Μετάβαση στο περιεχόμενο

Τέιτ Μπρίτεν · Λονδίνο · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός της Τέιτ Μπρίτεν,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Και οι πέντε παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησης, και η είσοδος δεν κοστίζει τίποτα. Πρόκειται για την Τέιτ Μπρίτεν στο Μίλμπανκ, όχι για την Τέιτ Μόντερν. Τα υπόλοιπα επτακόσια και κάτι έργα που εκτίθενται σας τα παρουσιάζει το Chiaro από μια φωτογραφία.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Τέιτ Μπρίτεν.

9:41

Χιονοθύελλα – Ατμόπλοιο στην είσοδο λιμανιού

Τέιτ Μπρίτεν, Λονδίνο

0:00 2:33
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Πέντε έργα, τρεις αίθουσες, ένας όροφος, και η είσοδος σε όλη την πινακοθήκη είναι ελεύθερη. Η διαδρομή ξεκινά στην αίθουσα 35 της Πτέρυγας Κλορ (Clore Gallery), που χτίστηκε για να στεγάσει το κληροδότημα του Τέρνερ, συνεχίζει δυτικά στην αίθουσα 8 για τον μπρούντζο του Λέιτον και την Κυρία του Σάλοτ του Γουότερχαουζ και τελειώνει στην αίθουσα 10 με τους δύο προραφαηλιτικούς πίνακες για τους οποίους έρχονται οι περισσότεροι. Περίπου δεκατρία λεπτά ηχογραφήσεις· αν δώσετε στους πίνακες την προσοχή που τους αξίζει, η βόλτα φτάνει περίπου την ώρα.

Πίσω από κάθε πληροφορία αυτής της σελίδας, μαζί και τους αριθμούς των αιθουσών, βρίσκονται τα αρχεία της ίδιας της Τέιτ για τη συλλογή της και μία ακόμη πηγή. Η Τέιτ αλλάζει συχνά τη διάταξη των εκθεμάτων· όποτε η λεζάντα στον τοίχο λέει άλλα από εμάς, πιστέψτε τον τοίχο, και θα χαρούμε να μας γράψετε.

Στάση 1 από 5 · Πτέρυγα Κλορ, κύριος όροφος, αίθουσα 35 (Toil and Terror at Sea)

Χιονοθύελλα – Ατμόπλοιο στην είσοδο λιμανιού

Τζόζεφ Μάλορντ Ουίλιαμ Τέρνερ · Εκτέθηκε το 1842 · Λάδι σε μουσαμά, 914 × 1219 χιλ.

Προσέξτε

  • Το ατμόπλοιο. Κοντά στη μέση υπάρχει ένα κατάρτι και ένα σκούρο κιβώτιο τροχού, και ο μαύρος καπνός από την καμινάδα παρασύρεται στην ίδια δίνη με το χιόνι. Οι κριτικοί το 1842 παραπονιούνταν ότι δεν μπορούσαν καν να βρουν το πλοίο.
  • Ο χαμένος ορίζοντας. Αυτό που επισήμανε ο Ράσκιν για τον πίνακα ήταν ότι δεν έχει μείνει καμία γραμμή ανάμεσα στον αέρα και στη θάλασσα, ούτε κάποιο σημάδι ή ένδειξη θέσης πουθενά.
  • Τα γκρίζα. Ο Ράσκιν τα είπε τα πιο απελπισμένα, έρημα, χωρίς καμία αντίθεση γκρίζα, και με την ίδια ανάσα τα κατέταξε στα ωραιότερα χρωματικά επιτεύγματα του Τέρνερ.
Κείμενο (2:33)

Σταθείτε πρώτα κοντά και μετά κάντε πίσω, γιατί από κάθε απόσταση ο πίνακας κάνει κάτι διαφορετικό. Από κοντά είναι μουτζουρωμένο γκρίζο και καφέ, στριφογυρισμένο σε μια σπείρα. Από μερικά βήματα πίσω αναδύεται ένα πλοίο: ένα κατάρτι, ένα σκούρο κιβώτιο τροχού, μια σημαία κι ένα λοφίο μαύρου καπνού, που ο άνεμος το τραβά στην ίδια ακριβώς σπείρα με το χιόνι.

Ο Τέρνερ τον παρουσίασε στη Βασιλική Ακαδημία το 1842 με έναν τίτλο μακρύτερο από τις περισσότερες προτάσεις. Χιονοθύελλα. Ατμόπλοιο στην είσοδο λιμανιού, που κάνει σήματα σε ρηχά νερά και προχωρά βυθομετρώντας. Ο συγγραφέας βρισκόταν σε αυτή την καταιγίδα τη νύχτα που το Άριελ έφυγε από το Χάριτς. Αποκαλούσε τον εαυτό του συγγραφέα, όχι καλλιτέχνη, και ο Ράσκιν θεωρούσε την επιλογή της λέξης σημαντική.

Σε έναν κληρικό, τον Ουίλιαμ Κίνγκσλεϊ, ο Τέρνερ διηγήθηκε τι του είχε κοστίσει. Δεν τον ζωγράφισα για να γίνει κατανοητός, είπε, αλλά ήθελα να δείξω πώς είναι μια τέτοια σκηνή. Έβαλα τους ναύτες να με δέσουν στο κατάρτι για να την παρατηρήσω. Έμεινα δεμένος τέσσερις ώρες και δεν περίμενα να γλιτώσω, αλλά ένιωθα υποχρεωμένος να την καταγράψω αν γλίτωνα. Και πρόσθεσε: και κανείς δεν είχε δικαίωμα να του αρέσει ο πίνακας.

Είναι υπέροχη ιστορία, και ίσως δεν είναι αληθινή. Ο κατάλογος της ίδιας της Τέιτ σημειώνει ότι δεν είναι γνωστό κανένα πλοίο με το όνομα Άριελ που να χάθηκε ή να έπεσε σε καταιγίδα τα χρόνια πριν από το 1842, ή να εκτελούσε τότε δρομολόγια από το Χάριτς. Μια εκδοχή λέει ότι ο Τέρνερ το μπέρδεψε με το Φέρι, που έφυγε από το Χάριτς τον Νοέμβριο του 1840 και βυθίστηκε με όλο το πλήρωμα. Ένας άλλος μελετητής επισήμανε ότι το δέσιμο στο κατάρτι μοιάζει ύποπτα με ιστορίες που είχαν ήδη ειπωθεί για έναν παλαιότερο θαλασσογράφο, τον Ζοζέφ Βερνέ. Ίσως ο Τέρνερ να ήταν απλώς στο Μάργκεϊτ και να έβλεπε από τη στεριά.

Οι κριτικοί τον κατακεραύνωσαν. Κάποιος τον είπε σαπουνάδα και ασβέστη, και ο Ράσκιν θυμόταν τον Τέρνερ καθισμένο δίπλα στο τζάκι μετά το δείπνο να μουρμουρίζει: σαπουνάδα και ασβέστης, τι θέλουν επιτέλους, αναρωτιέμαι πώς φαντάζονται τη θάλασσα, μακάρι να βρίσκονταν μέσα της. Το περιοδικό Αθινίουμ έγραψε ότι ο Τέρνερ είχε επιλέξει να ζωγραφίσει με κρέμα ή σοκολάτα, κρόκο αυγού ή ζελέ φραγκοστάφυλου, και ότι το πού βρισκόταν το ατμόπλοιο και ποια ήταν τα σήματα ήταν ζητήματα που ξεπερνούσαν την αντίληψή του. Το περιοδικό Αρτ Γιούνιον πρότεινε να περιμένουμε να καθαρίσει η καταιγίδα πριν επιχειρήσει κανείς να περιγράψει περαιτέρω το σκάφος, και πρόσθεσε: όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο.

Η απάντηση του Ράσκιν, στους Σύγχρονους ζωγράφους, ήταν ότι πρόκειται για μία από τις μεγαλειωδέστερες αποδόσεις της κίνησης της θάλασσας, της ομίχλης και του φωτός που έγιναν ποτέ σε καμβά, ακόμη και από τον Τέρνερ. Φυσικά και δεν τον κατάλαβαν, έγραψε. Τα καλύτερα έργα του δεν τα καταλαβαίνουν ποτέ.

Στάση 2 από 5 · Κύριος όροφος, αίθουσα 8 (Art for the Crowd 1815–1905)

Αθλητής σε πάλη με πύθωνα

Φρέντερικ, λόρδος Λέιτον · 1877 · Μπρούντζος, 1746 × 984 × 1099 χιλ., 290 κιλά

Προσέξτε

  • Η επιφάνεια. Η Νέα Γλυπτική ήταν νατουραλισμός που επεξεργαζόταν μέσα από το πλάσιμο, γι’ αυτό τα πλευρά, οι τένοντες και η ένταση στους ώμους διαβάζονται σαν σώμα που σηκώνει βάρος και όχι σαν ιδανικό διάγραμμα.
  • Οι σπείρες του πύθωνα, και το ότι ξεκολλούν εντελώς από το σώμα και κατεβαίνουν ως τη βάση. Η χύτευση με τη μέθοδο του χαμένου κεριού επέτρεψε στον Λέιτον να κρατήσει τόσες εσοχές και παρ’ όλα αυτά να διατηρήσει κοφτερά τα λέπια.
  • Η πλάτη. Το γλυπτό είναι ελεύθερο και σε φυσικό μέγεθος, ύψους 1.746 χιλιοστών, γι’ αυτό κάντε τον γύρο του: η στρέψη της σπονδυλικής στήλης λέει περισσότερα από την μπροστινή όψη.
Κείμενο (2:13)

Είναι από μπρούντζο, σε φυσικό μέγεθος, και ζυγίζει 290 κιλά, κάτι που δεν θα το μαντεύατε από τον τρόπο που μοιάζει να κινείται. Ένας γυμνός άντρας έχει έναν πύθωνα τυλιγμένο γύρω του από τον ώμο ως τον αστράγαλο. Κρατά τον λαιμό του φιδιού και με τα δύο χέρια και σπρώχνει το κεφάλι του μακριά από το δικό του, ενώ το βάρος του πηγαίνει προς την άλλη πλευρά, στο πίσω πόδι, που το έχει στηρίξει γερά.

Κάντε τον γύρο του πριν κάνετε οτιδήποτε άλλο. Γι’ αυτό φτιάχτηκε. Ο Λέιτον το έκανε ελεύθερο γλυπτό, για να διαβάζεται από κάθε γωνία, και από πίσω η στρέψη της σπονδυλικής στήλης σας λέει περισσότερα απ’ ό,τι η μπροστινή πλευρά.

Ο Φρέντερικ Λέιτον ήταν ζωγράφος αλλά και γλύπτης, το Λουτρό της Ψυχής του κρέμεται στην ίδια αυτή αίθουσα, και αυτό είναι ένα από τα μόλις δύο γλυπτά σε φυσικό μέγεθος που έκανε ποτέ. Και στα δύο τον βοήθησε στο πλάσιμο ο Τόμας Μπροκ. Η Τέιτ μιλά ευθέως για τη φιλοδοξία του: στο θέμα και στην κλίμακα, το έργο προοριζόταν ως πρόκληση προς το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα, το κλασικό γλυπτό με τους τρεις άντρες που τους συνθλίβουν θαλάσσια φίδια.

Αυτό που ξεκίνησε ήταν μεγαλύτερο από έναν μπρούντζο. Ο Λέιτον θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές αυτού που έγινε γνωστό στη Βρετανία ως Νέα Γλυπτική, μιας προσέγγισης που εξακολουθούσε να κοιτάζει τα κλασικά πρότυπα, αλλά επικεντρωνόταν στον νατουραλισμό του σώματος, όπως αποδίδεται μέσα από την επιφάνεια. Κοιτάξτε λοιπόν την επιφάνεια. Τα πλευρά. Τον τένοντα πίσω από το γόνατο. Τον τρόπο που ο μυς μαζεύεται στον ώμο, εκεί που τραβά το φίδι. Χυτεύτηκε με τη μέθοδο του χαμένου κεριού, που κατά την Τέιτ επέτρεψε αυτή την ακρίβεια, και γι’ αυτό τα λέπια μένουν κοφτερά ακόμη κι εκεί όπου οι σπείρες ξεφεύγουν από το σώμα.

Πέρασε στο έθνος το 1877, δωρεά των διαχειριστών του Κληροδοτήματος Τσάντρι. Ο σερ Φράνσις Τσάντρι ήταν κι ο ίδιος γλύπτης και άφησε μια περιουσία της οποίας τα έσοδα θα αγόραζαν πίνακες και γλυπτά φτιαγμένα στη Βρετανία, ειδικά για να ενθαρρυνθεί μια εθνική συλλογή βρετανικής τέχνης. Το ταμείο το διαχειρίζεται η Βασιλική Ακαδημία, και τα αρχεία της Τέιτ τοποθετούν την πρώτη αγορά με χρήματα Τσάντρι την ίδια εκείνη χρονιά, το 1877, μετά τον θάνατο της λαίδης Τσάντρι. Ως τη δεκαετία του 1920, τα χρήματα του Τσάντρι ήταν ο κύριος πόρος για τις αγορές αυτής της πινακοθήκης. Επί τέσσερις δεκαετίες, ένα μεγάλο μέρος απ’ όσα αγόραζε η Βρετανία για τον εαυτό της προερχόταν από τη διαθήκη ενός νεκρού γλύπτη.

Στάση 3 από 5 · Κύριος όροφος, αίθουσα 8 (Art for the Crowd 1815–1905)

Η Κυρία του Σάλοτ

Τζον Ουίλιαμ Γουότερχαουζ · 1888 · Λάδι σε μουσαμά, 1530 × 2000 χιλ.

Προσέξτε

  • Το δεξί της χέρι στην αλυσίδα, χαμηλά στην πλώρη της βάρκας. Όλος ο πίνακας είναι η στιγμή που την αφήνει.
  • Τα τρία κεριά στημένα στην πλώρη μπροστά σε έναν εσταυρωμένο. Τα δύο έχουν ήδη σβήσει· το ένα καίει ακόμη.
  • Το ύφασμα που κρέμεται από την κουπαστή. Είναι το υφαντό της, και μέσα του είναι υφασμένος ο Λάνσελοτ: ο άντρας που δεν της επιτρεπόταν να κοιτάξει, που ταξιδεύει μαζί της με το ρεύμα του ποταμού.
  • Τα πουλιά που πετούν χαμηλά πάνω από το νερό αριστερά, και ο άνεμος στα μαλλιά της. Η Τέιτ διαβάζει και τα δύο ως οιωνούς· ο άνεμος είναι αυτός που έσβησε τα κεριά.
Κείμενο (2:13)

Όλα εδώ αφορούν ένα χέρι που αφήνει μια αλυσίδα. Βρείτε το πρώτα: το δεξί της χέρι, χαμηλά στην πλώρη της βάρκας, ακουμπισμένο στους κρίκους.

Ο Τένισον δημοσίευσε το ποίημα το 1832. Μια γυναίκα ζει μόνη σε έναν πύργο, σε ένα νησί που λέγεται Σάλοτ, πάνω σε ένα ποτάμι που κατεβαίνει προς το Κάμελοτ, το κάστρο του βασιλιά Αρθούρου. Πάνω της βαραίνει μια κατάρα που κανείς δεν της εξηγεί ποτέ. Δεν της επιτρέπεται να κοιτάξει τον κόσμο κατευθείαν. Μπορεί να τον βλέπει μόνο ως είδωλο σε έναν καθρέφτη, και υφαίνει ό,τι βλέπει. Ύστερα περνά καβάλα ο Λάνσελοτ, και εκείνη κοιτάζει. Ο καθρέφτης ραγίζει από άκρη σε άκρη. Κατεβαίνει στο νερό, βρίσκει μια βάρκα, αφήνει την αλυσίδα, και το πλατύ ρεύμα την παίρνει προς το Κάμελοτ, ενώ τραγουδά το τελευταίο της τραγούδι, και πεθαίνει πριν φτάσει.

Ο Γουότερχαουζ διάλεξε το δευτερόλεπτο που την αφήνει, και έστησε γύρω της τα τεκμήρια σαν μικρό ιερό στην πλώρη: έναν εσταυρωμένο και τρία κεριά. Τα δύο έχουν ήδη σβήσει. Το ένα καίει ακόμη. Κοιτάξτε τώρα το ύφασμα που κρέμεται από την κουπαστή. Είναι το υφαντό της, και μέσα του είναι ο Λάνσελοτ, υφασμένος με κλωστή, να κατεβαίνει μαζί της το ποτάμι.

Τίποτε άλλο στον πίνακα δεν είναι διακοσμητικό. Αριστερά, πουλιά πετούν χαμηλά πάνω από το νερό. Ο άνεμος είναι στα μαλλιά της, και είναι ο ίδιος άνεμος που πήρε τα κεριά. Η λεζάντα της Τέιτ στην αίθουσα λέει ότι τα πουλιά είναι σπιτοχελίδονα και η συντομότερη λεζάντα στον ιστότοπο τα λέει χελιδόνια· όπως και να ’χει, είναι εκεί για να σας πουν πώς τελειώνει αυτή η ιστορία.

Το τοπίο είναι παράξενα αληθινό για θρύλο. Ο πίνακας γεννήθηκε σε μια σύντομη περίοδο που ο Γουότερχαουζ ζωγράφιζε στο ύπαιθρο, και κανείς δεν έχει εντοπίσει ποτέ ποιο κομμάτι νερού είναι αυτό, αν και η οικογένεια πήγαινε συχνά στο Σόμερσετ και στο Ντέβον. Κατά την παράδοση, μοντέλο ήταν η σύζυγος του καλλιτέχνη. Ο βιογράφος του σημειώνει ότι ο Γουότερχαουζ είχε ένα αντίτυπο με τα άπαντα του Τένισον και είχε γεμίσει κάθε λευκή σελίδα του με σκίτσα με μολύβι για πίνακες.

Τη ζωγράφισε ξανά έξι χρόνια αργότερα, το 1894, σε μια εκδοχή που βρίσκεται σήμερα στο Λιντς και δείχνει την προηγούμενη στιγμή, όταν στρέφεται από τον καθρέφτη προς το παράθυρο και πέφτει η κατάρα. Αυτή εδώ είναι η εκδοχή του 1888, και ήρθε στο Μίλμπανκ με τον πιο άμεσο δυνατό τρόπο: ήταν ένας από τους αρχικούς πίνακες που χάρισε στο έθνος ο Χένρι Τέιτ, και από αυτή ακριβώς τη δωρεά γεννήθηκε και η πινακοθήκη γύρω σας.

Στάση 4 από 5 · Κύριος όροφος, αίθουσα 10 (Beauty as Protest 1845–1905)

Η αφύπνιση της συνείδησης

Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ · 1853 · Λάδι σε μουσαμά, 762 × 559 χιλ.

Προσέξτε

  • Ο καθρέφτης πίσω της. Είναι το μόνο σημείο του πίνακα όπου εμφανίζεται πραγματικά ο ηλιόλουστος κήπος που κοιτάζει επίμονα, και όλο το έργο στηρίζεται σε αυτόν.
  • Η γάτα κάτω από το τραπέζι, που έχει πιάσει ένα πουλί με σπασμένη φτερούγα. Το μπράτσο του άντρα γύρω της σχηματίζει το ίδιο σχήμα με το πόδι της γάτας.
  • Το πάτωμα: το πεταμένο γάντι του, ένα κουβάρι μπερδεμένο μαλλί από ένα ημιτελές κέντημα, και ένα πεσμένο φύλλο παρτιτούρας με τη μελοποίηση του Έντουαρντ Λιρ για το «Δάκρυα, μάταια δάκρυα» του Τένισον.
  • Η κορνίζα, που τη σχεδίασε ο Χαντ: ένα αστέρι πάνω από το κεφάλι της για την αποκάλυψη, και μια μπορντούρα με καμπάνες και καλέντουλες εναλλάξ, για την προειδοποίηση και τη θλίψη.
Κείμενο (2:28)

Μικρός πίνακας, τεράστιο επιχείρημα. Ξεκινήστε από τον καθρέφτη πίσω της, γιατί χωρίς αυτόν τίποτα από όλα αυτά δεν βγάζει νόημα. Ό,τι έχει καρφώσει το βλέμμα της, ένας κήπος, το φως της μέρας, ένα ανοιχτό παράθυρο, υπάρχει σε αυτόν τον καμβά μόνο ως εκείνο το είδωλο. Εσείς στέκεστε περίπου εκεί όπου είναι ο κήπος. Εκείνη κοιτάζει ίσια μέσα από εσάς μια ζωή που είχε κάποτε.

Ο Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ τον ζωγράφισε το 1853, και το δωμάτιο δεν το επινόησε: νοίκιασε ένα, στη Γούντμπαϊν Βίλα, στο νούμερο 7 της Άλφα Πλέις, στο Σεντ Τζονς Γουντ, ώστε κάθε αντικείμενο να είναι ακριβώς όπως έπρεπε. Ένας άντρας έχει εγκαταστήσει μια γυναίκα σε ένα σπίτι που πληρώνει εκείνος. Ήταν στο πιάνο με το τραγούδι του Τόμας Μουρ «Συχνά στη σιωπηλή νύχτα», η μελωδία της θύμισε κάτι, και σηκώνεται από τα γόνατά του στη μέση μιας νότας.

Ύστερα ο Χαντ γεμίζει το δωμάτιο με το μήνυμα που θέλει να διαβαστεί. Κάτω από το τραπέζι, μια γάτα έχει πιάσει ένα πουλί με σπασμένη φτερούγα, και το μπράτσο του άντρα γύρω της κάνει ακριβώς το σχήμα που κάνει το πόδι της γάτας. Στο πάτωμα, το πεταμένο γάντι του, ένα κουβάρι μπερδεμένο μαλλί από ένα ημιτελές κέντημα και ένα πεσμένο φύλλο με τη μελοποίηση του Έντουαρντ Λιρ για το «Δάκρυα, μάταια δάκρυα» του Τένισον. Στην ταπετσαρία, ένας Έρωτας κοιμάται ενώ τα πουλιά τρώνε τα σταφύλια και το σιτάρι, και πάνω στο πιάνο ένα ρολόι κλεισμένο κάτω από γυάλινο κώδωνα. Ο Χαντ σχεδίασε και την κορνίζα, και τη φόρτωσε κι αυτή με σύμβολα.

Κανείς δεν κατάλαβε το μήνυμα. Ο πίνακας προκάλεσε σκάνδαλο στη Βασιλική Ακαδημία το 1854, και ο Ράσκιν έγραψε στους «Τάιμς» τον Μάιο εκείνης της χρονιάς για να εξηγήσει τι σήμαινε, καταλήγοντας στον ποδόγυρο του φορέματός της. Ο ζωγράφος το δούλεψε κλωστή κλωστή, έγραψε, και έχει μέσα του μια ιστορία, αν σκεφτεί κανείς πόσο γρήγορα η αγνή λευκότητά του μπορεί να λερωθεί από τη σκόνη και τη βροχή.

Η γυναίκα είναι η Άνι Μίλερ. Ο Χαντ τη γνώρισε το 1850, όταν ήταν δεκαπέντε χρονών και δούλευε σε μπαρ, και η λεζάντα της ίδιας της Τέιτ λέει ότι ήλπιζε πως ο πίνακας θα την έπειθε για τους κινδύνους ακριβώς αυτού του είδους της εξάρτησης. Έγινε περιζήτητο μοντέλο των προραφαηλιτών και παντρεύτηκε έναν αριστοκράτη. Ούτε το πρόσωπό της εδώ είναι αυτό που ζωγράφισε αρχικά: το 1856 και το 1857 ο Χαντ το ξαναζωγράφισε, επειδή ο ιδιοκτήτης έβρισκε την αρχική έκφραση υπερβολικά πονεμένη. Κατά μία εκδοχή, αργότερα το μετάνιωσε.

Αν μπορείτε να δείτε πίσω από την κορνίζα στις πάνω γωνίες, υπάρχει γραφή πάνω στον ίδιο τον καμβά, στα τριγωνικά κομμάτια πάνω από την καμάρα. Είναι ο Χαντ, που αφήνει σημειώσεις για μελλοντικούς συντηρητές σχετικά με το βερνίκι που χρησιμοποίησε το 1864 και ξανά το 1886, και ζητά από όποιον έρθει μετά να αντιγράψει, παρακαλώ, τη σημείωση πριν ζωγραφίσει από πάνω.

Στάση 5 από 5 · Κύριος όροφος, αίθουσα 10 (Beauty as Protest 1845–1905)

Οφηλία

Σερ Τζον Έβερετ Μιλέ · 1851–1852 · Λάδι σε μουσαμά, 762 × 1118 χιλ.

Προσέξτε

  • Η παπαρούνα που επιπλέει κοντά στο δεξί της χέρι. Απ’ όλα τα λουλούδια που έβαλε ο Μιλέ στο νερό, αυτό είναι που σημαίνει θάνατο.
  • Η αλυσίδα από βιολέτες γύρω από τον λαιμό της, σύμβολο πίστης, αγνότητας ή πρόωρου θανάτου.
  • Το φόρεμα: ένα αληθινό αντίκα φόρεμα, όλο κεντημένο με ασημένια λουλούδια, που ο Μιλέ αγόρασε μεταχειρισμένο για τέσσερις λίρες και το θεώρησε ευκαιρία.
  • Το ανοιχτό της στόμα. Στον στίχο που απεικονίζεται τραγουδά ακόμη, γι’ αυτό δεν έχει πνιγεί ακόμη.
Κείμενο (3:14)

Συνήθως εδώ μαζεύεται κόσμος, οπότε περιμένετε ένα κενό και πλησιάστε: σε απόσταση ενός χεριού ο πίνακας παύει να είναι διάσημος και γίνεται ξανά η όχθη ενός αληθινού ποταμού.

Ο Μιλέ ζωγραφίζει λίγους στίχους από τον Άμλετ, εκείνους όπου η Γερτρούδη περιγράφει τον πνιγμό. Τα ρούχα της Οφηλίας απλώθηκαν πλατιά και, σαν γοργόνα, την κράτησαν για λίγο στην επιφάνεια, ώσπου τα ενδύματά της, βαριά απ’ όσο νερό είχαν πιει, τράβηξαν την καημένη από το μελωδικό της τραγούδι σε λασπερό θάνατο. Κοιτάξτε το στόμα της Οφηλίας. Είναι ανοιχτό. Στον στίχο που εικονογραφεί, τραγουδά ακόμη, γι’ αυτό δεν έχει πεθάνει ακόμη, και αυτό είναι το πιο άβολο πράγμα στον πίνακα.

Τον έφτιαξε σε δύο μισά, και πρώτα ήρθε το φόντο. Τον Ιούλιο του 1851 ο Μιλέ πήγε στο Γιούελ του Σάρεϊ και ζωγράφισε αυτή την όχθη φύλλο φύλλο, στο ύπαιθρο, στον ποταμό Χόγκσμιλ, επί μήνες. Έγραψε σε έναν φίλο ότι το μαρτύριό του ήταν χειρότερο από οτιδήποτε είχε ζήσει. Οι μύγες του Σάρεϊ, έλεγε, είναι πιο μυώδεις και έχουν ακόμη μεγαλύτερη ροπή να τρυπούν την ανθρώπινη σάρκα. Τον απείλησαν με κλήτευση επειδή μπήκε παράνομα σε ένα χωράφι και κατέστρεψε το σανό. Κινδύνευε να τον ρίξει ο αέρας στο νερό. Το να ζωγραφίζεις έναν πίνακα σε τέτοιες συνθήκες, κατέληγε, θα ήταν για έναν φονιά βαρύτερη τιμωρία από την κρεμάλα.

Η μορφή ήρθε μετά, στο εργαστήριο, και εκείνο το μισό της ιστορίας είναι χειρότερο. Μοντέλο ήταν η Ελίζαμπεθ Σίνταλ, καλλιτέχνιδα και ποιήτρια η ίδια, που αργότερα παντρεύτηκε τον Ροσέτι. Έμεινε ξαπλωμένη σε μια μπανιέρα γεμάτη νερό επί τέσσερις μήνες, φορώντας ένα αντίκα φόρεμα που ο Μιλέ είχε αγοράσει γι’ αυτόν τον σκοπό. Πραγματικά υπέροχο, έγραφε, όλο κεντημένο με ασημένια λουλούδια, και παλιό και βρόμικο όπως ήταν, του κόστισε τέσσερις λίρες. Το νερό το κρατούσαν ζεστό λάμπες κάτω από την μπανιέρα. Μια μέρα οι λάμπες έσβησαν. Η Σίνταλ άρπαξε ένα βαρύ κρυολόγημα, και ο πατέρας της απείλησε τον ζωγράφο με δικαστήριο, ώσπου εκείνος δέχτηκε να πληρώσει τους λογαριασμούς του γιατρού.

Και τώρα τα λουλούδια, που είναι ο λόγος να μείνετε εδώ περισσότερο απ’ όσο σκοπεύατε. Σχεδόν κάθε φυτό είναι σκόπιμο και βοτανικά ακριβές. Τα τριαντάφυλλα κοντά στο μάγουλό της και πάνω στο φόρεμα ίσως παραπέμπουν στον αδελφό της, τον Λαέρτη, που την αποκαλεί ρόδο του Μαΐου. Η ιτιά, η τσουκνίδα και η μαργαρίτα συμβολίζουν την προδομένη αγάπη, τον πόνο και την αθωότητα. Οι πανσέδες σημαίνουν μάταιη αγάπη. Η αλυσίδα από βιολέτες στον λαιμό της σημαίνει πίστη, ή αγνότητα, ή πρόωρο θάνατο, και ταιριάζουν και οι τρεις αναγνώσεις. Στο νερό επιπλέουν μη-με-λησμόνει. Και κοντά στο δεξί της χέρι υπάρχει μια παπαρούνα, που σημαίνει απλώς θάνατο.

Δεν ήταν η μόνη Οφηλία εκείνης της περιόδου: ο Άρθουρ Χιουζ εξέθεσε την ίδια χρονιά τη δική του εκδοχή της σκηνής του θανάτου της. Η σημερινή λεζάντα της Τέιτ διαβάζει τον πίνακα ως επιχείρημα και όχι ως θρήνο: ως κριτική στη βικτωριανή συνήθεια να κανονίζονται γάμοι για χρήμα και κοινωνική θέση, φτιαγμένη σε έναν κύκλο όπου η Σίνταλ και οι άλλες γυναίκες της εργατικής τάξης που μπήκαν σε αυτόν αμφισβητούσαν ακριβώς αυτές τις προσδοκίες.

Και ήρθε εδώ από τον συντομότερο δυνατό δρόμο. Η Οφηλία ήταν ένας από τους εξήντα πέντε πίνακες που χάρισε στο έθνος ο ζαχαροβιομήχανος Χένρι Τέιτ, μαζί με τον Γουότερχαουζ μπροστά στον οποίο στεκόσασταν πριν από δέκα λεπτά. Ύστερα ο Τέιτ πλήρωσε για να χτιστεί η πινακοθήκη όπου στέκεστε τώρα, που άνοιξε το 1897 στη θέση των παλιών φυλακών του Μίλμπανκ. Δύο από τους πίνακές του έγιναν δύο από τα πιο αγαπημένα πράγματα στο κτίριο, και στους δύο μια γυναίκα κατεβαίνει με το ρεύμα ενός ποταμού.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στην Τέιτ Μπρίτεν.

Πέντε έργα, και αυτή η σελίδα τα εξάντλησε. Μόνο η Πτέρυγα Κλορ έχει εκατοντάδες έργα του Τέρνερ: φωτογραφίστε ένα, ή έναν Μπλέικ στο μέγεθος καρτ ποστάλ, ή μια λεζάντα που δεν διαβάζεται πίσω από το σχοινί, και η εφαρμογή απαντά φωναχτά όσο στέκεστε εκεί.

Ποια ήταν το μοντέλο για την Οφηλία;Τον έδεσαν πράγματι τον Τέρνερ σε κατάρτι;Τι σημαίνει η γάτα;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Millbank, London SW1P 4RG. Η είσοδος από την πλευρά του Μίλμπανκ είναι κλειστή ως το 2027, όσο κατασκευάζεται ο κήπος Clore Garden, οπότε όλοι μπαίνουν από την είσοδο Manton (Manton Entrance) στην Atterbury Street, στο πλάι του κτιρίου· είναι χωρίς σκαλιά και οδηγεί στον κάτω όροφο (Lower Floor).

Ο πλησιέστερος σταθμός του μετρό είναι το Pimlico, στη γραμμή Victoria, περίπου 600 μέτρα μακριά, δηλαδή οκτώ λεπτά με τα πόδια κατά την Τέιτ. Το Vauxhall, επίσης στη γραμμή Victoria, απέχει περίπου 850 μέτρα και είναι ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός. Το λεωφορείο 87 σταματά στο Millbank, τα 88 και C10 στην John Islip Street και τα 2, 36, 185 και 436 στη Vauxhall Bridge Road. Το σκάφος Tate to Tate RB2 εκτελεί δρομολόγια κάθε 30 λεπτά από την προβλήτα Millbank Pier προς την Τέιτ Μόντερν στο Bankside.

02

Εισιτήρια

  • Η είσοδος στη συλλογή είναι δωρεάν για όλους και δεν χρειάζεται κράτηση. Οι εκθέσεις έχουν εισιτήριο, και η Τέιτ συνιστά να τις κλείνετε από πριν, αν και μερικά εισιτήρια μπορεί να διατίθενται στην πόρτα.
  • Οι πόρτες ανοίγουν στις 10:00 και κλείνουν στις 18:00 κάθε μέρα· οι τελευταίοι επισκέπτες μπαίνουν στις 17:30, και οι αίθουσες αρχίζουν να κλείνουν στις 17:50. Κλείνει μόνο στις 24, 25 και 26 Δεκεμβρίου.
  • Εδώ είναι η Τέιτ Μπρίτεν στο Μίλμπανκ, όχι η Τέιτ Μόντερν στο Bankside. Αν θέλετε και τις δύο την ίδια μέρα, το σκάφος RB2 πηγαίνει απευθείας από τη μία προβλήτα στην άλλη κάθε 30 λεπτά.
  • Η Τέιτ λέει ότι η πινακοθήκη είναι πιο ήσυχη στην αρχή και στο τέλος της μέρας. Τσάντες μεγαλύτερες από χειραποσκευή δεν επιτρέπονται στο κτίριο, η γκαρνταρόμπα είναι δωρεάν και οι πληρωμές γίνονται μόνο ηλεκτρονικά, χωρίς μετρητά.
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Οι σελίδες επίσκεψης της Τέιτ Μπρίτεν δεν αναφέρουν κανέναν ηχητικό ξεναγό επί πληρωμή για τη συλλογή. Όσα αναφέρουν είναι δωρεάν: ξεναγήσεις με εθελοντές σε μέρος της πινακοθήκης τις περισσότερες μέρες στις 12:00, 13:00, 14:00 και 15:00, διάρκειας περίπου 45 λεπτών, με αφετηρία την κορυφή της σκάλας της Ροτόντας, καθώς και δωρεάν ηχογραφήσεις ακουστικής περιγραφής, φτιαγμένες κυρίως για τυφλούς επισκέπτες και επισκέπτες με μειωμένη όραση. Οι εκθέσεις με εισιτήριο μπορεί να έχουν δικό τους ξεναγό επί πληρωμή: η έκθεση για τον Τζέιμς Μακνίλ Γουίσλερ πουλά ηχητική ξενάγηση για κινητό στις 5 λίρες, την οποία προσθέτετε κατά την κράτηση. Οι δικές μας πέντε στάσεις δεν κοστίζουν επίσης τίποτα, αλλά φτάνουν μόνο σε μια χούφτα από τις αρκετές εκατοντάδες έργα στους τοίχους· όλα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η εφαρμογή Chiaro.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Τέιτ Μπρίτεν;

Τον διαβάζετε αυτή τη στιγμή: πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν από αυτή τη σελίδα, με τα κείμενά τους, χωρίς να χρειάζεται λήψη. Πέρα από αυτές τις πέντε, φωτογραφίστε οποιοδήποτε έργο στο κτίριο με την εφαρμογή Chiaro, και θα σας μιλήσει γι’ αυτό ακριβώς το έργο.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Τέιτ Μπρίτεν;

Για τη συλλογή δεν υπάρχει. Οι σελίδες της Τέιτ Μπρίτεν δεν αναφέρουν ηχητικό ξεναγό επί πληρωμή για τις μόνιμες εκθέσεις· αναφέρουν δωρεάν ξεναγήσεις με εθελοντές, τις περισσότερες μέρες στις 12:00, 13:00, 14:00 και 15:00, διάρκειας περίπου 45 λεπτών η καθεμιά, από την κορυφή της σκάλας της Ροτόντας, και δωρεάν ηχογραφήσεις ακουστικής περιγραφής για τυφλούς επισκέπτες και επισκέπτες με μειωμένη όραση. Με τις εκθέσεις με εισιτήριο είναι αλλιώς: η έκθεση για τον Τζέιμς Μακνίλ Γουίσλερ πουλά ηχητική ξενάγηση για κινητό στις 5 λίρες, που την προσθέτετε όταν κάνετε κράτηση.

Είναι δωρεάν η Τέιτ Μπρίτεν;

Ναι. Η είσοδος στη συλλογή είναι δωρεάν για όλους και δεν χρειάζεται κράτηση, και αυτό ισχύει και για τα πέντε έργα αυτής της σελίδας και για όλη την έκθεση του Τέρνερ στην Πτέρυγα Κλορ. Εισιτήριο έχουν μόνο οι περιοδικές εκθέσεις, και η Τέιτ συνιστά να τις κλείνετε από πριν.

Πού βρίσκεται η Οφηλία στην Τέιτ Μπρίτεν;

Στον κύριο όροφο, στην αίθουσα 10, στην ενότητα Beauty as Protest 1845–1905 (Η ομορφιά ως διαμαρτυρία). Η αφύπνιση της συνείδησης του Χαντ κρέμεται στην ίδια αίθουσα. Η Τέιτ αλλάζει συχνά τη διάταξη της συλλογής της και δημοσιεύει την τρέχουσα αίθουσα στη σελίδα κάθε έργου, οπότε κοιτάξτε εκεί αν δεν τη βρίσκετε.

Είναι η Τέιτ Μπρίτεν το ίδιο με την Τέιτ Μόντερν;

Όχι, και ο κόσμος τις μπερδεύει συνεχώς. Η Τέιτ Μπρίτεν βρίσκεται στο Μίλμπανκ, στο Ουέστμινστερ, και φιλοξενεί την εθνική συλλογή βρετανικής τέχνης, μαζί με το κληροδότημα του Τέρνερ και τους προραφαηλίτες. Η Τέιτ Μόντερν βρίσκεται στο Bankside, στην άλλη όχθη του Τάμεση. Το σκάφος Tate to Tate RB2 πηγαίνει από τη μία προβλήτα στην άλλη κάθε 30 λεπτά.

Πότε είναι κλειστή η Τέιτ Μπρίτεν;

Είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 10:00 ως τις 18:00· οι πόρτες σταματούν να δέχονται επισκέπτες στις 17:30. Δεν υπάρχει εβδομαδιαία ημέρα αργίας. Πέρα από αυτό, κλείνει μόνο στις 24, 25 και 26 Δεκεμβρίου.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Τέιτ Μπρίτεν.