Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης · Ουάσινγκτον · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Εθνικής Πινακοθήκης Τέχνης,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Και οι πέντε παίζουν σε αυτή την καρτέλα, και η είσοδος δεν κοστίζει τίποτα. Για τα άλλα δύο χιλιάδες επτακόσια εκτιθέμενα έργα αναλαμβάνει το Chiaro, με μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσινγκτον.
Μικρή χορεύτρια δεκατεσσάρων ετών
Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Ουάσινγκτον
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσινγκτον έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Πέντε έργα, πέντε αίθουσες, ένα κτίριο. Όλα βρίσκονται στο Δυτικό Κτίριο (West Building), οπότε δεν θα χρειαστείτε ποτέ τον διάδρομο κάτω από την 4th Street προς το Ανατολικό Κτίριο (East Building). Ξεκινήστε κάτω, στην αίθουσα 3 του ισογείου (Ground Floor), με την κέρινη χορεύτρια του Ντεγκά, ανεβείτε στον κύριο όροφο (Main Floor), στην αίθουσα 6, για τον μοναδικό Λεονάρντο σε όλη την αμερικανική ήπειρο, και συνεχίστε στον κύριο όροφο: αίθουσα 56 για τον Ναπολέοντα του Νταβίντ, αίθουσα 60 για Το ταξίδι της ζωής, τους τέσσερις πίνακες του Τόμας Κόουλ, και αίθουσα 85 για τον Μονέ. Περίπου δώδεκα λεπτά ακρόασης, και το περπάτημα δεν βγαίνει από ένα κτίριο: το Δυτικό Κτίριο έχει σχήμα επιμήκους Η γύρω από μια ροτόντα με τρούλο κατά το πρότυπο του Πάνθεον, και όλες οι αίθουσες απλώνονται από αυτόν τον έναν άξονα.
Οι αριθμοί των αιθουσών και τα στοιχεία για κάθε έργο προέρχονται από τις διαδικτυακές καταγραφές της συλλογής της ίδιας της Πινακοθήκης, και κάθε ισχυρισμός στηρίζεται επιπλέον σε μια ανεξάρτητη πηγή. Τα έργα εδώ μετακινούνται και χωρίς ανακοίνωση· αν η πινακίδα δίπλα σε έναν πίνακα δεν συμφωνεί πια με εμάς, ισχύει η εκδοχή της Πινακοθήκης, και ένα email σας μάς επιτρέπει να διορθώσουμε τη δική μας.
Στάση 1 από 5 · Δυτικό Κτίριο (West Building), ισόγειο, αίθουσα 3
Μικρή χορεύτρια δεκατεσσάρων ετών
Έντγκαρ Ντεγκά · 1878–1881 · Χρωματισμένο κερί μέλισσας, πηλός, μεταλλικός σκελετός, σχοινί, πινέλα, ανθρώπινα μαλλιά, κορδέλα από μετάξι και λινό, μπούστο από βαμβακερό φαγί, τουτού από βαμβάκι και μετάξι, λινά παπουτσάκια, σε ξύλινη βάση, 98,9 εκ. χωρίς τη βάση
Προσέξτε
- Το τουτού και η κορδέλα στα μαλλιά της είναι αληθινό ύφασμα, όχι κερί, και τα μαλλιά είναι αληθινά ανθρώπινα μαλλιά.
- Τη λέξη Degas, χαραγμένη στην πίσω αριστερή γωνία της ξύλινης βάσης.
- Τη γυμνή εκδοχή του ίδιου κοριτσιού, που στέκεται δίπλα της σε αυτή την αίθουσα, για να δείτε το σώμα κάτω από το κοστούμι.
- Τα πόδια της: ανοιχτά προς τα έξω, το δεξί αρκετά μπροστά από το αριστερό, και τα χέρια της πλεγμένα πίσω από την πλάτη.
Κείμενο (2:18)
Δεν είναι από μπρούντζο. Σχεδόν κάθε άλλη Μικρή χορεύτρια στον κόσμο είναι· υπάρχουν τουλάχιστον είκοσι οκτώ σκορπισμένες σε μουσεία, και όλες είναι αντίγραφα αυτής που στέκεται μπροστά σας. Αυτή είναι από χρωματισμένο κερί μέλισσας πάνω σε μεταλλικό σκελετό, με σχοινί και πινέλα χωμένα μέσα για στήριξη και πηλό από πάνω, και έχει ύψος ενενήντα οκτώ κόμμα εννέα εκατοστά χωρίς τη βάση της. Περίπου τα δύο τρίτα του φυσικού μεγέθους. Το μπούστο είναι βαμβακερό, η φούστα αληθινό τούλι, τα παπουτσάκια λινά, και τα μαλλιά αληθινά ανθρώπινα μαλλιά, με μια μεταξωτή κορδέλα. Ο Ντεγκά κάλυψε σχεδόν τα πάντα με κερί. Τα μαλλιά, την κορδέλα και το τουτού τα άφησε όπως ήταν.
Το κορίτσι ήταν η Μαρί φαν Γκούτεμ, μια Βελγίδα μαθήτρια της σχολής χορού της Όπερας του Παρισιού. Ο Ντεγκά την παρουσίασε στο Παρίσι το 1881, στην έκτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών, μέσα σε μια γυάλινη προθήκη, και το κοινό δεν ήξερε τι να την κάνει. Ο Ζορίς-Καρλ Ουισμάνς την αποκάλεσε την πρώτη πραγματικά μοντέρνα απόπειρα γλυπτικής που γνώριζε. Ο κριτικός Πολ Μαντς την είπε άνθος πρόωρης διαφθοράς και έγραψε ότι το πρόσωπό της ήταν σημαδεμένο από τη μισητή υπόσχεση κάθε κακίας.
Κοιτάξτε λοιπόν το πρόσωπο και κρίνετε μόνοι σας. Το πηγούνι ψηλά, τα μάτια σχεδόν κλειστά, η μύτη πλακουτσωτή, το στόμα ελαφρώς σουφρωμένο. Δεν είναι μια χαριτωμένη στάση, ούτε περήφανη. Είναι η τέταρτη θέση σε ανάπαυση, η στάση που κρατά ένα κορίτσι δεκατεσσάρων χρονών ενώ κάποιος μεγαλύτερος την παρακολουθεί να την κρατά.
Μετά το 1881 γύρισε στο εργαστήριο και έμεινε εκεί. Ήταν ακόμη εκεί όταν ο Ντεγκά πέθανε, το 1917. Τον Μάιο του 1918 οι κληρονόμοι του υπέγραψαν συμβόλαιο με το χυτήριο Εμπράρ στο Παρίσι για να χυτευτούν τα γλυπτά του σε μπρούντζο, και το συμβόλαιο όριζε ότι τα πρωτότυπα κέρινα ομοιώματα θα γίνονταν ιδιοκτησία του χυτηρίου. Η χύτευση κράτησε τουλάχιστον δεκατρία χρόνια, από το 1919 ως το 1932. Έτσι το κέρινο γλυπτό πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα σε ιδιωτικά χέρια, όχι σε μουσείο. Ο Πολ Μέλον την αγόρασε από έναν έμπορο τέχνης της Νέας Υόρκης τον Μάιο του 1956, και ήρθε εδώ το 1999 ως κληροδότημά του, ένα από τα σαράντα εννέα πρωτότυπα κέρινα έργα του Ντεγκά που χάρισαν οι Μέλον σε αυτό το μουσείο.
Πριν προχωρήσετε, βρείτε τη δεύτερη χορεύτρια σε αυτή την αίθουσα. Το ίδιο κορίτσι, η ίδια ηλικία, η ίδια στάση, και καθόλου ρούχα. Είναι η γυμνή μελέτη του Ντεγκά γι’ αυτήν, και βλέποντάς τες μαζί καταλαβαίνετε ακριβώς πόση δουλειά έκανε εκείνο το τουτού.
Στάση 2 από 5 · Δυτικό Κτίριο (West Building), κύριος όροφος, αίθουσα 6
Τζινέβρα ντε' Μπέντσι
Λεονάρντο ντα Βίντσι · περ. 1474–1478 · Λάδι σε ξύλο, 38,1 × 37 εκ.
Προσέξτε
- Τον άρκευθο πίσω της. Αγκαθωτά, χάλκινα καφετιά φύλλα γεμίζουν όλο το φόντο, και ο άρκευθος στα ιταλικά λέγεται τζινέπρο, που είναι το όνομά της.
- Την κάτω άκρη, όπου κάτω από το αρχικό ξύλο έχει προστεθεί μια λωρίδα, επειδή το κάτω μέρος κόπηκε.
- Την έκφρασή της. Κανένα χαμόγελο, και ένα βλέμμα στραμμένο σε εσάς χωρίς κανένα ενδιαφέρον για εσάς.
- Τις σφιχτές μπούκλες στους κροτάφους της, που γίνονται χρυσές εκεί που τις πιάνει το φως, πάνω σε μαλλιά κατά τα άλλα ίσια, με χωρίστρα στη μέση.
Κείμενο (2:34)
Αυτός είναι ο μοναδικός πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι σε όλη την αμερικανική ήπειρο, και έχει διαστάσεις τριάντα οκτώ επί τριάντα επτά εκατοστά, πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν σίγουρα περάσατε δίπλα από μεγαλύτερους και χειρότερους πίνακες για να φτάσετε εδώ. Είναι επίσης ένα από τα μόλις τρία σωζόμενα πορτρέτα γυναικών που ζωγράφισε.
Το όνομά της είναι Τζινέβρα ντε' Μπέντσι. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία γύρω στο 1458, παντρεύτηκε στα δεκαέξι της τον Λουίτζι ντι Μπερνάρντο Νικολίνι, και ο Λεονάρντο τη ζωγράφισε ανάμεσα στο 1474 και το 1478, όταν ήταν είκοσι κάτι χρονών. Το πιθανότερο είναι ότι το έργο σηματοδοτεί τον αρραβώνα και όχι τον γάμο. Τα γαμήλια πορτρέτα γίνονταν σε ζεύγη, με τη γυναίκα δεξιά, στραμμένη προς τα αριστερά· αυτό εδώ κοιτάζει δεξιά, και στέκεται μόνο του.
Τώρα ο θάμνος. Είναι άρκευθος, και ο άρκευθος στα ιταλικά λέγεται τζινέπρο, άρα όλο το φόντο είναι ένα λογοπαίγνιο με το όνομά της. Στη Φλωρεντία της Αναγέννησης ο άρκευθος συμβόλιζε επίσης τη γυναικεία αρετή, κι αυτό κάνει τον πίνακα πολύ οικονομική ζωγραφική: λέει ποια είναι και τι αξίζει με μία ανάσα.
Η πίσω όψη του ξύλου είναι κι αυτή ζωγραφισμένη, με ένα κλωνάρι άρκευθου μέσα σε στεφάνι από δάφνη και φοίνικα και το λατινικό ρητό Virtutem Forma Decorat, η ομορφιά κοσμεί την αρετή. Η δάφνη και ο φοίνικας μαζί ήταν το προσωπικό έμβλημα του Μπερνάρντο Μπέμπο, του Βενετού πρέσβη στη Φλωρεντία, που η αφοσίωσή του στην Τζινέβρα σώζεται σε ποιήματα που αντάλλαξαν οι δυο τους. Η εξέταση με υπέρυθρες αποκάλυψε κάτω από το στεφάνι το ρητό του ίδιου του Μπέμπο, Αρετή και Τιμή. Άρα ίσως πλήρωσε γι’ αυτό το έργο κάποιος άλλος και όχι ένας σύζυγος.
Κοιτάξτε την κάτω άκρη. Το αρχικό ξύλο έχει διαστάσεις τριάντα οκτώ κόμμα ένα επί τριάντα επτά εκατοστά, και από κάτω έχει προστεθεί μια λωρίδα που το φτάνει στα σαράντα δύο κόμμα επτά. Η λωρίδα βρίσκεται εκεί επειδή το κάτω μέρος του πίνακα κόπηκε κάποια στιγμή, μάλλον επειδή είχε φθαρεί, και μαζί του χάθηκαν τα μπράτσα και τα χέρια της Τζινέβρα. Ένα σχέδιο του Λεονάρντο με χέρια γυναίκας θεωρείται μελέτη για ό,τι λείπει.
Για πολύ καιρό κανείς δεν ήξερε ότι αυτό ήταν έργο του Λεονάρντο. Το 1733 το ξύλο βρισκόταν ήδη στη συλλογή των πριγκίπων του Λίχτενσταϊν, με μια κόκκινη σφραγίδα από βουλοκέρι με το οικόσημο της οικογένειας στην πίσω όψη, και ο κατάλογος του Λίχτενσταϊν του 1780 το απέδιδε στον Λούκας Κράναχ. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μεταφέρθηκε με την υπόλοιπη συλλογή από τη Βιέννη στο κάστρο του Βαντούζ, και στις δέκα Φεβρουαρίου 1967 η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης το αγόρασε εκεί από τον πρίγκιπα Φραγκίσκο Ιωσήφ τον Δεύτερο, για ένα ποσό που σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ήταν ανάμεσα σε πέντε και έξι εκατομμύρια δολάρια, ρεκόρ για πίνακα εκείνη την εποχή.
Γι’ αυτήν έγραψαν όσο και τη ζωγράφισαν. Δέκα ποιήματα από τον κύκλο των Μεδίκων, και δύο σονέτα από τον ίδιο τον Λορέντσο των Μεδίκων. Τίποτα από όλα αυτά δεν φαίνεται στο πρόσωπό της, και αυτό ακριβώς είναι το νόημα.
Στάση 3 από 5 · Δυτικό Κτίριο (West Building), κύριος όροφος, αίθουσα 56
Ο αυτοκράτορας Ναπολέων στο γραφείο του στον Κεραμεικό
Ζακ-Λουί Νταβίντ · 1812 · Λάδι σε μουσαμά, 203,9 × 125,1 εκ.
Προσέξτε
- Το ρολόι στον τοίχο πίσω από τον ώμο του. Δείχνει 4:13, και όλος ο πίνακας στηρίζεται σε αυτό.
- Τα τέσσερα κεφαλαία γράμματα στο τυλιγμένο χαρτί δίπλα στο γραφείο: CODE.
- Την πολυθρόνα: κόκκινη ταπετσαρία σπαρμένη με χρυσές μέλισσες, ένα λεπτό σπαθί ακουμπισμένο πάνω της και κι άλλα χαρτιά.
- Τις κάλτσες του, ζαρωμένες στον αστράγαλο, και τις ξεκούμπωτες μανσέτες. Σε ένα πορτρέτο του Νταβίντ τίποτα δεν είναι ατημέλητο κατά τύχη.
Κείμενο (2:36)
Τα πάντα σε αυτόν τον πίνακα σας λένε μια ιστορία για τις τελευταίες οκτώ ώρες, και η απόδειξη είναι το ρολόι. Βρείτε το, ψηλά στον τοίχο πίσω από τον δεξί του ώμο. Δείχνει τέσσερις και δεκατρία το πρωί. Το κερί στη λάμπα πάνω στο γραφείο έχει λιώσει σχεδόν ως το τέλος. Οι μανσέτες του είναι ξεκούμπωτες. Οι κάλτσες του έχουν ζαρώσει στον αστράγαλο. Τα μαλλιά του είναι ανακατεμένα. Ο Ζακ-Λουί Νταβίντ ζωγράφισε έναν αυτοκράτορα που έμεινε ξύπνιος όλη τη νύχτα.
Ξύπνιος για να κάνει τι; Η απάντηση είναι στο τυλιγμένο χαρτί δίπλα στο γραφείο, όπου διαβάζονται τέσσερα κεφαλαία γράμματα: CODE. Ο Ναπολεόντειος Κώδικας, το αστικό δίκαιο που έζησε περισσότερο από όλες τις μάχες του. Αυτό είναι σκόπιμο. Ως το 1812 ο Ναπολέων είχε ήδη ζωγραφιστεί από τον Νταβίντ ως στρατηγός που διασχίζει τις Άλπεις, και είχε σμιλευτεί από τον Κανόβα σε μάρμαρο ως ρωμαϊκή θεότητα. Εδώ είναι ένας νομοθέτης σε ένα γραφείο, και το μόνο στρατιωτικό αντικείμενο που έχει πρόχειρο είναι ένα λεπτό σπαθί, ακουμπισμένο σε μια πολυθρόνα, παραμερισμένο.
Η στολή είναι αυτή ενός συνταγματάρχη των Γρεναδιέρων Πεζικού της Αυτοκρατορικής Φρουράς: μπλε με λευκά πέτα και κόκκινες μανσέτες, με χρυσές επωμίδες, και με τα παράσημά του της Λεγεώνας της Τιμής και του Τάγματος του Σιδηρού Στέμματος. Η επίχρυση πολυθρόνα είναι ντυμένη με κόκκινο ύφασμα κεντημένο με χρυσές μέλισσες, το έμβλημα της αυτοκρατορικής δυναστείας, ένας διακριτικός τρόπος να ειπωθεί ότι όλο αυτό θα συνεχιστεί και μετά από εκείνον.
Και τώρα η έκπληξη. Αυτός ο πίνακας δεν προοριζόταν ποτέ για τη Γαλλία. Ήταν ιδιωτική παραγγελία ενός Σκωτσέζου, του Αλεξάντερ, μαρκησίου του Ντάγκλας και αργότερα δέκατου δούκα του Χάμιλτον, που θαύμαζε τον Ναπολέοντα· τον παρήγγειλε το 1811 και ο Νταβίντ τον παρέδωσε το 1812. Ο κατάλογος των έργων του που συνέταξε ο ίδιος ο Νταβίντ λίγα χρόνια αργότερα τον αναφέρει ως ολόσωμο πορτρέτο του αυτοκράτορα στο γραφείο του, πίνακα για την Αγγλία. Και παρ’ όλες αυτές τις λεπτομέρειες, είναι απίθανο να πόζαρε ποτέ ο Ναπολέων γι’ αυτόν.
Ο Νταβίντ τον υπέγραψε στα λατινικά, σε έναν ρόλο χαρτιού πεσμένο στο πάτωμα πίσω από το γραφείο, στα αριστερά σας: LVD.CI.DAVID OPVS 1812. Έκανε και δεύτερη εκδοχή, όπου το ρολόι δείχνει τέσσερις ακριβώς και ο Ναπολέων φορά την κυνηγετική πράσινη στολή των έφιππων κυνηγών.
Ο πίνακας κρεμόταν στο ανάκτορο Χάμιλτον στη Σκωτία ως τη μεγάλη δημοπρασία Χάμιλτον του 1882, όπου αγοράστηκε για λογαριασμό του πέμπτου κόμη του Ρόουζμπερι. Ο γιος του τον πούλησε το 1951, οι έμποροι τέχνης Βίλντενσταϊν τον πούλησαν το 1954 στο Ίδρυμα Κρες, και το Ίδρυμα τον χάρισε σε αυτό το μουσείο το 1961. Πιο μακριά από τον Κεραμεικό δύσκολα φτάνει ένας πίνακας.
Στάση 4 από 5 · Δυτικό Κτίριο (West Building), κύριος όροφος, αίθουσα 60
Το ταξίδι της ζωής
Τόμας Κόουλ · 1842 · Λάδι σε μουσαμά, τέσσερις πίνακες, ο καθένας περίπου 134 × 197 εκ.
Προσέξτε
- Την κλεψύδρα που κρατά ψηλά η φτερωτή φιγούρα στην πλώρη. Υπάρχει στους τρεις πρώτους πίνακες και λείπει από τον τέταρτο.
- Τα πρόσωπα στον ουρανό πάνω από τη βάρκα στην Ωριμότητα: τρεις γενειοφόροι άντρες κρυμμένοι σε κάτι που μοιάζει με σύννεφο.
- Το λευκό κάστρο στον αέρα στη Νεότητα, και μετά το άκρο δεξί του ίδιου πίνακα, όπου το νερό έχει ήδη αρχίσει να αγριεύει.
- Την ίδια τη βάρκα, που δεν είναι από σανίδες αλλά ένας όγκος από επίχρυσες φτερωτές μορφές.
Κείμενο (2:36)
Τέσσερις πίνακες, μία αίθουσα, και λειτουργούν μόνο με τη σειρά που τους έδωσε ο Τόμας Κόουλ. Παιδική ηλικία, Νεότητα, Ωριμότητα, Γηρατειά. Ο ίδιος άνθρωπος, η ίδια χρυσή βάρκα, ο ίδιος φύλακας άγγελος, και ένα ποτάμι που αλλάζει από κάτω του κάθε φορά. Βρείτε πρώτα την Παιδική ηλικία και κάντε τον γύρο της αίθουσας από εκεί.
Παρακολουθήστε τη βάρκα. Βγαίνει από μια σκοτεινή σπηλιά σε ήρεμα πράσινα νερά, μετά στρίβει και τρέχει προς ένα λευκό κάστρο που στέκεται στον ουρανό, μετά μπαίνει σε ένα φαράγγι γεμάτο ορμητικά νερά κάτω από έναν μελανιασμένο ουρανό, και στο τέλος παρασύρεται στα ανοιχτά νερά, προς ένα άνοιγμα στα σύννεφα. Σε κάθε πίνακα ταξιδεύει προς την αντίθετη κατεύθυνση από τον προηγούμενο. Και στην πλώρη της υπάρχει μια φτερωτή φιγούρα που κρατά ψηλά μια κλεψύδρα. Ψάξτε την κλεψύδρα στους τρεις πρώτους. Στον τέταρτο έχει χαθεί, μαζί με τη φιγούρα και το πηδάλιο, σπασμένα.
Η καλύτερη λεπτομέρεια είναι στον τρίτο πίνακα. Πάνω από τον άντρα, που έχει αφήσει τη λαγουδέρα και γονατίζει με τα χέρια ενωμένα, υπάρχει κάτι που μοιάζει με όγκο από γαλαζογκρίζα σύννεφα. Δεν είναι σύννεφα. Μέσα τους κρύβονται τρία γενειοφόρα πρόσωπα, και ο Τόμας Κόουλ τους έδωσε ονόματα: Αυτοκτονία, Ακράτεια και Φόνος, οι πειρασμοί που πολιορκούν τους ανθρώπους στις πιο σκληρές τους δοκιμασίες. Στην προηγούμενη εκδοχή αυτής της σκηνής ο ταξιδιώτης στεκόταν όρθιος. Εδώ ο Κόουλ τον γονάτισε.
Γιατί υπάρχει προηγούμενη εκδοχή. Ο Κόουλ ζωγράφισε την πρώτη σειρά το 1840, έπειτα τσακώθηκε με τον άνθρωπο στον οποίο ανήκε για τη δημόσια έκθεσή της, και ενώ ζούσε στη Ρώμη το 1841 και το 1842 ζωγράφισε ολόκληρη τη σειρά ξανά από την αρχή. Εκείνη η πρώτη σειρά βρίσκεται στη Γιούτικα, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Αυτοί εδώ οι πίνακες είναι τα ρωμαϊκά αντίγραφα, και είναι φωτεινότεροι από τους πρωτότυπους, μάλλον εξαιτίας των χρωστικών που μπορούσε να αγοράσει εκεί. Υπέγραψε τον πρώτο πίνακα κάτω αριστερά: 1842, T. Cole, Rome.
Τον Κόουλ τον αποκαλούν συνήθως ιδρυτή της Σχολής του ποταμού Χάντσον. Πέθανε ξαφνικά το 1848, έξι χρόνια αφού τελείωσε αυτούς τους πίνακες, και μετά τον θάνατό του ο Τζέιμς Σμάιλι χάραξε πλάκες με βάση και τους τέσσερις, και τα χαρακτικά κυκλοφόρησαν σε όλη τη χώρα σε τεράστιους αριθμούς. Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο λόγος που η σειρά είναι τόσο διάσημη.
Οι ίδιοι οι πίνακες πήγαν σε έναν συλλέκτη από το Σινσινάτι, τον Τζορτζ Σόνμπεργκερ, και το 1908 το παλιό του σπίτι, μαζί με ό,τι είχε μέσα, το αγόρασε ένας άνθρωπος που παρέδωσε τους τέσσερις πίνακες σε έναν μεθοδιστικό νοσοκομειακό σύλλογο στην ίδια πόλη. Έμειναν στο νοσοκομείο εξήντα τρία χρόνια. Η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης τους αγόρασε από εκεί τον Μάιο του 1971.
Στάση 5 από 5 · Δυτικό Κτίριο (West Building), κύριος όροφος, αίθουσα 85
Γυναίκα με ομπρέλα – Η κυρία Μονέ και ο γιος της
Κλοντ Μονέ · 1875 · Λάδι σε μουσαμά, 100 × 81 εκ.
Προσέξτε
- Το πρόσωπό της: λίγες μακριές πινελιές λευκής μπογιάς, ένα βέλο που το παίρνει ο αέρας από πάνω του, και σχεδόν καθόλου χαρακτηριστικά.
- Τη σκιά της, που κατεβαίνει διαγώνια στο γρασίδι προς εσάς: αυτή σας τοποθετεί στην πλαγιά, κάτω από εκείνη.
- Την πράσινη εσωτερική πλευρά της ομπρέλας, στο ίδιο πράσινο με το λιβάδι όπου στέκεται.
- Τα σύννεφα, ζωγραφισμένα όχι με λευκό αλλά με γαλάζιες πινελιές, ανήσυχες όσο και το γρασίδι.
Κείμενο (2:22)
Πλησιάστε και κοιτάξτε το πρόσωπό της, γιατί πρόσωπο δεν υπάρχει. Είναι λίγες μακριές πινελιές λευκής μπογιάς πάνω στο κεφάλι, ένα βέλο που το αρπάζει ο αέρας, και από κάτω σχεδόν τίποτα. Ο Μονέ δεν σας κρύβει τη γυναίκα του. Σας λέει ότι από αυτή την απόσταση, μια φωτεινή μέρα, με αέρα, αυτό είναι πραγματικά ό,τι θα βλέπατε.
Η γυναίκα είναι η Καμίγ, η σύζυγός του. Το αγόρι στην άλλη πλευρά του υψώματος, με το γρασίδι και τα κίτρινα λουλούδια ως τη μέση του, είναι ο γιος τους ο Ζαν. Έζησαν στην Αρζαντέιγ από το 1871 ως το 1877, και αυτός είναι ένας περίπατος εκεί, ένα φυσηχτό καλοκαιρινό απόγευμα. Δεν είναι πορτρέτο και δεν το παρήγγειλε κανείς. Είναι μια οικογενειακή σκηνή, ζωγραφισμένη στο ύπαιθρο και ζωγραφισμένη γρήγορα, πιθανότατα σε μία μόνο συνεδρία λίγων ωρών.
Για έργο που έγινε τόσο γρήγορα, είναι τεράστιο με τα δικά του μέτρα. Εκατό επί ογδόντα ένα εκατοστά. Και δείτε πού σας έβαλε. Είστε κάτω από εκείνη, στην πλαγιά, και κοιτάζετε προς τα πάνω, έτσι ώστε εκείνη να στέκεται μπροστά στον ουρανό και όχι μπροστά στο τοπίο, και η ομπρέλα σχεδόν αγγίζει την πάνω άκρη του μουσαμά. Η σκιά της κατεβαίνει διαγώνια στο γρασίδι προς τα πόδια σας. Αυτή η σκιά κάνει τη δουλειά ενός ολόκληρου πρώτου πλάνου.
Τώρα η ομπρέλα. Η εσωτερική της πλευρά είναι πράσινη, στο ίδιο πράσινο με το λιβάδι, έτσι ο πίνακας δένει με ένα χρώμα που επαναλαμβάνεται στο πάνω και στο κάτω μέρος του. Τα σύννεφα πίσω της δεν είναι λευκά· είναι γαλάζια και ταραγμένα, ζωγραφισμένα με την ίδια ανήσυχη πινελιά με το γρασίδι. Τα πάντα στον μουσαμά κινούνται στον ίδιο αέρα.
Εκτέθηκε τον Απρίλιο του 1876 στη δεύτερη έκθεση των ιμπρεσιονιστών, στην γκαλερί του Πολ Ντυράν-Ρυέλ στο Παρίσι, ένας από τους δεκαοκτώ πίνακες του Μονέ σε εκείνη την αίθουσα. Ο Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ τον είδε εκεί και δεκατρία χρόνια αργότερα ζωγράφισε τη δική του απάντηση, Δύο κορίτσια με ομπρέλες στο Φλάντμπερι. Ο ίδιος ο Μονέ επέστρεψε στην ιδέα το 1886, δύο φορές, στο Ζιβερνί, με την κόρη της δεύτερης γυναίκας του, τη Σιζάν, να κρατά την ομπρέλα· αυτοί οι δύο πίνακες βρίσκονται στο Μουσείο Ορσέ.
Αυτόν εδώ τον πούλησε το 1876 στον γιατρό Ζορζ ντε Μπέλιο, τον ομοιοπαθητικό του, που συχνά πληρωνόταν με πίνακες του Μονέ αντί για χρήματα. Πέρασε από την κόρη του ντε Μπέλιο στον Ζορζ Μενιέ, και βγήκε στο σφυρί στη δημοπρασία Μενιέ, στο Μέγαρο Γκαλιερά στο Παρίσι, στις δεκαπέντε Ιουνίου 1965, όπου αγοράστηκε για λογαριασμό του Πολ Μέλον. Εκείνος τον χάρισε σε αυτό το μουσείο το 1983.
Κάτι τελευταίο. Κάτω δεξιά, σε βασιλικό μπλε: Claude Monet 75.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης.
Αυτή η σελίδα σταματά στα πέντε έργα. Μόνο το Δυτικό Κτίριο έχει άλλα δύο χιλιάδες τριακόσια: σηκώστε την κάμερα μπροστά σε έναν Βερμέερ, σε ένα μαρμάρινο γλυπτό σε κάποιον διάδρομο, σε έναν Κόλντερ απέναντι, στο Ανατολικό Κτίριο, και η εφαρμογή θα το αναγνωρίσει και θα πιάσει την ερώτηση που πραγματικά είχατε γι’ αυτό.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
6th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20565. Αυτή όμως είναι η μόνη πόρτα που δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε: η είσοδος του Δυτικού Κτιρίου στην 6th Street είναι κλειστή μέχρι νεωτέρας. Μπείτε από τη γωνία 4th Street και Madison Drive, τη μόνη ανοιχτή είσοδο του Δυτικού Κτιρίου που η Πινακοθήκη χαρακτηρίζει προσβάσιμη, με γραφείο πληροφοριών και βεστιάριο. Ανοιχτή είναι και η είσοδος της 7th Street στη Constitution Avenue, όπως και η είσοδος προς το Mall στη Madison Drive, ανάμεσα στην 4th και την 6th Street, που έχει κι αυτή γραφείο πληροφοριών και βεστιάριο. Η Πινακοθήκη βρίσκεται στο National Mall, ανάμεσα στην 3rd και την 9th Street.
Η ίδια η Πινακοθήκη συνιστά να έρθετε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ο πλησιέστερος σταθμός του μετρό είναι ο Archives-Navy Memorial-Penn Quarter, στην κίτρινη και την πράσινη γραμμή, περίπου έξι λεπτά με τα πόδια από το Δυτικό Κτίριο. Σε απόσταση περπατήματος είναι επίσης ο Judiciary Square, στην κόκκινη γραμμή, και ο Smithsonian, στην μπλε, την πορτοκαλί και την ασημί, ενώ λεωφορεία Metrobus σταματούν κατά μήκος της Constitution Avenue NW. Χώρος στάθμευσης στον χώρο της Πινακοθήκης δεν υπάρχει.
Εισιτήρια
- Δεν χρειάζεται να κλείσετε τίποτα. Η είσοδος είναι πάντα δωρεάν και δεν χρειάζεστε κάρτα ή εισιτήριο για τις αίθουσες, τις περιοδικές εκθέσεις ή τις ξεναγήσεις. Μόνο λίγες εκδηλώσεις ζητούν δωρεάν εγγραφή.
- Η Πινακοθήκη δεν κλείνει καμία μέρα της εβδομάδας. Είναι ανοιχτή κάθε μέρα από τις 10 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα και κλείνει μόνο στις 25 Δεκεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου.
- Και οι πέντε στάσεις είναι στο Δυτικό Κτίριο, άρα τον διάδρομο κάτω από την 4th Street προς το Ανατολικό Κτίριο δεν θα τον χρειαστείτε.
- Η είσοδος του Δυτικού Κτιρίου στην 6th Street είναι κλειστή μέχρι νεωτέρας. Οι είσοδοι της 7th Street και της 4th Street είναι και οι δύο ανοιχτές, και από τις δύο η Πινακοθήκη χαρακτηρίζει προσβάσιμη μόνο αυτή της 4th Street.
- Πάρτε έναν έντυπο χάρτη από οποιαδήποτε είσοδο ή κατεβάστε έναν από πριν. Οι αριθμοί των αιθουσών είναι ο μόνος αξιόπιστος τρόπος να κινηθείτε στο Δυτικό Κτίριο, και η Πινακοθήκη τυπώνει τον χάρτη της σε δεκατέσσερις γλώσσες.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Οι ξεναγήσεις της ίδιας της Εθνικής Πινακοθήκης Τέχνης είναι δωρεάν, κάτι σπάνιο. Ξεναγοί του μουσείου κάνουν κάθε μέρα ωριαίες ξεναγήσεις και δεν χρειάζεται εγγραφή. Η Πινακοθήκη δημοσιεύει επίσης δικές της ηχητικές ξεναγήσεις, κι αυτές δωρεάν, που τις ακούτε στο δικό σας κινητό: η ξενάγηση του Δυτικού Κτιρίου έχει 23 στάσεις στα αγγλικά, τα ισπανικά, τα απλοποιημένα κινεζικά, τα κορεατικά και τα ιαπωνικά, με το κείμενο τυπωμένο δίπλα σε καθεμία. Αυτή η σελίδα, επίσης δωρεάν, σταματά μετά από πέντε έργα· για οτιδήποτε άλλο στους τοίχους υπάρχει η εφαρμογή Chiaro.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης;
Υπάρχουν δύο, για την ακρίβεια. Αυτός που διαβάζετε: πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησης χωρίς λήψη, η καθεμία με το κείμενό της και τον αριθμό της αίθουσας. Η Πινακοθήκη δημοσιεύει επίσης δικές της δωρεάν ηχητικές ξεναγήσεις, που τις ακούτε στο δικό σας κινητό. Πέρα από αυτά τα πέντε έργα, η εφαρμογή Chiaro αφηγείται όποιο έργο του κτιρίου στοχεύσετε με την κάμερα του κινητού σας.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Εθνικής Πινακοθήκης Τέχνης;
Τίποτα. Οι ηχητικές ξεναγήσεις της είναι δωρεάν και τις ακούτε στο δικό σας κινητό, όχι σε νοικιασμένη συσκευή, και οι καθημερινές ξεναγήσεις με ξεναγό είναι κι αυτές δωρεάν και χωρίς εγγραφή. Η ξενάγηση του Δυτικού Κτιρίου έχει 23 στάσεις στα αγγλικά, τα ισπανικά, τα απλοποιημένα κινεζικά, τα κορεατικά και τα ιαπωνικά.
Πού βρίσκεται η Τζινέβρα ντε' Μπέντσι στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης;
Στο Δυτικό Κτίριο, στον κύριο όροφο, αίθουσα 6. Είναι ο μοναδικός πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι στην αμερικανική ήπειρο, και η Πινακοθήκη τον βάζει πρώτο στη δική της λίστα με έργα που δεν πρέπει να χάσετε. Είναι μικρός, τριάντα οκτώ επί τριάντα επτά εκατοστά, οπότε ψάξτε το πλήθος και όχι έναν μεγάλο πίνακα.
Χρειάζομαι εισιτήριο για την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης;
Όχι. Η είσοδος είναι πάντα δωρεάν και δεν χρειάζεται κάρτα ή εισιτήριο, ούτε για τη μόνιμη συλλογή ούτε για τις περιοδικές εκθέσεις ούτε για τις ξεναγήσεις. Λίγες εκδηλώσεις ζητούν εγγραφή από πριν, κι αυτή δωρεάν. Από τα τρία πιο πολυσύχναστα μουσεία τέχνης των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτό είναι το μόνο που δεν χρεώνει τίποτα.
Είναι ποτέ κλειστή η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης;
Μόνο στις 25 Δεκεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου. Δεν υπάρχει εβδομαδιαία αργία: η Πινακοθήκη είναι ανοιχτή κάθε μέρα της εβδομάδας, από τις 10 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα. Ο Κήπος Γλυπτικής μένει μερικές φορές ανοιχτός ως αργότερα το καλοκαίρι.
Πόσο διαρκεί αυτός ο ηχητικός ξεναγός;
Περίπου δώδεκα λεπτά ήχου, συν το περπάτημα. Και οι πέντε στάσεις είναι στο Δυτικό Κτίριο, οι τέσσερις στον κύριο όροφο και μία στο ισόγειο, οπότε μια ώρα αρκεί άνετα. Η Πινακοθήκη δέχτηκε σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες το 2024, γι’ αυτό μπροστά στον Λεονάρντο συνήθως υπάρχει ένα μικρό δικό του πλήθος.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσινγκτον.