Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης · Νέα Υόρκη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Μητροπολιτικού,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Ακούστε τις εδώ, χωρίς να κατεβάσετε τίποτα. Για οποιοδήποτε από τα υπόλοιπα ενάμισι εκατομμύριο έργα, αρκεί μια φωτογραφία και το Chiaro σάς λέει την ιστορία του.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.
Ο ναός του Ντέντουρ
Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 11 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Αυτός ο ηχητικός ξεναγός καλύπτει πέντε έργα του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, σε δύο ορόφους, σε μία διαδρομή. Ξεκινά στο επίπεδο 1, τον όροφο της κύριας εισόδου, με τον ναό του Ντέντουρ στην αίθουσα 131, συνεχίζει στον ίδιο όροφο με τον Ουγκολίνο του Καρπό στις αίθουσες ευρωπαϊκής γλυπτικής, στην αίθουσα 548, ανεβαίνει στο επίπεδο 2 για τον Θάνατο του Σωκράτη στην αίθουσα 634 και τελειώνει στην Αμερικανική Πτέρυγα με τον Ουάσινγκτον που διασχίζει τον Ντέλαγουερ στην αίθουσα 760 και τη Μαντάμ Χ στην αίθουσα 771. Έντεκα λεπτά ήχου συνολικά· υπολογίστε όμως πολύ πάνω από μία ώρα για το περπάτημα, γιατί το Μητροπολιτικό είναι τεράστιο και ο κόσμος πραγματικά πολύς.
Τα στοιχεία των λεζάντων, οι αριθμοί των αιθουσών και οι χρονολογίες προέρχονται από την ανοιχτή βάση δεδομένων της συλλογής του Μητροπολιτικού και τα επιβεβαιώνει μια δεύτερη πηγή. Το μουσείο αλλάζει συχνά τη διάταξη των αιθουσών του. Αν η λεζάντα δίπλα στο έργο λέει κάτι διαφορετικό, ισχύει η λεζάντα, και θα χαρούμε να μας το πείτε.
Στάση 1 από 5 · Αίθουσα 131, επίπεδο 1
Ο ναός του Ντέντουρ
Ρωμαϊκή εποχή, βασιλεία του Αυγούστου · Ολοκληρώθηκε έως το 10 π.Χ. · Αιολικός ψαμμίτης· ναός ύψους 6,4 μ. και μήκους 12,5 μ.
Προσέξτε
- Τα χαράγματα. Ευρωπαίοι επισκέπτες του δέκατου ένατου αιώνα χάραξαν τα ονόματά τους στους τοίχους, ένα από αυτά με τη χρονολογία 1817, αριστερά καθώς μπαίνετε, και το μουσείο τα άφησε στη θέση τους.
- Οι δύο μπροστινοί κίονες. Τα κιονόκρανά τους είναι σκαλισμένα σαν άνθη λωτού, ένας ρυθμός που πρωτοεμφανίστηκε στην Αίγυπτο πριν από περισσότερα από δυόμισι χιλιάδες χρόνια.
- Η δεξαμενή και ο γυάλινος τοίχος. Το νερό παριστάνει τον Νείλο, ο κεκλιμένος τοίχος πίσω τα βράχια, και ο ναός εξακολουθεί να κοιτάζει ανατολικά, όπως στον τόπο του.
Κείμενο (2:14)
Ένας ολόκληρος αιγυπτιακός ναός, σε κλειστό χώρο, στο Μανχάταν, με το Σέντραλ Παρκ από την άλλη πλευρά του τζαμιού. Ξεκινήστε περπατώντας ως την απέναντι άκρη της δεξαμενής και κοιτάξτε πίσω. Το νερό δεν είναι τυχαίο. Στην Αίγυπτο ο ναός στεκόταν σε ένα πλάτωμα πάνω από τον Νείλο, και οι αρχιτέκτονες αυτής της αίθουσας έβαλαν μια δεξαμενή μπροστά του και έναν κεκλιμένο τοίχο πίσω του, για να παίζουν τον ρόλο του ποταμού και των βράχων. Το κτίσμα κοιτάζει ακόμα ανατολικά, όπως στη Νουβία.
Για τα αιγυπτιακά δεδομένα δεν είναι παλιός. Τον παρήγγειλε ο αυτοκράτορας Αύγουστος αφού η Ρώμη κατέλαβε την Αίγυπτο, και οι εργασίες κράτησαν από το 23 ως το 10 προ Χριστού, στη δυτική όχθη του Νείλου, περίπου ογδόντα χιλιόμετρα νότια του Ασουάν. Ήταν αφιερωμένος στη θεά Ίσιδα και σε δύο ντόπια αδέλφια, τον Πεντέσι και τον Πιχόρ, που είχαν πνιγεί και είχαν θεοποιηθεί. Ο Αύγουστος έβαλε να τον απεικονίσουν στους τοίχους να τους προσφέρει θυσίες: ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας ντυμένος φαραώ, και αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Τον έκτο αιώνα οι χριστιανοί τον μετέτρεψαν σε εκκλησία.
Ο λόγος που βρίσκεται εδώ είναι ένα φράγμα. Όταν η Αίγυπτος έχτισε το Υψηλό Φράγμα του Ασουάν, η λίμνη πίσω του θα σκέπαζε τον ναό για πάντα, κι έτσι το 1963 τον αποσυναρμολόγησαν, στο πλαίσιο μιας εκστρατείας διάσωσης της UNESCO. Δύο χρόνια αργότερα η Αίγυπτος τον χάρισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως ευχαριστώ για τα δεκαέξι εκατομμύρια δολάρια που είχαν δώσει για τη διάσωση άλλων μνημείων, και τον παρέλαβε η Τζάκλιν Κένεντι. Τότε άρχισε αυτό που οι εφημερίδες ονόμασαν «Ντέρμπι του Ντέντουρ». Το Κάιρο του Ιλινόι και η Μέμφις του Τενεσί υποστήριζαν και οι δύο ότι μια πόλη με όνομα αιγυπτιακής πόλης άξιζε έναν αιγυπτιακό ναό. Η Ουάσινγκτον τον ήθελε στις όχθες του Ποτόμακ, η Βοστόνη στις όχθες του Τσαρλς. Τον Απρίλιο του 1967 νίκησε το Μητροπολιτικό, επειδή υποσχέθηκε να κρατήσει τις πέτρες σε κλειστό χώρο, μακριά από τη βροχή και τον παγετό.
Εξακόσιοι εξήντα ένας ογκόλιθοι, εξακόσιοι σαράντα τόνοι συνολικά, έφτασαν στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 1968, μέσα σε εξακόσια εξήντα ένα κιβώτια. Περίμεναν επτά χρόνια, όσο χτιζόταν αυτή η πτέρυγα, και ο ναός, ξαναστημένος, άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 1978.
Τώρα πλησιάστε τους τοίχους, αριστερά καθώς μπαίνετε στον ναό. Ανάμεσα στα ιερογλυφικά θα βρείτε ονόματα και χρονολογίες με λατινικά γράμματα, χαραγμένα από Ευρωπαίους ταξιδιώτες τον δέκατο ένατο αιώνα, όταν ο ναός ήταν σταθμός στο ταξίδι στον Νείλο. Το μουσείο τα άφησε εκεί. Τώρα είναι κι αυτά μέρος της ιστορίας, όπως και ο αυτοκράτορας.
Στάση 2 από 5 · Αίθουσα 548, ευρωπαϊκή γλυπτική, επίπεδο 1
Ο Ουγκολίνο και οι γιοι του
Ζαν-Μπατίστ Καρπό · 1865–1867 · Μάρμαρο από το Σεν-Μπεά, 197,5 × 149,9 × 110,5 εκ.
Προσέξτε
- Τα χέρια. Ο Ουγκολίνο δαγκώνει τις αρθρώσεις των δαχτύλων του, και όλα τα δάχτυλα των ποδιών του είναι σφιγμένα.
- Το παιδί στο κάτω μέρος, κουλουριασμένο στα πόδια του πατέρα του και ίσως ήδη νεκρό.
- Το σώμα. Ένας άνθρωπος που λιμοκτονεί, με τους μυς αθλητή, δανεισμένους από τον Μιχαήλ Άγγελο.
Κείμενο (2:15)
Ο άντρας στην κορυφή αυτού του σωρού από σώματα δαγκώνει τα ίδια του τα δάχτυλα, και τα τέσσερα παιδιά τον ικετεύουν να φάει εκείνα αντί γι' αυτό. Κάντε έναν ολόκληρο γύρο πριν αποφασίσετε τι πιστεύετε. Κάθε γωνία σάς δείχνει ένα άλλο παιδί.
Η ιστορία είναι από τον Δάντη. Στο τριακοστό τρίτο άσμα της Κόλασης, ο κόμης Ουγκολίνο της Πίζας κλείνεται σε έναν πύργο με τους γιους και τους εγγονούς του και αφήνεται να πεθάνει από την πείνα. Τα παιδιά προσφέρουν τον εαυτό τους. Ο Δάντης δεν λέει ποτέ καθαρά αν εκείνος δέχεται, και ούτε το γλυπτό το λέει. Ο Καρπό διάλεξε τη στιγμή πριν από την απόφαση, και γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο να κοιτάξετε αυτό το πρόσωπο.
Ο Ζαν-Μπατίστ Καρπό ήταν ένας νεαρός Γάλλος που είχε κερδίσει το Βραβείο της Ρώμης το 1854 και πέρασε τα χρόνια του στη Βίλα Μέδικι μελετώντας τον Μιχαήλ Άγγελο. Φαίνεται. Ο Ουγκολίνο υποτίθεται ότι λιμοκτονεί, κι όμως έχει κορμό αθλητή, γιατί έτσι έφτιαχνε τα σώματα ο Μιχαήλ Άγγελος. Το κουβάρι από χέρια και πόδια προέρχεται από το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα στο Βατικανό, έναν πατέρα και δύο γιους που τους συνθλίβουν φίδια. Για τα παιδιά ο Καρπό σχεδίασε από το φυσικό ετοιμοθάνατα αγόρια, οπότε τα μικρά σώματα είναι παρατηρημένα, ακόμη κι αν το μεγάλο είναι δανεικό.
Όταν το γύψινο πρόπλασμα πρωτοπαρουσιάστηκε, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Το 1863 χυτεύτηκε ένα χάλκινο αντίγραφο και στήθηκε στον Κήπο του Τουιλερί στο Παρίσι, δίπλα σε ένα αντίγραφο του Λαοκόοντα, για να μπορεί ο κόσμος να τα συγκρίνει. Αυτή η μαρμάρινη εκδοχή λαξεύτηκε για τον ιδιοκτήτη του λατομείου στο Σεν-Μπεά, στα Πυρηναία, για να επιδείξει την πέτρα του στη Διεθνή Έκθεση του 1867. Το Μητροπολιτικό την αγόρασε εκατό χρόνια αργότερα, το 1967.
Το έργο έκανε γνωστό το όνομα του Καρπό. Του έφερε την παραγγελία για τον Χορό στην πρόσοψη της Όπερας του Παρισιού, που τον έκανε διάσημο. Και συνέχισε να επηρεάζει τους ανθρώπους πολύ μετά τον θάνατό του. Το 1929 ο σουρεαλιστής Μαξ Ερνστ έκοψε το πρόσωπο του Ουγκολίνο που ουρλιάζει από μια χαλκογραφία, πιθανότατα από έναν παλιό κατάλογο έκθεσης, και το κόλλησε σε ένα μυθιστόρημα κολάζ, ανάμεσα σε μουσικά όργανα.
Πριν φύγετε, κοιτάξτε το μικρότερο παιδί, κουλουριασμένο στα πόδια του πατέρα του. Ο Καρπό δεν σας λέει αν το αγόρι κοιμάται ή αν είναι νεκρό. Ολόκληρο το γλυπτό χωράει σε αυτή τη μία μορφή.
Στάση 3 από 5 · Αίθουσα 634, ευρωπαϊκή ζωγραφική, επίπεδο 2
Ο θάνατος του Σωκράτη
Ζακ-Λουί Νταβίντ · 1787 · Λάδι σε μουσαμά, 129,5 × 196,2 εκ.
Προσέξτε
- Δύο υπογραφές. Το πλήρες όνομα του Νταβίντ είναι γραμμένο κάτω από τον Κρίτωνα, τον άντρα που σφίγγει τον μηρό του Σωκράτη, και τα αρχικά του κάτω από τον Πλάτωνα, στο πόδι του κρεβατιού.
- Ο άντρας με το κύπελλο. Δίνει το δηλητήριο και δεν αντέχει να κοιτάξει, με το πρόσωπο χωμένο στο άλλο του χέρι.
- Η γυναίκα στη σκάλα, στο βάθος. Είναι η Ξανθίππη, η γυναίκα του Σωκράτη, που την έδιωξαν και κοιτάζει πίσω.
Κείμενο (2:08)
Ένας άνθρωπος ετοιμάζεται να πιει δηλητήριο, και εξακολουθεί να κάνει μάθημα. Αυτό είναι και το αστείο και η ουσία του πίνακα. Η Αθήνα έχει καταδικάσει τον Σωκράτη επειδή διαφθείρει τους νέους και επινοεί θεούς, εκείνος έχει αρνηθεί την ευκαιρία να δραπετεύσει, και εδώ κάθεται στο κρεβάτι της φυλακής, με το ένα χέρι να απλώνεται προς το κώνειο και το άλλο υψωμένο στον αέρα, στη μέση της επιχειρηματολογίας, σαν το κύπελλο να ήταν λεπτομέρεια.
Η σκηνή προέρχεται από τον Φαίδωνα του Πλάτωνα, όμως ο Νταβίντ την έχει επεξεργαστεί. Ο Πλάτων ήταν νέος όταν πέθανε ο δάσκαλός του. Στον πίνακα είναι ο ηλικιωμένος που κάθεται σωριασμένος στο πόδι του κρεβατιού, σαν να θυμάται τη σκηνή δεκαετίες αργότερα και να την καταγράφει. Ο ίδιος ο Σωκράτης ήταν εβδομήντα χρονών, και ο Νταβίντ τον έκανε γυμνασμένο και ωραίο, με το σώμα ενός πολύ νεότερου άντρα. Οι φίλοι γύρω του καταρρέουν με κάθε τρόπο που μπορεί να καταρρεύσει ένας άνθρωπος, και οι δύο πιο ήρεμες μορφές, ο Σωκράτης και ο Πλάτων, είναι οι μόνες ντυμένες σε γαλαζωπό λευκό.
Κοιτάξτε τον άντρα που δίνει το κύπελλο. Έχει γυρίσει από την άλλη, με το πρόσωπο στο ελεύθερο χέρι του. Ο χιτώνας του είναι ό,τι πιο κόκκινο υπάρχει στον πίνακα· ο Νταβίντ κρατά τα κόκκινα σβησμένα στις άκρες και τα αφήνει να δυναμώνουν προς το κέντρο, ώστε το μάτι σας να καταλήγει στο δηλητήριο. Στο βάθος, στη σκάλα, μια γυναίκα κοιτάζει πάνω από τον ώμο της. Είναι η Ξανθίππη, η γυναίκα του Σωκράτη, που την έβγαλαν από το δωμάτιο.
Δεν ήταν βασιλική παραγγελία. Τον παρήγγειλε το 1786 ένας πλούσιος νεαρός, ο Σαρλ-Μισέλ Τρυντέν ντε λα Σαμπλιέρ, γύρω στα είκοσι, και ο Νταβίντ συμβουλεύτηκε έναν μελετητή των αρχαίων ελληνικών για το πώς έγινε στην πραγματικότητα ο θάνατος. Οκτώ χρόνια αργότερα ο Τρυντέν και ο αδελφός του πέρασαν από τη λαιμητόμο την εποχή της Τρομοκρατίας, και ο πίνακας πέρασε στη χήρα του αδελφού. Το Μητροπολιτικό τον αγόρασε το 1931.
Όταν εκτέθηκε στο Σαλόν του 1787, ο Άγγλος ζωγράφος Τζόσουα Ρέινολντς τον χαρακτήρισε το σπουδαιότερο έργο μετά την Καπέλα Σιστίνα. Ο Τόμας Τζέφερσον, που εκείνη τη χρονιά ήταν ο διπλωματικός εκπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Παρίσι, πήγε να τον δει και έγραψε ότι ήταν ό,τι καλύτερο είχε η έκθεση. Πριν προχωρήσετε, βρείτε τις υπογραφές. Ο Νταβίντ έβαλε το πλήρες όνομά του κάτω από τον Κρίτωνα, τον φίλο που σφίγγει το πόδι του Σωκράτη, και μόνο τα αρχικά του κάτω από τον Πλάτωνα. Έτσι σας έλεγε με ποιον από τους δύο ταυτιζόταν.
Στάση 4 από 5 · Αίθουσα 760, Αμερικανική Πτέρυγα, επίπεδο 2
Ο Ουάσινγκτον διασχίζει τον Ντέλαγουερ
Εμάνουελ Λόιτσε · 1851 · Λάδι σε μουσαμά, 378,5 × 647,7 εκ.
Προσέξτε
- Η σημαία. Δεκατρία αστέρια σε κύκλο, ένα σχέδιο που δεν υπήρχε πριν από το 1777, έξι μήνες μετά από αυτή τη νύχτα.
- Η κορνίζα. Στην κορυφή της κάθεται ένας σκαλιστός αετός πλάτους δεκατεσσάρων ποδιών· είναι αντίγραφο της κορνίζας που σχεδίασε ο Λόιτσε, ξαναφτιαγμένο με βάση μια φωτογραφία του 1864.
- Οι δύο άντρες στην πλώρη: ο ένας με σκωτσέζικο μπερέ, ο άλλος αφρικανικής καταγωγής, κωπηλατούν δίπλα δίπλα.
Κείμενο (2:26)
Έξι και μισό μέτρα μουσαμά, και σχεδόν όλα πάνω του είναι λάθος, και μάλιστα επίτηδες. Ξεκινήστε από τη σημαία, που κρατιέται ψηλά δίπλα στον Ουάσινγκτον. Δεκατρία αστέρια σε κύκλο. Αυτό το σχέδιο υιοθετήθηκε τον Ιούνιο του 1777, ενώ εδώ είμαστε στη νύχτα της 25ης Δεκεμβρίου 1776, στη διάβαση του Ντέλαγουερ πριν από την αιφνιδιαστική επίθεση στους Έσσιους μισθοφόρους στο Τρέντον. Η σημαία δεν υπήρχε ακόμη.
Και το ποτάμι είναι λάθος. Ο Εμάνουελ Λόιτσε ζωγράφισε τον πίνακα στο Ντίσελντορφ, στη Γερμανία, και το νερό και η απέναντι όχθη είναι ο Ρήνος. Είχε μεγαλώσει στην Αμερική, είχε γυρίσει στη Γερμανία, και η ιδέα τού ήρθε στις επαναστάσεις του 1848, με την ελπίδα ότι το αμερικανικό παράδειγμα θα ενθάρρυνε τους μεταρρυθμιστές της Ευρώπης. Μοντέλα του ήταν Αμερικανοί φοιτητές τέχνης που περνούσαν από το Ντίσελντορφ. Και η βάρκα είναι πολύ μικρή. Οι πραγματικές βάρκες Ντάραμ είχαν μήκος από σαράντα ως εξήντα πόδια, επίπεδο πάτο και ψηλά πλευρά, και μετέφεραν άλογα και κανόνια. Σε τέτοιες βάρκες όλοι στέκονταν όρθιοι, για να μη βρέχονται στο παγωμένο νερό του πάτου, οπότε η στάση του Ουάσινγκτον είναι λιγότερο παράτολμη απ' όσο δείχνει.
Τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία, γιατί ο πίνακας δεν είναι ντοκουμέντο. Είναι επιχείρημα. Κοιτάξτε τους άντρες στη βάρκα. Στην πλώρη ένας τυφεκιοφόρος από τη Δύση, δίπλα του ένας άντρας με σκωτσέζικο μπερέ και ένας άντρας αφρικανικής καταγωγής που κωπηλατούν δίπλα δίπλα, δύο αγρότες, ο ένας με δεμένο κεφάλι, και στην πρύμνη μια μορφή με ενδυμασία ιθαγενούς Αμερικανού. Ο Λόιτσε έβαλε ολόκληρη τη νέα χώρα σε μία βάρκα. Ο άντρας που κρατά τη σημαία, σύμφωνα με τον κατάλογο του 1853, είναι ο υπολοχαγός Τζέιμς Μονρό, μελλοντικός πρόεδρος.
Αυτή είναι η δεύτερη εκδοχή. Η πρώτη έπαθε ζημιά σε μια φωτιά στο εργαστήριο, πήγε στο μουσείο της Βρέμης και καταστράφηκε σε βρετανικό βομβαρδισμό τον Σεπτέμβριο του 1942. Αυτή εδώ διέσχισε τον Ατλαντικό, εκτέθηκε στη Νέα Υόρκη τον Οκτώβριο του 1851, και πάνω από πενήντα χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν να τη δουν. Ένας συλλέκτης την αγόρασε για δέκα χιλιάδες δολάρια, τεράστιο ποσό για την εποχή, και το 1897 δωρίθηκε στο Μητροπολιτικό.
Ένα ακόμη πράγμα να δείτε, και δεν είναι ο πίνακας. Για πάνω από ενενήντα χρόνια ο πίνακας κρεμόταν σε μια απλή κορνίζα που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν του Λόιτσε. Το 2007 βρέθηκε μια φωτογραφία του 1864 που έδειχνε την αρχική κορνίζα, με έναν σκαλιστό αετό στην κορυφή, και το μουσείο την ξαναέφτιαξε. Μόνο ο αετός έχει πλάτος δεκατέσσερα πόδια.
Στάση 5 από 5 · Αίθουσα 771, Αμερικανική Πτέρυγα, επίπεδο 2
Μαντάμ Χ
Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ · 1883–1884 · Λάδι σε μουσαμά, 208,6 × 109,9 εκ.
Προσέξτε
- Η δεξιά τιράντα. Τώρα κάθεται σταθερά στον ώμο της. Το 1884 ήταν ζωγραφισμένη να γλιστράει, και από εκεί ξεκίνησε το σκάνδαλο.
- Το αυτί. Είναι κόκκινο, το μόνο κομμάτι δέρματος χωρίς πούδρα, πάνω σε πρόσωπο και ώμους ζωγραφισμένους σχεδόν λευκούς.
- Το τραπέζι. Τα πόδια του είναι σειρήνες, και η ημισέληνος στα μαλλιά της είναι το φεγγάρι της θεάς Διάνας, που το φορούσε η ίδια.
Κείμενο (2:06)
Δεν σας κοιτάζει. Αυτό είναι το πρώτο. Το σώμα είναι στραμμένο προς εσάς, το κεφάλι γυρίζει αλλού, σε προφίλ, και το δεξί χέρι στρίβει προς τα πίσω, σε ένα τραπέζι με πόδια σκαλισμένα σε σχήμα σειρήνων. Είναι μια πόζα που δύσκολα κρατιέται, και ο Σάρτζεντ τη διάλεξε ακριβώς γι' αυτή την ένταση. Ύστερα είναι το δέρμα, πουδραρισμένο ώσπου να πάρει το χρώμα του χαρτιού, και εκείνο το ένα κόκκινο αυτί, εκεί όπου τελειώνει η πούδρα.
Το όνομά της ήταν Βιρζινί Αμελί Αβένιο Γκοτρό. Ήταν Αμερικανίδα, γεννημένη στη Νέα Ορλεάνη, παντρεμένη στο Παρίσι με έναν τραπεζίτη διπλάσιας ηλικίας, και διάσημη εκεί για την ομορφιά της και για τη λεβαντί πούδρα της. Ζωγράφοι ζητούσαν χρόνια να τη ζωγραφίσουν. Ο Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, άλλος ένας Αμερικανός στο Παρίσι, το ζήτησε κι εκείνος, και τον Φεβρουάριο του 1883 εκείνη δέχτηκε. Δεν ήταν παραγγελία. Ήθελε τον πίνακα για το Σαλόν, όπου ένα έργο που θα προκαλούσε αίσθηση μπορούσε να απογειώσει μια καριέρα.
Παραλίγο να καταστρέψει τη δική του. Ήταν απαίσιο μοντέλο, βαριεστημένη, αφηρημένη, πάντα σε κάποιο πάρτι, και ο Σάρτζεντ παραπονιόταν σε ένα γράμμα για την αζωγράφιστη ομορφιά της και την απελπιστική τεμπελιά της. Έκανε περίπου τριάντα σπουδές στο σπίτι της στη Βρετάνη πριν καταλήξει σε αυτή τη σύνθεση. Όταν ο πίνακας κρεμάστηκε στο Σαλόν του 1884, με τον τίτλο Πορτρέτο της κυρίας τρία αστεράκια και τίποτε άλλο, η δεξιά τιράντα του φορέματος ήταν ζωγραφισμένη να γλιστράει από τον ώμο. Το Παρίσι σοκαρίστηκε. Οι κριτικές την αποκάλεσαν χυδαία και το δέρμα της πτωματικό. Ένας κριτικός της Φιγκαρό έγραψε: «Μία ακόμη προσπάθεια και η κυρία θα ελευθερωθεί». Η μητέρα της ήρθε στο εργαστήριο κλαίγοντας και ζήτησε να κατέβει ο πίνακας.
Ο Σάρτζεντ ξαναζωγράφισε την τιράντα πάνω στον ώμο, όπως τη βλέπετε τώρα, και λίγο αργότερα άφησε το Παρίσι για το Λονδίνο. Κράτησε τον πίνακα πάνω από τριάντα χρόνια. Το 1916 τον πούλησε στο Μητροπολιτικό, και στο γράμμα του προς τον διευθυντή έγραψε: «Νομίζω ότι είναι το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει». Μια εφημερίδα της Νέας Υόρκης έβαλε τίτλο: «Αριστούργημα του Σάρτζεντ, που το απέρριψε το ίδιο του το μοντέλο, περνά πλέον σε μουσείο».
Κοιτάξτε μια τελευταία φορά την ημισέληνο στα μαλλιά της. Είναι το φεγγάρι της Διάνας, της θεάς του κυνηγιού, και δεν ήταν ιδέα του Σάρτζεντ. Το φορούσε η ίδια. Ήξερε ακριβώς τι έκανε, και το ίδιο κι εκείνος.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Μητροπολιτικό.
Αυτές οι πέντε είναι το δωρεάν κομμάτι. Στην εφαρμογή φωτογραφίζετε οποιοδήποτε αντικείμενο του Μητροπολιτικού, από μια σουμεριακή σφραγίδα ως ένα βιτρό του Τίφανι, και το Chiaro σάς λέει επιτόπου την ιστορία του και μετά απαντά με φωνή σε ό,τι ρωτήσετε στη συνέχεια.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Πέμπτη Λεωφόρος 1000 (1000 Fifth Avenue), στο ύψος της 82nd Street, στο Upper East Side. Η κύρια είσοδος είναι στην κορυφή της σκάλας, πάνω στην Πέμπτη Λεωφόρο.
Με το μετρό, γραμμές 4, 5 ή 6, ως τον σταθμό 86th Street στη Lexington Avenue και μετά τρία τετράγωνα δυτικά ως την Πέμπτη Λεωφόρο και τέσσερα τετράγωνα νότια ως την είσοδο στο ύψος της 82nd Street· ή με τη γραμμή Q ως τον σταθμό 86th Street στη Second Avenue. Τα λεωφορεία M1, M2, M3 και M4 κινούνται νότια στην Πέμπτη Λεωφόρο, περνώντας μπροστά από τη σκάλα της εισόδου, και βόρεια στη Madison Avenue, ένα τετράγωνο ανατολικότερα.
Εισιτήρια
- Το μουσείο είναι κλειστό τις Τετάρτες. Παρασκευή και Σάββατο μένει ανοιχτό ως τις 21:00.
- Οι κάτοικοι της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και οι φοιτητές από τη Νέα Υόρκη, το Νιου Τζέρσεϊ και το Κονέκτικατ πληρώνουν όσο θέλουν. Όλοι οι άλλοι πληρώνουν κανονικό εισιτήριο, που δίνει είσοδο την ίδια μέρα και στους δύο χώρους του Μητροπολιτικού, στην Πέμπτη Λεωφόρο και στο The Met Cloisters, την ημερομηνία που αναγράφεται πάνω του.
- Ξεκινήστε από τον ναό του Ντέντουρ μόλις ανοίξουν οι πόρτες. Ως το μεσημέρι η αίθουσα έχει γεμίσει κόσμο.
- Αφήστε για το τέλος τους δύο πίνακες της Αμερικανικής Πτέρυγας: είναι και οι δύο στο επίπεδο 2, και η Μαντάμ Χ ταιριάζει περισσότερο για φινάλε παρά για αρχή.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο επίσημος ξεναγός του Μητροπολιτικού δεν κοστίζει τίποτα: είναι ψηφιακός οδηγός με ηχητικές ξεναγήσεις που εγκαθιστάτε στο δικό σας κινητό, και οι στάσεις του μαζί με τα κείμενά τους είναι επίσης δωρεάν στο metmuseum.org. Οι πέντε στάσεις εδώ παίζουν κι αυτές δωρεάν, και για οτιδήποτε άλλο στο κτίριο η εφαρμογή Chiaro σάς λέει την ιστορία του από μια φωτογραφία.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μητροπολιτικό Μουσείο;
Ναι, αυτή η σελίδα. Πέντε έργα με ήχο που παίζει στο πρόγραμμα περιήγησης, με το κείμενο κάτω από το καθένα και τους αριθμούς των αιθουσών, χωρίς να χρειάζεται να εγκαταστήσετε εφαρμογή. Αν θέλετε περισσότερα από πέντε, η εφαρμογή Chiaro αφηγείται την ιστορία οποιουδήποτε αντικειμένου του Μητροπολιτικού από μια φωτογραφία που τραβάτε μπροστά του.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μητροπολιτικού;
Τίποτα. Ο ψηφιακός οδηγός του μουσείου, με ηχητικές ξεναγήσεις από τα κορυφαία έργα της συλλογής ως τις αιγυπτιακές αίθουσες και την Αμερικανική Πτέρυγα, είναι δωρεάν στο κινητό σας, και οι στάσεις με τα κείμενά τους είναι δωρεάν και στο metmuseum.org.
Πού βρίσκεται ο ναός του Ντέντουρ στο Μητροπολιτικό;
Στην αίθουσα 131, στο επίπεδο 1: είναι η αίθουσα με τον γυάλινο τοίχο προς το Σέντραλ Παρκ και τη δεξαμενή μπροστά από τον ναό. Βρίσκεται στο τέλος των αιγυπτιακών αιθουσών.
Είναι το Μητροπολιτικό κλειστό τις Τετάρτες;
Ναι. Είναι ανοιχτό Κυριακή έως Τρίτη και Πέμπτη από τις 10:00 ως τις 17:00, και Παρασκευή και Σάββατο από τις 10:00 ως τις 21:00.
Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Μητροπολιτικό;
Το γενικό εισιτήριο κοστίζει 30 δολάρια για ενήλικες, 22 δολάρια για άτομα 65 ετών και άνω και 17 δολάρια για φοιτητές, ενώ τα παιδιά έως και 12 ετών μπαίνουν δωρεάν. Οι κάτοικοι της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και οι φοιτητές από τη Νέα Υόρκη, το Νιου Τζέρσεϊ και το Κονέκτικατ πληρώνουν όσο θέλουν. Ένα εισιτήριο δίνει είσοδο την ίδια μέρα και στους δύο χώρους του Μητροπολιτικού, στην Πέμπτη Λεωφόρο και στο The Met Cloisters, την ημερομηνία που αναγράφεται πάνω του.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.