlik ve 22,21 m derinlik; büyük tonozun yüksekliği 29,19 m, genişliği 14,62 m
Şunlara dikkat edin
- Sol ayak: Jean-Pierre Cortot'nun 1810 Zaferi; togalı Napolyon'u bir Zafer tanrıçası taçlandırırken üstünde bir Şöhret figürü boru çalıyor.
- Sağ ayak: François Rude'ün Gönüllülerin Yola Çıkışı; kılıcını çekmiş kanatlı Özgürlük Ruhu. İki grup bu cepheye birbirine cevap olsun diye yerleştirildi.
- En tepedeki atik katı: her birinde bir zaferin adı oyulu otuz kalkan. Aralarında Valmy, Jemappes, Austerlitz ve Wagram da var.
- Takın dibini çevreleyen yüz taş direkten oluşan halka: Napolyon'un Yüz Gün'ünün her günü için bir direk.
Konuşma metni (2:27)
Champs-Élysées'nin en üst ucunda durup batıya bakın: tak, caddenin sonunu tam da tasarlandığı gibi kapatıyor. Onu buraya koymanın bütün amacı buydu. Napolyon'un mimarları bu caddenin batı ucunu önerdi; böylece tak, caddenin öbür ucundaki imparatorluk konutu Tuileries Sarayı'ndan görülebilecekti. İmparator da kabul etti.
Napolyon takın yapılmasını Austerlitz'in ertesi günü, Aralık 1805'te emretti, kararnameyi de Şubat 1806'da imzaladı: Büyük Ordu, yani Grande Armée onuruna bir tak. Temel taşı on beş Ağustos 1806'da, onun doğum gününde, iki güney ayağının arasına, sekiz metre derine kondu. Ondan sonra bu yapıda neredeyse hiçbir şey plana göre gitmedi.
1810'da Napolyon, Avusturyalı Marie-Louise ile evlendi ve onu Paris'e tam bu noktadan geçirerek getirecekti; oysa ayaklar topraktan zar zor yükselmişti. Bunun üzerine mimar Jean-François Chalgrin, ahşap çatkılar üzerine gerilmiş boyalı kanvastan gerçek boyutlarda bir tak yaptırdı ve zamanında bitirmek için beş yüz işçi tuttu. Marangozlar ücret için greve gitti; altısı tutuklandı, geri kalanların gündeliği ise dört franktan yirmi dört franka çıktı. Chalgrin Ocak 1811'de öldüğünde gerçek ayaklar on iki metre kadar yükselmişti. Napolyon düşünce çalışmalar durdu ve 1814'te bir mimar, yarım kalan ayakları düpedüz yıkmayı önerdi.
Takı bir kral, Louis-Philippe tamamladı ve Devrim ile İmparatorluk ordularına yeniden adadı. Tak, o ilk taştan otuz yıl sonra, yirmi dokuz Temmuz 1836'da açıldı. Açılışa on bir kişi geldi. Birinin krala suikast girişiminde bulunmasından korkulduğu için büyük kutlama iptal edilmişti.
Baktığınız yapı 49,54 metre yüksekliğinde ve 44,82 metre genişliğinde; o tek büyük açıklık da Roma'daki Titus Takı'na bilinçli bir göndermedir. Şimdi gözlerinizi ayakların dibindeki iki gruba indirin. Solda Jean-Pierre Cortot'nun 1810 Zaferi: togalı Napolyon'u Zafer tanrıçası taçlandırıyor. Sağda François Rude'ün Gönüllülerin Yola Çıkışı: baştan aşağı kanatlar ve açık ağızlar. Heykeltıraş David d'Angers, Cortot'nun eserinin buzdan yapıldığını söylemişti: oranları kusursuz ama ruhsuz. Buradan bakınca ne demek istediğini tam olarak görüyorsunuz.
En tepede, atik katı boyunca, her birine bir zaferin adı oyulmuş otuz kalkanlık bir sıra uzanıyor. Üstelik tak, taşımak için yapıldığı taca hiçbir zaman kavuşmadı. Alexandre Falguière'in alçıdan bir savaş arabası 1882'den 1886'ya kadar orada durdu, havaya dayanamayıp yıprandı ve indirildi; bundan sonra da fikirden sessizce vazgeçildi. Gördüğünüz düz siluet, bu uzlaşmanın sonucu.
Durak 2 / 5 · Kuzeydoğu ayağının dibindeki yükseltilmiş platformda (terre-plein), Champs-Élysées tarafında; Passage du Souvenir'den ulaşılır; ücretsiz
Rude'ün Gönüllülerin Yola Çıkışı, namıdiğer Marsilya Marşı
François Rude (1784–1855); Louis-Philippe döneminde Adolphe Thiers aracılığıyla sipariş edildi · 1833–1836 · Kuzeydoğu ayağının Champs-Élysées cephesinde taş yüksek kabartma; 49,54 m yüksekliğindeki bir takın dibinde, yükseltilmiş kaideler üzerindeki dört gruptan biri
Şunlara dikkat edin
- Özgürlük Ruhu'nun açık ağzı. Haykırıyor; herkesin bu gruba Marsilya Marşı demesinin nedeni bu.
- Zırhlı, sakallı savaşçı: miğferini sallıyor ve çıplak oğlanı omzundan tutup sürüklüyor. Arkalarında da kimsenin duymadığı öğütler veren yaşlı adam.
- Yana doğru uzattığı kılıcı: 1916'da kırıldığı söylenen bıçak.
- Bu cephenin öbür ayağındaki Cortot'nun Zaferi. Heykeltıraş David d'Angers ikisini şöyle karşılaştırmıştı: burada ateş, orada buz.
Konuşma metni (2:26)
Şimdi kuzeydoğu ayağının dibindesiniz, trafiğin ortasındaki adada; başınızın üstündeki grup da çoğu insanın alt geçide inme zahmetine katlanmasının asıl nedeni. Gerçek adı 1792 Gönüllülerinin Yola Çıkışı; herkes ona Marsilya Marşı diyor.
En tepeden başlayın. Kanatlı kadın Özgürlük Ruhu ve ağzı sonuna kadar açık: haykırıyor. Bir kolu havaya kalkmış, öbürüyle kılıcını yana doğru uzatıyor ve bütün bedeni, taş onu tutamıyormuş gibi duvardan dışarı eğiliyor. François Rude bunu 1833 ile 1836 arasında yonttu; o yüz için de karısı Sophie Rude modellik etti.
Altında, onun neden haykırdığını görüyorsunuz. 1792'de Yasama Meclisi ülkeyi sınırlarındaki yabancı ordulara karşı silah altına çağırdı ve neredeyse iki yüz bin adam bu çağrıya uydu. Rude, bunlardan tek birini bile dönemin kıyafetleriyle göstermeyi reddetti. Ne Devrim tüfekleri var ne de kokartlar. Onların yerine zırh giymiş sakallı bir savaşçı var; toplanma işareti olarak miğferini sallıyor ve çıplak bir oğlanı omzundan tutup sürüklüyor. Arkalarında da sakallı yaşlı bir adam, kimsenin dinlemediği öğütler veriyor. Anıtın kendi anlatımına göre Rude, kendisine ait olanı savunan bir halkı, herhangi bir halkı göstermek istemişti; bu yüzden eser bugün de tarih dersine gerek kalmadan insanı yakalıyor.
Grubun sonraki hayatı hareketli geçti. 1917 tarihli mor beş franklık banknotun filigranı, genç savaşçıdan alınmış miğferli bir baş. Özgürlük Ruhu'nun yüzü bir Fransa mareşalinin kemer tokası oldu. 1870 ve 1871'deki Prusya kuşatması sırasında heykel bir direniş simgesine dönüştü; Alman birliklerinin Mart 1871'de Champs-Élysées'den simgesel bir geçit yapmasına izin verilmeden önce de Parisliler heykelli dört ayağı tahtalarla kapattı ve takın altındaki geçidi tıkadı.
Bir de kılıç meselesi var. Anlatılana göre, ki Wikipedia da dikkatle “görünüşe göre” diye ekliyor, 1916'da Verdun Muharebesi'nin başladığı gün kılıcın bıçağı kırıldı ve kabartma, kimse bunu bir kehanet saymasın diye hemen brandalarla örtüldü.
Şimdi takın öbür yanına, öbür ayaktaki Cortot'nun Zaferi'ne bakın. O grup bu cepheye Rude'ün eserine karşılık olarak yerleştirildi ve tarih bir kazanan seçti. Mart 1943'te genç bir Direniş üyesi, Daniel Cordier, Meçhul Asker'i selamlamak için buraya geldiğinde takı, Marsilya Marşı'nın önünde fotoğraf çektiren Alman askerleriyle çevrilmiş buldu. Yukarıda, atik katında, 1898 tarihli bir alçı baş sayesinde onunla göz hizasında karşılaşabilirsiniz.
Durak 3 / 5 · Yükseltilmiş platformda, büyük kemerin altında; generallerin adları küçük kemerlerin iç duvarlarında, savaşların adları büyük kemerlerin altında; ücretsiz
Büyük kemerin altında: Meçhul Asker ve isimler
Yazıtlar Guillaume-Abel Blouet (ölümü 1853) döneminde düzenlendi, 1895'e kadar eklemeler yapıldı; Meçhul Asker 1921'de toprağa verildi; alevin brülörünü mimar Henri Favier tasarladı, demir ustası Edgar Brandt yaptı · 1836; mezar 1921; alev 1923 · 29,19 m yüksekliğinde ve 14,62 m genişliğinde büyük bir tonozun altında: mezarın üzerinde Vire granitinden bir levha, küçük kemerlerin iç duvarlarına kazınmış 660 subayın adı
Şunlara dikkat edin
- Levha ve üzerindeki tek satır: Ici repose un soldat français mort pour la Patrie, 1914–1918.
- Küçük kemerlerin duvarlarında, bir ismin altındaki çizgi. Her biri savaş alanında ölmüş bir generali gösteriyor.
- Tam tepenizde: büyük tonozun tavanı, 1826'da bir mimarlar komisyonunun kararıyla oyma güllerle süslü kasetlere bölünmüş.
- Birkaç adım batıda, Grande-Armée cephesinde, Antoine Étex'in Direniş ve Barış grupları: ikincisinde bir asker, bir sabanla bir boğanın yanında kılıcını kınına sokuyor.
Konuşma metni (2:56)
Büyük kemerin altına girin ve yukarı bakmadan önce aşağı bakın. Zeminin ortasında, zincirlerle birbirine bağlı siyah direklerden bir halkanın içinde, Vire granitinden yassı bir levha yatıyor ve üzerine tek bir satır kazınmış: Ici repose un soldat français mort pour la Patrie, 1914–1918. Yani: Burada, vatanı için ölmüş bir Fransız askeri yatıyor.
Birinci Dünya Savaşı'nda bir milyon dört yüz bine yakın Fransız askeri öldü. Hepsi adına kimliği bilinmeyen tek bir adamı gömme fikri ilk kez 1916'da, çatışmalar hâlâ sürerken ortaya atıldı ve ilk düşünülen yer Panthéon'du. Bu fikir bir kenara bırakıldı: kısmen Panthéon bir kilise olarak başladığı için, kısmen de orası büyük insanlar için bir tapınak olduğu, oysa bu askerin bütün anlamı onun özel biri olmaması olduğu için. Sekiz Kasım 1920'de Temsilciler Meclisi oybirliğiyle bunun yerine bu takı seçti.
Çarpışmaların en ağır geçtiği bölgelerden dokuz ceset çıkarıldı. Birinin Fransız olduğundan kimse emin olamadığı için o ayrıldı. Kalan sekizi Verdun kalesinde yan yana kondu; kendisi de yaralı bir gazi olan André Maginot, Auguste Thin adlı genç bir askere bir buket verdi ve onu tabutlardan birinin üzerine koymasını istedi. Thin altıncıyı seçti. Sonradan, Altıncı Kolordu'da olduğunu, alayının numarası olan 132'nin rakamlarının toplamının da altı ettiğini anlattı. Seçmediği yedi asker Verdun yakınlarında birlikte gömülü.
Tabut on bir Kasım 1920'de bu tonozun altına getirildi, ama mezar hazır değildi; bu yüzden ölü asker, yirmi sekiz Ocak 1921'deki defne kadar takın içinde, gece gündüz başında nöbet tutularak bekletildi. Tek oğlu Max'i Aralık 1914'te savaşta kaybetmiş olan Savaş Bakanı Louis Barthou başında durdu ve gözyaşları içinde haykırdı: Yaşasın Fransa.
Alev iki yıl sonra geldi. Brülörü yuvarlak bir kalkan; ortasında bir top ağzı, çevresinde yıldız gibi dışa açılan yirmi beş kılıç var. Tasarım mimar Henri Favier'den, yapımı demir ustası Edgar Brandt'tan. Maginot alevi on bir Kasım 1923'te yaktı ve o günden beri hiç sönmedi; gazi dernekleri onu her akşam yeniden canlandırıyor. Kocası 1963'te öldürüldükten sonra Jacqueline Kennedy, 1961'deki ziyaretlerinden bu alevi hatırladı ve Arlington'daki mezarı için sonsuz bir alev istedi.
Definden beri bu meydandaki geçit törenleri takın içinden değil, çevresinden geçer. 1940'taki Alman geçit töreni de bu geleneğe uydu, 1944'te General de Gaulle da. Bütün bunlardan önce, Ağustos 1919'da, Charles Godefroy adlı bir pilot takın çevresinde iki kez döndükten sonra çift kanatlı uçağıyla bu açıklığın tam içinden geçti.
Şimdi yandaki küçük kemerleri ve iç duvarlarındaki isim sütunlarını bulun. Bunlar Devrim ve İmparatorluk dönemlerinden 660 subay; bir ismin altındaki çizgi, o adamın savaşta öldüğünü gösteriyor. Listeler 1836'da açıldığında, kimlerin dışarıda bırakıldığı yüzünden büyük bir kıyamet koptu. Victor Hugo'nun general olan babası listede yoktu; Hugo da 1837'de bu tak üzerine yazdığı bir şiirde buna yakındı. Şiir şu sözlerle biter: Fidias'ın yokluğu ve unutulan babam.
Durak 4 / 5 · Ayakların içinde, giriş kontrolünden sonra: döner merdivenle asma kata, ardından atik katındaki müze salonuna; standart bilet
Döner merdiven ve atik katındaki salon
Jean-François Chalgrin'in tasarımı, Guillaume-Abel Blouet (ölümü 1853) tarafından tamamlandı; tarihi merdivenler 2022'de yenilendi · 1806–1836; merdivenler 2022'de yenilendi · Ayakların içinde taş merdivenler; yerden terasa 284 basamak, 49,54 m yüksekliğindeki bir takın içinden yükseliyor
Şunlara dikkat edin
- Sarmalın kendisi. Üst dönemeçlerden birinde durup merdiven boşluğundan aşağı bakın ve merdivenin ne kadar dar döndüğünü görün.
- Rude'ün grubundaki Özgürlük Ruhu'nun başının 1898'de yapılmış alçı kalıbı: platformdan yukarı baktığınız haykıran yüz, şimdi bir kol boyu uzakta.
- Atik salonunun duvarlarındaki bronz çelenkler: Meçhul Asker aşağıya gömüldüğünde getirilen saygı armağanları.
- Anıtın maketi: içinde durduğunuz bütün yapıyı size bir bakışta gösteriyor.
Konuşma metni (2:05)
Buradan itibaren taşın içindesiniz. Merdiven ayaklardan birinin içinden tırmanıyor ve 240 basamaklık bir sarmalla başlıyor; kendi boşluğunun çevresinde dönüp duruyor, yukarı, hep yukarı. Yerden çatıya toplam 284 basamak var. Merdivenler 2022'de yenilendi, ama çevrenizdeki taş ayağın ta kendisi: dört mimar ve üç rejim gelip geçerken 1806 ile 1836 arasında sıra sıra örülmüş.
Sarmalın sonunda atik katına varıyorsunuz: caddeden yukarı baktığınız, takın tepesinden geçen o ağır blok. Bu kat neredeyse hiç var olmayacaktı. İnşaat aşamaları sırasında işi kolaylaştırmak için projeden çıkarıldı, sonra yeniden eklendi, çünkü çatıdaki bir taç heykel grubunu taşıması gerekiyordu. Yukarıda alçıdan dört ayrı taç grubu birbiri ardına kuruldu ve hiçbiri kalıcı hâle getirilmedi. Napolyon'un naaşının 1840'taki dönüşü için Blouet tarafından kurulan grubu, yani alegorilerle çevrili bir savaş arabasının üstündeki İmparator'u Victor Hugo da gördü; ona sıradan bir opera dekoru ve anıtsal bir saçmalık dedi.
Takın içinde daha sessiz bir tarih de saklı. Meçhul Asker Kasım 1920'de buraya getirildiğinde mezarı hazır değildi; anıtın içindeki Palmiyeler Salonu'na, Salle des Palmes'a konuldu ve ocaktaki defne kadar gece gündüz başında nöbet tutuldu. Atik salonunun duvarlarındaki bronz çelenkler, o sonunda tonozun altına gömüldüğünde gelen saygı armağanları.
İki alçı figür arayın. Biri, Rude'ün Özgürlük Ruhu'nun başından alınmış bir kalıp: 1898'de Fransız Anıtları Müzesi'nin kalıp atölyelerinde yapıldı; böylece platformdan yukarı baktığınız haykıran yüzü sonunda bir kol boyu mesafeden görebiliyorsunuz. Öbürü, heykeltıraş Jean Boucher imzalı özgün bir alçı: bir poilu, yani sahra kıyafeti içinde, silahı ayaklarının dibinde duran sıradan bir Fransız piyadesi; bilerek adsız bırakılmış bir adam. İkisi bu yapının iki ruh hâlini taşıyor: silah başına çağrıyı ve onun bedelini.
Bir de takın tamamının maketi var. Son merdivenlerden önce ona bir dakika ayırmaya değer, çünkü şu an içinde durduğunuz yapının tamamını ayaklarıyla, tonozlarıyla, her şeyiyle gösteriyor. Müze salonundan gerçek çatıya kırk kadar basamak daha var.
Durak 5 / 5 · Teras, takın çatısında, atik katındaki müze salonunun yaklaşık 40 basamak üstünde; standart bilet
Teras ve on iki cadde
Chalgrin'in tasarladığı takın terası, 1836'da Guillaume-Abel Blouet tarafından tamamlandı; caddelerin oluşturduğu yıldızı ve birbirinin eşi konakları Baron Haussmann için Jacques Ignace Hittorff tasarladı · 1836; meydan İkinci İmparatorluk döneminde yeniden düzenlendi · 49,54 m yüksekliğindeki bir takın tepesinde taş çatı terası; on iki caddenin buluştuğu 241 m çapındaki bir meydanın üzerinde
Şunlara dikkat edin
- Doğuda, Champs-Élysées boyunca dümdüz: Place de la Concorde'a 2,2 kilometre; ardında, aynı çizgi üzerinde Tuileries ve Louvre.
- Bir cadde ötede Eyfel Kulesi.
- Çemberin çevresindeki caddeleri sayın: on iki tane; aralarındaki boşlukları Hittorff'un birbirinin eşi dört katlı konakları kapatıyor.
- Les Invalides'in altın kubbesi ve açık havada Montmartre'daki Sacré-Cœur.
Konuşma metni (2:17)
Çatıdasınız, elli metreye yakın yükseklikte, ve meydanın adı ilk kez anlam kazanıyor. Takın çevresindeki çembere aşağı bakın. On iki cadde bir yıldızın kolları gibi buraya akıyor; bu yüzden burası, 1970'te Charles de Gaulle'ün adı verilene kadar Place de l'Étoile, yani Yıldız Meydanı'ydı.
Cadde sayısı her zaman on iki değildi. On yedinci yüzyıl planlarında sekiz cadde vardı. Altınızdaki yıldız, İkinci İmparatorluk döneminde Baron Haussmann için çalışan mimar Jacques Ignace Hittorff'un eseri. Hittorff burada sessiz ama zekice bir şey yaptı: caddelerin arasına, çemberin çevresine, hepsi aynı tasarımla yapılmış dört katlı konaklar dizdi; böylece meydan, hangi yöne dönerseniz dönün kendi içine kapanıyor. Korkuluk boyunca yürüyüp onları sayın. Paris'in bu giriş kapısında duran eski gümrük köşkleri 1860'ta yıkıldı.
Şimdi doğuya, Champs-Élysées'nin dümdüz aşağısına dönün. Bu çizgi taktan bir asırdan fazla eski. 1667'de André Le Nôtre, Tuileries'den şu an üzerinde durduğunuz tepeye uzanan bir manzara aksı çizdi; 1709'da bu aksın aşağı kısmına, Yunan ve Roma mitolojisindeki Elysion Ovaları'ndan esinle Champs-Élysées adı verildi. Place de la Concorde orada, 2,2 kilometre ötede; onun da ardında Tuileries ve Louvre aynı çizgi üzerinde. Arkanızı dönün: eksen öbür yönde de, La Défense'ın kulelerine kadar devam ediyor. Bu tak buraya o manzarayı kapatmak için kondu; buradan bunu ne kadar kusursuz yaptığını görebilirsiniz.
Tepenin kendisi eskiden daha yüksekti. On sekizinci yüzyılda mühendis Perronet tepenin dört beş metresini traşladı. Bundan birkaç yıl önce, 1758'de, Ribart de Chamoust adlı bir mühendis tepenin üstüne altmış metrelik bir fil konmasını önermişti: içinde konser salonları, balo salonları ve daireler bulunan bir çeşme. On Beşinci Louis bunu reddetti; tuhaf Paris için bir kayıp, geri kalan herkes için bir kazanç.
Eyfel Kulesi bir cadde ötenizde. Biraz daha dönerseniz Les Invalides'in altın kubbesini, Panthéon'un sütunlu kubbesini, uzakta Notre-Dame'ın kulelerini ve kuzeydoğuda Montmartre tepesindeki Sacré-Cœur'ü seçebilirsiniz.
Son bir görüntü, en az huzurlu olanı. 1871'de, Komün sırasında, Fédérés denen Komün askerleri Versay ordusuna karşılık vermek için bu çatıya bir top bataryası çıkardı. Üzerinde durduğunuz çatı bir zafer takı için yapıldı; bir süreliğine de bir top mevziiydi.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Zafer Takı'nda gördüğünüz her şeye doğrultun.
İç duvarlarda altı yüz altmış isim, atik katında otuz kalkan, altı savaş kabartması ve dört cephenin hepsini dolaşan bir friz: beş kayıt taşın ancak yüzeyini kazıyor. Kameranızı altı çizili bir generale, bir kalkana, frizdeki bir yüze ya da Grande-Armée tarafındaki bir figüre doğrultun; Chiaro size onun kim ya da ne olduğunu söylesin, siz tonozun altından ayrılana kadar da sorularınızı yanıtlamayı sürdürsün.
Gitmeden önce
Ulaşım
Place Charles de Gaulle, 75008 Paris: tak, Champs-Élysées'nin tepesindeki döner kavşağın ortasındaki adadır. Meydanın karşısına yürüyerek geçilemez: giriş, Avenue des Champs-Élysées'nin ya da Avenue de la Grande-Armée'nin başından inilen ve takın dibinde yüzeye çıkan Passage du Souvenir alt geçididir. Tekerlekli sandalye kullanan ziyaretçiler taka, Grande Armée tarafındaki indirme noktasından, taksiyle ya da özel araçla ulaşır.
Takın istasyonu, 1, 2 ve 6 numaralı metro hatları ile RER A üzerindeki Charles-de-Gaulle-Étoile. Burada altı otobüs hattı da duruyor: 22, 30, 31, 52, 73 ya da 92, bir de Balabus. Vélib' bisikletlerini rue Arsène Houssaye, avenue Hoche, rue Beaujon, rue Balzac ve rue Traktir'deki istasyonlara bırakabilirsiniz.
Bilet ve giriş
- Champs-Élysées'nin tepesi, alt geçit ve Meçhul Asker Mezarı ücretsiz, yani ilk üç durak için bilet gerekmiyor. Sonrası için tek bir bilet var ve bütün iç mekânı, atik katını ve terası kapsıyor. Resmî sitedeki fiyatlara göre bu bilet nisandan eylüle 22 avro, bu dönemde çarşamba günleri 16 avro, ekimden marta da 16 avro. 18 yaşın altındakiler ücretsiz giriyor; 18 ile 25 yaş arasındaki Avrupa Birliği vatandaşları ve Fransa'da yaşayan Avrupa dışı ülke vatandaşları da öyle. Ayrıca kasımdan marta kadar her ayın ilk pazar günü giriş herkese ücretsiz.
- Yaz saatleri, 1 Nisan–30 Eylül arasında 10.00–23.00; kış saatleri, 1 Ekim–31 Mart arasında 10.00–22.30. Salı istisnadır: tak bütün yıl boyunca salı günleri 11.00'de açılır. Giriş, kapanıştan 45 dakika önce durur.
- Tak her yıl 1 Mayıs, 8 Mayıs ve 14 Temmuz'da ve 11 Kasım sabahı kapalıdır; resmî törenler ya da kötü hava da onu kısa süre önceden tamamen ya da kısmen kapatabilir. Böyle bir durumda Ulusal Anıtlar Merkezi'nin kendi bilet sitesinden alınan e-biletlerin ücreti otomatik olarak iade edilir.
- Tırmanış 284 basamak. Asansör Temmuz 2026'nın sonundan beri hizmet dışı ve yenilenecek; dönüşü 2027 için planlanıyor ama tarihi henüz açıklanmadı, o zamana kadar yukarı çıkmanın tek yolu merdiven. Bebek arabaları giriş kontrolündeki görevlilere bırakılır, çantalar 40'a 40'a 20 santimetreyi geçmemeli, emanet bürosu yok; selfie çubukları, tripodlar, bayraklar ve cam şişeler içeri alınmıyor.
Resmî sesli rehber
Takta kiralanabilecek bir sesli rehber cihazı yok. Centre des monuments nationaux, atik katındaki müze salonunda on bir dilde basılı ziyaret belgelerini ücretsiz dağıtıyor; bunları gitmeden önce indirmek de mümkün. Ayrıca akıllı telefonlar için, hiçbir şey indirmeden kullanılan, beş dilde ve üç rotalı bir web uygulaması sunuyor: temel noktalar, cepheler ve zaman çizelgesi. Uzman rehberler Fransızca ve İngilizce, yaklaşık bir buçuk saat süren ücretli turlar düzenliyor; bunlar yalnızca çevrimiçi ayırtılabiliyor. Bu sayfadaki beş kayıt bütün bunların yanında duruyor; ilk üçü ücretsiz alanda olduğu için, tırmanıp tırmanmamaya karar verirken bile işe yarıyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Zafer Takı sesli rehberi var mı?
Var: bu sayfadaki beş kayıt yaklaşımı, Marsilya Marşı'nı, mezarı, merdiveni ve çatıyı ücretsiz anlatıyor; her kaydın metni de oynatıcının altında yazılı. Anıtta kiralık bir cihaz yok; anıtın kendi sunduğu yardım, on bir dilde ücretsiz basılı bir ziyaret belgesi ve akıllı telefonlar için bir web uygulaması. Bu beş kaydın atladığı kabartmalar ve isimler içinse Chiaro uygulaması fotoğrafını çektiğiniz her şeyi anlatır.
Zafer Takı sesli rehberini bilet almadan dinleyebilir miyim?
İlk üç durak için evet. Champs-Élysées'nin tepesi herkese açık bir kaldırım; takın dibi ve Meçhul Asker Mezarı da ücretsiz ve Passage du Souvenir alt geçidinden ulaşılıyor. Dördüncü ve beşinci duraklar, yani ayağın içindeki merdiven ve çatı terası için anıtın bileti gerekiyor; bu bilet bütün iç mekânı ve terası kapsıyor.
Zafer Takı'nın resmî sesli rehberi ne kadar?
Kiralanabilecek resmî bir sesli rehber yok. Centre des monuments nationaux, atik katındaki müze salonunda on bir dilde basılı ziyaret belgelerini ücretsiz veriyor ve beş dilde, indirme gerektirmeyen bir web uygulaması sunuyor. Fransızca ve İngilizce, yaklaşık bir buçuk saatlik rehberli turları ise ayrıca ücretli ve çevrimiçi ayırtılıyor.
Zafer Takı'na yürüyerek nasıl gidilir?
Yerin altından. Tak, yayaların karşıya geçemediği bir döner kavşağın ortasında duruyor; bu yüzden Champs-Élysées'nin ya da Avenue de la Grande-Armée'nin başında Passage du Souvenir'e inin ve takın dibinde yukarı çıkın. Aşağı inmeden önce ilk durağı Champs-Élysées kaldırımında dinleyin.
Zafer Takı ne zaman kapalı?
Her yıl 1 Mayıs, 8 Mayıs ve 14 Temmuz'da, bir de Mütareke yıl dönümü olan 11 Kasım'ın sabahında. Resmî törenler ya da kötü hava yüzünden kısa süre önceden kısmen veya tamamen de kapanabilir. Diğer günlerde açık; salı günleri bir saat geç açılıyor ve son 45 dakikada kimse içeri alınmıyor.
Zafer Takı'nın tepesine kaç basamak var?
Yerden terasa 284: bir ayağın içinde asma kata çıkan uzun bir sarmal, ardından atik katındaki müze salonunun üstünde kırk kadar basamak daha. Hepsini tırmanmayı hesaba katın: asansör Temmuz 2026'nın sonunda bakım için hizmet dışı bırakıldı ve anıtın açıklamasına göre yenilendikten sonra, 2027'de yeniden hizmete girecek.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Zafer Takı yönetimiyle bağlantılı değildir.