Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας · Ουάσινγκτον · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε αφηγημένες στάσεις που ξεκινούν στο πρόγραμμα περιήγησής σας, με πρώτη τον ελέφαντα. Το μουσείο έχει πάνω από 148 εκατομμύρια δείγματα· όποιο κι αν έχετε μπροστά σας, το Chiaro μπορεί να σας πει την ιστορία του από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ο Χένρι, ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας
Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, Ουάσινγκτον
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 14 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Αυτός ο ηχητικός ξεναγός στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ξεκινά κάτω από τον τρούλο, με τον Χένρι, τον αφρικανικό ελέφαντα της σαβάνας στη Ροτόντα, στο επίπεδο 1, τον όροφο της εισόδου από το Νάσιοναλ Μολ. Συνεχίζει στην Αίθουσα των Ωκεανών Sant για το γιγάντιο καλαμάρι και ύστερα στην αίθουσα απολιθωμάτων Deep Time, όπου ο T. rex καρφώνει στο έδαφος τον τρικεράτωπά του. Από εκεί ανεβαίνει στο επίπεδο 2 και στην Αίθουσα Γεωλογίας, Πολύτιμων Λίθων και Ορυκτών, για το διάδημα με τα τιρκουάζ που χάρισε ο Ναπολέων στη δεύτερη σύζυγό του, και τελειώνει στη διπλανή αίθουσα με το Διαμάντι Χόουπ. Πατήστε πέντε φορές αναπαραγωγή και έχετε δεκατέσσερα λεπτά αφήγησης· με τις σκάλες και μια στάση σε κάθε προθήκη, υπολογίστε μία ώρα.
Κάθε στοιχείο σε αυτή τη σελίδα έχει δύο πηγές: το υλικό του ίδιου του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν, δηλαδή τις σελίδες των εκθέσεων του μουσείου, τις καρτέλες πολύτιμων λίθων της GeoGallery και το περιοδικό Smithsonian, και μία εξωτερική πηγή. Τα δείγματα μετακινούνται, καθαρίζονται και στέλνονται στο εργαστήριο, οπότε τον τελευταίο λόγο τον έχει η πινακίδα δίπλα στην προθήκη: αν διαφωνεί με αυτή τη σελίδα, πιστέψτε την πινακίδα και ενημερώστε μας.
Στάση 1 από 5 · Ροτόντα (Rotunda), επίπεδο 1
Ο Χένρι, ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας
Αρσενικός αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας, θανατώθηκε στην Αγκόλα το 1955· ταρίχευση: Ουίλιαμ Μπράουν και Νόρμαν Ντίτον, ταριχευτές του Σμιθσόνιαν · Θανατώθηκε το 1955, παρουσιάστηκε το 1959 · Ταριχευμένο δέρμα, ύψος 13 πόδια (περίπου 4 μ.), 11 τόνοι
Προσέξτε
- Η στάση του. Προβοσκίδα ψηλά, αυτιά ανοιχτά: ο ταριχευτής μελέτησε ζωντανούς ελέφαντες και τον έστησε σε γρήγορο βηματισμό.
- Οι πτυχές του δέρματος. Μαζεύουν σκόνη, και οι ρωγμές γέμισαν το 2015 με κερί μέλισσας χρωματισμένο στο χέρι για να ταιριάζει.
- Γύρω από τη βάση της εξέδρας: ένα μικρό διόραμα με ελέφαντες σε μια ποτίστρα και κομμάτια παράνομου ελεφαντόδοντου που κατέσχεσε η Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής των ΗΠΑ.
Κείμενο (2:45)
Σταθείτε δίπλα στην εξέδρα και κοιτάξτε ψηλά. Η προβοσκίδα σηκωμένη, τα αυτιά ανοιγμένα όσο πιο πολύ γίνεται, και όλο το ζώο μοιάζει να γέρνει μπροστά σε έναν δρασκελισμό. Αυτό έγινε σκόπιμα. Ο Ουίλιαμ Μπράουν, επικεφαλής ταριχευτής του Σμιθσόνιαν τη δεκαετία του 1950, παρατήρησε πώς κινούνται στ’ αλήθεια οι ελέφαντες πριν στήσει αυτό το έκθεμα, και τον έστησε σε γρήγορο βηματισμό, με την προβοσκίδα σηκωμένη και τα αυτιά απλωμένα σαν βεντάλιες. Ζυγίζει έντεκα τόνους, έχει ύψος δεκατρία πόδια, και από το 1959 είναι το πρώτο πράγμα που βλέπουν οι επισκέπτες σε αυτή τη Ροτόντα.
Ο ελέφαντας ήταν αρσενικός αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας. Ένας μηχανικός και κυνηγός μεγάλων θηραμάτων γεννημένος στην Ουγγαρία, ο Γιόζεφ Φένικεβι, τον εντόπισε και τον σκότωσε στις δεκατρείς Νοεμβρίου 1955, στην περιοχή του ποταμού Κουάντο, στη νοτιοανατολική Αγκόλα. Ο Φένικεβι πήρε τις διαστάσεις του ελέφαντα και τις αποτύπωσε σε ένα σκίτσο, και αυτό το σκίτσο, που φυλάσσεται ακόμη στο αρχείο του Σμιθσόνιαν, ήταν το υλικό με το οποίο δούλεψαν οι ταριχευτές.
Αυτό που έφτασε πραγματικά στην Ουάσινγκτον ήταν το δέρμα, δύο ολόκληροι τόνοι. Ένας βυρσοδέψης το έξυσε και το μούλιασε ώσπου έγινε αρκετά λεπτό και εύκαμπτο για να δουλευτεί, και ο Μπράουν με τον συνάδελφό του Νόρμαν Ντίτον το ταρίχευσαν. Στις έξι Μαρτίου 1959 ο ολοκληρωμένος ελέφαντας παρουσιάστηκε εδώ, στη θέση τιμής στο κέντρο της Ροτόντας, και εκείνη τη στιγμή ήταν το μεγαλύτερο χερσαίο θηλαστικό που εκτίθετο σε οποιοδήποτε μουσείο. Μερικές φορές τον λένε ελέφαντα του Φένικεβι, από τον άνθρωπο που δώρισε το δέρμα, αλλά σχεδόν όλοι, και το ίδιο το μουσείο, τον λένε Χένρι.
Τώρα κοιτάξτε το δέρμα από κοντά. Αυτές οι βαθιές ρυτίδες είναι ακριβώς εκεί όπου μαζεύεται η σκόνη, με πάνω από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους να περνούν από δίπλα κάθε χρόνο. Το 2015 μια ομάδα τον καθάρισε από άκρη σε άκρη, μπάλωσε κάθε ρωγμή με κερί μέλισσας χρωματισμένο στο χέρι για να ταιριάζει, και του έφτιαξε την εξέδρα δίπλα στην οποία στέκεστε, με ένα γραφείο πληροφοριών ενσωματωμένο στο πλάι της. Τον Ιανουάριο του 2025 ο ίδιος συντηρητής, ο γλύπτης και ταριχευτής Πολ Ράιμερ, επέστρεψε με ένα μικρό συνεργείο για δύο νύχτες. Μια ομάδα, ανεβασμένη σε σκάλες και ανυψωτικά, φυσούσε τη σκόνη από την πλάτη του Χένρι, ενώ οι άλλοι περίμεναν από κάτω με ηλεκτρικές σκούπες για να τη μαζέψουν, και ύστερα πέρασαν κάθε πτυχή με μαλακές βούρτσες.
Πριν προχωρήσετε, κάντε έναν γύρο γύρω από τη βάση. Υπάρχει ένα μικροσκοπικό διόραμα με ελέφαντες της σαβάνας που πίνουν νερό σε μια ποτίστρα, ένα γενεαλογικό δέντρο των ελεφάντων και των προγόνων τους, και μια προθήκη με παράνομο ελεφαντόδοντο που κατέσχεσε η Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ίδιοι οι συντάκτες του μουσείου αποκαλούν τον Χένρι τον μεγαλύτερο ταριχευμένο ελέφαντα στον κόσμο, και μετά τον τελευταίο καθαρισμό η ετυμηγορία του Ράιμερ για ένα δέρμα που εκτίθεται σχεδόν εβδομήντα χρόνια ήταν δύο λέξεις: εξαιρετική κατάσταση.
Στάση 2 από 5 · Αίθουσα των Ωκεανών Sant (Sant Ocean Hall), επίπεδο 1
Θηλυκό γιγάντιο καλαμάρι
Architeuthis dux, θηλυκό που πιάστηκε στα δίχτυα ψαρά ανοιχτά της Ισπανίας το 2005 · Αλιεύθηκε το 2005, εκτίθεται από το 2008 · Συντηρημένο δείγμα, σήμερα μήκους 25 ποδιών (7,6 μ.)· 36 πόδια όταν πιάστηκε
Προσέξτε
- Τα δύο πλοκάμια σύλληψης, πολύ μακρύτερα από τους βραχίονες. Όταν πιάστηκε, ήταν τα 22 από τα 36 πόδια του.
- Οι συστάδες από βεντούζες στις άκρες των πλοκαμιών, που το γιγάντιο καλαμάρι τις χρησιμοποιεί τόσο στη λεία όσο και στους θηρευτές του.
- Το αρσενικό. Ήρθε από την Ισπανία με την ίδια πτήση και είναι μικρότερο, γιατί τα θηλυκά γιγάντια καλαμάρια γίνονται μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Κείμενο (2:39)
Τα περισσότερα από όσα βλέπετε είναι βραχίονες και πλοκάμια. Το σώμα είναι ο χλωμός σωλήνας στη μία άκρη, και όλα τα υπόλοιπα απλώνονται μακριά του: πρώτα οι βραχίονες, και ύστερα τα δύο πολύ μακρύτερα πλοκάμια σύλληψης, που καταλήγουν σε συστάδες από βεντούζες. Όταν το έβγαλαν από το νερό, είχε μήκος τριάντα έξι πόδια, περίπου έντεκα μέτρα, και τα είκοσι δύο από αυτά τα πόδια ήταν τα δύο πλοκάμια. Από τότε το συντηρητικό υγρό το έχει συρρικνώσει. Σήμερα έχει περίπου είκοσι πέντε πόδια, επτάμισι μέτρα, και εξακολουθεί να είναι αυτό γύρω από το οποίο συνωστίζεται ο κόσμος σε αυτή την αίθουσα.
Βρίσκεται εδώ επειδή το 2005 το μουσείο έστηνε μια νέα αίθουσα των ωκεανών και ήθελε ένα γιγάντιο καλαμάρι στην καρδιά της. Τότε μόνο ένα δυο τέτοια ζώα είχαν φανεί ποτέ ζωντανά, και αυτό για μια στιγμή, και τα περισσότερα που ήξεραν οι επιστήμονες προέρχονταν από κομμάτια που είχαν βρεθεί σε στομάχια φυσητήρων ή που σάπιζαν σε παραλίες. Το δείγμα του ίδιου του Σμιθσόνιαν ήταν ένα από αυτά: ένα ταλαιπωρημένο θηλυκό που ξεβράστηκε στο νησί Πλαμ της Μασαχουσέτης τη δεκαετία του 1980. Ο ζωολόγος Κλάιντ Ρόπερ το μετέφερε ο ίδιος με το αυτοκίνητο στην Ουάσινγκτον, τον σταμάτησε η αστυνομία στον δρόμο, και γλίτωσε την κλήση λέγοντας στον αστυνομικό ποιος ήταν ο επιβάτης του.
Ύστερα ήρθαν νέα από την Ισπανία. Ένας ψαράς είχε βρει ένα θηλυκό γιγάντιο καλαμάρι στα δίχτυα του, και μια ισπανική ομάδα θαλάσσιας έρευνας δέχτηκε να το στείλει, μαζί με ένα μικρότερο αρσενικό που είχε πιαστεί λίγες μέρες νωρίτερα. Το πρόβλημα ήταν πώς θα περνούσαν τον Ατλαντικό. Και τα δύο βρίσκονταν μέσα σε εκατοντάδες γαλόνια φορμόλης, και καμία αεροπορική εταιρεία δεν ήθελε να το αγγίξει. Κάποιος στο μουσείο αστειεύτηκε ότι η όρκα από την ταινία «Ελευθερώστε τον Γουίλι» είχε μεταφερθεί με φορτηγό αεροπλάνο, οπότε γιατί να μην πάρουν τηλέφωνο το Ναυτικό; Κάποιος το έκανε. Ο Ισπανός επιστήμονας Άνχελ Γκέρα οδήγησε επτά ώρες με τα δύο καλαμάρια από την Αστούριας ως τη ναυτική βάση, έφτασε στις τέσσερις Ιουλίου και τη βρήκε κλειστή για την αμερικανική γιορτή, και πέρασε τη νύχτα με τα καλαμάρια στο πάρκινγκ. Το επόμενο πρωί πέταξαν με ένα φορτηγό αεροσκάφος της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Το φορτίο ταξίδεψε με ένα παρατσούκλι: VIS, δηλαδή «πολύ σημαντικό καλαμάρι», κατά το VIP.
Εβδομάδες πριν ανοίξει η αίθουσα τον Σεπτέμβριο του 2008, η ομάδα άδειασε τη φορμόλη και μετέφερε και τα δύο δείγματα σε ένα νέο, πειραματικό συντηρητικό. Ο πρώτος τους επισκέπτης ήταν ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος. Σύμφωνα με τον υπεύθυνο του έργου, βρήκε την Επιχείρηση Καλαμαράκια, όπως την ονόμασε το μουσείο, ό,τι πιο αστείο είχε ακούσει ποτέ.
Κάθε γιγάντιο καλαμάρι σε κάθε ωκεανό ανήκει στο ένα και μοναδικό του είδος, Architeuthis dux. Τα μάτια του, όσο ζούσε, είχαν το μέγεθος πιάτου φαγητού, τα μεγαλύτερα στο ζωικό βασίλειο, ικανά να διακρίνουν έναν φυσητήρα που πλησιάζει από σχεδόν τετρακόσια πόδια μακριά. Και για όποιον έχει αναρωτηθεί ποτέ, ο Ρόπερ το έχει ξεκαθαρίσει: το γιγάντιο καλαμάρι είναι ανυπόφορα πικρό.
Στάση 3 από 5 · Αίθουσα Απολιθωμάτων David H. Koch – Deep Time, επίπεδο 1
Ο T. rex του Έθνους
Τυραννόσαυρος ρεξ από τη Μοντάνα, τον βρήκε η Κάθι Γουάνκελ το 1988· δάνειο του Σώματος Μηχανικών του Στρατού των ΗΠΑ · Περίπου 66 εκατομμυρίων ετών· στήθηκε το 2019 · Απολιθωμένος σκελετός με εκμαγεία, μήκους περίπου 40 ποδιών και ύψους 15 ποδιών
Προσέξτε
- Τα χέρια. Κοντά, αλλά χοντρά εκεί όπου έδεναν οι μύες. Ήταν ο πρώτος σκελετός αρκετά πλήρης ώστε να δείξει πόσο κοντά ήταν στ’ αλήθεια.
- Το ένα πόδι καρφώνει τον τρικεράτωπα, ενώ τα σαγόνια αποσπούν το κεφάλι του από τον λαιμό. Κανένα μουσείο δεν είχε δείξει ως τότε τα δύο ζώα σε μάχη σώμα με σώμα.
- Το σπασμένο κέρατο και τα ραγισμένα πλευρά του τρικεράτωπα, που προστέθηκαν για να δείξουν τη δύναμη της επίθεσης.
Κείμενο (2:32)
Κοιτάξτε την ισορροπία του. Το σώμα οριζόντιο, παράλληλο με το έδαφος, η ουρά τεντωμένη ίσια πίσω του σαν αντίβαρο, το ένα πόδι στερεωμένο στο πλευρό ενός τρικεράτωπα, και τα σαγόνια αποσπούν το κεφάλι του θύματος από τον λαιμό του. Από το ρύγχος ως την ουρά έχει μήκος περίπου σαράντα πόδια, ύψος δεκαπέντε πόδια, και είναι το κεντρικό έκθεμα γύρω από το οποίο ξαναχτίστηκε όλη η αίθουσα.
Το Σαββατοκύριακο της Εργατικής Ημέρας, της αμερικανικής γιορτής της εργασίας, το 1988, μια κτηνοτρόφος που λεγόταν Κάθι Γουάνκελ είχε βγει με την οικογένειά της να ψάξει για κόκαλα κοντά στον ταμιευτήρα Φορτ Πεκ στη Μοντάνα, και είδε ένα απολίθωμα να εξέχει από χώμα που το καλοκαίρι είχε ψήσει σκληρό σαν μπετόν. Εκείνη και ο σύζυγός της, ο Τομ, ξέθαψαν ένα κομμάτι ωμοπλάτης και ένα χέρι και τα πήγαν στο Μουσείο των Βραχωδών Ορέων στο Μπόζμαν, όπου ο παλαιοντολόγος Τζακ Χόρνερ τούς είπε τι είχαν βρει: τυραννόσαυρο ρεξ. Ο σκελετός αποδείχτηκε πλήρης κατά ογδόντα πέντε τοις εκατό περίπου, και περιείχε κάτι που κανείς δεν είχε δει ποτέ: ένα ολόκληρο μπροστινό άκρο τυραννόσαυρου.
Κοιτάξτε τώρα αυτά τα χέρια. Είναι διάσημα για το πόσο κοντά είναι, και αυτός ήταν ο πρώτος σκελετός αρκετά πλήρης ώστε να δείξει πόσο ακριβώς. Τα κόκαλα όμως έχουν μεγάλες επιφάνειες πρόσφυσης μυών, άρα τα χέρια ήταν δυνατά. Οι δακτύλιοι ανάπτυξης μέσα στα κόκαλα, που διαβάζονται όπως οι δακτύλιοι ενός δέντρου, δείχνουν ότι το ζώο ήταν περίπου δεκαοκτώ χρονών όταν πέθανε.
Η γη όπου βρέθηκε ανήκει στο Σώμα Μηχανικών του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, γι’ αυτό ο σκελετός είναι ομοσπονδιακή περιουσία, και το 2013 το Σώμα τον δάνεισε στο Σμιθσόνιαν για πενήντα χρόνια. Η παράλυση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης εκείνο το φθινόπωρο τον κράτησε στη Μοντάνα. Έφτασε τελικά τον Απρίλιο του 2014: επτά τόνοι απολιθωμάτων, σε ένα ταξίδι δύο χιλιάδων μιλίων στην καρότσα ενός φορτηγού της Φέντεξ. Ύστερα πήγε στη Ρίσερτς Κάστινγκ Ιντερνάσιοναλ στο Οντάριο, όπου κάθε κόκαλο απέκτησε τη δική του μεταλλική βάση που ξεβιδώνεται, ώστε οι επιστήμονες να μπορούν ακόμη να κατεβάσουν ένα κόκαλο και να το μελετήσουν.
Το πραγματικό κρανίο και τα περισσότερα πλευρά είναι πολύ εύθραυστα για να εκτεθούν, οπότε κάτι παραπάνω από τα μισά όσων βλέπετε είναι αυθεντικό κόκαλο, και τα υπόλοιπα προσεκτική ανακατασκευή. Ο τρικεράτωψ είναι κι αυτός εκμαγείο, αντίγραφο του τρικεράτωπα του ίδιου του μουσείου, με το παρατσούκλι Χάτσερ, που η ιστορία του στο Σμιθσόνιαν ξεκινά από το 1905. Οι σχεδιαστές έδωσαν στο αντίγραφο ένα σπασμένο κέρατο και δυο σπασμένα πλευρά, και ο επιμελητής δεινοσαύρων του μουσείου, ο Μάθιου Καράνο, ήθελε ακριβώς αυτό: μια στάση που δεν είχε κάνει κανείς πριν, με τα δύο ζώα σε μάχη σώμα με σώμα.
Η αίθουσα ξανάνοιξε γύρω τους στις οκτώ Ιουνίου 2019. Και αυτός ο τυραννόσαυρος άφησε ένα ακόμη σημάδι στην επιστήμη: όταν η Μέρι Σβάιτσερ εξέτασε τα κόκαλά του, βρήκε αίμη, μια μορφή σιδήρου από το αίμα, ακόμη μέσα σε έναν σκελετό εξήντα έξι εκατομμυρίων ετών.
Στάση 4 από 5 · Αίθουσα Γεωλογίας, Πολύτιμων Λίθων και Ορυκτών Janet Annenberg Hooker, επίπεδο 2
Το διάδημα της Μαρίας Λουίζας
Etienne Nitot et Fils, Παρίσι · 1810· τα τιρκουάζ τοποθετήθηκαν το 1956–1962 · Ασήμι και χρυσός, 1.006 διαμάντια παλαιάς κοπής ορυχείου (700 καράτια) και 79 περσικά τιρκουάζ (540 καράτια)
Προσέξτε
- Τα 79 γαλάζια τιρκουάζ. Το καθένα είναι δεμένο σε υποδοχή που κόπηκε για σμαράγδι.
- Η τετράγωνη πέτρα μπροστά στο κέντρο. Γεμίζει την υποδοχή του μεγαλύτερου σμαραγδιού του διαδήματος, μιας πέτρας τετράγωνης κοπής περίπου 12 καρατίων.
- Το μοτίβο με έλικες, ανθέμια και μετάλλια, όλα χειροποίητη δουλειά από το Παρίσι του Ναπολέοντα.
Κείμενο (2:31)
Όλα εδώ μοιάζουν να ταιριάζουν μεταξύ τους: τα ασημένια και χρυσά ελικοειδή στολίδια, τα πάνω από χίλια διαμάντια που αστράφτουν, και αυτές οι απαλές, γαλάζιες πέτρες γύρω γύρω. Το γαλάζιο είναι αυτό που δεν ταιριάζει. Όταν φτιάχτηκε αυτό το διάδημα, σε καθεμιά από αυτές τις εβδομήντα εννέα υποδοχές υπήρχε ένα κολομβιανό σμαράγδι.
Το έφτιαξαν στο Παρίσι το 1810 οι κοσμηματοπώλες της αυλής Ετιέν Νιτό και Υιοί, για τη δεύτερη σύζυγο του Ναπολέοντα, τη Μαρία Λουίζα της Αυστρίας. Οι δυο τους παντρεύτηκαν εκείνη τη χρονιά, και το διάδημα ήταν μέρος του γαμήλιου δώρου, ενός πλήρους σετ κοσμημάτων με σμαράγδια και διαμάντια: αυτό το διάδημα, ένα κολιέ, σκουλαρίκια, μια χτένα και μια πόρπη ζώνης. Από μια βασιλική νύφη της Γαλλίας περίμεναν να μη φέρει τίποτα από την πατρίδα της, οπότε η Μαρία Λουίζα χρειαζόταν κοσμήματα από το μηδέν. Όταν έφυγε από τη Γαλλία μετά την πτώση του Ναπολέοντα, πήρε αυτό το σετ μαζί της, γιατί ήταν δική της περιουσία, όχι του κράτους.
Το κληροδότησε στη θεία της από τους Αψβούργους, και πέρασε από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένεια για έναν αιώνα. Το 1952 ένας αρχιδούκας της οικογένειας πούλησε το διάδημα και την πόρπη στους Παριζιάνους κοσμηματοπώλες Βαν Κλιφ και Αρπέλς, που τα έβαλαν στη βιτρίνα του καταστήματός τους στη Νέα Υόρκη. Ό,τι έγινε μετά είναι ο λόγος για τα τιρκουάζ. Από τον Μάιο του 1954 ως τον Ιούνιο του 1956 η εταιρεία αφαίρεσε τα σμαράγδια και τα πούλησε ως χωριστά κοσμήματα. Μια διαφήμιση σε εφημερίδα το 1955 πρόσφερε στο κοινό ένα σμαράγδι από την ιστορική ναπολεόντεια τιάρα, και ο γραμματέας της εταιρείας είπε αργότερα ότι μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες είχαν εξαντληθεί.
Κάποια στιγμή πριν από το 1962 οι άδειες υποδοχές γέμισαν με περσικό τιρκουάζ, πεντακόσια σαράντα καράτια συνολικά. Ο Τζέφρι Πόουστ, που φρόντισε για χρόνια την εθνική συλλογή πολύτιμων λίθων, εξηγεί γιατί το τιρκουάζ είχε λογική: είναι αρκετά σκληρό για να γυαλιστεί, αλλά αρκετά μαλακό για να πάρει το σχήμα υποδοχών που είχαν κοπεί για άλλες πέτρες. Ακόμη και το όνομα είναι ένας εμπορικός δρόμος: προέρχεται από τη γαλλική λέξη για το «τουρκικό», από την Τουρκία, τη χώρα από την οποία περνούσε το περσικό τιρκουάζ στον δρόμο του για την Ευρώπη.
Το 1962 το διάδημα επέστρεψε στο Παρίσι για μια έκθεση στο Λούβρο, και ξαναβρέθηκε με το κολιέ και τα σκουλαρίκια του ίδιου σετ. Εννέα χρόνια αργότερα η κληρονόμος μιας περιουσίας από δημητριακά πρωινού, η Μάρτζορι Μέριγουεδερ Πόουστ, το αγόρασε για το Σμιθσόνιαν, και από τότε βρίσκεται στην Ουάσινγκτον. Τα σμαράγδια του διαδήματος σκόρπισαν στις μπιζουτιέρες της δεκαετίας του 1950, όμως δύο κομμάτια του γαμήλιου σετ κράτησαν τα δικά τους. Αν έχετε πάει στο Λούβρο, ίσως τα έχετε δει: το κολιέ και τα σκουλαρίκια, ακόμη πράσινα.
Στάση 5 από 5 · Αίθουσα Γεωλογίας, Πολύτιμων Λίθων και Ορυκτών Janet Annenberg Hooker, επίπεδο 2, Harry Winston Gallery
Το Διαμάντι Χόουπ
Σχηματίστηκε βαθιά στη Γη πριν από περίπου 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια· εξορύχθηκε στην Ινδία, ξανακόπηκε στην Ευρώπη μετά το 1792 · Γνωστό από το 1666· δωρίστηκε στο μουσείο το 1958 · Μπλε διαμάντι, 45,52 καράτια, σε πλατινένια υποδοχή με στεφάνι από δεκαέξι λευκά διαμάντια
Προσέξτε
- Το χρώμα. Κάτω από τα δυνατά φώτα της έκθεσης φαίνεται βαθύ, γκριζωπό μπλε, πιο σκούρο και πιο γκρίζο από ένα ζαφείρι.
- Τα δεκαέξι λευκά διαμάντια γύρω του, εναλλάξ παλαιάς κοπής ορυχείου και σε σχήμα αχλαδιού, στην υποδοχή που φτιάχτηκε για την Έβελιν Γουόλς Μακλίν.
- Η βάση που περιστρέφεται αργά μέσα σε έναν κύλινδρο από αλεξίσφαιρο γυαλί πάχους τριών ιντσών.
- Τα Winston Fancy Color Diamonds εκεί κοντά, στημένα σαν ουράνιο τόξο με το Winston Red στο κέντρο.
Κείμενο (3:14)
Γυρίζει. Μείνετε ακίνητοι ένα λεπτό, και η βάση θα γυρίσει το κολιέ μέσα στον γυάλινο κύλινδρό του, τρεις ίντσες αλεξίσφαιρο γυαλί, ώστε η πέτρα να πιάνει το φως πρώτα από τη μία πλευρά κι ύστερα από την άλλη. Αυτό το μπλε δεν είναι το μπλε του ζαφειριού. Είναι ένα βαθύ, γκριζωπό μπλε, δεμένο σε ένα στεφάνι από δεκαέξι λευκά διαμάντια. Ζυγίζει 45,52 καράτια και είναι το μεγαλύτερο γνωστό μπλε διαμάντι.
Το χρώμα οφείλεται σε ίχνη βορίου μέσα στον άνθρακα, το πολύ λίγα μέρη στο εκατομμύριο. Και έχει μια ιδιότητα που δεν θα δείτε ποτέ εδώ: βάλτε το κάτω από υπεριώδες φως βραχέων κυμάτων, σβήστε τη λάμπα, και φωσφορίζει κόκκινο σαν αναμμένο κάρβουνο για αρκετή ώρα. Αυτή η απόκοσμη λάμψη μπορεί κάλλιστα να τροφοδότησε τις ιστορίες που φύτρωσαν γύρω του.
Η γνωστή του ιστορία ξεκινά στην Ινδία. Η πέτρα κατά πάσα πιθανότητα προήλθε από το ορυχείο Κολούρ, στο παλιό βασίλειο της Γκολκόντα, και τον δέκατο έβδομο αιώνα ο Γάλλος έμπορος πολύτιμων λίθων Ζαν-Μπατίστ Ταβερνιέ την αγόρασε και την έφερε στην Ευρώπη. Το 1668 την πούλησε στον βασιλιά Λουδοβίκο τον Δέκατο Τέταρτο, που έβαλε να την κόψουν σε ένα πετράδι που οι Γάλλοι ονόμασαν Μπλε Διαμάντι του Στέμματος, και οι μεταγενέστεροι συγγραφείς Γαλλικό Μπλε.
Ύστερα χάθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1792, με τον βασιλιά στη φυλακή, κλέφτες μπήκαν στη βασιλική αποθήκη του Παρισιού και λεηλατούσαν επί πέντε μέρες τα κοσμήματα του γαλλικού στέμματος. Το Γαλλικό Μπλε δεν βρέθηκε ποτέ με αυτό το όνομα. Το 1812 εμφανίστηκε στο Λονδίνο ένα μπλε διαμάντι ακριβώς αυτού του μεγέθους και σχήματος, ξανακομμένο, και αργότερα πήρε το όνομά του από έναν ιδιοκτήτη του, τον συλλέκτη Χένρι Φίλιπ Χόουπ. Το 2005 το Σμιθσόνιαν δημοσίευσε μια έρευνα με τη βοήθεια υπολογιστή που έδειξε ότι η πέτρα αυτή είχε πράγματι κοπεί από το κλεμμένο Γαλλικό Μπλε.
Και η κατάρα; Ήδη το 1888 μια εφημερίδα έλεγε την ιστορία μιας πέτρας που ξεριζώθηκε από το μάτι ενός ειδώλου, και οι ιστορίες για την καταστροφή όποιου το είχε στην κατοχή του πολλαπλασιάστηκαν στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ήταν σχεδόν σίγουρα επινοημένες, και βοήθησαν να πουληθούν εφημερίδες και διαμάντια. Το 1911 το αγόρασε η Αμερικανίδα κληρονόμος Έβελιν Γουόλς Μακλίν, και η πλατινένια υποδοχή με τα δεκαέξι διαμάντια που βλέπετε φτιάχτηκε για εκείνη. Μετά τον θάνατό της ο Νεοϋορκέζος κοσμηματοπώλης Χάρι Γουίνστον αγόρασε ολόκληρη τη συλλογή της το 1949.
Ο Γουίνστον έλεγε συχνά ότι η Αμερική δεν είχε βασιλιά και βασίλισσα, αλλά έπρεπε να έχει έναν θησαυρό αντάξιό τους. Στις δέκα Νοεμβρίου 1958 το διαμάντι έφτασε εδώ ως δώρο του, και ήρθε ταχυδρομικώς: ένα κουτάκι τυλιγμένο σε καφετί χαρτί, γεμάτο γραμματόσημα και με την ένδειξη «εύθραυστο», σταλμένο συστημένο από τη Νέα Υόρκη. Το συνολικό τέλος ήταν 145 δολάρια και 29 σεντς, από τα οποία τα 2 δολάρια και 44 σεντς ήταν τα ταχυδρομικά και τα υπόλοιπα η ασφάλιση για ένα εκατομμύριο δολάρια. Το περιτύλιγμα το φυλάει σήμερα το Εθνικό Ταχυδρομικό Μουσείο του Σμιθσόνιαν.
Από το 1997 το διαμάντι έχει τη δική του αίθουσα δίπλα στην υπόλοιπη εθνική συλλογή πολύτιμων λίθων. Το 2025 ο γιος του Γουίνστον, ο Ρόναλντ, δώρισε το σπάνιο Κόκκινο Γουίνστον και μια συλλογή από σαράντα έγχρωμα φάνσι διαμάντια, που βρίσκονται τώρα δίπλα του στην Αίθουσα Χάρι Γουίνστον. Το Χόουπ έχει φύγει από την Ουάσινγκτον μόνο λίγες φορές, ανάμεσά τους για το Λούβρο το 1962 και για το Γιοχάνεσμπουργκ το 1965. Τον υπόλοιπο καιρό βρίσκεται σε αυτό το κτίριο, από τότε που ένας ταχυδρόμος ονόματι Τζέιμς Τοντ παρέλαβε ένα δέμα σε καφετί χαρτί από το Κεντρικό Ταχυδρομείο της πόλης και το έφερε εδώ με το αυτοκίνητο.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Το Διαμάντι Χόουπ είναι ένα δείγμα ανάμεσα σε πάνω από 148 εκατομμύρια. Φωτογραφίστε έναν μετεωρίτη, το τριχωτό μαμούθ, μια μούμια στον επάνω όροφο ή κάτι ζωντανό στον Ζωολογικό Κήπο των Εντόμων (Insect Zoo), και το Chiaro σάς λέει τι είναι, εξηγεί πώς βρέθηκε στην Ουάσινγκτον και ύστερα απαντά φωναχτά στις επόμενες ερωτήσεις σας ενώ είστε ακόμη μπροστά στο τζάμι.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
10th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20560, στη βόρεια πλευρά του Νάσιοναλ Μολ. Μπαίνετε από δύο σημεία: από τις πόρτες του Μολ στη Madison Drive ή από τις πόρτες της Constitution Avenue, στην απέναντι πλευρά του κτιρίου.
Η πλησιέστερη στάση του μετρό είναι η Federal Triangle, στις γραμμές Blue, Orange και Silver (μπλε, πορτοκαλί και ασημί). Οι στάσεις Archives–Navy Memorial (γραμμές Green και Yellow, πράσινη και κίτρινη) και Metro Center (γραμμή Red, κόκκινη) απέχουν λίγο περισσότερο με τα πόδια. Το Σμιθσόνιαν δεν διαθέτει δημόσιο πάρκινγκ στο Μολ.
Εισιτήρια
- Ούτε εισιτήριο, ούτε κάρτα, ούτε κράτηση: απλώς μπαίνετε, δωρεάν. Στην είσοδο όλοι περνούν έλεγχο σαν του αεροδρομίου, με ανιχνευτή μετάλλων.
- Φέρτε όσο λιγότερα πράγματα γίνεται. Δεν υπάρχει βεστιάριο ούτε θυρίδες, και τρίποδα, μονόποδα και κοντάρια για σέλφι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν μέσα.
- Οι πόρτες κλείνουν στις 17:30 ακριβώς και όλοι πρέπει να βγουν, οπότε δείτε το Διαμάντι Χόουπ πριν από την τελευταία μισή ώρα, όχι μετά.
- Το δωρεάν δίκτυο Wi-Fi λέγεται si-visitor και δεν χρειάζεται κωδικό.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Το μουσείο δεν νοικιάζει ηχητικό ξεναγό. Το ηχητικό υλικό που φτιάχνει το ίδιο είναι η εφαρμογή Deep Time Audio Description για iPhone και Android, μια αυτόνομη περιήγηση στην αίθουσα απολιθωμάτων γραμμένη για τυφλούς και αμβλύωπες επισκέπτες, μαζί με ξεναγήσεις οπτικής περιγραφής σε αρκετές αίθουσες στον ιστότοπό του. Οι πέντε στάσεις μας δεν κοστίζουν επίσης τίποτα και παίζουν σε κάθε πρόγραμμα περιήγησης· για το υπόλοιπο κτίριο υπάρχει η εφαρμογή Chiaro.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας;
Ναι, αυτός εδώ ο ηχητικός ξεναγός για το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Σμιθσόνιαν. Πατήστε αναπαραγωγή σε οποιαδήποτε από τις πέντε στάσεις και παίζει στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας, με το κείμενο κάθε ηχογράφησης ακριβώς από κάτω, οπότε δεν χρειάζεται να εγκαταστήσετε τίποτα. Οτιδήποτε άλλο στις αίθουσες, από έναν μετεωρίτη ως μια μούμια, μπορείτε να το φωτογραφίσετε και να ακούσετε γι’ αυτό στην εφαρμογή Chiaro.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας;
Δεν υπάρχει ξεναγός επί πληρωμή. Το μουσείο δεν νοικιάζει ηχητικές συσκευές· το δικό του ηχητικό υλικό είναι η εφαρμογή Deep Time Audio Description για την αίθουσα απολιθωμάτων, φτιαγμένη για τυφλούς και αμβλύωπες επισκέπτες, καθώς και ξεναγήσεις οπτικής περιγραφής στον ιστότοπό του. Η είσοδος στο μουσείο είναι επίσης δωρεάν.
Πού βρίσκεται το Διαμάντι Χόουπ στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας;
Στο επίπεδο 2, στην Harry Winston Gallery της Αίθουσας Γεωλογίας, Πολύτιμων Λίθων και Ορυκτών Janet Annenberg Hooker. Έχει δική του αίθουσα δίπλα στην κύρια έκθεση της Εθνικής Συλλογής Πολύτιμων Λίθων, και φτάνετε εκεί με τους ανελκυστήρες από το επίπεδο 1.
Είναι κλειστό το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας κάποια μέρα;
Μόνο στις 25 Δεκεμβρίου. Τον υπόλοιπο χρόνο, αργίες και Σαββατοκύριακα το ίδιο, οι πόρτες ανοίγουν στις 10:00 το πρωί και κλείνουν στις 17:30 το απόγευμα, οπότε πρέπει να έχουν βγει όλοι οι επισκέπτες.
Χρειάζομαι εισιτήριο για το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας;
Όχι. Η είσοδος είναι δωρεάν και το μουσείο δεν ζητά ούτε κάρτες ούτε εισιτήρια. Υπολογίστε έλεγχο ασφαλείας με ανιχνευτή μετάλλων στην πόρτα, και αφού δεν υπάρχει βεστιάριο, φέρτε όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα.
Είναι αληθινός ο σκελετός του T. rex;
Λίγο παραπάνω από τα μισά του. Τα απολιθώματα βρέθηκαν στη Μοντάνα το 1988 και είναι δανεισμένα για πενήντα χρόνια από το Σώμα Μηχανικών του Στρατού των ΗΠΑ, αλλά το κρανίο και τα περισσότερα πλευρά είναι πολύ εύθραυστα για να εκτεθούν, οπότε αυτά τα μέρη είναι ανακατασκευές. Ο τρικεράτωψ κάτω από το πόδι του είναι εκμαγείο.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.