Εθνική Πινακοθήκη · Λονδίνο · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Εθνικής Πινακοθήκης,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε πίνακες, πέντε αίθουσες, τίποτα για εγκατάσταση. Για τους άλλους χίλιους που κρέμονται σε αυτούς τους τοίχους αναλαμβάνει η εφαρμογή Chiaro, με μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.
Το πορτρέτο των Αρνολφίνι
Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει την Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Πέντε πίνακες σε έναν όροφο, με τη σειρά που το κτίριο αφηγείται σήμερα την ιστορία του. Ξεκινάτε στην Πτέρυγα Σέινσμπερι με το Πορτρέτο των Αρνολφίνι του βαν Άικ στην αίθουσα 52, δίπλα στην Παναγία των βράχων του Λεονάρντο στην αίθουσα 51. Περνάτε στο κεντρικό κτίριο για τους Πρέσβεις του Χολμπάιν στην αίθουσα 4, και μετά προχωράτε τρεις αιώνες μπροστά, στην Εκτέλεση της λαίδης Τζέιν Γκρέι του Ντελαρός στην αίθουσα 38 και στο Μαχητικό Τεμεραίρ του Τέρνερ στην αίθουσα 40. Περίπου δεκατρία λεπτά ήχου, και μία ώρα και ένα τέταρτο με τα πόδια, αν πραγματικά σταματήσετε και κοιτάξετε.
Τα στοιχεία καταλόγου, οι αριθμοί αιθουσών και οι χρονολογίες εδώ προέρχονται από τις σελίδες των ίδιων των πινάκων στον ιστότοπο της Εθνικής Πινακοθήκης, nationalgallery.org.uk, και για το καθένα υπάρχει και δεύτερη πηγή. Στην Πινακοθήκη γίνονται οικοδομικές εργασίες και οι πίνακες αλλάζουν αίθουσα, οπότε αν η λεζάντα στον τοίχο λέει κάτι άλλο, πιστέψτε τη λεζάντα και γράψτε μας.
Στάση 1 από 5 · Αίθουσα 52, Πτέρυγα Σέινσμπερι, επίπεδο 2
Το πορτρέτο των Αρνολφίνι
Γιαν βαν Άικ · 1434 · Λάδι σε ξύλο (πιθανότατα βελανιδιά), 82,2 × 60 εκ.
Προσέξτε
- Ο καθρέφτης στον πίσω τοίχο. Δέκα μετάλλια γύρω από το πλαίσιο έχουν σκηνές από τον θάνατο του Χριστού, και το κυρτό γυαλί καθρεφτίζει δύο άντρες που στέκονται εκεί που στέκεστε εσείς.
- Ο πολυέλαιος. Ένα κερί είναι αναμμένο κι ένα σβησμένο, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο κόσμος ακόμη διαφωνεί για το τι σκοπό είχε αυτός ο πίνακας.
- Η σκιά του μπροστινού ποδιού του σκύλου. Δίπλα της, πατημένο στο χρώμα, είναι το αποτύπωμα του αντίχειρα του βαν Άικ.
- Τα πορτοκάλια, ένα στο περβάζι κι άλλα στο σεντούκι από κάτω. Τόσο ακριβά εισαγόμενα φρούτα έλεγαν πόσα χρήματα είχε το σπίτι.
Κείμενο (2:42)
Ογδόντα δύο εκατοστά επί εξήντα, πάνω σε ξύλο βελανιδιάς, και κάθε του σημείο κάνει κάποια δουλειά. Δώστε στον εαυτό σας μια στιγμή πριν αρχίσετε να διαβάζετε τα αντικείμενα, γιατί το ζητούμενο είναι το δωμάτιο. Είναι μια αίθουσα υποδοχής στη Μπριζ το 1434, ζωγραφισμένη σαν να σήκωσε ο Γιαν βαν Άικ τον έναν τοίχο και να σας ζήτησε να σταθείτε στο κενό.
Ο άντρας είναι σχεδόν σίγουρα ο Τζοβάνι ντι Νικολάο ντι Αρνολφίνι, Ιταλός έμπορος από τη Λούκα που εμπορευόταν στη Μπριζ και εκείνη τη χρονιά πλησίαζε τα σαράντα. Η γυναίκα είναι μάλλον η δεύτερη σύζυγός του, και κανείς δεν ξέρει το όνομά της. Για πολύ καιρό ο πίνακας διαβαζόταν ως γάμος, ένα συμβόλαιο γάμου ζωγραφισμένο με λάδι. Η Εθνική Πινακοθήκη δεν τον διαβάζει πια έτσι, αν και καταλαβαίνετε πώς ξεκίνησε η διαφωνία: το υψωμένο χέρι, οι ενωμένες παλάμες, το μικρό τεριέ που συμβολίζει την πίστη.
Τώρα ο καθρέφτης. Κρέμεται ακριβώς στο κέντρο του πίσω τοίχου, και το κυρτό του γυαλί καταπίνει όλο το δωμάτιο και σας το επιστρέφει καμπυλωμένο. Στην πόρτα πίσω σας μπαίνουν δύο άντρες, ο ένας με σηκωμένο χέρι. Γύρω από το πλαίσιο υπάρχουν δέκα μικροσκοπικά μετάλλια με σκηνές από τον θάνατο του Χριστού. Και ακριβώς από πάνω, με καλλιγραφικά λατινικά γράμματα που ταιριάζουν περισσότερο σε νομικό έγγραφο παρά σε πίνακα, ο βαν Άικ έγραψε: Ο Γιαν βαν Άικ ήταν εδώ. 1434. Όχι «ζωγράφισε αυτό». «Ήταν εδώ».
Πολλά από όσα μοιάζουν με απλή παρατήρηση δεν είναι. Ο πολυέλαιος δεν χωράει στον χώρο όπου φαίνεται να κρέμεται. Τζάκι δεν υπάρχει. Το κρεβάτι είναι πολύ κοντό και ο καθρέφτης αδύνατα μεγάλος. Υπέρυθρες φωτογραφίες δείχνουν ότι ο βαν Άικ σχεδίασε πρώτα τις μορφές, τα έπιπλα και την αρχιτεκτονική, και πρόσθεσε μόλις σε προχωρημένο στάδιο το σκυλί, τον πολυέλαιο, την καρέκλα, τις χάντρες από κεχριμπάρι και τα πεταμένα, λασπωμένα ξυλοπάπουτσα. Έδωσε επίσης στον άντρα μικρότερο κεφάλι και καλύτερες αναλογίες απ’ ό,τι είχε στο προσχέδιο.
Δύο πράγματα να ελέγξετε με τα μάτια σας. Ο πολυέλαιος έχει ένα αναμμένο κερί κι ένα σβησμένο. Και η γυναίκα δεν είναι έγκυος. Κρατά μπροστά της μια αγκαλιά ακριβό πράσινο μάλλινο ύφασμα, όπως έκαναν οι γυναίκες με ένα φόρεμα τόσο βαρύ.
Ο πίνακας έκανε πολύ δρόμο ώσπου να φτάσει σε αυτόν τον τοίχο. Ανήκε στη Μαργαρίτα της Αυστρίας, πέρασε μετά στη βασιλική συλλογή της Ισπανίας, και ως το 1816 βρισκόταν στο Λονδίνο, στα χέρια ενός Σκοτσέζου συνταγματάρχη, του Τζέιμς Χέι, που έλεγε ότι τον ερωτεύτηκε όσο ανάρρωνε στις Βρυξέλλες από ένα τραύμα που είχε πάθει στο Βατερλώ. Τον πρόσφερε στον Πρίγκιπα Αντιβασιλέα, που τον κράτησε δοκιμαστικά στο Κάρλτον Χάουζ για δύο χρόνια και μετά τον επέστρεψε. Το 1842 η Εθνική Πινακοθήκη τον αγόρασε για εξακόσιες λίρες. Ήταν ο πρώτος πίνακας από τις Κάτω Χώρες που απέκτησε ποτέ η Πινακοθήκη, και αν κοιτάξετε τη σκιά του μπροστινού ποδιού του σκύλου, βλέπετε το αποτύπωμα του αντίχειρα του βαν Άικ, πατημένο στο χρώμα όσο ήταν ακόμη νωπό.
Στάση 2 από 5 · Αίθουσα 51, Πτέρυγα Σέινσμπερι, επίπεδο 2
Η Παναγία των βράχων
Λεονάρντο ντα Βίντσι · Περίπου 1491/2-9 και 1506-8 · Λάδι σε ξύλο (λεύκα, επιβεβαιωμένο με ανάλυση), 189,5 × 120 εκ.
Προσέξτε
- Ο λεπτός επιχρυσωμένος σταυρός από καλάμι κάτω από το μπράτσο του παιδιού αριστερά. Από αυτόν καταλαβαίνετε ότι είναι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ότι το σταυροπόδι μωρό δεξιά είναι ο Χριστός.
- Οι κρόταφοι της Παναγίας και η ράχη της μύτης της, όπου τα περιγράμματα διαλύονται στη σκιά αντί να τελειώνουν σε γραμμή. Αυτό το μαλάκωμα είναι το σφουμάτο.
- Τα λουλούδια κάτω αριστερά. Ο Λεονάρντο σχεδίαζε φυτά με επιστημονική ακρίβεια όλη του τη ζωή, κι αυτά δεν ανήκουν σε κανένα υπαρκτό είδος.
- Τα φωτοστέφανα: λεπτές σαν τρίχα χρυσές ελλείψεις πάνω από κάθε κεφάλι εκτός από του αγγέλου.
Κείμενο (2:25)
Ο πίνακας στέκεται σε βάθρο αντί να κρέμεται στον τοίχο, και αυτό γίνεται σκόπιμα. Ήταν το κεντρικό τμήμα ενός πίνακα ιερού, και η Πινακοθήκη τού έδωσε ξανά περίπου το ύψος που θα είχε πάνω από την αγία τράπεζα, ώστε να κοιτάτε ψηλά μέσα στη σπηλιά όπως κάποτε οι πιστοί στο Μιλάνο.
Τέσσερις μορφές γονατίζουν σε μια σπηλιά. Η Παναγία στη μέση, αριστερά ο μικρός Ιωάννης ο Βαπτιστής με έναν λεπτό επιχρυσωμένο σταυρό από καλάμι κάτω από το μπράτσο του, δεξιά ο μικρός Χριστός, καθισμένος σταυροπόδι, με το χέρι υψωμένο σε ευλογία, και ένας άγγελος που τον στηρίζει από πίσω. Αν δεν ξεχωρίζετε ποιο μωρό είναι ποιο, ο σταυρός σάς το λέει.
Υπάρχουν δύο πίνακες με αυτή τη σύνθεση. Ο πρώτος είναι στο Λούβρο. Αυτός είναι ο δεύτερος, φτιαγμένος για την ίδια παραγγελία του Μιλάνου, και η πιο καθαρή διαφορά είναι ο άγγελος, που εδώ κοιτάζει κάτω και δεν δείχνει με το δάχτυλο. Το συμβόλαιο υπογράφηκε τον Απρίλιο του 1483 ανάμεσα στον Λεονάρντο, τους αδελφούς ντε Πρέντις και την Αδελφότητα της Άμωμης Σύλληψης του ναού του Σαν Φραντσέσκο Γκράντε. Ο πάπας είχε εγκρίνει τη γιορτή αυτή μόλις το 1477. Το θέμα ήταν τόσο καινούργιο που δεν υπήρχε καθιερωμένος τρόπος να ζωγραφιστεί, κι έτσι ο Λεονάρντο ήταν ελεύθερος να επινοήσει έναν. Και επινόησε μια υγρή, αρχέγονη σπηλιά.
Οι εργασίες συντήρησης δείχνουν ότι ζωγράφισε αυτή την εκδοχή σε τρεις φάσεις, μέσα σε περίπου δεκαπέντε χρόνια. Μάλλον ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1490 με το διάφανο μανίκι του αγγέλου. Λίγα χρόνια αργότερα γύρισε το κεφάλι του μικρού Χριστού από τρία τέταρτα σε καθαρό προφίλ. Το 1499 έφυγε από το Μιλάνο για τη Φλωρεντία για να γλιτώσει από τη γαλλική εισβολή, και το 1506 τον κάλεσαν πίσω να τελειώσει τη δουλειά. Τότε πρόσθεσε στον ουρανό το στρώμα ουλτραμαρίν που απαιτούσε ρητά το αρχικό συμβόλαιο.
Δύο πράγματα να δείτε από κοντά. Οι κρόταφοι της Παναγίας και η ράχη της μύτης της: τα περιγράμματα δεν τελειώνουν σε γραμμή, διαλύονται στη σκιά. Αυτό το μαλάκωμα ονομάστηκε αργότερα σφουμάτο, από την ιταλική λέξη για το «γίνομαι καπνός». Μετά τα λουλούδια κάτω αριστερά. Ο Λεονάρντο γέμιζε τετράδια με ακριβείς βοτανικές μελέτες, κι όμως αυτά τα φυτά δεν ανήκουν σε κανένα υπαρκτό είδος. Τα διασταύρωσε και τα επινόησε, και τα έβαλε ανάμεσα σε κωνικούς βράχους που μοιάζουν να έχουν μόλις ξεπροβάλει από τη γη.
Κάποια σημεία μοιάζουν ημιτελή από κοντά. Μάλλον σκόπιμα, για να σταθεί το μάτι σας εκεί που θέλει εκείνος. Η Εθνική Πινακοθήκη αγόρασε τον πίνακα το 1880 από τον κόμη του Σάφολκ, και το 2010 βγήκε από μια συντήρηση δύο χρόνων.
Στάση 3 από 5 · Αίθουσα 4, επίπεδο 2
Οι πρέσβεις
Χανς Χολμπάιν ο Νεότερος · 1533 · Λάδι σε ξύλο (βαλτική/πολωνική βελανιδιά, επιβεβαιωμένο με ανάλυση), 207 × 209,5 εκ.
Προσέξτε
- Η γκρίζα κηλίδα στο πάτωμα. Σταθείτε στην κάτω δεξιά γωνία του πίνακα, κοντά στον τοίχο, κοιτάξτε πίσω κατά μήκος της επιφάνειας, και γίνεται κρανίο.
- Η πάνω αριστερή γωνία, όπου η πράσινη κουρτίνα είναι τραβηγμένη λίγα εκατοστά από έναν ασημένιο εσταυρωμένο που εύκολα σας ξεφεύγει εντελώς.
- Το λαούτο με τη μία σπασμένη χορδή, και δίπλα του μια θήκη φτιαγμένη για πέντε φλάουτα που έχει μέσα τέσσερα.
- Η κάτω υδρόγειος. Βρείτε το Πολισί, το χωριουδάκι της Καμπανίας όπου ο Ντεντβίλ είχε τον πύργο του και όπου ο πίνακας κρεμόταν για αιώνες.
Κείμενο (2:30)
Πριν κοιτάξετε οτιδήποτε άλλο, πηγαίνετε στην κάτω δεξιά γωνία του πίνακα, σταθείτε κοντά στον τοίχο και κοιτάξτε πίσω κατά μήκος της επιφάνειάς του. Η γκρίζα κηλίδα στο πάτωμα ανάμεσα στους δύο άντρες θα μαζευτεί και θα γίνει ανθρώπινο κρανίο. Αυτό λέγεται αναμόρφωση: μια εικόνα τεντωμένη σε έναν άξονα, που βγάζει νόημα μόνο από ένα σημείο της αίθουσας. Ο Χολμπάιν έκρυψε μια υπενθύμιση του θανάτου μέσα στο πορτρέτο δύο νέων διπλωματών στην κορυφή της καριέρας τους.
Αριστερά είναι ο Ζαν ντε Ντεντβίλ, πρεσβευτής του Φραγκίσκου του Πρώτου της Γαλλίας. Δεξιά ο φίλος του Ζορζ ντε Σελβ, επίσκοπος του Λαβόρ. Και οι δύο ήταν είκοσι κάτι χρονών. Η χρονιά είναι το 1533, η χειρότερη δυνατή χρονιά για να είσαι Γάλλος διπλωμάτης στο Λονδίνο. Ο πάπας αρνιόταν να ακυρώσει τον γάμο του Ερρίκου του Όγδοου με την Αικατερίνη της Αραγωνίας, κι έτσι ο Ερρίκος παντρεύτηκε παρ’ όλα αυτά την Άννα Μπολέιν και έβαλε τον εαυτό του επικεφαλής μιας δικής του Εκκλησίας. Ο Ντεντβίλ είχε εκπροσωπήσει τον βασιλιά του στον γάμο, ήταν υποχρεωμένος να μείνει στο Λονδίνο για τη στέψη και μετά για τη γέννηση της μικρής Ελισάβετ τον Σεπτέμβριο, και έγραφε στην πατρίδα του ότι ήταν ο πιο μελαγχολικός, κουρασμένος και κουραστικός πρεσβευτής που είχε δει ποτέ κανείς. Ο φίλος του ήταν στο Λονδίνο μόνο από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο, και αυτό του έφτιαξε τη διάθεση. Ο πίνακας είναι εν μέρει ένα χρονικό εκείνων των εβδομάδων.
Το έπιπλο ανάμεσά τους είναι ένα κωδικοποιημένο επιχείρημα. Στο πάνω ράφι υπάρχουν όργανα για τη μέτρηση του χρόνου, του ύψους και της θέσης των άστρων, σαν αυτά που έφτιαχνε ο αστρονόμος της αυλής του Ερρίκου, ο Νίκολας Κράτσερ. Στο κάτω ράφι τα πράγματα στραβώνουν. Μια χορδή του λαούτου είναι σπασμένη. Η δερμάτινη θήκη έχει τέσσερα φλάουτα εκεί που θα έπρεπε να είναι πέντε, οπότε δεν μπορούν να παίξουν αρμονικά μαζί. Το βιβλίο αριθμητικής είναι ανοιχτό, με έναν γνώμονα ανάμεσα στις σελίδες, στο κεφάλαιο της διαίρεσης. Το βιβλίο ύμνων είναι λουθηρανικό, και ο Χολμπάιν δείχνει σκόπιμα δύο σελίδες που στο πραγματικό βιβλίο δεν είναι συνεχόμενες. Διχόνοια, διαίρεση, μια ήπειρος που διαλύεται, στημένα σαν εμπορεύματα σε βιτρίνα.
Στην υδρόγειο από κάτω μπορείτε να βρείτε το Πολισί, ένα χωριουδάκι περίπου διακόσια χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού. Εκεί ήταν ο πύργος του Ντεντβίλ, και εκεί κρεμόταν αυτός ο πίνακας. Μια απογραφή του Ιανουαρίου του 1589 τον καταγράφει στη μεγάλη αίθουσα του πύργου.
Ένα τελευταίο, πάνω αριστερά. Η πράσινη κουρτίνα από δαμάσκο είναι τραβηγμένη λίγα εκατοστά, και πίσω της κρέμεται ένας ασημένιος εσταυρωμένος, σχεδόν αόρατος. Ο Χολμπάιν σπάνια υπέγραφε τους πίνακές του. Αυτόν τον υπέγραψε και τον χρονολόγησε στο μαρμάρινο δάπεδο, πιο περίτεχνα από οτιδήποτε άλλο άφησε, πράγμα που δείχνει ότι ήξερε τι είχε φτιάξει. Η Εθνική Πινακοθήκη τον αγόρασε το 1890.
Στάση 4 από 5 · Αίθουσα 38, επίπεδο 2
Η εκτέλεση της λαίδης Τζέιν Γκρέι
Πολ Ντελαρός · 1833 · Λάδι σε μουσαμά, 246 × 297 εκ.
Προσέξτε
- Το άχυρο στο κάτω μέρος του καμβά. Είναι το πιο φωτεινό πράγμα στο πάτωμα και βρίσκεται εκεί για να ρουφήξει το αίμα.
- Τα χέρια. Της Τζέιν ψηλαφούν μπροστά, του σερ Τζον τα καθοδηγούν, και ο δήμιος κρατά χαλαρά το τσεκούρι στο πλάι του, όχι όπως στο σκίτσο του 1832.
- Κανείς δεν σας κοιτάζει. Δύο από τις τρεις γυναίκες έχουν στρέψει αλλού το βλέμμα ή δεν μπορούν να δουν, οπότε οι μόνοι μάρτυρες στην αίθουσα είναι οι δύο άντρες, κι όποιος στέκεται εκεί που στέκεστε εσείς.
- Οι μυτερές κορυφές από τις αλεβάρδες των στρατιωτών που ξεπροβάλλουν από μια σκάλα πίσω από την εξέδρα, ανάμεσα στον σερ Τζον και τον δήμιο.
Κείμενο (2:40)
Το άχυρο στο κάτω μέρος αυτού του καμβά είναι το πιο φωτεινό πράγμα στο πάτωμα, και βρίσκεται εκεί για να ρουφήξει το αίμα. Ανάμεσα σε αυτό και σε εσάς δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.
Η λαίδη Τζέιν Γκρέι ήταν βασίλισσα της Αγγλίας για εννέα μέρες, τον Ιούλιο του 1553, μετά τον θάνατο του Εδουάρδου του Έκτου, ώσπου την ανέτρεψε η παράταξη που στήριζε την καθολική ετεροθαλή αδελφή του, τη Μαρία Τυδώρ. Δικάστηκε για εσχάτη προδοσία και αποκεφαλίστηκε στο Τάουερ Γκριν στις δώδεκα Φεβρουαρίου 1554. Ήταν δεκαεπτά χρονών.
Ο Πολ Ντελαρός ζωγραφίζει το δευτερόλεπτο πριν. Με δεμένα μάτια, έχει χάσει το κούτσουρο του δήμιου και το ψάχνει ψηλαφητά, και ο γκριζομάλλης άντρας με τον γούνινο γιακά που καθοδηγεί τα χέρια της είναι ο σερ Τζον Μπρίτζες, υποδιοικητής του Πύργου του Λονδίνου. Ο Ντελαρός ανέφερε την πηγή του στον κατάλογο του Σαλόν: ένα βιβλίο για τους προτεστάντες μάρτυρες, τυπωμένο το 1558, όπου η Τζέιν ρωτά: «Τι να κάνω; Πού είναι το κούτσουρο;»
Σχεδόν τίποτε άλλο εδώ δεν είναι ακριβές. Την εκτέλεσαν στο ύπαιθρο, όχι σε θολωτό πέτρινο εσωτερικό. Αυτό που έστησε ο Ντελαρός στη θέση του είναι μια σκηνή θεάτρου. Μια ρηχή εξέδρα, μορφές σε φυσικό μέγεθος, σκληρό θεατρικό φως, και μια επιφάνεια χρώματος τόσο λεία που δεν βρίσκεις πάνω της ούτε μία πινελιά. Το Παρίσι της δεκαετίας του 1830 ήταν γεμάτο πανοράματα, διοράματα και ζωντανούς πίνακες, ηθοποιούς δηλαδή που κρατούσαν μια βουβή πόζα κάτω από χρωματιστό φως, και εκείνος τα είχε δει όλα. Το πιθανότερο μοντέλο για την Τζέιν ήταν η δεσποινίς Αναΐς, ηθοποιός της Κομεντί Φρανσέζ, με την οποία είχε ερωτική σχέση.
Προσέξτε τι κάνουν τα χέρια, γιατί εκεί βάζει το συναίσθημα. Της Τζέιν ψηλαφούν μπροστά. Του σερ Τζον καθοδηγούν. Ο δήμιος κρατά χαλαρά το τσεκούρι στο πλάι του και κοιτάζει κάτω. Σε μια ακουαρέλα του 1832 αυτός ο άντρας ήταν πιο γεροδεμένος, κρατούσε ένα φαρδύ σπαθί και απλώς περίμενε να τελειώνει· ο Ντελαρός άλλαξε το όπλο και μαλάκωσε το πρόσωπο. Προσέξτε επίσης ότι κανείς στον πίνακα δεν σας κοιτάζει, και ότι οι δύο γυναίκες αριστερά έχουν γυρίσει προς τον τοίχο ή δεν μπορούν να δουν, οπότε οι μόνοι μάρτυρες είναι οι δύο άντρες, κι όποιος στέκεται εκεί που στέκεστε εσείς.
Το Σαλόν του 1834 τον λάτρεψε. Πλήθη μαζεύονταν και σπρώχνονταν για να πλησιάσουν. Οι κριτικοί τον είπαν θεατρικό και κατηγόρησαν τον Ντελαρός ότι δανείστηκε τη σύνθεση από μια αγγλική χαλκογραφία. Μετά ο πίνακας χάθηκε. Για δεκαετίες πίστευαν ότι καταστράφηκε όταν ο Τάμεσης πλημμύρισε την Πινακοθήκη Τέιτ το 1928. Το 1973 ένας επιμελητής της Τέιτ, ο Κρίστοφερ Τζόνστον, ψάχνοντας τους καμβάδες που είχε καταστρέψει εκείνη η πλημμύρα για ένα βιβλίο για τον ζωγράφο Τζον Μάρτιν, ξετύλιξε έναν και βρήκε τυλιγμένο μέσα του έναν δεύτερο πίνακα. Ο Μάρτιν είχε καταστραφεί. Ο Ντελαρός ήταν σε καλή κατάσταση. Ήρθε εδώ, κρεμάστηκε ξανά σε τοίχο το 1975, και από τότε είναι από τους πίνακες που κοιτάζονται περισσότερο σε όλο το κτίριο.
Στάση 5 από 5 · Αίθουσα 40, επίπεδο 2
Το μαχητικό Τεμεραίρ
Τζόζεφ Μάλορντ Ουίλιαμ Τέρνερ · 1839 · Λάδι σε μουσαμά, 90,7 × 121,6 εκ.
Προσέξτε
- Η πάνω αριστερή γωνία. Ένα λεπτό μισοφέγγαρο έχει ήδη ανατείλει στην αντίθετη άκρη του ουρανού από τον ήλιο που δύει.
- Η μαύρη τσιμινιέρα του ρυμουλκού, που στέκεται μπροστά από το κατάρτι αντί για πίσω, έτσι που η καπνιά πηγαίνει προς τα πίσω μέσα από τα ξάρτια του πολεμικού. Κανένα τροχήλατο ρυμουλκό δεν φτιάχτηκε ποτέ έτσι.
- Η σκούρα σημαδούρα στην κάτω δεξιά γωνία. Αυτή δίνει στο ποτάμι την κλίμακά του και ισορροπεί τον λευκό δίσκο του ήλιου.
- Τα σύννεφα γύρω από τον ήλιο, όπου το χρώμα είναι απλωμένο τόσο παχιά που εξέχει από τον καμβά.
Κείμενο (2:31)
Σχεδόν τίποτα από όσα βλέπετε μπροστά σας δεν είναι αληθινό, και ο Τέρνερ το ήξερε όσο ζωγράφιζε.
Το πλοίο που ρυμουλκείται είναι το Τεμεραίρ, ένα τρικατάστρωμο πολεμικό με ενενήντα οκτώ κανόνια, ναυπηγημένο από την ξυλεία περισσότερων από πέντε χιλιάδων βελανιδιών, που στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ, το 1805, είχε μπει ανάμεσα στα γαλλικά κανόνια και στο «Βίκτορι» του Νέλσονα. Το 1838 του έλειπαν πέντε μέρες για να κλείσει τα σαράντα, ήταν αγκυροβολημένο έξω από το Σίρνες ως πλοίο ανεφοδιασμού, και άξιζε μόνο όσο η ξυλεία του. Τον Ιούνιο το Ναυαρχείο διέταξε να πουληθεί. Το Ναυτικό αφαίρεσε τα κατάρτια, τις αντένες και ό,τι άλλο μπορούσε να ξαναχρησιμοποιηθεί, οπότε αυτό που ανέβηκε τον Τάμεση ήταν ένα άδειο κύτος, που το αγόρασε για πέντε χιλιάδες πεντακόσιες τριάντα λίρες ο Τζον Μπίτσον, διαλυτής πλοίων στο Ρόδερχαϊθ. Δύο νοικιασμένα ατμορυμουλκά χρειάστηκαν περίπου δύο μέρες για να το σύρουν ως εκεί, και στις έξι Σεπτεμβρίου 1838 έδεσε στην προβλήτα του διαλυτηρίου.
Ο Τέρνερ σχεδόν σίγουρα δεν το είδε να συμβαίνει. Μπορεί να μην ήταν καν στη χώρα. Έστησε τη σκηνή από ρεπορτάζ εφημερίδων, και μετά την έκανε καλύτερη.
Ξανάβαλε τα κατάρτια, με μαζεμένα πανιά και μισή ξάρτια, σε ένα κύτος που δεν είχε πια κανένα. Το ξαναέβαψε από μαύρο και κίτρινο σε λευκό και χρυσό, κι έτσι γλιστράει στο ποτάμι σαν το φάντασμα του εαυτού του. Έκανε τα δύο ρυμουλκά ένα. Και μετέφερε τη μαύρη τσιμινιέρα του ρυμουλκού μπροστά από το κατάρτι του, έτσι που η καπνιά φεύγει προς τα πίσω μέσα από τα ξάρτια του πολεμικού. Θεατές που τα έπαιρναν όλα κατά γράμμα επισήμαναν αμέσως το λάθος, και όταν ένας χαράκτης διόρθωσε αργότερα την τσιμινιέρα, ο Τέρνερ έγινε έξω φρενών.
Μετά ο ήλιος. Ένα πλοίο που ανεβαίνει τον Τάμεση πηγαίνει προς τα δυτικά, άρα δεν μπορεί να έχει το ηλιοβασίλεμα πίσω του, στα ανατολικά. Αυτό άναψε ζωηρή συζήτηση στις επιστολές αναγνωστών των «Τάιμς». Ο Τέρνερ έβαλε το φως όπου ήθελε, και το άπλωσε γύρω από τον ήλιο τόσο παχιά που σε σημεία το χρώμα εξέχει από τον καμβά. Κοιτάξτε την πάνω αριστερή γωνία: ένα λεπτό μισοφέγγαρο έχει ήδη ανατείλει στην άλλη άκρη του ουρανού.
Τον εξέθεσε στη Βασιλική Ακαδημία το 1839 με δύο στίχους διασκευασμένους από τον Τόμας Κάμπελ: η σημαία που αψήφησε τη μάχη και τον άνεμο δεν του ανήκει πια. Και πράγματι, το Τεμεραίρ δεν έχει καμία σημαία, ενώ το μικρό ρυμουλκό υψώνει ψηλά τη λευκή εμπορική σημαία του. Ο Τέρνερ απέρριψε κάθε προσφορά, τον αποκαλούσε «αγαπημένο» του και τον κράτησε ως τον θάνατό του, το 1851. Πέρασε στο έθνος με το κληροδότημα Τέρνερ και ήταν από τα πρώτα έργα του κληροδοτήματος που εκτέθηκαν. Το 2005 μια ραδιοφωνική ψηφοφορία τον ανέδειξε αγαπημένο πίνακα των Βρετανών, και από το 2020 βρίσκεται στην πίσω όψη του χαρτονομίσματος των είκοσι λιρών.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Το Chiaro ξέρει και τους άλλους χίλιους πίνακες εδώ μέσα.
Πέντε πίνακες είναι όσοι χωρούν σε μια ιστοσελίδα. Η εφαρμογή δεν έχει τέτοιο όριο: φωτογραφίστε οποιονδήποτε πίνακα σε οποιονδήποτε τοίχο της Πινακοθήκης, από έναν σιενέζικο πίνακα ιερού ως ένα νούφαρο του Μονέ, και το Chiaro θα σας πει τι βλέπετε και θα συνεχίσει να απαντά όσο στέκεστε εκεί.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Trafalgar Square, London WC2N 5DN. Όλοι μπαίνουν από την Πτέρυγα Σέινσμπερι (Sainsbury Wing), που βλέπει στην πλατεία, στη γωνία της Pall Mall με τη Whitcomb Street. Όλες οι τσάντες περνούν από ανιχνευτές μετάλλων, και οι βαλίτσες με ρόδες δεν επιτρέπονται.
Ο πλησιέστερος σταθμός είναι ο Charing Cross, περίπου 200 μέτρα μακριά, στις γραμμές Bakerloo και Northern, με τον σιδηροδρομικό σταθμό από πάνω. Ο Leicester Square, στις γραμμές Northern και Piccadilly, είναι περίπου στην ίδια απόσταση με τα πόδια. Για πρόσβαση χωρίς σκαλιά, η Πινακοθήκη προτείνει τον Tottenham Court Road (γραμμές Central, Northern και Elizabeth) ή τον Westminster (Jubilee, District και Circle). Λεωφορεία σταματούν στο Saint Martin's Place, στην Trafalgar Square και στον σταθμό Charing Cross.
Εισιτήρια
- Η είσοδος στη συλλογή είναι δωρεάν και δεν υπάρχει εβδομαδιαία αργία. Ανοιχτά κάθε μέρα από τις 10:00 ως τις 18:00, και τις Παρασκευές ως τις 21:00, εκτός από τις 24 ως 26 Δεκεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου.
- Αν κλείσετε ηλεκτρονικά ένα δωρεάν εισιτήριο γενικής εισόδου, μπαίνετε από γρήγορη είσοδο, αλλά γίνεται και χωρίς κράτηση.
- Λόγω οικοδομικών εργασιών είναι κλειστές οι αίθουσες 7, 8, 16, 17, 17a και 31, και οι πίνακες μετακινούνται. Αν έρχεστε για έναν συγκεκριμένο πίνακα, δείτε τη σελίδα του στο nationalgallery.org.uk το πρωί που θα ξεκινήσετε.
- Δύο από τους πιο γνωστούς πίνακες της Πινακοθήκης είναι δανεισμένοι: τα Ηλιοτρόπια του βαν Γκογκ βρίσκονται στη Φιλαδέλφεια και η Άμαξα με το σανό του Κόνσταμπλ στο Ίπσουιτς. Μην οργανώσετε επίσκεψη γύρω από κάποιον από τους δύο χωρίς να το ελέγξετε.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Η Πινακοθήκη πουλά μια ξενάγηση στη συλλογή με περισσότερες από 60 στάσεις, μέσα από μια εφαρμογή στο δικό σας κινητό και με τα δικά σας ακουστικά: λίγες λίρες αν την κλείσετε ηλεκτρονικά από πριν και λίγο περισσότερο την ίδια μέρα, με την τρέχουσα τιμή στο nationalgallery.org.uk. Επιπλέον, η Πινακοθήκη προσφέρει δωρεάν γραπτά σημειώματα για κάθε εκτεθειμένο πίνακα, στον ιστότοπό της και στην ίδια εφαρμογή. Οι πέντε στάσεις αυτής της σελίδας δεν κοστίζουν τίποτα, και η εφαρμογή Chiaro σας αφηγείται οτιδήποτε άλλο τη στρέψετε.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου;
Αυτή η σελίδα είναι ένας. Πέντε πίνακες, πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν κατευθείαν στο πρόγραμμα περιήγησης, με το κείμενο από κάτω και τον αριθμό της αίθουσας από πάνω, και τίποτα να κατεβάσετε στην πόρτα. Πέρα από αυτούς τους πέντε, η εφαρμογή Chiaro αφηγείται οποιονδήποτε πίνακα του κτιρίου από μια φωτογραφία που τραβάτε μπροστά του.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Εθνικής Πινακοθήκης;
Πέντε λίρες αν τον κλείσετε ηλεκτρονικά πριν πάτε, και δύο λίρες παραπάνω αν τον αγοράσετε την ίδια μέρα. Έχει περισσότερες από 60 στάσεις και λειτουργεί μέσα από εφαρμογή, οπότε τον ακούτε στο δικό σας κινητό με τα δικά σας ακουστικά. Δείτε την τρέχουσα τιμή στο nationalgallery.org.uk.
Πού βρίσκεται το Πορτρέτο των Αρνολφίνι στην Εθνική Πινακοθήκη;
Στην αίθουσα 52, στην Πτέρυγα Σέινσμπερι, ανεβαίνοντας τις σκάλες από την κεντρική είσοδο, μία αίθουσα μετά τον Λεονάρντο. Η αίθουσα έχει τον αγγλικό τίτλο Creating Illusion: Netherlandish Painting 1420 to 1480, δηλαδή «Δημιουργώντας την ψευδαίσθηση: ζωγραφική των Κάτω Χωρών, 1420–1480». Ο πίνακας του βαν Άικ είναι μικρός, 82 επί 60 εκατοστά, οπότε ψάξτε για το πλήθος και όχι για το μέγεθος.
Ποιες μέρες είναι κλειστή η Εθνική Πινακοθήκη;
Μόνο στις 24, 25 και 26 Δεκεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου. Δεν υπάρχει εβδομαδιαία αργία: είναι ανοιχτή κάθε μέρα της εβδομάδας από τις 10 το πρωί ως τις 6 το απόγευμα, και τις Παρασκευές μένει ανοιχτή ως τις 9 το βράδυ.
Είναι δωρεάν η Εθνική Πινακοθήκη;
Ναι. Η γενική είσοδος στη συλλογή είναι δωρεάν και ήταν πάντα, γιατί η συλλογή φυλάσσεται για λογαριασμό του κοινού. Οι δωρεές είναι ευπρόσδεκτες και ορισμένες περιοδικές εκθέσεις θέλουν εισιτήριο, αλλά οι πέντε πίνακες αυτής της σελίδας δεν κοστίζουν τίποτα.
Μπορώ να δω τα Ηλιοτρόπια στην Εθνική Πινακοθήκη;
Όχι αυτή τη στιγμή. Τα Ηλιοτρόπια του βαν Γκογκ, NG3863, είναι δανεισμένα στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας, και η Άμαξα με το σανό του Κόνσταμπλ βρίσκεται στο Ίπσουιτς. Συνήθως είναι και οι δύο εδώ, οπότε δείτε τη σελίδα του πίνακα στο nationalgallery.org.uk πριν στήσετε μια επίσκεψη γύρω του.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.