Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος · Ουάσινγκτον · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Εθνικού Μουσείου Αεροπορίας και Διαστήματος,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε αεροσκάφη και διαστημικά σκάφη, πέντε ηχογραφήσεις, από το Wright Flyer ως την Columbia. Στο κτίριο του National Mall είναι ανοιχτές δεκαοκτώ αίθουσες, και το Chiaro σάς λέει, από μια φωτογραφία, την ιστορία κάθε αεροπλάνου, κάψουλας ή διαστημικής στολής που θα δείτε εκεί.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος.
Wright Flyer του 1903
Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος, Ουάσινγκτον
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 15 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Οι πόρτες της Jefferson Drive σάς βγάζουν κατευθείαν στη Boeing Milestones of Flight Hall, και αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Εθνικού Μουσείου Αεροπορίας και Διαστήματος ξεκινά λίγα βήματα πιο πέρα και τελειώνει έναν όροφο πιο πάνω. Περάστε στην αίθουσα 107 για το Wright Flyer του 1903, γυρίστε στη μεγάλη αίθουσα για το πορτοκαλί Bell X-1 και τη σεληνάκατο LM-2, ανεβείτε μετά στο επίπεδο 2 για την Columbia του Απόλλων 11 στην αίθουσα Destination Moon, 206, και τελειώστε δύο αίθουσες ανατολικότερα, με το Spirit of St. Louis στην αίθουσα Pioneers of Flight, 208. Τα επίπεδα ακολουθούν την αρίθμηση των πινακίδων του μουσείου: το επίπεδο 1 είναι αυτό της εισόδου. Δεκαπέντε λεπτά αφήγηση και περίπου δέκα λεπτά περπάτημα ανάμεσα στις αίθουσες: μία ώρα φτάνει, και περισσεύει χρόνος για να κοιτάξετε με την ησυχία σας.
Κάθε έκθεμα εδώ τεκμηριώνεται σε δύο σημεία: στην καταχώρισή του στην ηλεκτρονική συλλογή του ίδιου του μουσείου, όπου αναφέρεται η αίθουσα στην οποία εκτίθεται, και σε μια δεύτερη, ανεξάρτητη πηγή· οι αριθμοί των αιθουσών προέρχονται από τον χάρτη του μουσείου. Το κτίριο του National Mall ολοκληρώνει ακόμη την ανακαίνισή του και άλλες δύο αίθουσες αναμένεται να ανοίξουν αυτό το φθινόπωρο, οπότε κάτι μπορεί να μετακινηθεί: αν μια πινακίδα μέσα στο κτίριο λέει κάτι άλλο, ισχύει η πινακίδα, και ένα μήνυμά σας αρκεί για να διορθώσουμε τη σελίδα.
Στάση 1 από 5 · The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, αίθουσα 107, επίπεδο 1
Wright Flyer του 1903
Γουίλμπερ και Όρβιλ Ράιτ, Ντέιτον, Οχάιο · 1903 · Ξύλινος σκελετός επενδυμένος με μουσελίνα, κινητήρας Wright 12 ίππων· άνοιγμα πτερύγων 12,3 μ., μήκος 6,4 μ.
Προσέξτε
- Τα πέδιλα. Πουθενά δεν υπάρχουν τροχοί: σύστημα προσγείωσης ήταν δύο μακριά πέδιλα.
- Το πηδάλιο ανόδου-καθόδου μπροστά από τις πτέρυγες και οι δύο έλικες πίσω τους, που τις κινούν αλυσίδες και γρανάζια από τον κινητήρα πάνω στην κάτω πτέρυγα.
- Το γυμνό ύφασμα. Καμία μπογιά ή βερνίκι, μόνο μουσελίνα στο φυσικό της χρώμα, όπως την άφησαν τα αδέλφια.
Κείμενο (3:19)
Σταθείτε μια στιγμή πριν από οτιδήποτε άλλο. Ξύλο, χλωμή μουσελίνα, δύο μακριά πέδιλα εκεί όπου θα περιμένατε τροχούς, και πουθενά ούτε σταγόνα μπογιά· το ύφασμα έχει μείνει στο φυσικό του χρώμα. Μοιάζει με κάτι που θα μπορούσε να το διαλύσει μια δυνατή ριπή ανέμου, και η ειλικρινής απάντηση είναι ότι κάποια ριπή το έκανε. Αυτή είναι η ίδια η μηχανή που πέταξε στο Κίτι Χοκ της Βόρειας Καρολίνας στις δεκαεπτά Δεκεμβρίου 1903, και ολόκληρη η αίθουσα γύρω σας είναι στημένη γύρω της.
Ο Γουίλμπερ και ο Όρβιλ Ράιτ είχαν ένα κατάστημα ποδηλάτων στο Ντέιτον του Οχάιο. Τον Μάιο του 1899 ο Γουίλμπερ έγραψε ένα γράμμα στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν, τον ίδιο οργανισμό στο κτίριο του οποίου βρίσκεστε τώρα, ζητώντας ό,τι είχε δημοσιεύσει για την πτήση. Ακολούθησαν τέσσερα χρόνια υπομονετικής δουλειάς: ένας χαρταετός το 1899, ανεμόπτερα σε πραγματικό μέγεθος το 1900, το 1901 και το 1902, και, όταν αυτά τα ανεμόπτερα σήκωναν πολύ λιγότερο απ' όσο προέβλεπαν οι υπολογισμοί τους, μια δική τους μικρή αεροσήραγγα για να δοκιμάζουν σχήματα πτερύγων. Ως το 1902 μπορούσαν να πετούν με ανεμόπτερο ελέγχοντας την πτήση. Αυτό που τους έλειπε ακόμη ήταν η ισχύς.
Κοιτάξτε λοιπόν πίσω από τις πτέρυγες. Δύο έλικες που σπρώχνουν αντί να τραβούν, και τις γυρίζουν αλυσίδες από έναν κινητήρα δώδεκα ίππων που έφτιαξαν τα αδέλφια μαζί με τον μηχανικό του μαγαζιού τους, τον Τσαρλς Τέιλορ. Οι έλικες ήταν η πιο έξυπνη ιδέα απ' όλες. Τα αδέλφια αντιμετώπισαν κάθε πτερύγιο της έλικας σαν πτέρυγα γυρισμένη στο πλάι, που παράγει άντωση προς τα εμπρός αντί προς τα πάνω. Κοιτάξτε τώρα μπροστά. Εκείνη η οριζόντια επιφάνεια που προεξέχει μπροστά απ' όλα είναι το πηδάλιο ανόδου-καθόδου· οριζόντιο σταθερό στην ουρά δεν υπάρχει καθόλου. Για να γείρει σε στροφή, ο πιλότος έστριβε τα άκρα των πτερύγων προς αντίθετες κατευθύνσεις, ένα κόλπο που λέγεται στρέβλωση των πτερύγων.
Στις δεκατέσσερις Δεκεμβρίου ο Γουίλμπερ κέρδισε στο κορόνα-γράμματα, έκανε την πρώτη προσπάθεια και προκάλεσε ζημιά στη μηχανή. Τρεις μέρες αργότερα ήταν η σειρά του Όρβιλ. Στις 10:35 το πρωί πέταξε για δώδεκα δευτερόλεπτα και τριάντα έξι μέτρα. Έκαναν τέσσερις πτήσεις εκείνη τη μέρα, και στην τελευταία ο Γουίλμπερ έμεινε στον αέρα πενήντα εννέα δευτερόλεπτα και διένυσε 255 μέτρα. Ύστερα, ενώ στέκονταν και τη συζητούσαν, μια ριπή ανέμου αναποδογύρισε το Flyer και το έστειλε να κυλάει στην άμμο. Δεν πέταξε ποτέ ξανά.
Η μετέπειτα ζωή του είναι σχεδόν πιο παράξενη. Έμεινε σε κιβώτια σε μια αποθήκη στο Ντέιτον, πέρασε έντεκα μέρες κάτω από νερά πλημμύρας και λάσπη το 1913, και ύστερα έγινε το έπαθλο μιας διαμάχης. Ο γραμματέας του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν, ο Τσαρλς Γουόλκοτ, αρνήθηκε να αναγνωρίσει την πρωτιά των Ράιτ και τίμησε αντ' αυτών το αποτυχημένο Aerodrome του προκατόχου του, του Σάμιουελ Λάνγκλεϊ. Το 1928, με τη διαμάχη ακόμη ανοιχτή, ο Όρβιλ δάνεισε το Flyer στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου. Πέρασε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια υπόγεια αποθήκη κοντά στο Κόρσαμ, όχι στο μετρό του Λονδίνου, ό,τι κι αν έχετε ακούσει. Μόνο αφού το Ίδρυμα Σμιθσόνιαν δημοσίευσε το 1942 μια ανάκληση γύρισε στην πατρίδα, και παραδόθηκε στις δεκαεπτά Δεκεμβρίου 1948, σαράντα πέντε χρόνια ακριβώς μετά το Κίτι Χοκ.
Το ύφασμα που βλέπετε είναι του 1985, κομμένο με πατρόν ένα μεγάλο κομμάτι από την αρχική επένδυση του 1903. Ένα μέρος εκείνου του πρωτότυπου ταξίδεψε πολύ πιο μακριά. Τον Ιούλιο του 1969 ένα κομματάκι ύφασμα από την πάνω αριστερή πτέρυγα και μια σχίζα ξύλου από την αριστερή έλικα βρίσκονταν μέσα στη σεληνάκατο Eagle όταν προσεδαφίστηκε στη Σελήνη. Εξήντα έξι χρόνια χωρίζουν την άμμο του Κίτι Χοκ από τη Θάλασσα της Γαλήνης.
Στάση 2 από 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, αίθουσα 100, επίπεδο 1
Bell X-1 Glamorous Glennis
Bell Aircraft Corporation, Μπάφαλο, Νέα Υόρκη, για την Αεροπορία Στρατού των ΗΠΑ και τη NACA · 1946 · Άτρακτος από αλουμίνιο, χαλύβδινες δεξαμενές προωθητικών, πυραυλοκινητήρας· άνοιγμα πτερύγων 8,5 μ., μήκος 9,4 μ.
Προσέξτε
- Η μύτη. Ολόκληρη η άτρακτος αντιγράφει μια σφαίρα πολυβόλου διαμετρήματος .50, σχήμα που ήταν ήδη γνωστό ότι παραμένει σταθερό πάνω από την ταχύτητα του ήχου.
- Οι πτέρυγες, πολύ λεπτότερες απ' όσο περιμένετε, φτιαγμένες έτσι για να αντέχουν τις δυνάμεις κοντά στο Μαχ 1.
- Τα ψηφία 6062 στην ουρά, το τέλος του αριθμού σειράς 46-062: αυτό είναι το X-1 νούμερο ένα, εκείνο που τα κατάφερε.
Κείμενο (3:11)
Είναι μικρό, και είναι πολύ πορτοκαλί. Διεθνές πορτοκαλί, όπως το περιγράφει το ίδιο το μουσείο, και σε μια μηχανή αυτού του μεγέθους μοιάζει σχεδόν με παιχνίδι. Κοιτάξτε μετά το σχήμα. Η μύτη και ολόκληρη η άτρακτος αντιγράφουν μια σφαίρα πολυβόλου διαμετρήματος πενήντα, γιατί τη δεκαετία του σαράντα οι μηχανικοί ήξεραν ένα πράγμα σίγουρα για το πέρασμα της ταχύτητας του ήχου: οι σφαίρες με αυτό το σχήμα έμεναν σταθερές όταν την ξεπερνούσαν. Αν μπορούσε να το κάνει κι ένας άνθρωπος, κανείς δεν το ήξερε ακόμη.
Πολλοί πίστευαν τότε σε ένα φράγμα του ήχου, έναν αόρατο τοίχο κοντά στο Μαχ ένα, όπου ο αέρας θα τράνταζε ένα αεροσκάφος ώσπου να διαλυθεί. Το X-1 φτιάχτηκε για να το διαπιστώσει. Το 1944 η Αεροπορία Στρατού και η NACA, η κρατική υπηρεσία αεροναυτικής έρευνας που αργότερα έγινε η NASA, ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα για επανδρωμένα ερευνητικά αεροσκάφη που θα έφταναν και θα ξεπερνούσαν την ταχύτητα του ήχου, και η Bell Aircraft από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης κατασκεύασε τρία. Αυτό είναι το νούμερο ένα, με αριθμό σειράς 46-062. Τα τέσσερα τελευταία ψηφία είναι γραμμένα στην ουρά.
Στις πτήσεις των ρεκόρ του δεν απογειώθηκε ποτέ από διάδρομο. Στις δεκατέσσερις Οκτωβρίου 1947 ένα βομβαρδιστικό Boeing B-29 το σήκωσε μέσα στον χώρο βομβών του για μισή ώρα και ύστερα το άφησε να πέσει. Πιλότος ήταν ο λοχαγός Τσακ Γέιγκερ, άσος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από τη Δυτική Βιρτζίνια και ο πιο έμπειρος πιλότος δοκιμών της Αεροπορίας. Οι προηγούμενες απόπειρες είχαν συναντήσει βίαιους κραδασμούς καθώς πλησίαζαν το Μαχ ένα, και οι μηχανικοί μόλις είχαν βελτιώσει τον ρυθμιζόμενο οριζόντιο σταθεροποιητή, ώστε ο Γέιγκερ να αλλάζει τη γωνία του με μικροσκοπικά βήματα. Αυτή τη φορά η πτήση ήταν ομαλή. Στην ένατη πτήση του X-1 με κινητήρα, το μαχόμετρο πήδηξε από μηδέν κόμμα εννέα έξι πέντε σε ένα κόμμα μηδέν έξι: επτακόσια μίλια την ώρα σε σαράντα τρεις χιλιάδες πόδια πάνω από την έρημο Μοχάβε. Πέταξε με την ώθηση του πυραύλου είκοσι δευτερόλεπτα, έσβησε τον κινητήρα και γλίστρησε ως τη στεγνή κοίτη μιας λίμνης. Από την απελευθέρωση ως την προσγείωση, δεκατέσσερα λεπτά.
Είχε ονομάσει το αεροπλάνο Glamorous Glennis, από τη γυναίκα του. Η δική του εκτίμηση για εκείνη τη μέρα ήταν σχεδόν αντικλιμακτική: το πραγματικό φράγμα, είπε αργότερα, δεν ήταν στον ουρανό, αλλά στη γνώση και την εμπειρία μας για την υπερηχητική πτήση.
Κοιτάξτε τις πτέρυγες, που είναι εντυπωσιακά λεπτές. Μέσα σε εκείνη την άτρακτο σε σχήμα σφαίρας οι σχεδιαστές χώρεσαν δύο δεξαμενές προωθητικών, δώδεκα σφαίρες αζώτου, ένα πιλοτήριο υπό πίεση και πάνω από πεντακόσιες λίβρες όργανα. Πέταξε εβδομήντα οκτώ φορές. Τον Μάρτιο του 1948 ο Γέιγκερ το έφτασε στο Μαχ 1,45. Τον Ιανουάριο του 1949 έκανε κάτι που είχε πάψει από καιρό να του ζητείται, και απογειώθηκε από το έδαφος με τη δική του ισχύ. Δεν ήταν όλα τα X-1 τόσο τυχερά. Το τρίτο εξερράγη στο έδαφος το 1951, και δύο από τα μεταγενέστερα μοντέλα χάθηκαν κι αυτά σε εκρήξεις.
Το 1950 πέταξε στην Ουάσινγκτον κρεμασμένο κάτω από ένα B-29 και παραδόθηκε στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν. Ο στρατηγός Χόιτ Βάντενμπεργκ, αρχηγός του επιτελείου της Αεροπορίας, είπε ότι μέσα σε λίγες στιγμές η υποηχητική εποχή έγινε ιστορία και γεννήθηκε η υπερηχητική. Αυτές οι λίγες στιγμές ανήκουν στο πορτοκαλί αεροπλάνο μπροστά σας.
Στάση 3 από 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, αίθουσα 100, επίπεδο 1
Σεληνάκατος LM-2
Grumman Aircraft Engineering Corporation, Μπεθπέιτζ, Νέα Υόρκη, για τη NASA · Κατασκευή 1966· διαμορφωμένη ώστε να μοιάζει με την Eagle του Απόλλων 11 · Αλουμίνιο και τιτάνιο, θερμικές κουβέρτες από αλουμινιωμένο Mylar και Kapton· πλάτος 6,54 μ.
Προσέξτε
- Η ραφή ανάμεσα στις δύο βαθμίδες: πάνω η γκρίζα καμπίνα του πληρώματος, η μόνη που θα απογειωνόταν ξανά, και κάτω η χρυσή βαθμίδα καθόδου, που μένει πίσω.
- Το χρυσό και ασημί περιτύλιγμα. Είναι κουβέρτες από αλουμινιωμένο Mylar και Kapton, όχι μεταλλικά φύλλα.
- Η σκάλα στο μπροστινό πόδι και η σημαία στη βαθμίδα καθόδου, όπως στην Eagle.
Κείμενο (2:47)
Χρυσό φύλλο, λεπτά πόδια και από πάνω μια γκρίζα καμπίνα που μοιάζει περισσότερο διπλωμένη παρά κατασκευασμένη. Αν σας θυμίζει τις φωτογραφίες της Eagle στη Σελήνη, αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός. Όμως η λεζάντα δίπλα της λέει τίμια πού βρίσκεται η ανατροπή: αυτή η σεληνάκατος δεν έχει πάει ποτέ στο διάστημα.
Την κατασκεύασε η Grumman στο Μπεθπέιτζ, στο Λονγκ Άιλαντ. Ως το τέλος του 1966 εκείνη και η δίδυμή της, η LM-1, ήταν σχεδόν έτοιμες, προορισμένες για μη επανδρωμένες δοκιμαστικές πτήσεις σε τροχιά γύρω από τη Γη. Ύστερα ήρθε η τραγική πυρκαγιά του Απόλλων 1, τον Ιανουάριο του 1967, και οι κανόνες ασφαλείας για κάθε διαστημόπλοιο που θα μετέφερε αστροναύτες γράφτηκαν από την αρχή. Αντί να ξαναχτίσει δύο σχεδόν ολοκληρωμένα σκάφη προσεδάφισης, η NASA τα κράτησε μόνο για μη επανδρωμένες αποστολές. Η LM-1 πέταξε με το Απόλλων 5 τον Ιανουάριο του 1968 και τα πήγε τόσο καλά, ώστε μια δεύτερη δοκιμή κρίθηκε περιττή. Η παράδοση της LM-2 στη βάση εκτόξευσης αναβλήθηκε και ύστερα ακυρώθηκε.
Έτσι έπιασε δουλειά στο έδαφος. Τον Απρίλιο του 1968 η μη επανδρωμένη εκτόξευση του Απόλλων 6 έδειξε ότι ο πύραυλος Saturn V μπορούσε να κλυδωνίζεται βίαια πάνω-κάτω, ένα φαινόμενο που οι μηχανικοί ονόμασαν πόγκο, και τον Μάιο η LM-2 έγινε μέρος του δοκιμαστικού συστήματος που στήθηκε στο έδαφος για να το μελετήσουν. Ύστερα την άφηναν να πέσει, ξανά και ξανά, για να αποδείξουν ότι τα ηλεκτρονικά και τα μηχανικά της μέρη θα άντεχαν μια απότομη προσεδάφιση. Η πέμπτη και τελευταία δοκιμή πτώσης έγινε στις επτά Μαΐου 1969, λιγότερο από τρεις μήνες πριν περπατήσουν στη Σελήνη ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν.
Ακολούθησε μια παράκαμψη στην Ιαπωνία. Στην Έξπο 70 της Οσάκα, το αμερικανικό περίπτερο ήθελε μια αληθινή σεληνάκατο, και η αληθινή Eagle δεν ήταν διαθέσιμη: το κάτω μισό της βρίσκεται ακόμη στη Θάλασσα της Γαλήνης. Έτσι η Grumman ένωσε την καμπίνα της LM-2 με μια δοκιμαστική βαθμίδα καθόδου και τη στόλισε ώστε να μοιάζει σαν να είχε μόλις προσεδαφιστεί. Μετά ήρθε στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν, και από τον Ιούλιο του 1976 ως τα τέλη του 2015 στεκόταν πάνω σε μια απομίμηση σεληνιακού εδάφους στο ανατολικότερο άκρο αυτού του κτιρίου.
Κοιτάξτε τώρα τα δύο μισά. Πάνω βρίσκεται η βαθμίδα ανόδου, η καμπίνα υπό πίεση με τον δικό της πυραυλοκινητήρα, το μόνο μέρος που θα έφευγε από τη Σελήνη. Από κάτω η βαθμίδα καθόδου, με τα πόδια, τον κινητήρα προσεδάφισης και τα πειράματα για την επιφάνεια, τυλιγμένη σε χρυσές και ασημένιες κουβέρτες από αλουμινιωμένο Mylar και Kapton. Όταν το μουσείο τη μετέφερε σε αυτή την αίθουσα, η ομάδα την αποσυναρμολόγησε και βάλθηκε να την κάνει να ταιριάζει με την Eagle σχεδόν σε κάθε λεπτομέρεια, και κάθε κομματάκι υλικού που αφαιρέθηκε φωτογραφήθηκε, καταγράφηκε και φυλάχτηκε. Ακόμη και η σκάλα στο μπροστινό πόδι είναι εκεί, όπως στην Eagle.
Από το 1969 ως το 1972, έξι σεληνάκατοι ίδιες με αυτήν προσεδάφισαν στη Σελήνη δώδεκα Αμερικανούς αστροναύτες. Αυτή εδώ δεν πέταξε ποτέ, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο βρίσκεται εδώ, για να σταθείτε δίπλα της.
Στάση 4 από 5 · Destination Moon, αίθουσα 206, επίπεδο 2
Σκάφος διοίκησης Columbia του Απόλλων 11
North American Rockwell, για τη NASA · 1969 · Κράμα αλουμινίου, ανοξείδωτος χάλυβας και τιτάνιο· πλάτος 3,91 μ. στη βάση
Προσέξτε
- Το καψαλισμένο περίβλημα, γεμάτο ραβδώσεις. Οι συντηρητές το διατήρησαν όπως ήταν όταν το σκάφος επέστρεψε μέσα από την ατμόσφαιρα στις 24 Ιουλίου 1969.
- Το μέγεθος. Λιγότερο από τέσσερα μέτρα πλάτος στη βάση, κι όμως ήταν το σπίτι του πληρώματος για το μεγαλύτερο μέρος της οκταήμερης αποστολής.
- Η διαστημική στολή του Νιλ Άρμστρονγκ από το Απόλλων 11, που εκτίθεται στην ίδια αίθουσα.
Κείμενο (3:00)
Κάντε πρώτα έναν ολόκληρο γύρο γύρω της. Το εξωτερικό είναι καψαλισμένο και γεμάτο ραβδώσεις, καφέ εκεί όπου θα περιμένατε ασημί, και οι συντηρητές του μουσείου κοπίασαν πολύ για να το κρατήσουν ακριβώς έτσι, γιατί έτσι έμοιαζε η Columbia όταν επέστρεψε στη Γη στις είκοσι τέσσερις Ιουλίου 1969. Στη βάση έχει πλάτος 3,91 μέτρα. Για τις περισσότερες από οκτώ μέρες, αυτό ήταν το σπίτι τριών ανδρών.
Ξεκίνησαν στις δεκαέξι Ιουλίου από το Ακρωτήριο Κένεντι, στην κορυφή ενός Saturn V: ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο Μπαζ Όλντριν και ο Μάικλ Κόλινς. Η Columbia ήταν ένα από τα τρία μέρη του διαστημοπλοίου. Το σκάφος υπηρεσίας πίσω της είχε τον κύριο κινητήρα και τα εφόδια, και η σεληνάκατος Eagle κατέβασε δύο μέλη του πληρώματος στην επιφάνεια. Από τα τρία, μόνο αυτό εδώ γύρισε στο σπίτι. Ο Κόλινς, που έκανε μόνος του κύκλους γύρω από τη Σελήνη ενώ οι άλλοι περπατούσαν πάνω της, περιέγραψε την καμπίνα στον κόσμο που άκουγε ως το ευτυχισμένο μικρό μας σπιτικό.
Αυτός ήταν και εκείνος που είχε αμφιβολίες για το όνομα. Ο Τζούλιαν Σιρ, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της NASA, ανέφερε το Columbia εν παρόδω στο τηλέφωνο, και ο Κόλινς το βρήκε κάπως πομπώδες. Τελικά το δέχτηκε, εν μέρει επειδή θύμιζε την Κολουμπιάδα, το γιγάντιο κανόνι που εκτοξεύει ταξιδιώτες προς τη Σελήνη στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν Από τη Γη στη Σελήνη.
Οι καλύτερες ιστορίες είναι στα εσωτερικά τοιχώματα. Όταν το Ίδρυμα Σμιθσόνιαν έκανε μια λεπτομερή τρισδιάστατη σάρωση της καμπίνας, οι επιμελητές βρήκαν γραφές που έμεναν κρυμμένες από τα μάτια για πάνω από σαράντα χρόνια. Δίπλα στον σταθμό πλοήγησης, στήλες αριθμών που είχαν σημειωθεί από τα μηνύματα του Χιούστον: οι συντεταγμένες που δόθηκαν στον Κόλινς όσο έψαχνε με το τηλεσκόπιο την Eagle στην επιφάνεια από κάτω, χωρίς επιτυχία. Ένα χειρόγραφο σημείωμα στο ντουλάπι R5, που είχε γίνει αποθήκη για τις χρησιμοποιημένες σακούλες ούρων και προφανώς έπρεπε να μένει κλειστό. Και ένα μικρό ζωγραφισμένο στο χέρι ημερολόγιο, με τις μέρες της αποστολής σβησμένες μία μία, εκτός από την είκοσι τέσσερις Ιουλίου, τη μέρα της προσθαλάσσωσης.
Υπάρχει και το σημείωμα που οι ιστορικοί ήξεραν από πάντα. Καθ' οδόν προς τη Χαβάη, πάνω στο πλοίο περισυλλογής, το USS Hornet, ο Κόλινς χώθηκε ξανά μέσα και έγραψε σε ένα πάνελ του χώρου εξοπλισμού: Διαστημόπλοιο 107, αλλιώς Απόλλων 11, αλλιώς Columbia. Το καλύτερο σκάφος που βγήκε από τη γραμμή παραγωγής. Ο Θεός να την ευλογεί.
Πριν έρθει στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν, η NASA την πήρε σε περιοδεία. Πήγε σε σαράντα εννέα πρωτεύουσες πολιτειών, συν την Περιφέρεια της Κολούμπια και το Άνκορατζ, διένυσε σχεδόν είκοσι έξι χιλιάδες μίλια και πέρασε σχεδόν έναν μήνα στη θάλασσα για καθένα από τα σκέλη της Χαβάης και της Αλάσκας. Περίπου τρία εκατομμύρια διακόσιες πενήντα χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν να τη δουν, και τη μεγαλύτερη κοσμοσυρροή τη συγκέντρωσε η Χαβάη, εκατόν τριάντα πέντε χιλιάδες. Όταν τελικά μεταφέρθηκε σε αυτή την αίθουσα, έκανε τη διαδρομή των τριάντα μιλίων από το Κέντρο Ούντβαρ-Χάζι στη Βιρτζίνια πάνω σε νταλίκα, τυλιγμένη σε τόσες προστατευτικές στρώσεις που έμοιαζε με ένα γιγάντιο σοκολατάκι Hershey's Kiss.
Αν ξεκινήσατε αυτή τη διαδρομή από τον κάτω όροφο, ιδού η τελευταία σύνδεση. Κομμάτια από το Wright Flyer του 1903 πήγαν στη Σελήνη με τα προσωπικά αντικείμενα του Νιλ Άρμστρονγκ σε αυτή την αποστολή, και προσθαλασσώθηκαν στον Ειρηνικό μέσα σε αυτή την κάψουλα.
Στάση 5 από 5 · Barron Hilton Pioneers of Flight, αίθουσα 208, επίπεδο 2
Spirit of St. Louis
Ryan Airlines, Σαν Ντιέγκο· σχεδίαση: Ντόναλντ Α. Χολ, για τον Τσαρλς Α. Λίντμπεργκ · 1927 · Ξύλινες πτέρυγες, άτρακτος από συγκολλημένους χαλύβδινους σωλήνες, βαμβακερό ύφασμα με βερνίκι στο χρώμα του αλουμινίου· άνοιγμα πτερύγων 14 μ., μήκος 8,4 μ.
Προσέξτε
- Δεν έχει παρμπρίζ. Στη θέση του βρίσκονται οι δεξαμενές καυσίμου· ο Λίντμπεργκ έβλεπε μπροστά μέσα από ένα μικρό περισκόπιο στην αριστερή πλευρά.
- Οι σημαίες στη μύτη, μία για κάθε χώρα της περιοδείας του το 1927–28. Η σημαία του Πουέρτο Ρίκο είναι λάθος: θα έπρεπε να έχει πέντε λωρίδες.
- Το πηδάλιο διεύθυνσης. Ένα φτερωτό R στην αριστερή πλευρά, ένα άδειο μπάλωμα στη δεξιά, εκεί όπου ένας κυνηγός σουβενίρ στο Παρίσι έκοψε το ύφασμα.
- Η ανοιχτή πόρτα, που έμεινε έτσι με επιθυμία του ίδιου του Λίντμπεργκ.
Κείμενο (2:46)
Κοιτάξτε το μπροστινό μέρος και προσπαθήστε να βρείτε από πού έβλεπε έξω ο πιλότος. Δεν θα το βρείτε, κι ούτε εκείνος μπορούσε. Δεν υπάρχει παρμπρίζ. Οι δεξαμενές καυσίμου βρίσκονται μπροστά από το πιλοτήριο, και ο Τσαρλς Λίντμπεργκ διέσχισε τον Ατλαντικό βλέποντας μπροστά μόνο μέσα από ένα μικρό περισκόπιο στην αριστερή πλευρά, ή γυρίζοντας λοξά το αεροπλάνο για να κοιτάξει από ένα πλαϊνό παράθυρο.
Το 1919 κάποιος Ρέιμοντ Ορτέιγκ πρόσφερε είκοσι πέντε χιλιάδες δολάρια στον πρώτο πιλότο που θα πετούσε χωρίς στάση ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Ο Λίντμπεργκ ήταν πρώην πιλότος ακροβατικών επιδείξεων που περιόδευε από πόλη σε πόλη, και είχε γίνει πιλότος αεροπορικού ταχυδρομείου στη γραμμή ανάμεσα στο Σεντ Λούις και το Σικάγο. Τον Φεβρουάριο του 1927, με χρήματα από μια ομάδα υποστηρικτών του Σεντ Λούις, παρήγγειλε ένα αεροπλάνο από τη Ryan Airlines στο Σαν Ντιέγκο. Το κατασκεύασαν σε δύο μήνες. Ξεκίνησε ως ένα συνηθισμένο Ryan M-2 και επιμηκύνθηκε για να χωράει καύσιμα: δέκα πόδια παραπάνω πτέρυγα, δύο πόδια παραπάνω άτρακτος, ο κινητήρας σπρωγμένος μπροστά και το πιλοτήριο πίσω, ώστε η δεξαμενή να βρίσκεται στο κέντρο βάρους και ο πιλότος πίσω της, όπου θα ήταν πιο ασφαλής σε περίπτωση συντριβής.
Πρώτα πέταξε με αυτό ανατολικά ως τη Νέα Υόρκη, με μία μόνο στάση στο Σεντ Λούις, και στον δρόμο έκανε ρεκόρ διάσχισης της ηπείρου, είκοσι μία ώρες και σαράντα λεπτά. Ύστερα, το πρωί της είκοσι Μαΐου 1927, απογειώθηκε μόνος για το Παρίσι. Τριάντα τρεισήμισι ώρες και 3.610 μίλια αργότερα προσγειώθηκε στο Λε Μπουρζέ, όπου τον περίμενε ένα πλήθος εκατό χιλιάδων ανθρώπων. Μέσα στο πιλοτήριο υπάρχουν γραμμούλες μετρήματος με μολύβι που δείχνουν πώς τα κατάφερε: μετρούσε τα καύσιμα που τραβούσε από κάθε δεξαμενή και άλλαζε από τη μία στην άλλη για να κρατά το αεροπλάνο σε ισορροπία.
Το πλήθος στο Παρίσι ήθελε σουβενίρ, και τα πήρε. Κοιτάξτε το πηδάλιο διεύθυνσης. Στην αριστερή πλευρά υπάρχει ένα φτερωτό γράμμα R. Στη δεξιά υπάρχει μόνο ένα άδειο μπάλωμα, γιατί κάποιος έκοψε το ύφασμα.
Κοιτάξτε τώρα τη μύτη. Αυτές οι σημαίες είναι οι χώρες της περιοδείας που έκανε μετά, από την Ουάσινγκτον ως την Πόλη του Μεξικού και από εκεί στην Κεντρική Αμερική, την Κολομβία, τη Βενεζουέλα και την Καραϊβική. Η σημαία του Πουέρτο Ρίκο, παρεμπιπτόντως, είναι λάθος: θα έπρεπε να έχει πέντε λωρίδες. Οι δύο σωλήνες κάτω από την άτρακτο προστέθηκαν για εκείνη την περιοδεία, για να ρίχνει φωτοβολίδες ώστε να βλέπει πού προσγειώνεται τη νύχτα. Και το κάλυμμα του κινητήρα είναι γεμάτο υπογραφές, γραμμένες με μολύβι ή χαραγμένες με σουγιά από τους φρουρούς και τους μηχανικούς που πρόσεχαν το αεροπλάνο όπου κι αν πήγαινε.
Ο πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ αποκάλεσε τον Λίντμπεργκ αγγελιοφόρο ειρήνης και καλής θέλησης που είχε γκρεμίσει άλλο ένα φράγμα του χρόνου και του χώρου, και κατά το μουσείο τίποτε στην αεροπορία δεν συγκίνησε ξανά ολόκληρο τον κόσμο τόσο πολύ ως το Απόλλων 11, την κάψουλα του οποίου μόλις αφήσατε. Στις τριάντα Απριλίου 1928 ο Λίντμπεργκ πέταξε το Spirit μια τελευταία φορά, από το Σεντ Λούις στην Ουάσινγκτον, και το δώρισε στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν. Η πόρτα του είναι ανοιχτή, και έμεινε έτσι επειδή το ζήτησε ο ίδιος.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος.
Το αεροπλάνο του Λίντμπεργκ είναι η πέμπτη στάση, και τα περισσότερα απ' όσα κρέμονται από τα ταβάνια εδώ δεν είναι στη λίστα μας. Φωτογραφίστε την κάψουλα Friendship 7 του Τζον Γκλεν, το κόκκινο Vega της Αμέλια Έρχαρτ ή μια έλικα που κανείς γύρω σας δεν ξέρει να αναγνωρίσει, και η εφαρμογή βρίσκει τι είναι, σας λέει την ιστορία του και απαντά φωναχτά στις ερωτήσεις σας, επί τόπου.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
650 Jefferson Drive SW, Washington, DC 20560, στο National Mall, ανάμεσα στο National Museum of the American Indian και στο Hirshhorn. Όλοι μπαίνουν από τις πόρτες της Jefferson Drive, από την πλευρά του Mall, όπου ράμπες ανατολικά και δυτικά του προθαλάμου κάνουν την είσοδο προσβάσιμη χωρίς σκαλοπάτια· ο χάρτης του μουσείου σημειώνει την έξοδο στην Independence Avenue. Για ταξί ή όχημα μέσω εφαρμογής, το μουσείο προτείνει να δώσετε στον οδηγό τη διεύθυνση 601 Independence Ave SW.
Το μουσείο στέλνει όσους έρχονται με το μετρό στον σταθμό L'Enfant Plaza, έξοδος A, στη Μπλε, την Κίτρινη, την Πορτοκαλί, την Ασημί και την Πράσινη γραμμή, και υπολογίζει το περπάτημα από εκεί σε περίπου δέκα λεπτά. Στο L'Enfant Plaza σταματούν και τα τρένα της Virginia Railway Express· τα MARC και Amtrak φτάνουν στο Union Station. Το μουσείο δεν έχει χώρο στάθμευσης, αλλά υπάρχουν θέσεις για ποδήλατα δίπλα στις πόρτες της Jefferson Drive.
Εισιτήρια
- Η είσοδος δεν κοστίζει τίποτα, αλλά κανείς δεν μπαίνει χωρίς δωρεάν κάρτα εισόδου με ώρα, ούτε τα παιδιά. Ένα άτομο μπορεί να κλείσει έως εννέα, και οι κάρτες κάθε μήνα βγαίνουν στο διαδίκτυο το μεσημέρι ώρα ανατολικών ΗΠΑ, την πρώτη μέρα του μήνα δύο μήνες νωρίτερα: οι κάρτες για τον Απρίλιο, για παράδειγμα, διατίθενται την 1η Φεβρουαρίου.
- Η ώρα στην κάρτα σας είναι η νωρίτερη ώρα που μπορείτε να μπείτε, όχι ένα χρονικό παράθυρο που μπορεί να χάσετε: ελάτε όποτε θέλετε αργότερα εκείνη τη μέρα και μείνετε όσο θέλετε. Αν βγείτε, όμως, η επίσκεψη τελειώνει, και για να ξαναμπείτε χρειάζεστε νέα κάρτα.
- Ανοιχτό κάθε μέρα από τις 10:00 ως τις 17:30. Η μόνη μέρα του χρόνου που κλείνει είναι η 25η Δεκεμβρίου.
- Υπολογίστε περίπου 25 λεπτά για το σκανάρισμα των καρτών και τον έλεγχο ασφαλείας. Αν φτάσετε λίγο μετά την ακριβή ώρα αντί ακριβώς στην ώρα, η ουρά συνήθως είναι μικρότερη.
- Αφήστε στο σπίτι τα κοντάρια για σέλφι και τα τρίποδα. Το φαγητό επιτρέπεται σε κλειστή συσκευασία, αλλά δεν τρώγεται στις αίθουσες· το Mars Café στο κάτω επίπεδο σερβίρει από τις 11:00 ως τις 17:00.
- Το Κέντρο Ούντβαρ-Χάζι στο Σάντιλι της Βιρτζίνια, όπου βρίσκονται το Enola Gay και το διαστημικό λεωφορείο Discovery, είναι χωριστό κτίριο, 40 με 90 λεπτά μακριά με αυτοκίνητο, και δεν υπάρχει λεωφορείο που να συνδέει τα δύο.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Η επίσημη επιλογή του ίδιου του μουσείου είναι μια δωρεάν ξενάγηση στα σημαντικότερα εκθέματα με εθελοντές ξεναγούς· στο Welcome Center στο επίπεδο 1 θα βρείτε τις ώρες της ημέρας και χάρτες. Οι πέντε ηχογραφήσεις εδώ παίζουν όποτε πατήσετε το κουμπί, και για οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος ή κάψουλα κάτω από αυτή τη στέγη, η εφαρμογή Chiaro είναι αυτή που θα ρωτήσετε.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος;
Ναι. Το Wright Flyer, το X-1, η σεληνάκατος, η Columbia και το αεροπλάνο του Λίντμπεργκ έχουν από μία δωρεάν ηχογράφηση παραπάνω, που παίζει σε κάθε πρόγραμμα περιήγησης στο κινητό με το κείμενο τυπωμένο από κάτω· δεν χρειάζεται να εγκαταστήσετε τίποτα. Όλα τα υπόλοιπα στις δεκαοκτώ ανοιχτές αίθουσες είναι δουλειά του Chiaro: φωτογραφίστε ένα σκάφος με την εφαρμογή και θα σας πει τι είναι και θα σας το εξηγήσει.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Εθνικού Μουσείου Αεροπορίας και Διαστήματος;
Αυτό που προσφέρει το μουσείο δια ζώσης είναι οι εθελοντές ξεναγοί του, και δεν κοστίζουν τίποτα: οι ξεναγήσεις τους στα σημαντικότερα εκθέματα είναι δωρεάν, με τις ώρες της ημέρας αναρτημένες στο Welcome Center στο επίπεδο 1. Δωρεάν είναι και η είσοδος, με κάρτα εισόδου με ώρα που κλείνετε ηλεκτρονικά, και ούτε οι πέντε ηχογραφήσεις μας θα σας κοστίσουν κάτι.
Πού βρίσκεται το Wright Flyer στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος;
Στο επίπεδο 1, στην αίθουσα 107, The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, που ανοίγει από τη Boeing Milestones of Flight Hall, όπου μπαίνετε από τη Jefferson Drive. Είναι το αυθεντικό αεροπλάνο του 1903, όχι αντίγραφο· το ύφασμά του ανανεώθηκε το 1985, κομμένο σε πατρόν που πάρθηκε από ένα μεγάλο κομμάτι της επένδυσης του 1903.
Κλείνει ποτέ το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος;
Μόνο μία μέρα τον χρόνο, την 25η Δεκεμβρίου. Όλες τις άλλες μέρες λειτουργεί από τις 10:00 ως τις 17:30, και για καθεμία από αυτές χρειάζεται δωρεάν κάρτα εισόδου με ώρα, οπότε ελέγξτε πρώτα απ' όλα αν υπάρχουν διαθέσιμες.
Χρειάζομαι εισιτήριο για το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος;
Όχι επί πληρωμή, αλλά κάθε επισκέπτης, όποια κι αν είναι η ηλικία του, χρειάζεται δωρεάν κάρτα εισόδου με ώρα για το κτίριο της Ουάσινγκτον. Ένα άτομο μπορεί να κλείσει έως εννέα. Νέες κάρτες βγαίνουν το μεσημέρι ώρα ανατολικών ΗΠΑ την πρώτη μέρα κάθε μήνα, δύο μήνες νωρίτερα, και αν συνεχίσετε να ελέγχετε, μπορεί να εμφανιστούν κι άλλες αργότερα.
Είναι το Κέντρο Ούντβαρ-Χάζι μέρος του ίδιου μουσείου;
Ίδιο μουσείο, άλλο κτίριο. Το Κέντρο Στίβεν Φ. Ούντβαρ-Χάζι βρίσκεται στο Σάντιλι της Βιρτζίνια, και εκεί εκτίθενται το Enola Gay και το διαστημικό λεωφορείο Discovery. Δεν υπάρχει λεωφορείο που να συνδέει τα δύο· το μουσείο υπολογίζει τη διαδρομή με αυτοκίνητο σε 40 με 90 λεπτά και με τα μέσα μαζικής μεταφοράς σε 90 με 120. Αυτός ο ξεναγός καλύπτει μόνο το κτίριο του Mall.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος.