Αψίδα του Θριάμβου · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Αψίδας του Θριάμβου,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Τριάντα χρόνια χτισίματος και 49,54 μέτρα ύψος: πέντε σημεία της αψίδας εξηγούν πώς έγινε, και όποιο γλυπτό παραλείπουν, το Chiaro το αναγνωρίζει από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Αψίδα του Θριάμβου.
Η πρόσοψη της αψίδας προς τα Ηλύσια Πεδία
Αψίδα του Θριάμβου, Παρίσι
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει την Αψίδα του Θριάμβου με κάθε λεπτομέρεια.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Στην κορυφή των Ηλυσίων Πεδίων, εκεί όπου η αψίδα κλείνει το τέλος της λεωφόρου και δεν χρειάζεται ακόμη να αγοράσετε τίποτα, ξεκινά αυτός ο ηχητικός ξεναγός της Αψίδας του Θριάμβου: μια δωρεάν διαδρομή πέντε μερών, που την κάνετε μόνοι σας. Από εκεί κατεβαίνετε στο Passage du Souvenir, την υπόγεια διάβαση κάτω από τον κυκλικό κόμβο, και ανεβαίνετε στο υπερυψωμένο πλάτωμα γύρω από την αψίδα, το terre-plein, στη βάση του βορειοανατολικού πεσσού, για τη Μασσαλιώτιδα του Ρυντ· λίγα βήματα πιο πέρα μπαίνετε κάτω από τη μεγάλη καμάρα, στον Τάφο του Άγνωστου Στρατιώτη και στους τοίχους με τα ονόματα· μετά, με εισιτήριο, μπαίνετε σε έναν πεσσό και ανεβαίνετε την ελικοειδή σκάλα ως τον αττικό όροφο· και τέλος βγαίνετε στην ταράτσα, πάνω από τις δώδεκα λεωφόρους. Οι πέντε ηχογραφήσεις μαζί διαρκούν περίπου δεκατρία λεπτά. Στο έδαφος το περπάτημα είναι το πολύ μερικές εκατοντάδες μέτρα, η ανάβαση είναι 284 σκαλοπάτια, και το έντυπο επίσκεψης του ίδιου του μνημείου υπολογίζει σαράντα λεπτά για μια μέση επίσκεψη στο εσωτερικό.
Κάθε ημερομηνία, όνομα και διάσταση παρακάτω στηρίζεται στο Centre des monuments nationaux, τον φορέα που διαχειρίζεται την αψίδα, και σε μια δεύτερη δημοσιευμένη πηγή. Η αψίδα έχει θερινό και χειμερινό ωράριο, ανοίγει μία ώρα αργότερα τις Τρίτες και μπορεί να κλείσει χωρίς πολλή προειδοποίηση για κάποια κρατική τελετή, γι’ αυτό ελέγξτε τη μέρα σας στο paris-arc-de-triomphe.fr πριν ξεκινήσετε. Αν ένας φύλακας στον έλεγχο εισόδου σάς πει κάτι διαφορετικό, ισχύει ό,τι λέει ο φύλακας· ενημερώστε μας, και η επόμενη έκδοση αυτής της σελίδας θα γράφει ό,τι είπε.
Στάση 1 από 5 · Στην κορυφή της Avenue des Champs-Élysées, στο πεζοδρόμιο όπου αρχίζει το Passage du Souvenir, με το βλέμμα δυτικά προς την αψίδα· χωρίς εισιτήριο
Η πρόσοψη της αψίδας προς τα Ηλύσια Πεδία
Ζαν-Φρανσουά Σαλγκρέν (1739–1811)· συνέχισαν οι Λουί-Ρομπέρ Γκου και Ζαν-Νικολά Ουιγιό και ολοκλήρωσε ο Γκιγιόμ-Αμπέλ Μπλουέ· γλυπτά των Ζαν-Πιερ Κορτό, Φρανσουά Ρυντ, Τζέιμς Πραντιέ και άλλων · 1806–1836 · Λίθος, ύψος 49,54 μ., πλάτος 44,82 μ. και βάθος 22,21 μ.· η μεγάλη καμάρα έχει ύψος 29,19 μ. και πλάτος 14,62 μ.
Προσέξτε
- Αριστερός πεσσός: ο «Θρίαμβος του 1810» του Ζαν-Πιερ Κορτό, ο Ναπολέων με τόγκα να στέφεται από μια Νίκη, ενώ από πάνω του μια Φήμη σαλπίζει.
- Δεξιός πεσσός: η «Αναχώρηση των εθελοντών» του Φρανσουά Ρυντ, με το φτερωτό Πνεύμα της Ελευθερίας να κρατά γυμνό το σπαθί. Οι δύο ομάδες τοποθετήθηκαν σε αυτή την πρόσοψη για να απαντούν η μία στην άλλη.
- Ο αττικός όροφος, ψηλά στην κορυφή: τριάντα ασπίδες, καθεμία με το όνομα μιας νίκης. Ανάμεσά τους το Βαλμί, το Ζεμάπ, το Άουστερλιτς και το Βάγκραμ.
- Ο κύκλος με τα εκατό κολωνάκια γύρω από τη βάση της αψίδας, ένα για καθεμία από τις Εκατό Ημέρες.
Κείμενο (2:45)
Σταθείτε στην κορυφή των Ηλυσίων Πεδίων και κοιτάξτε δυτικά: η αψίδα κλείνει το τέλος της λεωφόρου ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί. Αυτός ήταν όλος ο λόγος που μπήκε εδώ. Οι αρχιτέκτονες του Ναπολέοντα πρότειναν το δυτικό άκρο αυτής της λεωφόρου, ώστε η αψίδα να φαίνεται από το ανάκτορο του Τουιλερί, την αυτοκρατορική κατοικία στην άλλη άκρη, και ο αυτοκράτορας συμφώνησε.
Την παρήγγειλε την επομένη της μάχης του Άουστερλιτς, τον Δεκέμβριο του 1805, και υπέγραψε το διάταγμα τον Φεβρουάριο του 1806: μια αψίδα προς τιμήν της Μεγάλης Στρατιάς. Ο θεμέλιος λίθος μπήκε στις δεκαπέντε Αυγούστου 1806, στα γενέθλιά του, οκτώ μέτρα κάτω από τη γη, ανάμεσα στους δύο νότιους πεσσούς. Από εκεί και πέρα, σχεδόν τίποτα σε αυτό το κτίριο δεν πήγε όπως είχε σχεδιαστεί.
Το 1810 ο Ναπολέων παντρεύτηκε τη Μαρία Λουίζα της Αυστρίας και επρόκειτο να τη φέρει στο Παρίσι περνώντας από αυτό το σημείο, όταν οι πεσσοί μόλις που είχαν βγει από το έδαφος. Έτσι ο αρχιτέκτονας Ζαν-Φρανσουά Σαλγκρέν έστησε μια αψίδα σε φυσικό μέγεθος από ζωγραφισμένο καμβά πάνω σε ξύλινους σκελετούς, και προσλήφθηκαν πεντακόσιοι εργάτες για να τελειώσει εγκαίρως. Οι μαραγκοί απήργησαν ζητώντας αυξήσεις· έξι συνελήφθησαν, και για τους υπόλοιπους το ημερομίσθιο ανέβηκε από τέσσερα φράγκα σε είκοσι τέσσερα. Ο Σαλγκρέν πέθανε τον Ιανουάριο του 1811, με τους πραγματικούς πεσσούς γύρω στα δώδεκα μέτρα. Όταν έπεσε ο Ναπολέων, οι εργασίες σταμάτησαν, και το 1814 ένας αρχιτέκτονας πρότεινε απλώς να γκρεμιστούν τα κολοβώματα.
Ήταν ένας βασιλιάς, ο Λουδοβίκος Φίλιππος, που την ολοκλήρωσε, αφιερωμένη πλέον στους στρατούς της Επανάστασης και της Αυτοκρατορίας, και εγκαινιάστηκε στις είκοσι εννέα Ιουλίου 1836, τριάντα χρόνια μετά από εκείνον τον πρώτο λίθο. Ήρθαν έντεκα άνθρωποι. Η μεγάλη γιορτή είχε ακυρωθεί από φόβο μήπως κάποιος επιχειρούσε να σκοτώσει τον βασιλιά.
Αυτό που βλέπετε έχει ύψος 49,54 μέτρα και πλάτος 44,82, και εκείνο το ένα μεγάλο άνοιγμα είναι σκόπιμη παράθεση της Αψίδας του Τίτου στη Ρώμη. Χαμηλώστε τώρα το βλέμμα στις δύο ομάδες στη βάση των πεσσών. Αριστερά, ο «Θρίαμβος του 1810» του Ζαν-Πιερ Κορτό: ο Ναπολέων με τόγκα, και η Νίκη να τον στεφανώνει. Δεξιά, η «Αναχώρηση των εθελοντών» του Φρανσουά Ρυντ, όλο φτερά και ανοιχτά στόματα. Ο γλύπτης Νταβίντ ντ’ Ανζέ είπε ότι το έργο του Κορτό ήταν φτιαγμένο από πάγο, άψογο στις αναλογίες του και χωρίς ψυχή, και από εδώ βλέπετε ακριβώς τι εννοούσε.
Ψηλά στην κορυφή, κατά μήκος του αττικού ορόφου, τρέχει μια σειρά από τριάντα ασπίδες, καθεμία με το όνομα μιας νίκης. Και η αψίδα δεν απέκτησε ποτέ το στέμμα που χτίστηκε για να σηκώσει. Ένα γύψινο άρμα του Αλεξάντρ Φαλγκιέρ στεκόταν εκεί πάνω από το 1882 ως το 1886, φθάρηκε από τον καιρό και κατέβηκε, και μετά η ιδέα εγκαταλείφθηκε σιωπηλά. Η επίπεδη γραμμή που βλέπετε στον ουρανό είναι ο συμβιβασμός.
Στάση 2 από 5 · Στο υπερυψωμένο πλάτωμα (terre-plein) στη βάση του βορειοανατολικού πεσσού, από την πλευρά των Ηλυσίων Πεδίων, μέσω του Passage du Souvenir· δωρεάν
Η «Αναχώρηση των εθελοντών» του Ρυντ, η Μασσαλιώτιδα
Φρανσουά Ρυντ (1784–1855), με παραγγελία επί Λουδοβίκου Φιλίππου μέσω του Αδόλφου Θιέρσου · 1833–1836 · Λίθινο ανάγλυφο υψηλής προεξοχής στην πρόσοψη του βορειοανατολικού πεσσού προς τα Ηλύσια Πεδία, μία από τις τέσσερις ομάδες σε υπερυψωμένα βάθρα στη βάση μιας αψίδας ύψους 49,54 μ.
Προσέξτε
- Το ανοιχτό στόμα του Πνεύματος της Ελευθερίας. Φωνάζει, και γι’ αυτό όλοι αποκαλούν την ομάδα Μασσαλιώτιδα.
- Ο γενειοφόρος πολεμιστής με τον θώρακα, που κουνά το κράνος του και σέρνει από τον ώμο το γυμνό αγόρι, και ο γέρος πίσω τους που δίνει συμβουλές που κανείς δεν ακούει.
- Το σπαθί της, τεντωμένο στο πλάι: η λάμα που λέγεται ότι έσπασε το 1916.
- Ο «Θρίαμβος» του Κορτό στον άλλο πεσσό αυτής της πρόσοψης, για την αντίθεση που είδε ο γλύπτης Νταβίντ ντ’ Ανζέ ανάμεσά τους: εδώ φωτιά, εκεί πάγος.
Κείμενο (2:38)
Βρίσκεστε τώρα στη βάση του βορειοανατολικού πεσσού, στο νησί στη μέση της κυκλοφορίας, και η ομάδα πάνω από το κεφάλι σας είναι ο λόγος που οι περισσότεροι μπαίνουν καν στον κόπο να περάσουν από την υπόγεια διάβαση. Ο πραγματικός της τίτλος είναι «Η αναχώρηση των εθελοντών του 1792»· όλοι τη λένε Μασσαλιώτιδα.
Ξεκινήστε από πάνω. Η φτερωτή γυναίκα είναι το Πνεύμα της Ελευθερίας, και το στόμα της είναι ορθάνοιχτο: φωνάζει. Το ένα χέρι πετιέται ψηλά, το άλλο τεντώνει το σπαθί της στο πλάι, και όλο της το σώμα γέρνει έξω από τον τοίχο, σαν να μην μπορεί η πέτρα να την κρατήσει. Ο Φρανσουά Ρυντ τη σκάλισε ανάμεσα στο 1833 και το 1836, και η γυναίκα του, η Σοφί Ρυντ, πόζαρε για εκείνο το πρόσωπο.
Από κάτω της φαίνεται για ποιο πράγμα φωνάζει. Το 1792 η Νομοθετική Συνέλευση κάλεσε τη χώρα στα όπλα απέναντι στους ξένους στρατούς στα σύνορά της, και σχεδόν διακόσιες χιλιάδες άντρες ανταποκρίθηκαν. Ο Ρυντ αρνήθηκε να ντύσει έστω και έναν από αυτούς με ρούχα της εποχής. Ούτε επαναστατικά μουσκέτα, ούτε κονκάρδες. Αντί γι’ αυτά, ένας γενειοφόρος πολεμιστής με θώρακα κουνά το κράνος του σαν σήμα συγκέντρωσης και σέρνει από τον ώμο ένα γυμνό αγόρι, ενώ ένας γενειοφόρος γέρος πίσω τους δίνει συμβουλές που κανείς δεν ακούει. Κατά την αφήγηση του ίδιου του μνημείου, ο Ρυντ ήθελε να δείξει έναν λαό, οποιονδήποτε λαό, να υπερασπίζεται ό,τι του ανήκει, και γι’ αυτό το έργο αγγίζει ακόμη και χωρίς μάθημα ιστορίας.
Η ομάδα είχε πολυτάραχη δεύτερη ζωή. Το υδατόσημο του μοβ πεντάφραγκου χαρτονομίσματος του 1917 είναι ένα κεφάλι με κράνος, παρμένο από τον νεαρό πολεμιστή. Το πρόσωπο του Πνεύματος έγινε η πόρπη στη ζώνη ενός στρατάρχη της Γαλλίας. Στην πολιορκία από τους Πρώσους, το 1870 και το 1871, το γλυπτό έγινε σύμβολο αντίστασης, και πριν επιτραπεί στα γερμανικά στρατεύματα η συμβολική τους παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία τον Μάρτιο του 1871, οι Παριζιάνοι κάλυψαν με σανίδες τους τέσσερις γλυπτούς πεσσούς και έφραξαν το πέρασμα κάτω από την αψίδα.
Μετά είναι το σπαθί. Η ιστορία λέει, και η Βικιπαίδεια προσέχει να προσθέσει «όπως φαίνεται», ότι τη μέρα που άρχισε η μάχη του Βερντέν, το 1916, η λάμα έσπασε, και το ανάγλυφο κρύφτηκε αμέσως κάτω από μουσαμάδες για να μην το διαβάσει κανείς ως κακό οιωνό.
Κοιτάξτε τώρα απέναντι, στον άλλο πεσσό, στον «Θρίαμβο» του Κορτό. Τοποθετήθηκε σε αυτή την πρόσοψη ως απάντηση στην ομάδα του Ρυντ, και η ιστορία ανέδειξε νικητή. Τον Μάρτιο του 1943 ένα νεαρό μέλος της Αντίστασης, ο Ντανιέλ Κορντιέ, ήρθε εδώ να χαιρετήσει τον Άγνωστο Στρατιώτη και βρήκε την αψίδα περικυκλωμένη από Γερμανούς στρατιώτες που φωτογραφίζονταν μπροστά στη Μασσαλιώτιδα του Ρυντ. Πάνω, στον αττικό όροφο, ένα γύψινο εκμαγείο του κεφαλιού της από το 1898 σάς επιτρέπει να τη συναντήσετε στο ύψος των ματιών σας.
Στάση 3 από 5 · Στο υπερυψωμένο πλάτωμα, κάτω από τη μεγάλη καμάρα· τα ονόματα των στρατηγών είναι στους εσωτερικούς τοίχους των μικρών καμαρών και οι μάχες κάτω από τις μεγάλες· δωρεάν
Κάτω από τη μεγάλη καμάρα: ο Άγνωστος Στρατιώτης και τα ονόματα
Επιγραφές που χαράχτηκαν επί Γκιγιόμ-Αμπέλ Μπλουέ (πέθανε το 1853), με προσθήκες ως το 1895· ο Άγνωστος Στρατιώτης ενταφιάστηκε το 1921· τον καυστήρα της φλόγας τον σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Ανρί Φαβιέ και τον κατασκεύασε ο σιδηρουργός Εντγκάρ Μπραντ · 1836· τάφος 1921· φλόγα 1923 · Κάτω από μεγάλη καμάρα ύψους 29,19 μ. και πλάτους 14,62 μ.: μια πλάκα από γρανίτη της Βιρ πάνω στον τάφο, και τα ονόματα 660 αξιωματικών χαραγμένα στους εσωτερικούς τοίχους των μικρότερων καμαρών
Προσέξτε
- Η πλάκα και η μοναδική της γραμμή: Ici repose un soldat français mort pour la Patrie, 1914–1918.
- Μια γραμμή κάτω από ένα όνομα στους τοίχους των μικρών καμαρών. Καθεμία σημαδεύει στρατηγό που σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης.
- Ίσια πάνω: η οροφή της μεγάλης καμάρας, χωρισμένη σε φατνώματα με σκαλιστούς ρόδακες, όπως αποφάσισε μια επιτροπή αρχιτεκτόνων το 1826.
- Λίγα βήματα δυτικά, στην πρόσοψη της Grande-Armée, η «Αντίσταση» και η «Ειρήνη» του Αντουάν Ετέξ: στη δεύτερη, ένας στρατιώτης βάζει το σπαθί στη θήκη του δίπλα σε ένα αλέτρι και έναν ταύρο.
Κείμενο (3:15)
Μπείτε κάτω από τη μεγάλη καμάρα και κοιτάξτε κάτω πριν κοιτάξετε πάνω. Στη μέση του δαπέδου, μέσα σε έναν κύκλο από μαύρα κολωνάκια ενωμένα με αλυσίδες, βρίσκεται μια επίπεδη πλάκα από γρανίτη της Βιρ με μία μόνο γραμμή χαραγμένη πάνω της: Ici repose un soldat français mort pour la Patrie, 1914–1918. Εδώ αναπαύεται ένας Γάλλος στρατιώτης που πέθανε για την πατρίδα.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος σκότωσε σχεδόν ένα εκατομμύριο τετρακόσιες χιλιάδες Γάλλους στρατιώτες. Η ιδέα να ταφεί ένας άγνωστος άντρας για όλους τους προτάθηκε πρώτη φορά το 1916, όσο οι μάχες συνεχίζονταν ακόμη, και το πρώτο σχέδιο ήταν το Πάνθεον. Παραμερίστηκε, εν μέρει επειδή το Πάνθεον είχε ξεκινήσει ως εκκλησία, κι εν μέρει επειδή είναι ναός για μεγάλους άντρες, ενώ όλο το νόημα αυτού του στρατιώτη είναι ότι δεν είναι κανείς συγκεκριμένος. Στις οκτώ Νοεμβρίου 1920 η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε ομόφωνα γι’ αυτή την αψίδα αντί για το Πάνθεον.
Εννέα σοροί εκταφιάστηκαν από τους τομείς όπου οι μάχες ήταν οι πιο σκληρές. Η μία παραμερίστηκε, γιατί κανείς δεν μπορούσε να είναι σίγουρος ότι ήταν Γάλλος. Οι άλλες οκτώ τοποθετήθηκαν στην ακρόπολη του Βερντέν, και ο Αντρέ Μαζινό, τραυματίας βετεράνος κι ο ίδιος, έδωσε ένα μπουκέτο λουλούδια σε έναν νεαρό στρατιώτη, τον Ογκίστ Ταν, και του ζήτησε να το αφήσει πάνω σε ένα από τα φέρετρα. Ο Ταν διάλεξε το έκτο. Εξήγησε αργότερα ότι ανήκε στο Έκτο Σώμα Στρατού και ότι τα ψηφία του συντάγματός του, του 132ου, έκαναν κι αυτά άθροισμα έξι. Οι επτά που δεν διάλεξε είναι θαμμένοι μαζί κοντά στο Βερντέν.
Το φέρετρο έφτασε κάτω από αυτή την καμάρα στις έντεκα Νοεμβρίου 1920, αλλά ο τάφος δεν ήταν έτοιμος, κι έτσι ο νεκρός φυλασσόταν μέσα στην αψίδα μέρα και νύχτα, ως την ταφή στις είκοσι οκτώ Ιανουαρίου 1921. Ο υπουργός Στρατιωτικών Λουί Μπαρτού, που είχε χάσει τον μοναχογιό του, τον Μαξ, στον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 1914, στάθηκε από πάνω του και φώναξε κλαίγοντας: Ζήτω η Γαλλία.
Η φλόγα ήρθε δύο χρόνια αργότερα. Ο καυστήρας της είναι μια στρογγυλή ασπίδα με το στόμιο ενός κανονιού στο κέντρο και είκοσι πέντε σπαθιά να απλώνονται γύρω του σαν αστέρι, έργο του σιδηρουργού Εντγκάρ Μπραντ σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Ανρί Φαβιέ. Ο Μαζινό την άναψε στις έντεκα Νοεμβρίου 1923, και από τότε δεν έχει σβήσει ποτέ· σύλλογοι βετεράνων την αναζωπυρώνουν κάθε βράδυ. Όταν ο άντρας της δολοφονήθηκε το 1963, η Τζάκλιν Κένεντι θυμήθηκε τη φλόγα από την επίσκεψή τους το 1961 και ζήτησε μια αιώνια φλόγα στον τάφο του, στο Άρλινγκτον.
Από την ταφή και μετά, οι παρελάσεις σε αυτή την πλατεία περνούν γύρω από την αψίδα, ποτέ μέσα από αυτήν. Η γερμανική παρέλαση του 1940 τήρησε το έθιμο, και το ίδιο έκανε ο Ντε Γκωλ το 1944. Πριν από όλα αυτά, τον Αύγουστο του 1919, ένας πιλότος, ο Σαρλ Γκοντφρουά, πέρασε με ένα διπλάνο ακριβώς μέσα από αυτό το άνοιγμα, αφού έκανε δύο φορές τον γύρο της αψίδας.
Βρείτε τώρα τις μικρότερες πλαϊνές καμάρες και τις στήλες με τα ονόματα στους εσωτερικούς τους τοίχους. Είναι 660 αξιωματικοί της Επανάστασης και της Αυτοκρατορίας, και μια γραμμή κάτω από ένα όνομα σημαίνει ότι ο άντρας σκοτώθηκε στη μάχη. Όταν οι κατάλογοι αποκαλύφθηκαν το 1836, ξέσπασε θόρυβος για όσους είχαν παραλειφθεί. Ο πατέρας του Βίκτωρος Ουγκώ, στρατηγός, δεν ήταν ανάμεσά τους, και ο Ουγκώ το θρήνησε σε ένα ποίημα για αυτή την αψίδα το 1837, που τελειώνει με τις λέξεις: ο Φειδίας απών και ο πατέρας μου ξεχασμένος.
Στάση 4 από 5 · Μέσα στους πεσσούς, μετά τον έλεγχο εισόδου: η ελικοειδής σκάλα ως τον ημιώροφο και μετά η αίθουσα-μουσείο στον αττικό όροφο· κανονικό εισιτήριο
Η ελικοειδής σκάλα και η αίθουσα του αττικού ορόφου
Σχέδιο του Ζαν-Φρανσουά Σαλγκρέν, που ολοκλήρωσε ο Γκιγιόμ-Αμπέλ Μπλουέ (πέθανε το 1853)· οι ιστορικές σκάλες ανακαινίστηκαν το 2022 · 1806–1836· ανακαίνιση των σκαλών 2022 · Πέτρινες σκάλες μέσα στους πεσσούς, 284 σκαλοπάτια από το έδαφος ως την ταράτσα, μέσα σε αψίδα ύψους 49,54 μ.
Προσέξτε
- Η ίδια η έλικα. Σταθείτε σε μια από τις πάνω στροφές και κοιτάξτε κάτω στο φρεάτιο, να δείτε πόσο σφιχτά στρίβει η σκάλα.
- Το γύψινο εκμαγείο του κεφαλιού του Πνεύματος από την ομάδα του Ρυντ, φτιαγμένο το 1898: το πρόσωπο που φωνάζει, εκείνο που βλέπατε από το πλάτωμα, τώρα σε απόσταση χεριού.
- Τα χάλκινα στεφάνια στους τοίχους της αίθουσας του αττικού, φόροι τιμής που έφτασαν όταν ο Άγνωστος Στρατιώτης ενταφιάστηκε από κάτω.
- Η μακέτα του μνημείου, που σας δείχνει με μια ματιά όλο το κτίριο μέσα στο οποίο στέκεστε.
Κείμενο (2:16)
Από εδώ και πέρα βρίσκεστε μέσα στην πέτρα. Η σκάλα ανεβαίνει μέσα από έναν από τους πεσσούς και αρχίζει με μια έλικα 240 σκαλοπατιών, που τυλίγεται γύρω από το δικό της φρεάτιο, ψηλά και ψηλότερα. Συνολικά είναι 284 σκαλοπάτια από το έδαφος ως τη στέγη. Οι σκάλες ανακαινίστηκαν το 2022, αλλά η πέτρα γύρω σας είναι ο ίδιος ο πεσσός, που υψώθηκε στρώση τη στρώση ανάμεσα στο 1806 και το 1836, ενώ τέσσερις αρχιτέκτονες και τρία καθεστώτα έρχονταν και έφευγαν.
Στην κορυφή της έλικας έρχεται ο αττικός όροφος, ο βαρύς όγκος στην κορυφή της αψίδας που κοιτάζατε από τη λεωφόρο. Αυτός ο όροφος παραλίγο να μην υπάρξει. Στη διάρκεια των οικοδομικών φάσεων αφαιρέθηκε για να απλοποιηθεί η δουλειά, και μετά ξαναμπήκε, γιατί χρειαζόταν για να σηκώσει ένα γλυπτό σύμπλεγμα στη στέψη της στέγης. Τέσσερα τέτοια επιστεγάσματα στήθηκαν εκεί πάνω από γύψο, το ένα μετά το άλλο, και κανένα δεν έγινε ποτέ μόνιμο. Εκείνο που έστησε ο Μπλουέ το 1840 για την επιστροφή των λειψάνων του Ναπολέοντα, τον αυτοκράτορα πάνω σε άρμα περιτριγυρισμένο από αλληγορίες, το είδε ο Βίκτωρ Ουγκώ και το είπε μέτριο σκηνικό όπερας και μνημειώδη ασυναρτησία.
Η αψίδα κρύβει μέσα της και μια πιο ήσυχη ιστορία. Όταν ο Άγνωστος Στρατιώτης έφτασε εδώ τον Νοέμβριο του 1920, ο τάφος του δεν ήταν έτοιμος, και τον τοποθέτησαν στην Αίθουσα των Φοινίκων, μέσα στο μνημείο, όπου τον φύλαγαν μέρα και νύχτα ως την ταφή τον Ιανουάριο. Τα χάλκινα στεφάνια στους τοίχους της αίθουσας του αττικού είναι φόροι τιμής που έφτασαν όταν τελικά τάφηκε κάτω από την καμάρα.
Αναζητήστε δύο γύψινες μορφές. Η μία είναι ένα εκμαγείο του κεφαλιού του Πνεύματος της Ελευθερίας του Ρυντ, φτιαγμένο το 1898 στα εργαστήρια εκμαγείων του Μουσείου Γαλλικών Μνημείων, για να δείτε επιτέλους σε απόσταση χεριού το πρόσωπο που φωνάζει, εκείνο που κοιτάζατε από κάτω, από το πλάτωμα. Η άλλη είναι ένα πρωτότυπο γύψινο του γλύπτη Ζαν Μπουσέ που απεικονίζει έναν πουαλύ, έναν απλό Γάλλο πεζικάριο με τη στολή εκστρατείας και το όπλο στα πόδια του, έναν άντρα σκόπιμα χωρίς όνομα. Ανάμεσά τους χωρούν οι δύο διαθέσεις αυτού του κτιρίου: το κάλεσμα στα όπλα, και το τίμημά του.
Υπάρχει και μια μακέτα ολόκληρης της αψίδας, που αξίζει ένα λεπτό πριν από την τελευταία σκάλα, γιατί σας δείχνει όλο το κτίριο μέσα στο οποίο στέκεστε τώρα, με τους πεσσούς, τις καμάρες και όλα τα υπόλοιπα. Από την αίθουσα-μουσείο ως την πραγματική στέγη είναι περίπου σαράντα σκαλοπάτια ακόμη.
Στάση 5 από 5 · Η ταράτσα, στη στέγη της αψίδας, περίπου 40 σκαλοπάτια πάνω από την αίθουσα-μουσείο του αττικού· κανονικό εισιτήριο
Η ταράτσα και οι δώδεκα λεωφόροι
Ταράτσα της αψίδας του Σαλγκρέν, που ολοκλήρωσε ο Γκιγιόμ-Αμπέλ Μπλουέ το 1836· το αστέρι των λεωφόρων και τα όμοια μέγαρά του, σχέδια του Ζακ Ιγκνάς Ιτόρφ για τον βαρόνο Οσμάν · 1836· η πλατεία ανασχεδιάστηκε επί Δεύτερης Αυτοκρατορίας · Πέτρινη ταράτσα στην κορυφή αψίδας ύψους 49,54 μ., πάνω από πλατεία διαμέτρου 241 μ. όπου συναντιούνται δώδεκα λεωφόροι
Προσέξτε
- Ανατολικά, ευθεία στα Ηλύσια Πεδία: 2,2 χιλιόμετρα ως την Πλατεία Κονκόρντ, και πιο πέρα, στην ίδια γραμμή, ο κήπος του Τουιλερί και το Λούβρο.
- Ο Πύργος του Άιφελ, μία λεωφόρο πιο πέρα.
- Μετρήστε τις λεωφόρους γύρω από τον κύκλο: δώδεκα, με τα όμοια τετραώροφα μέγαρα του Ιτόρφ να κλείνουν τα κενά ανάμεσά τους.
- Ο χρυσός τρούλος των Ενβαλίντ και, με καθαρό ουρανό, η Σακρέ-Κερ στη Μονμάρτρη.
Κείμενο (2:24)
Είστε στη στέγη, σχεδόν πενήντα μέτρα ψηλά, και για πρώτη φορά το όνομα της πλατείας βγάζει νόημα. Κοιτάξτε κάτω τον κύκλο γύρω από την αψίδα. Δώδεκα λεωφόροι καταλήγουν εκεί σαν τις ακτίνες ενός αστεριού, και γι’ αυτό αυτή ήταν η Πλατεία του Αστέρος, «Πλας ντε λ’ Ετουάλ» στα γαλλικά, ώσπου πήρε το όνομα του Σαρλ ντε Γκωλ το 1970.
Δεν ήταν πάντα δώδεκα. Τα σχέδια του δέκατου έβδομου αιώνα είχαν οκτώ. Το αστέρι κάτω από τα πόδια σας είναι έργο του αρχιτέκτονα Ζακ Ιγκνάς Ιτόρφ για τον βαρόνο Οσμάν, την εποχή της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, και ο Ιτόρφ έκανε κάτι διακριτικά έξυπνο: ανάμεσα στις λεωφόρους έστησε γύρω από τον κύκλο τετραώροφα μέγαρα, όλα με το ίδιο σχέδιο, ώστε η πλατεία να κλείνει πάνω στον εαυτό της όπου κι αν γυρίσετε. Περπατήστε κατά μήκος του στηθαίου και μετρήστε τα. Τα παλιά τελωνειακά περίπτερα που στέκονταν σε αυτή την πύλη του Παρισιού κατεδαφίστηκαν το 1860.
Γυρίστε τώρα ανατολικά, ευθεία στα Ηλύσια Πεδία. Αυτή η γραμμή είναι παλαιότερη από την αψίδα πάνω από έναν αιώνα. Το 1667 ο Αντρέ Λε Νοτρ χάραξε μια οπτική φυγή από τον κήπο του Τουιλερί ως τον λόφο όπου στέκεστε, και το 1709 το χαμηλότερο κομμάτι της πήρε το όνομα Ηλύσια Πεδία, από τα Ηλύσια Πεδία της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας. Η Πλατεία Κονκόρντ είναι εκεί κάτω, 2,2 χιλιόμετρα μακριά, και πιο πέρα το Τουιλερί και το Λούβρο βρίσκονται στην ίδια γραμμή. Γυρίστε ανάποδα, και ο άξονας συνεχίζει προς την άλλη μεριά, ως τους ουρανοξύστες της Λα Ντεφάνς. Αυτή η αψίδα μπήκε εδώ για να κλείσει εκείνη τη θέα, και από εδώ πάνω βλέπετε πόσο ακριβώς το κάνει.
Ο ίδιος ο λόφος ήταν κάποτε ψηλότερος. Τον δέκατο όγδοο αιώνα ο μηχανικός Περονέ έκοψε τέσσερα με πέντε μέτρα από την κορυφή του. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1758, ένας μηχανικός ονόματι Ριμπάρ ντε Σαμού πρότεινε να τον στεφανώσει ένας ελέφαντας εξήντα μέτρων, μια κρήνη με αίθουσες συναυλιών, αίθουσες χορού και διαμερίσματα στο εσωτερικό της. Ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Πέμπτος την απέρριψε, απώλεια για το εκκεντρικό Παρίσι και κέρδος για όλους τους άλλους.
Ο Πύργος του Άιφελ είναι μία λεωφόρο μακριά σας. Πιο πέρα στον κύκλο ξεχωρίζετε τον χρυσό τρούλο των Ενβαλίντ, τον τρούλο του Πανθέου με την κιονοστοιχία του, τους πύργους της Παναγίας των Παρισίων στο βάθος, και προς τα βορειοανατολικά τη Σακρέ-Κερ στον λόφο της Μονμάρτρης.
Μια τελευταία εικόνα, και η λιγότερο ειρηνική. Το 1871, την εποχή της Κομμούνας, οι Ομόσπονδοι ανέβασαν σε αυτή τη στέγη μια πυροβολαρχία για να απαντήσουν στα πυρά του στρατού των Βερσαλλιών. Η στέγη όπου στέκεστε χτίστηκε για μια αψίδα θριάμβου, και για ένα διάστημα έγινε πλατφόρμα κανονιών.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στην Αψίδα του Θριάμβου.
Εξακόσια εξήντα ονόματα στους εσωτερικούς τοίχους, τριάντα ασπίδες στον αττικό όροφο, έξι ανάγλυφα μαχών και μια ζωφόρος που τρέχει γύρω και από τις τέσσερις όψεις: πέντε ηχογραφήσεις μόλις που αγγίζουν την επιφάνεια της πέτρας. Στρέψτε την κάμερα σε έναν υπογραμμισμένο στρατηγό, σε μια ασπίδα, σε ένα πρόσωπο της ζωφόρου ή σε μια μορφή στην πλευρά της Grande-Armée, και το Chiaro σάς λέει ποιος ή τι είναι, και συνεχίζει να απαντά στις ερωτήσεις σας ώσπου να βγείτε κάτω από την καμάρα.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Place Charles de Gaulle, 75008 Παρίσι: η αψίδα είναι το νησί στο κέντρο του κυκλικού κόμβου που στέφει τα Ηλύσια Πεδία. Η πλατεία δεν διασχίζεται με τα πόδια: ο δρόμος προς την αψίδα είναι το Passage du Souvenir, μια υπόγεια διάβαση που ξεκινά από την κορυφή της Avenue des Champs-Élysées ή της Avenue de la Grande-Armée και βγαίνει στη βάση της αψίδας. Οι επισκέπτες με αναπηρικό αμαξίδιο φτάνουν στην αψίδα από το σημείο αποβίβασης στην πλευρά της Grande Armée, με ταξί ή ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Ο σταθμός για την αψίδα είναι ο Charles-de-Gaulle-Étoile, στις γραμμές 1, 2 και 6 του μετρό και στο RER A. Σταματούν εδώ και έξι λεωφορειακές γραμμές, οι 22, 30, 31, 52, 73 ή 92, συν το Balabus, και ποδήλατα Vélib’ αφήνονται στη rue Arsène Houssaye, στην avenue Hoche, στη rue Beaujon, στη rue Balzac και στη rue Traktir.
Εισιτήρια και είσοδος
- Η κορυφή των Ηλυσίων Πεδίων, η υπόγεια διάβαση και ο Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη δεν κοστίζουν τίποτα, οπότε οι τρεις πρώτες στάσεις δεν θέλουν εισιτήριο. Μετά υπάρχει ένα μόνο εισιτήριο, που καλύπτει όλο το εσωτερικό, τον αττικό όροφο και την ταράτσα. Με τις τιμές της επίσημης ιστοσελίδας κοστίζει 22 ευρώ από τον Απρίλιο ως τον Σεπτέμβριο, 16 ευρώ τις Τετάρτες αυτής της περιόδου και 16 ευρώ από τον Οκτώβριο ως τον Μάρτιο. Η είσοδος είναι δωρεάν κάτω από 18 ετών, και από 18 έως 25 ετών για πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για μη Ευρωπαίους κατοίκους της Γαλλίας· και για όλους είναι δωρεάν την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτιο.
- Θερινό ωράριο, 1 Απριλίου έως 30 Σεπτεμβρίου: 10:00 έως 23:00· χειμερινό ωράριο, 1 Οκτωβρίου έως 31 Μαρτίου: 10:00 έως 22:30. Εξαίρεση είναι η Τρίτη, που όλο τον χρόνο ανοίγει στις 11:00. Η είσοδος σταματά 45 λεπτά πριν κλείσουν οι πόρτες.
- Κλείνει κάθε χρόνο την 1η Μαΐου, στις 8 Μαΐου και στις 14 Ιουλίου, καθώς και το πρωί της 11ης Νοεμβρίου, και επίσημες τελετές ή κακοκαιρία μπορεί να την κλείσουν ολικά ή μερικά χωρίς πολλή προειδοποίηση. Τα ηλεκτρονικά εισιτήρια που αγοράστηκαν από το επίσημο σύστημα εισιτηρίων του Centre des monuments nationaux επιστρέφονται τότε αυτόματα.
- Η ανάβαση είναι 284 σκαλοπάτια. Ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας από τα τέλη Ιουλίου 2026 και πρόκειται να ανακαινιστεί, με την επιστροφή του προγραμματισμένη για το 2027 σε ημερομηνία που δεν έχει ανακοινωθεί, οπότε ως τότε η σκάλα είναι ο μόνος δρόμος προς τα πάνω. Τα καροτσάκια μωρών μένουν στο προσωπικό του ελέγχου εισόδου, οι τσάντες πρέπει να χωρούν σε 40 επί 40 επί 20 εκατοστά, δεν υπάρχει χώρος φύλαξης αποσκευών, και τα κοντάρια για σέλφι, τα τρίποδα, οι σημαίες και τα γυάλινα μπουκάλια δεν επιτρέπονται.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Η αψίδα δεν έχει συσκευή ηχητικής ξενάγησης προς ενοικίαση. Το Centre des monuments nationaux μοιράζει δωρεάν έντυπα επίσκεψης στην αίθουσα-μουσείο του αττικού, σε έντεκα γλώσσες, και μπορείτε να τα κατεβάσετε πριν πάτε. Έχει επίσης μια διαδικτυακή εφαρμογή για κινητά, χωρίς τίποτα να κατεβάσετε, σε πέντε γλώσσες και με τρεις διαδρομές: τα βασικά, οι προσόψεις και το χρονολόγιο. Ξεναγοί-ομιλητές κάνουν ξεναγήσεις επί πληρωμή στα γαλλικά και στα αγγλικά, διάρκειας περίπου μιάμισης ώρας, που κλείνονται μόνο ηλεκτρονικά. Οι πέντε ηχογραφήσεις αυτής της σελίδας στέκονται δίπλα σε όλα αυτά, και επειδή οι τρεις πρώτες βρίσκονται σε ελεύθερο χώρο, λειτουργούν ενώ ακόμη αποφασίζετε αν θα ανεβείτε.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Αψίδα του Θριάμβου;
Ναι: πέντε ηχογραφήσεις σε αυτή τη σελίδα καλύπτουν την προσέγγιση, τη Μασσαλιώτιδα, τον τάφο, τη σκάλα και τη στέγη, χωρίς χρέωση, και το κείμενο της καθεμιάς είναι τυπωμένο κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής. Το ίδιο το μνημείο δεν νοικιάζει συσκευή· η δική του βοήθεια είναι ένα έντυπο επίσκεψης, δωρεάν σε έντεκα γλώσσες, και μια διαδικτυακή εφαρμογή για κινητά. Για τα γλυπτά και τα ονόματα που παραλείπουν αυτές οι πέντε, η εφαρμογή Chiaro σάς αφηγείται ό,τι φωτογραφίσετε.
Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό της Αψίδας του Θριάμβου χωρίς εισιτήριο;
Για τις τρεις πρώτες στάσεις, ναι. Η κορυφή των Ηλυσίων Πεδίων είναι δημόσιο πεζοδρόμιο, και η βάση της αψίδας και ο Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη είναι ελεύθερα, μέσω της υπόγειας διάβασης Passage du Souvenir. Η τέταρτη και η πέμπτη στάση, η σκάλα μέσα στον πεσσό και η ταράτσα, χρειάζονται το εισιτήριο του μνημείου, που καλύπτει όλο το εσωτερικό και την ταράτσα.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Αψίδας του Θριάμβου;
Δεν υπάρχει επίσημος ηχητικός ξεναγός προς ενοικίαση. Το Centre des monuments nationaux δίνει δωρεάν έντυπα επίσκεψης, σε έντεκα γλώσσες, στην αίθουσα-μουσείο του αττικού, και προσφέρει μια διαδικτυακή εφαρμογή σε πέντε γλώσσες που δεν χρειάζεται λήψη. Οι ξεναγήσεις του με ομιλητή, στα γαλλικά και στα αγγλικά και διάρκειας περίπου μιάμισης ώρας, πληρώνονται επιπλέον και κλείνονται ηλεκτρονικά.
Πώς φτάνει κανείς με τα πόδια στην Αψίδα του Θριάμβου;
Από κάτω από τη γη. Η αψίδα στέκεται στη μέση ενός κυκλικού κόμβου που δεν διασχίζεται με τα πόδια, οπότε κατεβείτε στο Passage du Souvenir στην κορυφή των Ηλυσίων Πεδίων ή της Avenue de la Grande-Armée και βγείτε στη βάση της αψίδας. Βάλτε να παίξει η πρώτη στάση στο πεζοδρόμιο των Ηλυσίων Πεδίων πριν κατεβείτε.
Πότε είναι κλειστή η Αψίδα του Θριάμβου;
Κάθε χρόνο την 1η Μαΐου, στις 8 Μαΐου και στις 14 Ιουλίου, καθώς και το πρωί της 11ης Νοεμβρίου, επέτειο της ανακωχής. Μπορεί επίσης να κλείσει εν μέρει ή εντελώς χωρίς πολλή προειδοποίηση για επίσημες τελετές ή λόγω κακοκαιρίας. Τις άλλες μέρες είναι ανοιχτή, τις Τρίτες από μία ώρα αργότερα, και κανείς δεν μπαίνει τα τελευταία 45 λεπτά.
Πόσα σκαλοπάτια έχει ως την κορυφή η Αψίδα του Θριάμβου;
284, από το έδαφος ως την ταράτσα: μια μακριά έλικα μέσα σε έναν πεσσό ως τον ημιώροφο, και μετά περίπου σαράντα ακόμη πάνω από την αίθουσα-μουσείο του αττικού. Υπολογίστε ότι θα τα ανεβείτε όλα: ο ανελκυστήρας τέθηκε εκτός λειτουργίας για συντήρηση στα τέλη Ιουλίου 2026, και το μνημείο λέει ότι θα επανέλθει το 2027, αφού ανακαινιστεί.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Αψίδα του Θριάμβου.