Rijksmuseum · Άμστερνταμ · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός για το Rijksmuseum,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε ηχογραφήσεις, κατευθείαν σε αυτό το πρόγραμμα περιήγησης, χωρίς καμία εγκατάσταση. Για οποιοδήποτε από τα υπόλοιπα 8.000 εκθέματα, το Chiaro σάς λέει την ιστορία του από μια φωτογραφία που τραβάτε μπροστά του.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Rijksmuseum.
Χειμωνιάτικο τοπίο με παγοδρόμους
Rijksmuseum, Άμστερνταμ
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Rijksmuseum έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Πέντε έργα, ένας όροφος, ένας κύκλος. Ξεκινά στην αίθουσα 2.6 με διακόσιους ανθρώπους πάνω στον πάγο, στην καρδιά της Μικρής Εποχής των Παγετώνων, περνά απέναντι στην αίθουσα 2.20 για ένα κουκλόσπιτο που κόστισε όσο ένα σπίτι πάνω σε κανάλι, μπαίνει στην Πινακοθήκη Τιμής για τον κύκνο του Άσελαϊν και Το δρομάκι του Βερμέερ, και τελειώνει στην Αίθουσα της Νυχτερινής Περιπόλου, όπου ο Ρέμπραντ συντηρείται πίσω από τζάμι ενώ εσείς κοιτάτε. Η ακρόαση διαρκεί περίπου δεκατρία λεπτά· το περπάτημα εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το πόση ώρα θα σας κρατήσει η Νυχτερινή περίπολος, αλλά σαράντα λεπτά είναι μια λογική εκτίμηση όταν μαζευτεί ο κόσμος.
Τα στοιχεία καταλόγου, οι χρονολογίες, οι διαστάσεις και τα ονόματα των αιθουσών προέρχονται από την ηλεκτρονική συλλογή του Rijksmuseum, και το καθένα στηρίζεται και σε δεύτερη πηγή· οι όροφοι ακολουθούν την κάτοψη που το μουσείο διαθέτει για λήψη. Οι αίθουσες αλλάζουν. Αν μια πινακίδα στον τοίχο διαφωνεί με αυτή τη σελίδα, ισχύει η διατύπωση του μουσείου· γράψτε μας και θα διορθώσουμε το δικό μας κείμενο.
Στάση 1 από 5 · Αίθουσα 2.6, όροφος 2
Χειμωνιάτικο τοπίο με παγοδρόμους
Χέντρικ Άφερκαμπ · περ. 1608 · Λάδι σε ξύλο, 77,3 × 131,9 εκ.
Προσέξτε
- Η κάτω αριστερή γωνία, όπου κοράκια και ένας σκύλος τρώνε ένα άλογο που πέθανε από το κρύο, στο ίδιο μέγεθος και στο ίδιο φως με τις παρέες των παγοδρόμων.
- Οι άνθρωποι που δουλεύουν αντί να διασκεδάζουν: μορφές που σέρνουν και σπρώχνουν φορτία στον πάγο, γιατί το παγωμένο ποτάμι έχει γίνει δρόμος.
- Η εκκλησία με το μικρό καμπαναριό τέρμα αριστερά, πάνω από τις στέγες, που παρακολουθεί όλη την πόλη να διασκεδάζει.
- Τα αστεία που σας βάζει να ψάξετε το ίδιο το μουσείο: ένας άντρας που γλιστράει, ένας γυμνός πισινός, ζευγάρια που κάνουν πατινάζ αγκαζέ.
Κείμενο (1:58)
Δώστε σε αυτό το έργο λίγο χρόνο πριν αποφασίσετε τι είναι. Ο πίνακας έχει πλάτος πάνω από ένα μέτρο και τριάντα, και πάνω του υπάρχουν σχεδόν διακόσιοι άνθρωποι.
Ο Χέντρικ Άφερκαμπ τον ζωγράφισε γύρω στο 1608, με λάδι σε ξύλο, και τοποθέτησε το σημείο θέασης ψηλά, σαν να στέκεστε σε μια στέγη στην άκρη του χωριού. Αυτή η κίνηση κάνει όλο το έργο να λειτουργεί. Από εδώ ψηλά τίποτα δεν είναι το κύριο θέμα, και ο πίνακας γίνεται μια καταγραφή όλων όσων κάνει μια ολόκληρη πόλη όταν παγώνει το νερό.
Η περιγραφή του ίδιου του μουσείου προσέχει αυτό το μείγμα. Εκατοντάδες άνθρωποι βρίσκονται στον πάγο, λέει, οι περισσότεροι για διασκέδαση, άλλοι για δουλειά, από σκληρή ανάγκη. Έχετε μπροστά σας και τους μεν και τους δε. Υπάρχουν ζευγάρια που κάνουν πατινάζ αγκαζέ και παιδιά που χάνουν την ισορροπία τους, και υπάρχουν άνθρωποι που σέρνουν και σπρώχνουν φορτία πάνω στον πάγο, γιατί για λίγες εβδομάδες το παγωμένο ποτάμι είναι ο δρόμος.
Πηγαίνετε τώρα στην κάτω αριστερή γωνία. Κοράκια και ένας σκύλος τρώνε το κουφάρι ενός αλόγου που πέθανε από το κρύο. Ο Άφερκαμπ το έβαλε στον ίδιο πίνακα με τις παρέες των παγοδρόμων, στο ίδιο φως, στο ίδιο μέγεθος, και δεν το σχολίασε καθόλου.
Αξίζει να γνωρίσετε τον ζωγράφο. Ο Χέντρικ Άφερκαμπ γεννήθηκε στο Άμστερνταμ το 1585 και πέθανε στο Κάμπεν το 1634. Ήταν μουγγός και μάλλον κουφός, και τον ήξεραν ως ντε Στόμε φαν Κάμπεν, τον Μουγγό του Κάμπεν. Μαθήτευσε στο Άμστερνταμ κοντά στον προσωπογράφο Πίτερ Ίσαακς, μετακόμισε στο Κάμπεν το 1608 και έγινε ο πρώτος Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε στο χιόνι. Άφησε περίπου εκατό πίνακες, και πουλούσε επίσης σχέδια χρωματισμένα με ακουαρέλα, που οι συλλέκτες τα κολλούσαν σε λευκώματα.
Τον καιρό δεν τον επινοούσε. Ο Άφερκαμπ γεννήθηκε σε μία από τις πιο κρύες φάσεις αυτού που σήμερα λέμε Μικρή Εποχή των Παγετώνων, και αυτός ο πίνακας ανήκει στον χειμώνα του 1607 προς το 1608, όταν το νερό πάγωσε τόσο γερά που σήκωνε μια ολόκληρη πόλη.
Δύο τελευταία πράγματα. Η σελίδα του ίδιου του μουσείου για αυτόν τον πίνακα σας προτρέπει να ψάξετε έναν άντρα που γλιστράει, έναν γυμνό πισινό και ζευγάρια που κάνουν πατινάζ μαζί, άρα τα αστεία έχουν επίσημη έγκριση. Και οι χειμωνιάτικες σκηνές πουλούσαν τόσο καλά, που ο Άφερκαμπ τις ζωγράφιζε και το καλοκαίρι.
Στάση 2 από 5 · Αίθουσα 2.20, όροφος 2
Το κουκλόσπιτο της Πετρονέλα Όρτμαν
Ανώνυμος κατασκευαστής, Άμστερνταμ · περ. 1686 – περ. 1710 · Ντουλάπι από δρυ με επένδυση από ταρταρούγα και κασσίτερο, 255 × 190 × 78 εκ.
Προσέξτε
- Το δωμάτιο κάτω αριστερά, με τους τοίχους γεμάτους σειρές από μπλε και λευκά πιάτα. Η πορσελάνη παραγγέλθηκε από την Κίνα.
- Το κρεβάτι με τις κόκκινες κουρτίνες στη μέση δεξιά. Ένα από τα εννέα δωμάτια είναι δωμάτιο λεχώνας, όπου η νέα μητέρα δεχόταν επισκέπτες για εβδομάδες.
- Ο τοίχος του δωματίου στη μέση αριστερά: ένα ζωγραφισμένο τοπίο, φτιαγμένο με κάθε σοβαρότητα, σε ένα δωμάτιο στο μέγεθος κουτιού παπουτσιών.
- Το ίδιο το έπιπλο: δρυς με επένδυση από ταρταρούγα και κασσίτερο, σε οκτώ σκαλιστά ελικοειδή πόδια, με τζαμένιες πόρτες που ανοίγουν σαν παράθυρα.
Κείμενο (2:34)
Μοιάζει με βιτρίνα πάνω σε καμπυλωτά πόδια, και ακριβώς αυτό είναι: δρυς με επένδυση από ταρταρούγα και κασσίτερο, με τζαμένιες πόρτες που ανοίγουν σαν παράθυρα. Πίσω τους βρίσκονται εννέα δωμάτια, τρία επί τρία, επιπλωμένα ως το τελευταίο κουτάλι.
Αυτό δεν ήταν ποτέ παιχνίδι. Στο Άμστερνταμ του δέκατου έβδομου αιώνα ένα τέτοιο κουκλόσπιτο ήταν εγχείρημα μιας ενήλικης γυναίκας, φτιαγμένο για να δείχνει πλούτο και γούστο. Η Πετρονέλα Όρτμαν γεννήθηκε στο Άμστερνταμ το 1656, ήταν ήδη πλούσια χήρα όταν παντρεύτηκε τον έμπορο μεταξιού Γιοχάνες Μπραντ το 1686, και συνέχισε να προσθέτει πράγματα σε αυτό το έπιπλο επί είκοσι τέσσερα χρόνια, ως το 1710 περίπου. Πέθανε το 1716.
Ιδού ο αριθμός που αλλάζει αυτό που κοιτάτε. Όπως το λέει το ίδιο το μουσείο, το κουκλόσπιτο κόστισε όσο ένα πραγματικό σπίτι πάνω σε κανάλι. Η αξία του εκτιμήθηκε μεταξύ είκοσι και τριάντα χιλιάδων φιορινιών, όσο κόστιζε ένα σπίτι σε ένα από τα κανάλια του Άμστερνταμ. Όταν ο Γερμανός περιηγητής Ζαχαρίας φον Ούφενμπαχ ήρθε να το δει το 1718, το αποκάλεσε το πολυτιμότερο κουκλόσπιτο της Ευρώπης.
Κόστισε τόσο γιατί η Πετρονέλα ανέθεσε δουλειά σε δεκάδες ειδικούς, ο καθένας από τους οποίους ασκούσε τη δική του τέχνη σε πραγματικό μέγεθος: ξυλογλύπτες, καλαθοπλέκτες, αργυροχόους, υαλουργούς. Η πορσελάνη παραγγέλθηκε από την Κίνα. Στην κουζίνα υπήρχε τρεχούμενο νερό και ένα συντριβάνι που λειτουργούσε, και στη βιβλιοθήκη βρίσκονται ογδόντα τρία δερματόδετα βιβλία.
Κοιτάξτε το δωμάτιο κάτω αριστερά, με τους τοίχους του γεμάτους σειρές από μπλε και λευκά πιάτα. Κοιτάξτε το κρεβάτι με τις κόκκινες κουρτίνες στη μέση δεξιά: ένα από τα εννέα δωμάτια είναι δωμάτιο λεχώνας, και κέρδισε τη θέση του επειδή μια γυναίκα του δέκατου έβδομου αιώνα μπορούσε να μείνει στο κρεβάτι έως και έξι εβδομάδες μετά τη γέννα, δεχόμενη επισκέπτες. Μετά κοιτάξτε τον τοίχο του δωματίου στη μέση αριστερά. Είναι ένα ολόκληρο τοπίο, ζωγραφισμένο κατευθείαν στον τοίχο ενός δωματίου στο μέγεθος κουτιού παπουτσιών. Ο Βίλεμ Φρέντερικς φαν Ρόγεν ζωγράφισε το δωμάτιο των παιχνιδιών, ο Γιοχάνες Φόρχαουτ το δωμάτιο με τις ταπισερί, και τα μικρά έργα στο παιδικό δωμάτιο είναι αληθινοί πίνακες του Κορνέλις Ντυζάρ.
Αυτό που λείπει είναι οι άνθρωποι. Υπήρχε μια οικογένεια από κέρινες κούκλες, και τα ρούχα τους χάνονται ένα ένα από τη δεκαετία του 1950. Έχει μείνει μία κούκλα: ένα μωρό με κέρινο πρόσωπο και χέρια, με βαφτιστικό φόρεμα από ροζ και γαλάζιο μετάξι.
Ξέρουμε τι χάθηκε επειδή το 1710 ο Γιάκομπ Άπελ ζωγράφισε ένα πορτρέτο αυτού του επίπλου. Ο πίνακάς του δείχνει και τις κίτρινες κουρτίνες που κρέμονταν κάποτε μπροστά του, έτσι ώστε με τις κουρτίνες κλειστές το σύνολο να μοιάζει με κρεβάτι με ουρανό. Το ολλανδικό κράτος αγόρασε το κουκλόσπιτο το 1821, και το Rijksmuseum το παρέλαβε το 1875.
Στάση 3 από 5 · Πινακοθήκη Τιμής, όροφος 2
Ο απειλούμενος κύκνος
Γιαν Άσελαϊν · περ. 1650 · Λάδι σε μουσαμά, 144 × 171 εκ.
Προσέξτε
- Ο σκύλος κάτω αριστερά, μικρός και μισός μέσα στο νερό. Όλος ο πίνακας είναι γι’ αυτόν, και οι περισσότεροι δεν τον βρίσκουν ποτέ.
- Οι λέξεις de viand van de staat, «ο εχθρός του κράτους», με αχνά γράμματα αριστερά, πάνω από το κεφάλι του σκύλου.
- Οι λέξεις de raad-pensionaris, «ο Μέγας Συνταξιούχος», χαμηλά, ανάμεσα στα πόδια του κύκνου.
- Το αυγό στη δεξιά άκρη με τη λέξη Holland, που ολοκληρώνει τη φράση των άλλων δύο.
Κείμενο (2:27)
Ένας κύκνος σε φυσικό μέγεθος, με τα φτερά υψωμένα και το ράμφος ανοιχτό, πετάγεται έξω από έναν μουσαμά πλάτους 171 εκατοστών. Είναι το πιο θορυβώδες έργο της Πινακοθήκης Τιμής. Ο Γιαν Άσελαϊν τον ζωγράφισε γύρω στο 1650 και τον υπέγραψε με ένα μικρό μονόγραμμα κάτω δεξιά.
Εκ πρώτης όψεως δεν συμβαίνει τίποτα περίπλοκο. Ένας βουβόκυκνος υπερασπίζεται τη φωλιά του από έναν σκύλο. Ο σκύλος είναι αυτό που χάνουν οι περισσότεροι: κάτω κάτω αριστερά, μισός μέσα στο νερό, μικρός, σχεδόν βγαίνει κολυμπώντας από τον πίνακα.
Ψάξτε τώρα τις λέξεις, γιατί κάποιος μετέτρεψε αυτό το πουλί σε πολιτική αφίσα. Χαμηλά, ανάμεσα στα πόδια του κύκνου, με αχνά γράμματα, είναι οι ολλανδικές λέξεις de raad-pensionaris, ο Μέγας Συνταξιούχος. Αριστερά, πάνω από το κεφάλι του σκύλου: de viand van de staat, ο εχθρός του κράτους. Και πάνω στο αυγό στη δεξιά άκρη, μία λέξη: Holland, Ολλανδία.
Διαβάστε αυτές τις τρεις και ο πίνακας γίνεται γελοιογραφία. Ο Γιόχαν ντε Βιτ ήταν Μέγας Συνταξιούχος της Ολλανδίας από το 1653 έως το 1672, πράγμα που τον έκανε στην πράξη επικεφαλής της Δημοκρατίας των Κάτω Χωρών. Εδώ είναι ο κύκνος που υπερασπίζεται το έθνος από τους εχθρούς του, και ως το 1800 αυτή η ανάγνωση είχε παγιωθεί: ο κατάλογος δημοπρασίας εκείνης της χρονιάς περιέγραφε ήδη τον πίνακα ως αλληγορία του Μεγάλου Συνταξιούχου ντε Βιτ.
Μόνο που ο Άσελαϊν δεν μπορεί να εννοούσε τίποτα από αυτά. Πέθανε το 1652, είκοσι χρόνια πριν από το γεγονός που έκανε τον ντε Βιτ μάρτυρα. Το 1672, τη χρονιά που οι Ολλανδοί λένε ακόμη Ράμπγιααρ, Χρονιά της Καταστροφής, όταν η Αγγλία και η Γαλλία πολεμούσαν ταυτόχρονα τη Δημοκρατία, ένας όχλος σκότωσε τον ντε Βιτ και τον αδελφό του Κορνέλις στη φυλακή Χεβάνγκενπορτ της Χάγης και κρέμασε τα σώματά τους γυμνά και ανάποδα στη δημόσια κρεμάλα. Αυτό το μουσείο έχει έναν μικρό πίνακα με εκείνη τη σκηνή, που αποδίδεται στον Γιαν ντε Μπάαν. Κρέμεται στην αίθουσα 2.18.
Τα γράμματα πάνω σε αυτόν τον κύκνο προστέθηκαν ακόμη αργότερα. Η σημερινή άποψη είναι ότι γράφτηκαν τη δεκαετία του 1750, στη διάρκεια ενός πολέμου φυλλαδίων για τη φήμη του ντε Βιτ, ογδόντα χρόνια μετά τον θάνατό του. Κάποιος ήθελε να κλείσει τη διαμάχη και έγραψε πάνω σε έναν πίνακα για να την κλείσει.
Κάτι ακόμη, και είναι ο λόγος που αυτός ο μουσαμάς βρίσκεται καν σε αυτό το κτίριο. Το μουσείο καταγράφει την αγορά στις 11 Ιουνίου 1800. Ο έμπορος τέχνης Κορνέλις Σεμπίλε Ρος τον αγόρασε για εκατό φιορίνια για την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης στη Χάγη, και είναι το πρώτο τεκμηριωμένο απόκτημα εκείνης της συλλογής. Οι Βερμέερ, ο Ρέμπραντ στο τέλος αυτού του διαδρόμου, το ένα εκατομμύριο αντικείμενα στις αποθήκες: όλα ήρθαν μετά από έναν θυμωμένο κύκνο.
Στάση 4 από 5 · Πινακοθήκη Τιμής, όροφος 2
Το δρομάκι
Γιοχάνες Βερμέερ · περ. 1658 · Λάδι σε μουσαμά, 54,3 × 44 εκ.
Προσέξτε
- Η γυναίκα στην ανοιχτή πόρτα δεξιά, σκυμμένη πάνω από το ράψιμό της, και μια δεύτερη γυναίκα στο βάθος του στενού πίσω από την πράσινη αυλόπορτα, σκυμμένη πάνω από μια σκάφη.
- Τα δύο παιδιά που κάθονται ανακούρκουδα στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον πάγκο, με την πλάτη σε εσάς, και παίζουν κάτι που δεν βλέπετε.
- Η υπογραφή, I V MEER, κάτω αριστερά, κάτω από το παράθυρο του σπιτιού τέρμα αριστερά.
- Ο τοίχος: κόκκινη ώχρα και λάκα ριζαριού για το τούβλο, ασβέστης μπαλωμένος πάνω από τις ρωγμές, αζουρίτης και κίτρινο μολύβδου και κασσιτέρου για τα πράσινα παντζούρια.
Κείμενο (2:09)
Ένας τοίχος από τούβλα, δύο πόρτες, μια λωρίδα γκρίζου ουρανού, και δεν συμβαίνει τίποτα. Πενήντα τέσσερα επί σαράντα τέσσερα εκατοστά. Ο Βερμέερ ζωγράφισε τον έξω κόσμο του Ντελφτ, αντί για ένα δωμάτιο, μόνο τρεις φορές απ’ όσο ξέρουμε, και ο ένας από αυτούς τους πίνακες έχει χαθεί. Αυτός είναι ένας από τους δύο που σώζονται.
Ξεκινήστε από τους ανθρώπους, γιατί είναι τέσσερις και κανείς τους δεν ποζάρει. Στην ανοιχτή πόρτα δεξιά μια γυναίκα σκύβει πάνω από το ράψιμό της. Μέσα από την πράσινη αυλόπορτα στη μέση, στο βάθος του στενού, μια δεύτερη γυναίκα σκύβει πάνω από μια σκάφη. Στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον πάγκο, δύο παιδιά κάθονται ανακούρκουδα, με την πλάτη σε εσάς, και παίζουν κάτι που δεν βλέπετε.
Για τριακόσια χρόνια κανείς δεν ήξερε πού ήταν αυτό το σημείο, και ο τρόπος που βρέθηκε είναι καλύτερος από την ίδια την απάντηση. Το Ντελφτ χρέωνε στους ιδιοκτήτες ένα τέλος για το κομμάτι της προκυμαίας μπροστά από το ακίνητό τους, και το μητρώο του 1667 καταγράφει το ακριβές πλάτος κάθε σπιτιού σε κάθε κανάλι. Το 2015 ο ιστορικός τέχνης Φρανς Χρέιζενχαουτ μέτρησε τις προσόψεις στον πίνακα, πέρασε όλο το μητρώο και κατέληξε στη Βλάμινγκστράατ, εκεί όπου σήμερα βρίσκονται οι αριθμοί 40 και 42.
Ύστερα ήρθε το δεύτερο εύρημα. Το σπίτι δεξιά ανήκε στη θεία του Βερμέερ, την Αριάντχεν Κλάας φαν ντερ Μίνε, που πουλούσε εκεί πατσά. Το στενό δίπλα του το έλεγαν στη γειτονιά Πένσπορτ, την Πύλη του Πατσά. Η μητέρα και η αδελφή του Βερμέερ έμεναν στο ίδιο κανάλι, διαγώνια απέναντι. Δεν είναι λοιπόν μια γραφική γωνιά που πήγε να βρει. Είναι η θέα από το κατώφλι μιας συγγενούς του, σε ένα κανάλι όπου ζούσε η μισή του οικογένεια.
Πλησιάστε την κάτω αριστερή γωνία, κάτω από το παράθυρο του σπιτιού τέρμα αριστερά, και θα βρείτε την υπογραφή: I V MEER.
Ο τοίχος από μόνος του αξίζει τον χρόνο σας. Το τούβλο είναι χτισμένο από κόκκινη ώχρα και λάκα ριζαριού, ο ασβέστης έχει μπαλωθεί πάνω από τις ρωγμές, τα πράσινα παντζούρια είναι αζουρίτης ανακατεμένος με κίτρινο μολύβδου και κασσιτέρου, και ο γκρίζος ουρανός πάνω από τις στέγες είναι λευκό του μολύβδου με φυσικό ουλτραμαρίν, δηλαδή αλεσμένο λάπις λάζουλι, ξοδεμένο εδώ σε ένα συννεφιασμένο απόγευμα πάνω από έναν συνηθισμένο δρόμο.
Το Rijksmuseum δεν αγόρασε αυτόν τον πίνακα. Ήρθε ως δωρεά τον Ιούλιο του 1921, από τον Χένρι Ντέτερντινγκ, από το Λονδίνο.
Στάση 5 από 5 · Αίθουσα της Νυχτερινής Περιπόλου, όροφος 2
Η νυχτερινή περίπολος
Ρέμπραντ φαν Ράιν · 1642 · Λάδι σε μουσαμά, 379,5 × 453,5 εκ.
Προσέξτε
- Ο γυάλινος θάλαμος της Επιχείρησης Νυχτερινή Περίπολος και οι συντηρητές μέσα του, που αφαιρούν το βερνίκι από την επιφάνεια ενώ στέκεστε εκεί.
- Το κορίτσι στα χρυσά αριστερά από τον λοχαγό, με μια νεκρή κότα κρεμασμένη από τη ζώνη του, με τα νύχια προς τα κάτω. Τα νύχια είναι το έμβλημα των αρκεβουζιοφόρων.
- Η ασπίδα που ζωγραφίστηκε στο φόντο γύρω στο 1715, με τα ονόματα των αντρών που πλήρωσαν για τον πίνακα.
- Ο σκύλος κάτω δεξιά, πίσω από τον τυμπανιστή, που η έρευνα στη διάρκεια της συντήρησης τον εντόπισε σε μια εικονογράφηση του Άντριαν φαν ντε Βένε.
Κείμενο (3:30)
Το πρώτο πράγμα μπροστά σας δεν είναι ο πίνακας. Είναι ένας γυάλινος θάλαμος, με ανθρώπους που δουλεύουν μέσα του. Αυτή είναι η Επιχείρηση Νυχτερινή Περίπολος, το μεγαλύτερο πρόγραμμα έρευνας και συντήρησης που έχει αφιερωθεί ποτέ σε έναν μόνο πίνακα του Ρέμπραντ. Μετά από πέντε χρόνια έρευνας ξεκίνησε η ίδια η συντήρηση, και οι συντηρητές αφαιρούν το παλιό βερνίκι από την επιφάνεια με μικροσκοπική ακρίβεια, δημόσια, ενώ εσείς κοιτάτε.
Τώρα ο πίνακας. Τριακόσια εβδομήντα εννέα και μισό εκατοστά ύψος, τετρακόσια πενήντα τρία και μισό πλάτος, τριάντα τέσσερις μορφές. Ο Ρέμπραντ τον ολοκλήρωσε το 1642 για τη μεγάλη αίθουσα του Κλοβενίρσντουλεν, της έδρας των αρκεβουζιοφόρων, ενός από τους λόχους της αστικής φρουράς του Άμστερνταμ, που ήταν η πολιτοφυλακή και η αστυνομία της πόλης. Τα ομαδικά πορτρέτα αυτών των λόχων ήταν συνήθως σειρές από άντρες που κοιτούν προς εσάς. Ο Ρέμπραντ ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε ένα όπου όλοι κάνουν κάτι. Ο λοχαγός στα μαύρα με την κόκκινη ζώνη είναι ο Φρανς Μπάνινκ Κοκ. Ο υπολοχαγός στα κίτρινα με τη λευκή ζώνη είναι ο Βίλεμ φαν Ράιτενμπουρχ. Ο λοχαγός τού λέει να βάλει τον λόχο σε πορεία, και όλο το πλήθος παίρνει θέση γύρω από αυτή τη μία εντολή.
Πλήρωσαν δεκαοκτώ από τους άντρες, περίπου εκατό φιορίνια ο καθένας, χίλια εξακόσια συνολικά, και τα ονόματά τους γράφτηκαν σε μια ασπίδα στο φόντο γύρω στο 1715. Ο τυμπανιστής τέρμα δεξιά δεν πλήρωσε. Τον είχαν προσλάβει για εκείνη τη μέρα, και ο Ρέμπραντ τον έβαλε στον πίνακα δωρεάν.
Δύο πράγματα που όλοι ξέρουν για αυτόν τον πίνακα είναι λάθος. Δεν είναι νυχτερινή σκηνή. Ο πίνακας πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από ένα βερνίκι που σκούραινε, από εκεί βγήκε και το όνομα, και αυτό το βερνίκι καθαρίστηκε τη δεκαετία του 1940. Και δεν είναι ολόκληρος ο πίνακας. Το 1715 μεταφέρθηκε στο δημαρχείο της πλατείας Νταμ και κόπηκε και από τις τέσσερις πλευρές για να χωρέσει στον τοίχο που του έδωσαν, ανάμεσα σε δύο πόρτες. Χάθηκαν δύο μορφές αριστερά, μαζί με το πάνω μέρος της αψίδας, το κιγκλίδωμα και την άκρη ενός σκαλοπατιού, και τα κομμάτια που κόπηκαν δεν σώθηκαν. Το 2021 το μουσείο ανασύνθεσε τις λωρίδες που έλειπαν με τη βοήθεια ενός μικρού αντιγράφου του δέκατου έβδομου αιώνα από τον Χέριτ Λούντενς και ενός νευρωνικού δικτύου εκπαιδευμένου στις πινελιές του ίδιου του Ρέμπραντ, και έδειξε τον πίνακα ολόκληρο για τρεις μήνες.
Έχει δεχτεί επίθεση τρεις φορές. Το 1911 ένας άνεργος τσαγκάρης όρμησε πάνω του με ένα μαχαίρι και τον σταμάτησε το σκληρό βερνίκι. Το 1975 ένας άνεργος δάσκαλος, ο Βιλχέλμους ντε Ράικ, χάραξε με ένα μαχαίρι του ψωμιού ζιγκ-ζαγκ σχισμές στον μουσαμά, κάποιες μήκους τριάντα εκατοστών. Το 1990 ένας άντρας τον ψέκασε με οξύ, και πάλι τη ζημιά τη δέχτηκε το βερνίκι. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τυλίχτηκε γύρω από έναν κύλινδρο και κρύφτηκε, πρώτα από το 1939 σε καταφύγια κοντά στην ακτή και ύστερα από το 1942 σε μια σπηλιά μέσα στον λόφο Σιντ-Πίτερσμπεργκ, στο Μάαστριχτ.
Δύο πράγματα να βρείτε πριν φύγετε. Αριστερά από τον λοχαγό, ντυμένο στα χρυσά, είναι ένα κορίτσι με μια νεκρή κότα κρεμασμένη από τη ζώνη του. Τα νύχια είναι το έμβλημα των κλάουβενιρς, των αρκεβουζιοφόρων, και το ίδιο σχήμα είχε και το κέρας για το ποτό του λόχου· το μουσείο την αποκαλεί μασκότ. Και κάτω δεξιά, πίσω από τον τυμπανιστή, υπάρχει ένας σκύλος. Η έρευνα στη διάρκεια της συντήρησης τον εντόπισε σε μια εικονογράφηση του Άντριαν φαν ντε Βένε, που σημαίνει ότι ο Ρέμπραντ τον αντέγραψε από ένα βιβλίο.
Ένα τελευταίο στοιχείο, που ξαφνιάζει τους περισσότερους σε αυτή την αίθουσα. Το Rijksmuseum δεν είναι ο ιδιοκτήτης της Νυχτερινής περιπόλου. Η λεζάντα γράφει: δάνειο του Δήμου του Άμστερνταμ. Η πόλη δανείζει τον πίνακα στο μουσείο από το 1808, και στα χαρτιά εξακολουθεί να είναι πίνακας του Άμστερνταμ, που κρέμεται εδώ με συμφωνία.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Και τα υπόλοιπα 8.000 αντικείμενα έχουν ξεναγό.
Αυτή η σελίδα σταματά στα πέντε. Η εφαρμογή όχι. Στρέψτε το κινητό σας σε μια κανάτα από φαγεντιανή του Ντελφτ, ένα ομοίωμα πλοίου, ένα ασημένιο κουτί ή έναν πίνακα με λεζάντα δύο γραμμών, και το Chiaro σάς εξηγεί τι είναι το αντικείμενο και γιατί το κράτησε το μουσείο, και συνεχίζει όσο έχετε ερωτήσεις.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Museumstraat 1, 1071 XX Άμστερνταμ, στη συνοικία των μουσείων. Η είσοδος σας βγάζει στο Αίθριο, όπου είναι το γραφείο πληροφοριών και η δωρεάν γκαρνταρόμπα· και οι πέντε στάσεις είναι επάνω, στον όροφο 2.
Η γραμμή 52 του μετρό πηγαίνει από το Amsterdam Zuid ή τον Κεντρικό Σταθμό (Centraal Station) στο Vijzelgracht, λιγότερο από δέκα λεπτά με τα πόδια από το μουσείο. Αρκετές γραμμές τραμ σταματούν κοντά στο μουσείο, από το Amsterdam Zuid, τον Κεντρικό Σταθμό και το Amsterdam Amstel. Από το Park and Ride στην ArenA, πάρτε το μετρό ως το Weesperplein και μετά το τραμ 7 ως το Spiegelgracht.
Εισιτήρια
- Κλείστε ώρα εισόδου. Τη χρειάζεται κάθε επισκέπτης, μαζί και οι κάτοχοι Museumkaart· χωρίς κράτηση μπαίνουν μόνο οι Φίλοι του μουσείου και οι κάτοχοι κάρτας ICOM ή ICOMOS. Το μουσείο συνιστά αγορά online για να είστε σίγουροι για την ώρα που θέλετε, ενώ ένας περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων πωλείται και στην είσοδο, μέχρι εξαντλήσεως.
- Δεν υπάρχει μέρα που να είναι κλειστό. Το Rijksmuseum είναι ανοιχτό κάθε μέρα του χρόνου, 9:00 με 17:00, και τις αργίες.
- Η συμβουλή του ίδιου του μουσείου για τον κόσμο: ελάτε πριν από τις 11:00 ή μετά τις 15:30, και οι ήσυχες μέρες είναι η Τρίτη και η Τετάρτη.
- Οι ενήλικοι πληρώνουν 25 € και όσοι είναι έως 18 ετών μπαίνουν δωρεάν. Σε όλο το κτίριο δεν δέχονται μετρητά, οπότε έχετε μαζί σας κάρτα.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο επίσημος ξεναγός του μουσείου είναι η δωρεάν εφαρμογή του Rijksmuseum: περιλαμβάνει τις ηχητικές ξεναγήσεις του μουσείου σε έντεκα γλώσσες, από τα ολλανδικά και τα αγγλικά ως τα ουκρανικά και τα κινεζικά μανδαρινικά, καθώς και διαδραστική κάτοψη, ενώ τις ίδιες ξεναγήσεις μπορείτε να τις νοικιάσετε στο γκισέ πολυμέσων αν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε το δικό σας κινητό. Αυτή η σελίδα είναι επίσης δωρεάν, καλύπτει πέντε έργα και δίνει ολόκληρο το κείμενο κάτω από κάθε ηχογράφηση.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Rijksmuseum;
Αυτή η σελίδα είναι ένας. Σας δίνει πέντε έργα με μια ηχογράφηση για το καθένα, που παίζουν όλες στο πρόγραμμα περιήγησης χωρίς να κατεβάσετε τίποτα, μαζί με την αίθουσα και το πλήρες κείμενο για το καθένα. Για το υπόλοιπο κτίριο, η εφαρμογή του ίδιου του Rijksmuseum είναι κι αυτή δωρεάν, και η εφαρμογή Chiaro σάς αφηγείται την ιστορία οποιουδήποτε αντικειμένου φωτογραφίσετε.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Rijksmuseum;
Η εφαρμογή είναι δωρεάν. Το Rijksmuseum δημοσιεύει τις ηχητικές ξεναγήσεις του στη δική του εφαρμογή, σε έντεκα γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά, μαζί με διαδραστική κάτοψη, και μπορείτε να την κατεβάσετε πριν φτάσετε. Τις ίδιες ξεναγήσεις μπορείτε επίσης να τις νοικιάσετε σε συσκευή στο γκισέ πολυμέσων του μουσείου, με χρέωση. Μια ξεχωριστή ηχητική ξενάγηση για περιοδική έκθεση προστίθεται κατά την κράτηση με 6,50 € το άτομο.
Πού βρίσκεται η Νυχτερινή περίπολος στο Rijksmuseum;
Στην Αίθουσα της Νυχτερινής Περιπόλου, στον όροφο 2, ευθεία στο τέλος της Πινακοθήκης Τιμής, που χτίστηκε για να καταλήγει σε αυτήν. Ο πίνακας βρίσκεται αυτή τη στιγμή μέσα στον γυάλινο θάλαμο της Επιχείρησης Νυχτερινή Περίπολος, όπου οι συντηρητές αφαιρούν το παλιό του βερνίκι μπροστά στους επισκέπτες.
Ποια μέρα είναι κλειστό το Rijksmuseum;
Καμία. Είναι ανοιχτό κάθε μέρα του χρόνου, και τις αργίες, από τις 9:00 το πρωί ως τις 17:00 το απόγευμα. Το πωλητήριο, το καφέ και οι κήποι μένουν ανοιχτά ως τις 18:00.
Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Rijksmuseum;
25 € για τους ενήλικες και δωρεάν για όσους είναι έως 18 ετών. Οι κάτοχοι Museumkaart, I amsterdam City Card, κάρτας ICOM και τα μέλη της Vereniging Rembrandt μπαίνουν δωρεάν· οι κάτοχοι κάρτας CJP και EYCA πληρώνουν τα μισά. Όλοι πρέπει να κλείσουν ώρα εισόδου, και το μουσείο συνιστά αγορά online· ένας περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων πωλείται και στην είσοδο, μέχρι εξαντλήσεως. Δέχονται κάρτες, όχι μετρητά.
Μπορώ να δω τη Γαλατού στο Rijksmuseum;
Η Γαλατού του Βερμέερ κρέμεται κανονικά στην Πινακοθήκη Τιμής, όμως η ηλεκτρονική συλλογή του Rijksmuseum δεν αναφέρει αίθουσα γι’ αυτήν, ούτε για τους Επιθεωρητές της συντεχνίας των υφασματεμπόρων και την Εβραία νύφη. Ρωτήστε στο γραφείο πληροφοριών μόλις φτάσετε, αντί να διασχίσετε όλο το κτίριο για να το μάθετε. Το δρομάκι, η τέταρτη στάση αυτής της σελίδας, εμφανίζεται στην Πινακοθήκη Τιμής.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Rijksmuseum.