Direct naar de inhoud

Palais Garnier · Parijs · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het Palais Garnier,
vijf stops, gratis.

Geopend op 5 januari 1875, achter een gevel van 32 meter hoog: het operahuis van Garnier krijgt hier vijf vertelde plekken, en van elke andere buste, elk mozaïek of elke lier die je fotografeert, vertelt Chiaro het verhaal.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Palais Garnier.

9:41

De hoofdgevel vanaf de Place de l'Opéra

Palais Garnier, Parijs

0:00 2:21
Stop 1 van 5

De vijf stops · 10 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Onze audiogids voor het Palais Garnier begint buiten op het plein, voor de vergulde gevel van Charles Garnier en nog voor je een ticket nodig hebt, en volgt daarna binnen de route die de Opéra zelf voor bezoekers zonder gids heeft uitgezet. Loop vanaf het plein linksom, langs de westkant van het gebouw, naar de bezoekersingang op de hoek van de Rue Scribe en de Rue Auber. Binnen houden we de volgorde aan van de folder van de Opéra: door de ronde Rotonde des Abonnés naar de Pythia in haar grot op de begane grond, de Grote Trap op, de zaal in vanuit de loges van de eerste rang, en dan via de Salon du Glacier en het Avant-Foyer met zijn mozaïeken naar het Grand Foyer aan de zuidgevel, waarvan de ramen uitkijken over de Avenue de l'Opéra. De vijf opnamen duren samen ongeveer tien minuten; de Opéra rekent zelf anderhalf uur voor het hele bezoek.

De tickets, openingstijden en toegangsregels op deze pagina komen van operadeparis.fr, de eigen site van de Opéra national de Paris, en uit de bezoekersfolder van de Opéra; achter de geschiedenis staat daarnaast een tweede gepubliceerde bron. De zaal is het deel dat je op de dag zelf het makkelijkst misloopt, want repetities leggen er zonder aankondiging beslag op, en bij voorstellingen overdag gaat het hele bezoek dicht. Zegt een suppoost binnen iets anders, volg dan de suppoost, die het gebouw beter kent dan wij, en stuur ons een berichtje over het verschil.

Stop 1 van 5 · Place de l'Opéra, aan de zuidkant van het gebouw, met je gezicht naar de hoofdgevel; gratis, nog voor je een ticket nodig hebt

De hoofdgevel vanaf de Place de l'Opéra

Charles Garnier (1825–1898), in opdracht van Napoleon III; vergulde groepen van Charles Gumery (1827–1871), Apollo van Aimé Millet (1819–1891) · 1861–1875; de gevel onthuld op 15 augustus 1867 · Steen, gekleurd marmer en verguld brons; 32 m van de grond tot de top van de gevel

Om op te letten

  • De gouden letters boven de loggia: ACADEMIE NATIONALE DE MUSIQUE. Het woord na Académie was vroeger Impériale, en in 1870 zijn alleen de eerste zes letters ervan vervangen.
  • De N en de E in de medaillons van de attiek, het monogram van Napoléon Empereur. De letters die er nu zitten, zijn gemaakt naar Garniers eigen ontwerp en kwamen pas bij de restauratie van 2000 op hun plek.
  • De twee vergulde groepen op de hoeken, links de Harmonie en rechts de Poëzie van Charles Gumery, en achter de groene koepel, op de top van de toneeltoren, Apollo die zijn lier omhoog houdt.
  • De bustes van componisten in de ronde openingen tussen de zuilen van de loggia: van links Rossini, Auber, Beethoven, Mozart, Spontini, Meyerbeer en Halévy.
Transcriptie (2:21)

Ga zo ver achteruit op het plein dat je de hele voorgevel in één keer kunt overzien, want Charles Garnier heeft hem gebouwd om van hieruit gelezen te worden. De straat achter je, de Avenue de l'Opéra, loopt recht op deze gevel af en eindigt ertegen, zodat het hele uitzicht door de straat uitkomt op een theater.

Begin bovenaan en werk naar beneden. Op de twee hoeken schitteren vergulde beeldengroepen in de zon: links van je de Harmonie en rechts de Poëzie, allebei van Charles Gumery. Ze stonden niet in het plan. Toen Napoleon de Derde een gipsmodel van het ontwerp zag, liet hij het terras bovenop vervangen door de massieve attiek die je nu ziet, bedoeld om keizerlijke strijdwagens te dragen. Die strijdwagens kwamen er nooit. In plaats daarvan gingen in 1869 de gouden figuren van Gumery omhoog. Boven en achter de groene koepel, op de top van de toneeltoren, staat de Apollo van Aimé Millet, die zijn lier boven Parijs uitheft.

Dan de attiek zelf. In de medaillons zie je een N en een E: Napoléon Empereur. De letters die ervoor gemaakt werden, waren niet op tijd klaar voor de onthulling, en na de val van het keizerrijk in 1870 haalde Garnier de noodletters opgelucht weg. Die van nu zijn gemaakt naar zijn oorspronkelijke ontwerp en pas bij de restauratie van 2000 aangebracht.

Laat je blik zakken naar het gouden opschrift boven de zuilen. Académie Nationale de Musique. Oorspronkelijk stond er Académie Impériale, en toen de Republiek kwam, verving iemand alleen de eerste zes letters van Impériale. Tussen de gekoppelde zuilen van de loggia staan vergulde bustes van componisten: van links naar rechts Rossini, Auber, Beethoven, Mozart, Spontini, Meyerbeer en Halévy. Aan deze voorgevel werkten veertien schilders en mozaïekmakers en drieënzeventig beeldhouwers, in zeventien verschillende materialen.

Garnier was nog geen beroemdheid toen hij de opdracht won. Zo'n honderdzeventig architecten deden in 1860 mee aan de eerste ronde van de prijsvraag, en zijn motto was een regel van Tasso: veel verlangen, weinig verwachten. Er gaat een verhaal, en het is niet meer dan een verhaal, dat de keizerin hem vroeg welke stijl dit eigenlijk moest voorstellen, want het was geen Lodewijk de Veertiende, geen Vijftiende en geen Zestiende, en dat hij antwoordde: Napoleon de Derde.

Nog één ding, beneden op straatniveau: van de twee beeldengroepen rechts van de deuren is de binnenste een kopie. Het origineel, De Dans van Carpeaux, werd bij de onthulling in 1869 onfatsoenlijk gevonden, en op een nacht in augustus van dat jaar gooide iemand er een fles zwarte inkt over. Er werd zelfs al een vervanger besteld. Toen brak de oorlog uit, iedereen vergat het, en de dansers van Carpeaux bleven staan. Het origineel staat sinds 1986 in het Musée d'Orsay.

Stop 2 van 5 · Begane grond, het Bassin de la Pythie aan de voet van de Grote Trap, net voorbij de Rotonde des Abonnés

De Pythia in haar grot onder de Grote Trap

Adèle d'Affry, bekend als Marcello (1836–1879); grot van Charles Garnier (1825–1898) · Geboetseerd in Rome in 1869, getoond op de Salon van 1870, op haar plek bij de opening in 1875 · Brons op een hoge drievoet, 290 cm hoog

Om op te letten

  • Nog voor je bij haar bent: het plafond van de ronde Rotonde des Abonnés. De arabesken in het middenmedaillon vormen de woorden JEAN LOUIS CHARLES GARNIER ARCHITECTE 1861-1875. Het is de handtekening van de architect op zijn gebouw.
  • Haar blote voet die over de rand van de drievoet hangt, en de slangen die zich om de voet kronkelen. Marcello wilde een Pythia zoals de waarzegsters van India, met getemde slangen.
  • De twee bronzen lantaarns aan weerszijden van haar, van Jules Corboz, die ook de kroonluchter boven heeft geboetseerd.
  • Het gebeeldhouwde gewelf boven de grot: planten, muziekinstrumenten, maskers en schelpen. Garnier zag deze ruimte als een nymfaeum, een heiligdom voor waternimfen.
Transcriptie (1:58)

Je bent net door de Rotonde des Abonnés gekomen, de ronde zaal aan het begin van het bezoek, en als je daar niet omhoog hebt gekeken, loont het om een paar stappen terug te gaan: het krullende ornament midden in het plafond vormt de woorden Jean Louis Charles Garnier, Architecte, 1861 tot 1875. De architect zette zijn handtekening op de enige plek waar bijna niemand leest.

Dan de vrouw in de grot voor je. Zij is de Pythia, de priesteres van Apollo die zijn orakels uitsprak, gezeten op de drievoet waarop ze die ontving. Ze had hier nooit moeten staan. Garnier hield deze nis vrij voor een zittende Orpheus in marmer, kalm en wit, en het geld daarvoor kwam er nooit. Hij had deze figuur al eens in klei gezien, in een atelier in Rome, en vond haar mooi zonder te denken dat ze in zijn theater thuishoorde. Twee jaar later zag hij haar in Parijs, in brons gegoten, probeerde het effect onder zijn trap uit en vroeg de minister haar te kopen. Zijn eigen oordeel: in plaats van een heel kalme god had hij een gekweld brons gekregen, een priesteres van Apollo die zichzelf kwelt op haar drievoet. Hij noemde het het enige decoratieve werk in het hele gebouw dat niet voor de Opéra was gemaakt.

De beeldhouwer signeerde als Marcello. Haar naam was Adèle d'Affry, hertogin van Castiglione-Colonna, een Zwitserse beeldhouwster en schilderes die in Rome werkte. De Pythia begon als buste en groeide uit tot dit, twee meter negentig brons, en toen ze armen, schouders en handen nodig had, stond ze er zelf model voor. Het ging niet vanzelf. De figuur zakte twee keer in elkaar in haar atelier, en onderweg naar Parijs brak het model in honderd stukken. Ze wilde, zoals ze het zelf zei, een Indische Pythia, zoals de waarzegsters van India met hun getemde slangen. Kijk omlaag naar de voet en je vindt ze.

Het bassin waar je staat was vroeger een fontein: een waterstraal blies een fijne nevel omhoog, en daardoorheen zag je haar. Water hoort bij deze laag van het gebouw. Toen de fundering werd gegraven, liep de bouwput steeds weer vol grondwater; acht stoompompen draaiden dag en nacht en nog werd het niet droog, dus bouwde Garnier een dubbele fundering rond een enorm betonnen reservoir. Uit die tank komt de legende van een meer onder de Opéra, het meer dat Gaston Leroux aan zijn spook gaf.

Bij de inhuldiging in januari 1875 vielen het publiek en de critici meteen voor haar, wat Marcello net zo verraste als verheugde.

Stop 3 van 5 · De Grote Trap, van de voet van de eerste trap tot aan de bordessen

De Grote Trap

Charles Garnier (1825–1898); fakkeldraagsters van Albert-Ernest Carrier-Belleuse (1824–1887); plafondschilderingen van Isidore Pils (1815–1875) · 1861–1875 · Treden van wit marmer uit Seravezza, leuning van onyx op rood en groen marmer; het trappenhuis is 30 m hoog

Om op te letten

  • De twee bronzen vrouwen aan de voet van de eerste trap, van Carrier-Belleuse, die boeketten van licht omhoog houden. Eerst waren het gaslampen, later elektrische.
  • De leuning onder je hand: lichte onyx bovenop, daaronder 128 balusters van rood antiek marmer, op een voet van groen Zweeds marmer.
  • De treden zelf. Ze gaan onder het klimmen over van hol naar bol, en in de hele trap is er maar één recht.
  • De balkons die aan alle vier de wanden van het trappenhuis boven elkaar liggen, waar de hogere trappen naartoe leiden. Van daarboven staat iedereen die beneden binnenkomt te kijk.
Transcriptie (1:59)

Blijf onderaan de eerste trap staan en kijk omhoog. De ruimte waarin je staat is dertig meter hoog, en de Opéra beschrijft haar zelf als een schip, het woord dat je voor een kathedraal zou gebruiken. Voor je splitst de trap zich in twee armen die uitzwaaien en weer bij elkaar komen, en aan alle kanten, tegen de wanden opgestapeld, zijn er balkons. Garnier bouwde dit niet om mensen van de deur naar hun stoel te krijgen. Hij bouwde het zodat ze elkaar daarbij konden bekijken. De folder van de Opéra noemt de voet van deze trap een theater in het theater.

Begin bij de twee bronzen vrouwen op de sokkels onderaan de trap, die boeketten van licht omhoog houden. Ze zijn van Albert-Ernest Carrier-Belleuse, en ze droegen gasvlammen voordat het gebouw elektrisch werd.

Leg nu je hand op de leuning terwijl je naar boven loopt. De handlijst is van onyx, de balusters eronder zijn van rood antiek marmer, honderdachtentwintig stuks, en de voet waarop ze staan is groen marmer uit Zweden. De treden zijn van wit marmer uit Seravezza, en hier is iets om met je eigen voeten te controleren: ze zijn niet recht. Elke trede buigt, van hol onderaan tot bol hogerop, om de lijn van de balustrade te volgen, en er is precies één rechte trede in de hele trap. Het idee zelf is geleend: Garnier liet zich inspireren door de grote trap die Victor Louis voor het theater in Bordeaux bouwde.

Wat je niet ziet, is hoeveel hiervan ijzer is. Het gebouw staat op gemetselde muren, maar de vloeren, gewelven en daken rusten op verborgen ijzer. Al dat marmer is een kostuum.

Kijk helemaal omhoog naar de plafondschilderingen van Isidore Pils: Apollo in triomf, Minerva die de bruutheid bestrijdt, en de Stad Parijs die het plan van de nieuwe Opéra ontvangt, het gebouw dat zichzelf feliciteert. Ze waren er bijna niet gekomen. Toen ze twee maanden voor de opening op hun plek werden gezet, zag Garnier meteen dat ze te donker waren voor de ruimte. Pils, toen bijna zestig, klom opnieuw de steigers op en schilderde ze boven zijn hoofd over, werd er ziek van, en zijn leerlingen maakten het werk af. De steigers gingen de dag voor de opening weg.

En op die openingsavond, vijf januari 1875, liep Garnier in de pauze naar buiten op het bordes van deze trap, en het publiek applaudisseerde voor hem. Zoek dat bordes op en sta even waar hij stond, met het hele marmeren trappenhuis onder je in de diepte.

Stop 4 van 5 · Loges van de eerste rang (1res loges), met zicht in de zaal als de deuren open zijn; repetities sluiten haar vaak af

De zaal, vanuit de loges van de eerste rang

Charles Garnier (1825–1898); beschilderd toneeldoek ontworpen door Auguste Rubé (1817–1899) en Philippe Chaperon (1823–1906) · Geopend op 5 januari 1875 · IJzeren skelet bekleed met marmer, stucwerk, fluweel en verguldsel; hoefijzervormig, toneelopening 16 m breed

Om op te letten

  • Het toneeldoek. Elke plooi rood fluweel, elke kwast en elke gouden franje is verf op een plat doek, ontworpen door Auguste Rubé en Philippe Chaperon naar de aanwijzingen van Garnier.
  • Het hoefijzer van loges dat om je heen buigt. Volgens de folder van de Opéra is de zaal ontworpen om te zien en gezien te worden, en de loges kijken net zo goed naar elkaar als naar het toneel.
  • De ronde patrijspoorten in de mahoniehouten logedeuren als je vanuit de gang binnenkomt.
  • De liers tussen de laurierbladeren op de vergulde balkonranden. De lier is Garniers kenmerkende motief, overal in het gebouw.
Transcriptie (2:02)

Kijk eerst naar de deur, voor je naar binnen gaat. De gangen rond de zaal zijn met mozaïek bekleed, en de loges komen daarop uit via mahoniehouten deuren met in elke deur een ronde patrijspoort. Als een repetitie de zaal heeft afgesloten wanneer je hier aankomt, zijn die patrijspoorten je uitzicht, en alles wat volgt klopt dan nog steeds.

Binnen zit je in een loge op de eerste rang, en waar het om gaat, ligt niet recht voor je. Het ligt links en rechts. De zaal is een hoefijzer, en zoals de Opéra het zelf zegt, is ze ontworpen om te zien en gezien te worden. De loges buigen zo rond dat ze bijna net zo recht tegenover elkaar staan als tegenover het toneel. Dit was een zaal om naar het publiek te kijken, net zo goed als naar de opera.

Dan het rood en goud. Het is allemaal een huid. Onder het fluweel, het stucwerk, het marmer en het verguldsel zit een metalen constructie, en dat ijzer draagt de grote kroonluchter boven de stalles, met zijn driehonderdveertig lichtpunten. Nog voor hij gemaakt was, klaagden critici dat hij vanaf de vierde rang het zicht op het toneel zou belemmeren. Garnier antwoordde hun in druk: wat anders zou het theater met zo'n vrolijk leven kunnen vullen?

Het is ook de kroonluchter waarvan iedereen denkt dat hij is gevallen. Dat is niet zo. Op twintig mei 1896 brak een van zijn contragewichten los, viel door het plafond de zaal in en doodde één persoon. De kroonluchter zelf bewoog geen centimeter. Gaston Leroux nam het verhaal over en maakte er een van de grote scènes van Het spook van de opera van, en sindsdien valt de kroonluchter in ieders verbeelding.

Boven de kroonluchter bedekt nu een later schilderij het oorspronkelijke plafond van Lenepveu.

Kijk nu naar het toneeldoek, want dat is een leugen, en een prachtige. Die zware draperie van rood fluweel, de gouden tressen, de kwasten, de franje die aan één kant is opgebonden: niets daarvan is stof in plooien. Het is een plat doek, in trompe-l'oeil beschilderd door twee theaterschilders, Auguste Rubé en Philippe Chaperon, naar de aanwijzingen van Garnier. Het is twee keer vervangen, in 1951 en nog eens in 1996, telkens door een exacte kopie van het vorige.

De opening erachter is zestien meter breed, en het toneel daarachter is zevenentwintig meter diep en zestig meter hoog, van het laagste niveau onder de planken tot boven in de toneeltoren. Dit huis is nu vooral van het ballet. Stel je voor hoe dat geschilderde fluweel opgaat voor een rij dansers, en hoe het hele hoefijzer tegelijk naar voren leunt.

Stop 5 van 5 · Grand Foyer, eerste verdieping aan de zuidkant, bij de ramen boven de Avenue de l'Opéra

Het Grand Foyer en het uitzicht over de Avenue de l'Opéra

Charles Garnier (1825–1898); gewelfschilderingen van Paul Baudry (1828–1886); mozaïeken in het Avant-Foyer naar Curzon, gezet door Salviati · 1875; gerestaureerd in 2003–2004 · Verguld stucwerk, spiegels en beschilderd doek; 54 m lang, 13 m breed en 18 m hoog

Om op te letten

  • Een deurklink of een verwarmingsrooster. Ook daarop staat de lier: volgens de folder van de Opéra beheerst hij de hele decoratieve woordenschat van de zaal.
  • De buste van Charles Garnier door Carpeaux, een kopie, bij een van de ramen. Achter het glas loopt de Avenue de l'Opéra in een rechte lijn naar het Louvre.
  • De spiegels, bijna zes meter hoog, tegenover de vijf openslaande ramen. Ze vermenigvuldigen de kroonluchters en laten een zaal van dertien meter breed veel breder lijken.
  • De schilderingen van Paul Baudry over de hele lengte van het gewelf, taferelen uit de geschiedenis van de muziek.
Transcriptie (1:57)

Je kwam binnen via het Avant-Foyer, de overwelfde doorgang met het gouden mozaïekplafond, dus draai je even om voordat je verder loopt. Daarboven in het mozaïek staan twee opschriften in Griekse letters. Het ene zegt dat decoratief mozaïek hier, op dit gewelf, voor het eerst in Frankrijk is toegepast. Het andere noemt het team: figuren geschilderd door Curzon, gezet door Salviati, ornament door Facchina, architectuur door Charles Garnier. De twee kleine ronde zalen aan weerszijden zijn de Zonnesalon en de Maansalon, de ene bedoeld als warm en de andere als koel, en in de haast om in 1875 klaar te zijn, zijn de thema's precies omgedraaid.

Dan het Grand Foyer. Vierenvijftig meter lang, achttien hoog en maar dertien breed, en juist die breedte maakt het eindeloos, omdat de lange wand tegenover de ramen wordt onderbroken door spiegels van bijna zes meter hoog. Garnier dacht aan de grote galerijen van de Franse paleizen, Fontainebleau, de Galerie d'Apollon in het Louvre, de Spiegelzaal in Versailles, en hij bouwde dit als ontvangstsalon voor heel het mondaine Parijs. Tot die openingsavond was een theaterfoyer voor mannen; de dames ontvingen in hun loges. Op vijf januari 1875 wilde de koningin van Spanje deze zaal zien, ze liep naar binnen, en de andere dames in het huis volgden haar.

Het plafond is van Paul Baudry, met taferelen uit de geschiedenis van de muziek. Tel de muzen en je komt er één tekort: in de mythe zijn het er negen, hier acht, omdat er geen plaats was, en Polyhymnia is degene die werd weggelaten. Zoek nu de lier. Volgens de Opéra zelf beheerst hij de hele zaal: op de kapitelen, op de verwarmingsroosters, zelfs op de deurklinken. En ergens op plafondhoogte lieten Garniers assistenten twee vergulde Apollokoppen maken met het gezicht van Garnier zelf, zonder het hem te vertellen.

De gouden gordijnen zijn nieuw. Bij een brand in 1928 gingen de originelen verloren, en de zaal bleef ruim zeventig jaar zonder, tot de restauratie die in 2004 klaar was.

Eindig bij de ramen. Bij een ervan staat een buste van Garnier zelf, een kopie van die van Carpeaux. Ga ernaast staan en kijk naar buiten. Onder je ligt de Place de l'Opéra, waar deze wandeling begon, en daarvandaan loopt, kaarsrecht, de Avenue de l'Opéra, helemaal tot aan het Louvre.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je ziet in het Palais Garnier.

Drieënzeventig beeldhouwers werkten alleen al aan de gevel, in het Grand Foyer hangen acht geschilderde muzen en de lier duikt zelfs op de deurklinken op: vijf opnamen laten het grootste deel van het huis onbesproken. Fotografeer een componistenbuste in de loggia, een mozaïekpaneel in het Avant-Foyer of een figuur op het plafond van Baudry, en Chiaro vertelt je wat het is, wie het maakte en waarom het daar zit, en beantwoordt al je vervolgvragen, hoeveel het huis er ook oproept.

Ligt er echt een meer onder de Opéra?Waarom is het toneeldoek geschilderd?Welke muze ontbreekt op het plafond?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Palais Garnier, Place de l'Opéra, 75009 Parijs. De eerste stop speel je af op de Place de l'Opéra zelf, voor de vergulde voorgevel; bezoekers van de rondgang zonder gids gaan naar binnen aan de westflank van het gebouw, waar de Rue Scribe de Rue Auber kruist.

Metrolijn 3, 7 of 8 naar Opéra, of lijn 7 of 9 naar Chaussée d'Antin – La Fayette. RER A naar Auber. Een stuk of twaalf buslijnen stoppen vlakbij, waaronder de 20, 21, 27 en 95, en de nachtlijnen N15 en N16.

02

Tickets en toegang

  • Tickets voor het bezoek worden alleen online verkocht, voor een datum en een tijdslot, en zijn 30 dagen van tevoren te koop; aan de deur wordt niets verkocht. Je mag tot 30 minuten na je tijdslot binnenkomen, en tickets kunnen niet worden terugbetaald of omgeruild.
  • Repetities sluiten de zaal vaak en zonder waarschuwing af, en de Opéra zegt duidelijk dat geen enkel ticket toegang tot de zaal garandeert. De opname van de vierde stop is zo geschreven dat ze ook klopt als je alleen door de patrijspoorten in de logedeuren kijkt.
  • Het bezoek is elke dag mogelijk van 10.00 tot 17.00 uur, in de zomertijd tot 18.00 uur, behalve op dagen met een voorstelling overdag en op incidentele sluitingsdagen, die in de reserveringskalender staan. De laatste toegang is een uur voor sluitingstijd.
  • De prijzen voor 2026 hangen af van waar je woont: een volwassene betaalt € 25, of € 15 met een bewijs van woonplaats of nationaliteit in Frankrijk of een ander land van de Europese Economische Ruimte; jongeren van 13 tot en met 25 jaar betalen € 20 of € 10, en kinderen tot en met 12 jaar mogen gratis naar binnen. Koffers en reistassen zijn binnen niet toegestaan, en de garderobes zijn tijdens de bezoekuren gesloten.
03

De officiële audiogids

De eigen gids van de Opéra heet Revelacio: een multimediarondleiding van 90 minuten op een iPad mini, in tien talen, waaronder Engels. Hij kost € 8 bij de Opéra, of € 7 als je hem online bij je ticket bestelt. Je kunt hem elke dag krijgen van 10.00 tot 15.30 uur, in augustus tot 16.30 uur. Een kinderversie voor 6 tot 13 jaar kost € 6,50, net als de audiodescriptieve rondleiding in het Frans en de rondleiding in Franse Gebarentaal. De Opéra organiseert ook rondleidingen met gids, van € 11 tot € 35. Onze opnamen hebben helemaal geen tablet nodig, en de eerste speelt al terwijl je nog buiten op het plein naar Apollo staat te kijken.

Officiële website →

Vragen

Bestaat er een gratis audiogids voor het Palais Garnier?

Ja: de vijf stops op deze pagina, van het plein buiten tot het Grand Foyer, spelen af in je browser, en elk woord ervan staat onder de spelers afgedrukt. De multimediagids van de Opéra zelf is een betaalde tablettour: € 8, of € 7 als je hem online bij je ticket koopt. Voor de bustes, mozaïeken en geschilderde figuren waar deze vijf langs gaan: maak er een foto van, en de Chiaro-app vertelt je wat het is.

Kan ik de audiogids van het Palais Garnier zonder ticket beluisteren?

Alleen de eerste stop, die je op de Place de l'Opéra beluistert terwijl je naar de gevel kijkt. De andere vier liggen binnen, op de rondgang zonder gids, en daarvoor heb je een ticket nodig dat je online boekt voor een datum en een tijdslot, want ter plekke wordt niets verkocht. De opnamen zelf kosten in beide gevallen niets.

Hoeveel kost de officiële audiogids van het Palais Garnier?

De tablettour Revelacio van de Opéra kost € 8, of € 7 als je hem vooraf online koopt, en duurt 90 minuten, in een van tien talen. De kindertablettour voor 6 tot 13 jaar kost € 6,50. Beide zijn dagelijks verkrijgbaar tussen 10.00 en 15.30 uur, in augustus tot 16.30 uur.

Kan ik de zaal van het Palais Garnier zien?

Niet bij elk bezoek. De Opéra waarschuwt dat repetities de zaal vaak en onvoorspelbaar afsluiten en dat geen enkel ticket toegang tot de zaal garandeert. De rest van de route, van de Pythia tot het Grand Foyer, ligt in de openbare ruimtes waar je ticket voor geldt.

Waar is de bezoekersingang van het Palais Garnier?

Op de hoek van de Rue Scribe en de Rue Auber, aan de westflank van het gebouw. Vanaf de eerste stop op de Place de l'Opéra is het een kort stukje lopen om de hoek, naar links als je naar de gevel kijkt.

Wanneer is het Palais Garnier open voor bezoekers?

Elke dag van 10.00 tot 17.00 uur, in de zomertijd tot 18.00 uur, behalve op dagen met een voorstelling overdag en op incidentele sluitingsdagen, die in de reserveringskalender staan. De laatste toegang is een uur voor sluitingstijd, en de bezoekersruimtes worden een kwartier voor de sluiting van het theater ontruimd.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Palais Garnier.