Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σταθμός Γκραντ Σέντραλ · Νέα Υόρκη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός στον σταθμό Γκραντ Σέντραλ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Πέντε αφηγήσεις σας ξεναγούν σε έναν σταθμό του 1913 που έχει σήμερα 44 αποβάθρες, περισσότερες από κάθε άλλον στον κόσμο, από το πεζοδρόμιο της 42ης Οδού ως έναν θόλο με πλακίδια στο Κάτω Επίπεδο. Για ό,τι άλλο βρει η κάμερά σας στη διαδρομή, αναλαμβάνει το Chiaro.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με τον σταθμό Γκραντ Σέντραλ.

9:41

Η πρόσοψη στην 42η Οδό και η Δόξα του Εμπορίου

Σταθμός Γκραντ Σέντραλ, Νέα Υόρκη

0:00 2:51
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 14 λεπτά ήχου

Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Ο σταθμός Γκραντ Σέντραλ είναι ανοιχτός στο κοινό κάθε μέρα και δεν χρειάζεται να αγοράσετε εισιτήριο, έτσι ο ηχητικός του ξεναγός μπορεί να σας πάει από το πεζοδρόμιο ως το χαμηλότερο πλατύσκαλο χωρίς ούτε μία μπάρα ελέγχου: πέντε στάσεις που κάνετε μόνοι σας, ξεκινώντας από τη νότια πλευρά της 42ης Οδού, στο ύψος της Λεωφόρου Παρκ, με την πρόσοψη και το γλυπτό της σύμπλεγμα. Από εκεί μπαίνετε από την κεντρική είσοδο κάτω από την οδογέφυρα στην αίθουσα Βάντερμπιλτ, συνεχίζετε βόρεια στην Κεντρική Αίθουσα για το ρολόι πάνω στο περίπτερο πληροφοριών και τον ζωγραφιστό ουρανό από πάνω του, και τέλος κατεβαίνετε από τις ράμπες του Όιστερ Μπαρ στο Κάτω Επίπεδο, όπου ένας ψίθυρος διασχίζει έναν θόλο με πλακίδια, μία ράμπα κάτω από τον δρόμο της επιστροφής προς την 42η Οδό. Αν τις ακούσετε τη μία μετά την άλλη, οι αφηγήσεις διαρκούν περίπου δεκατέσσερα λεπτά, και το περπάτημα προσθέτει μόνο λίγα ακόμη, αφού όλα βρίσκονται μέσα σε ένα κτίριο ή στο πεζοδρόμιο μπροστά του.

Το ωράριο, οι συγκοινωνίες και η επίσημη ξενάγηση σε αυτή τη σελίδα προέρχονται από τον ιστότοπο που έχει η ίδια η MTA για τον σταθμό, το grandcentralterminal.com· η ιστορία από τις σελίδες του και από τη Βικιπαίδεια, και κάθε στοιχείο στηρίζεται σε γραπτή πηγή. Ένας σταθμός σε λειτουργία αλλάζει μαζί με τα δρομολόγιά του, και η αίθουσα Βάντερμπιλτ αλλάζει όψη με κάθε εκδήλωση που φιλοξενεί, οπότε αν μια ανακοίνωση στο κτίριο ή το προσωπικό στο περίπτερο πληροφοριών σας πουν κάτι διαφορετικό, ακολουθήστε αυτούς και ενημερώστε μας για να διορθώσουμε τη σελίδα.

Στάση 1 από 5 · Ανατολική 42η Οδός, στη νότια πλευρά του δρόμου, στο ύψος της Λεωφόρου Παρκ, κοιτώντας βόρεια και ψηλά τη νότια πρόσοψη του σταθμού· δημόσιο πεζοδρόμιο, χωρίς εισιτήριο

Η πρόσοψη στην 42η Οδό και η Δόξα του Εμπορίου

Γουίτνι Γουόρεν (1864–1943) του γραφείου Γουόρεν και Γουέτμορ, πάνω στο σχέδιο των Ριντ και Στεμ· το γλυπτό σύμπλεγμα σε πρόπλασμα του Ζιλ-Φελίξ Κουτάν (1848–1939) · Ο σταθμός άνοιξε στις 2 Φεβρουαρίου 1913· το γλυπτό σύμπλεγμα αποκαλύφθηκε το 1914 · Βάση από γρανίτη Στόνι Κρικ και ασβεστόλιθος Ιντιάνα· τρία τοξωτά παράθυρα, το καθένα 60 επί 30 πόδια, ένα ρολόι πλάτους 13 ποδιών (4,0 μ.) και ένα γλυπτό σύμπλεγμα περίπου 1.500 αμερικανικών τόνων

Προσέξτε

  • Ο Μερκούριος στην κορυφή, με το φτερωτό κράνος και το κηρύκειο, και τα φτερά του αετού ανοιγμένα πίσω από τα πόδια του.
  • Το τέσσερα στο καντράν, γραμμένο IIII και όχι IV, όπως το έγραφαν οι παλιοί ωρολογοποιοί.
  • Ο Κορνήλιος Βάντερμπιλτ σε μπρούντζο κάτω από το ρολόι, στραμμένος προς την οδογέφυρα: ήρθε εδώ το 1929, εξήντα χρόνια αφότου χυτεύτηκε.
  • Η άγκυρα, ο οδοντωτός τροχός και το σφυρί δίπλα στη μισοξαπλωμένη μορφή αριστερά. Είναι εργαλεία του Βουλκάνου, ό,τι κι αν λέει το επίσημο όνομα.
Κείμενο (2:51)

Σταθείτε στη νότια πλευρά της Τεσσαρακοστής Δεύτερης Οδού, εκεί όπου η Λεωφόρος Παρκ καταλήγει στον σταθμό, και κοιτάξτε πάνω από την οδογέφυρα, ως την κορυφή της πρόσοψης. Για αυτή τη θέα η πόλη έφτασε στα δικαστήρια. Το 1968 οι ιδιοκτήτες του σιδηροδρόμου πρότειναν να χτιστεί πάνω σε αυτό το κτίριο ένας πύργος γραφείων πενήντα πέντε ορόφων, σχέδιο του Μαρσέλ Μπρόιερ. Η Επιτροπή Διατήρησης Ορόσημων της Νέας Υόρκης τον απέρριψε, και ανάμεσα στους λόγους της ανέφερε την εντυπωσιακή θέα του σταθμού από τη Νότια Λεωφόρο Παρκ, τη ματιά που ανεβαίνει βόρεια τη λεωφόρο προς το κτίριο. Η υπόθεση έφτασε ως το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, και στις είκοσι έξι Ιουνίου 1978 το δικαστήριο δικαίωσε την πόλη. Η Τζάκλιν Κένεντι Ωνάση έδωσε τη μάχη για να σωθεί ο σταθμός, και το φουαγιέ από το οποίο θα περάσετε σε λίγο φέρει το όνομά της.

Ξεκινήστε από την κορυφή. Ο νεαρός που στέκεται με φτερωτό κράνος και κηρύκειο είναι ο Μερκούριος, ο Ερμής των Ρωμαίων, και πίσω από τα πόδια του ένας αετός ανοίγει τα φτερά του. Στα αριστερά σας, μισοξαπλωμένη, είναι η μορφή που επίσημα ονομάζεται Ηρακλής, αν και δεν έχει ούτε ρόπαλο ούτε λεοντή. Γύρω του υπάρχουν αντί γι’ αυτά μια άγκυρα, ένας οδοντωτός τροχός, ένα αμόνι και ένα σφυρί, μια κυψέλη, σταφύλια και στάχυα. Τα περισσότερα είναι σύμβολα του Βουλκάνου, του Ήφαιστου των Ρωμαίων. Στα δεξιά σας η Μινέρβα ακουμπά το κεφάλι στο χέρι της και διαβάζει έναν κύλινδρο περγαμηνής, ανάμεσα σε μια υδρόγειο, έναν διαβήτη και βιβλία.

Το σύμπλεγμα λέγεται Η Δόξα του Εμπορίου. Όταν αποκαλύφθηκε, το 1914, θεωρήθηκε το μεγαλύτερο γλυπτό σύμπλεγμα στον κόσμο, και ζυγίζει περίπου 1.500 αμερικανικούς τόνους, δηλαδή γύρω στους χίλιους τριακόσιους εξήντα μετρικούς τόνους. Ο γλύπτης του, ο Ζιλ-Φελίξ Κουτάν, έφτιαξε στο Παρίσι ένα γύψινο πρόπλασμα στο ένα τέταρτο του πραγματικού μεγέθους και δεν ήρθε ποτέ, ούτε μία φορά, στην Αμερική.

Ανάμεσα στους θεούς υπάρχει ένα ρολόι με διάμετρο δεκατρία πόδια, περίπου τέσσερα μέτρα: βιτρό σε μπρούντζινο πλαίσιο, με δείκτες από χυτοσίδηρο. Συνήθως το λένε ρολόι του Τίφανι, όμως δεν φέρει υπογραφή, και η Τίφανι δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει ότι το κατασκεύασε. Κοιτάξτε τους αριθμούς: το τέσσερα είναι γραμμένο με τέσσερις γραμμές στη σειρά, όπως το έγραφαν οι παλιοί ωρολογοποιοί, και στο έξι κρύβεται ένα μικρό καπάκι για τη συντήρηση.

Κάτω από το ρολόι, στη μέση της πρόσοψης, στέκεται ο Κορνήλιος Βάντερμπιλτ σε μπρούντζο, ύψους οκτώμισι ποδιών, πάνω από δυόμισι μέτρα, στραμμένος προς την οδογέφυρα. Φτιάχτηκε το 1869 για την αποθήκη του Σιδηροδρόμου του Ποταμού Χάντσον στο πάρκο Σεντ Τζονς, στο νότιο Μανχάταν, και μεταφέρθηκε εδώ το 1929. Στα αποκαλυπτήριά του, οι Νιου Γιορκ Τάιμς έγραψαν ότι ένας τίμιος φόρος τιμής θα έπρεπε να περιλαμβάνει και τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν στις ανοιχτές σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις της Νιου Γιορκ Σέντραλ.

Μετά, τα τρία τοξωτά παράθυρα, το καθένα εξήντα επί τριάντα πόδια, περίπου δεκαοκτώ επί εννέα μέτρα, ανάμεσα σε ζεύγη κιόνων, σαν σε ρωμαϊκή θριαμβική αψίδα. Οι αρχιτέκτονες ήθελαν αυτή την πρόσοψη ως πύλη προς την πόλη, και κατά μήκος της, με κεφαλαία γράμματα, είναι χαραγμένο το πλήρες όνομα: Γκραντ Σέντραλ Τέρμιναλ.

Στάση 2 από 5 · Κύριο επίπεδο, αίθουσα Βάντερμπιλτ (Vanderbilt Hall), ανάμεσα στην κεντρική είσοδο της 42ης Οδού και την Κεντρική Αίθουσα (Main Concourse)· ελεύθερη διέλευση

Η αίθουσα Βάντερμπιλτ, η παλιά κεντρική αίθουσα αναμονής

Ριντ και Στεμ με Γουόρεν και Γουέτμορ· διάκοσμος με φύλλα και βελανίδια βελανιδιάς του Σιλβέν Σαλιέρ (1865–1920) · 1913· αποκαταστάθηκε από το 1991 και μετονομάστηκε γύρω στο 1998 · Δάπεδο από ροζ μάρμαρο του Τενεσί, παράθυρα με μπρούντζινα κιγκλιδώματα και πολυέλαιοι μπο-αρ με 132 λαμπτήρες ο καθένας· η αίθουσα έχει διαστάσεις 65 επί 205 πόδια (20 επί 62 μ.)

Προσέξτε

  • Οι πολυέλαιοι: τέσσερα επίπεδα και 132 λαμπτήρες ο καθένας, όλοι γυμνοί, για να επιδείξουν το ηλεκτρικό φως όταν ήταν ακόμη καινούργιο.
  • Τα βαριά μπρούντζινα κιγκλιδώματα στα ψηλά παράθυρα, στα πέντε φατνώματα κάθε μακριού τοίχου.
  • Βελανίδια και φύλλα βελανιδιάς στα μεταλλικά διακοσμητικά, το έμβλημα των Βάντερμπιλτ, σχεδιασμένο από τον Σιλβέν Σαλιέρ.
  • Η επιγραφή πάνω από τις πόρτες που έρχονται από το φουαγιέ, αφιερωμένη σε όλους όσοι δούλεψαν με το μυαλό, την καρδιά και το χέρι.
Κείμενο (2:39)

Μπήκατε από έναν σύντομο, κατηφορικό διάδρομο, το φουαγιέ Τζάκλιν Κένεντι Ωνάση, και περάσατε κάτω από μια επιγραφή πάνω από τις πόρτες αυτής της αίθουσας. Σε ελεύθερη απόδοση λέει: σε όλους όσοι με το μυαλό, την καρδιά και το χέρι μόχθησαν για την κατασκευή αυτού του μνημείου της δημόσιας υπηρεσίας, αφιερώνεται αυτή η επιγραφή. Θυμηθείτε την στην επιστροφή.

Τώρα η ίδια η αίθουσα. Εξήντα πέντε επί διακόσια πέντε πόδια, περίπου είκοσι επί εξήντα δύο μέτρα, και ήταν η κεντρική αίθουσα αναμονής του σταθμού, κυρίως για τους επιβάτες των μεγάλων αποστάσεων. Υπήρχαν δρύινοι πάγκοι διπλής όψης για 700 άτομα, και ο χώρος σχεδιάστηκε για να είναι ήρεμος. Όλα τα εκδοτήρια, τα γκισέ πληροφοριών και οι πάγκοι αποσκευών μπήκαν δίπλα, στην Κεντρική Αίθουσα, ώστε τίποτα εδώ μέσα να μη σας βιάζει.

Κοιτάξτε ψηλά τους πολυελαίους. Ο καθένας έχει 132 λαμπτήρες σε τέσσερα επίπεδα, και κάθε λαμπτήρας είναι γυμνός. Αυτό έγινε σκόπιμα: όταν άνοιξε αυτό το κτίριο, το ηλεκτρικό φως ήταν ακόμη καινούργιο, και ο σιδηρόδρομος ήθελε να το δείτε. Κοιτάξτε πιο προσεκτικά και θα βρείτε φύλλα και βελανίδια βελανιδιάς δουλεμένα στο μέταλλο. Το βελανίδι είναι το έμβλημα της οικογένειας Βάντερμπιλτ, και ο σταθμός δίνει το ρητό της έτσι: από ένα βελανίδι φυτρώνει μια μεγάλη βελανιδιά. Τον διάκοσμο σχεδίασε ο Σιλβέν Σαλιέρ, ένας από τους Γάλλους καλλιτέχνες που ο αρχιτέκτονας Γουίτνι Γουόρεν βοήθησε να εγκατασταθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα έγινε επικεφαλής της σχολής γλυπτικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Κάρνεγκι στο Πίτσμπουργκ.

Κατά μήκος των δύο μακριών τοίχων, του βόρειου και του νότιου, τα ψηλά παράθυρα απλώνονται σε πέντε φατνώματα στον καθένα, πίσω από βαριά μπρούντζινα κιγκλιδώματα. Κάτω από τα πόδια σας είναι ροζ μάρμαρο του Τενεσί, η ίδια πέτρα με το δάπεδο της Κεντρικής Αίθουσας. Στη δυτική πλευρά υπήρχε κάποτε ένα δωμάτιο καπνιστών για άνδρες και στην ανατολική μια αίθουσα αναμονής για γυναίκες.

Καθώς τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων έσβηναν, έσβηνε και αυτή η αίθουσα. Το 1989 κλείστηκε με σανίδες, από το 1991 αποκαταστάθηκε, και γύρω στο 1998 πήρε το όνομα των Βάντερμπιλτ, της οικογένειας που έχτισε τον σταθμό και ήταν ιδιοκτήτριά του. Οι πάγκοι δεν πήγαν μακριά. Μεταφέρθηκαν στο γραφείο του σταθμάρχη, κοντά στις γραμμές.

Επειδή ο σταθμός είναι προστατευόμενο μνημείο, τίποτα δεν μπορεί να στερεωθεί μόνιμα σε αυτή την αίθουσα, άρα ό,τι γεμίζει το δάπεδο πρέπει να μπορεί να φύγει ξανά. Από το 1999, ανάμεσα σε αυτά ήταν κι ένα αυτοστήρικτο γυάλινο γήπεδο σκουός, είκοσι ένα επί τριάντα δύο πόδια, περίπου έξι και μισό επί δέκα μέτρα, που στηνόταν για το τουρνουά Τουρναμέντ οφ Τσάμπιονς, με θεατές από τις τρεις πλευρές, κι όλα αυτά κάτω από τα ίδια τέσσερα επίπεδα γυμνών λαμπτήρων που φώτιζαν τους επιβάτες που περίμεναν εδώ το 1913.

Στάση 3 από 5 · Κεντρική Αίθουσα (Main Concourse), κύριο επίπεδο, στο περίπτερο πληροφοριών στο κέντρο του δαπέδου

Το ρολόι του περιπτέρου πληροφοριών

Ριντ και Στεμ με Γουόρεν και Γουέτμορ, για τον σιδηρόδρομο Νιου Γιορκ Σέντραλ· διάκοσμος με βελανίδι κατά το πρόγραμμα του Σιλβέν Σαλιέρ (1865–1920) · 1913 · Ορειχάλκινο περίβλημα με τέσσερα καντράν από γαλακτερό οπαλίνα γυαλί και ένα βελανίδι στην κορυφή, πάνω στο περίπτερο πληροφοριών στο κέντρο μιας αίθουσας 275 επί 120 ποδιών (84 επί 37 μ.) και ύψους 125 ποδιών (38 μ.)

Προσέξτε

  • Το ορειχάλκινο βελανίδι στην κορυφή του ρολογιού, το έμβλημα των Βάντερμπιλτ που εμφανίζεται παντού στον σταθμό.
  • Τέσσερα καντράν από οπαλίνα γυαλί: κάντε τον γύρο του περιπτέρου και διαβάστε την ίδια ώρα από κάθε πλευρά.
  • Οι τοίχοι γύρω σας, που μοιάζουν με γαλλική πέτρα της Καν και στην πραγματικότητα είναι μείγμα από γύψο, άμμο, ασβέστη και τσιμέντο.
  • Το ροζ μάρμαρο του Τενεσί κάτω από τα πόδια σας, η ίδια πέτρα με το δάπεδο της αίθουσας Βάντερμπιλτ.
Κείμενο (2:39)

Αυτό είναι το σημείο. Σταθείτε δίπλα στο περίπτερο πληροφοριών, στη μέση της Κεντρικής Αίθουσας, και βρίσκεστε στο σημείο συνάντησης που ο ίδιος ο σταθμός ονομάζει έτσι. Όπως το λέει ο ίδιος: ξέρετε ότι είστε Νεοϋορκέζος όταν έχετε πει σε έναν φίλο «τα λέμε στο ρολόι».

Κοιτάξτε το λοιπόν καλά. Τέσσερα καντράν από οπαλίνα γυαλί, τόσο γαλακτερά που μοιάζουν να φωτίζονται από μέσα, σε ορειχάλκινο περίβλημα, και στην κορυφή ένα ορειχάλκινο βελανίδι. Αυτό το βελανίδι είναι πάλι το έμβλημα των Βάντερμπιλτ· ο σταθμός λέει ότι θα το βρείτε και στα φωτιστικά και μέσα στους ανελκυστήρες. Ο ιστότοπος του σταθμού υπολογίζει την αξία αυτού του ρολογιού σε είκοσι εκατομμύρια δολάρια ή και περισσότερο, και λέει ότι, όπως κάθε ρολόι στο κτίριο, ρυθμίζεται με βάση το ατομικό ρολόι του Ναυτικού Αστεροσκοπείου των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον.

Κι αυτό κάνει το επόμενο στοιχείο ακόμη πιο διασκεδαστικό. Κάθε τρένο στο Γκραντ Σέντραλ αναχωρεί ένα λεπτό αργότερα από την ώρα που αναγράφεται. Το λεπτό αυτό είναι σκόπιμο. Υπάρχει για να κόβουν λίγο ταχύτητα όσοι τρέχουν να προλάβουν το τρένο.

Τώρα κάντε ένα βήμα πίσω και δείτε ολόκληρο τον χώρο. Η αίθουσα έχει μήκος 275 πόδια, πλάτος 120 πόδια και ύψος 125 πόδια, δηλαδή περίπου ογδόντα τέσσερα επί τριάντα επτά μέτρα και τριάντα οκτώ μέτρα ύψος, γύρω στα 35.000 τετραγωνικά πόδια, και έγινε τόσο τεράστια σκόπιμα, για να αξίζει τη λέξη γκραντ, δηλαδή μεγαλειώδης. Οι τοίχοι μοιάζουν με πέτρα της Καν από τη Γαλλία. Δεν είναι: η αληθινή πέτρα της Καν κρίθηκε πολύ ακριβή, κι έτσι οι κατασκευαστές ανακάτεψαν τη δική τους από γύψο, άμμο, ασβέστη και τσιμέντο Πόρτλαντ. Το δάπεδο είναι ροζ μάρμαρο του Τενεσί.

Το 1947, την πιο πολυσύχναστη χρονιά στην ιστορία του σταθμού, πέρασαν από το Γκραντ Σέντραλ πάνω από 65 εκατομμύρια άνθρωποι. Μετά ήρθε η μακριά παρακμή. Τη δεκαετία του 1970 την αίθουσα αυτή την κυριαρχούσαν τεράστιες διαφημίσεις, ανάμεσά τους οι φωτογραφίες Κόντακ Κολοράμα κι ένα ρολόι Μπιγκ Μπεν της Γουέστκλοξ, και όλες κατέβηκαν στην ανακαίνιση που ολοκληρώθηκε το 1998.

Η αίθουσα έχει γνωρίσει και μουσική. Από τα Χριστούγεννα του 1928 ως το 1958, μια οργανίστρια, η Μέρι Λι Ριντ, έπαιζε στον σταθμό τις γιορτές. Μετά το Περλ Χάρμπορ έπαιξε τον εθνικό ύμνο των Ηνωμένων Πολιτειών, και ολόκληρη η Κεντρική Αίθουσα σταμάτησε. Ήταν μια υπέροχη στιγμή, και καταστροφική για τα δρομολόγια: ο σταθμάρχης της ζήτησε να αποφεύγει οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει τους επιβάτες να χάσουν τα τρένα τους, κι έτσι έμεινε γνωστή ως η μόνη οργανίστρια στη Νέα Υόρκη που της είχαν απαγορεύσει να παίζει τον εθνικό ύμνο.

Όταν ο σταθμός έκλεισε τα εκατό του χρόνια, το 2013, το επετειακό του λογότυπο ήταν αυτό το ρολόι, με τους δείκτες στις επτά και δεκατρία. Διαβάστε το σε εικοσιτετράωρο ρολόι, και γίνεται δεκαεννιά και δεκατρία: χίλια εννιακόσια δεκατρία.

Στάση 4 από 5 · Κεντρική Αίθουσα (Main Concourse), κύριο επίπεδο· σταθείτε κοντά στο περίπτερο πληροφοριών και κοιτάξτε ψηλά

Η οροφή της Κεντρικής Αίθουσας

Σύλληψη του 1912 από τους Γουίτνι Γουόρεν (1864–1943) και Πολ Σεζάρ Ελέ (1859–1927)· ζωγραφισμένη το 1913 από τους Τζέιμς Μονρόου Χιούλετ (1868–1941) και Τσαρλς Μπέισινγκ (1864–1933) · 1913· ξαναζωγραφίστηκε σε πάνελ το 1944–45· καθαρίστηκε και αποκαταστάθηκε το 1996–98 · Χρώμα και χρυσός σε πάνελ 4 επί 8 πόδια πάνω από ελλειπτικό κυλινδρικό θόλο, 125 πόδια (38 μ.) πάνω από το δάπεδο· πάνω από 2.500 αστέρια

Προσέξτε

  • Η σκούρα κηλίδα δίπλα στον Καρκίνο, το καβούρι: ένα τετράγωνο από την παλιά βρομιά, αφημένο σκόπιμα ακαθάριστο.
  • Ο μικρός μαύρος κύκλος πάνω από τους Ιχθύες, η τρύπα που ανοίχτηκε το 1957 για να στηθεί ένας πύραυλος Ρέντστοουν.
  • Ο Ωρίων, η μόνη μορφή εκεί πάνω που δεν είναι αντεστραμμένη.
  • Ο αχνός κάνναβος από πάνελ τέσσερα επί οκτώ πόδια σε όλο τον ουρανό, στερεωμένα πάνω στο πρωτότυπο το 1944.
Κείμενο (3:13)

Τώρα κοιτάξτε ίσια πάνω, και συνεχίστε να κοιτάτε, γιατί ο ουρανός πάνω από την Κεντρική Αίθουσα είναι ανάποδα.

Πρώτα, γιατί υπάρχει εκεί ζωγραφιστός ουρανός. Τα αρχικά σχέδια προέβλεπαν έναν φεγγίτη, όμως τελείωσαν τα χρήματα και ο χρόνος. Έτσι, το 1912, ο αρχιτέκτονας Γουίτνι Γουόρεν απευθύνθηκε σε έναν Γάλλο ζωγράφο, τον Πολ Σεζάρ Ελέ, που βρισκόταν τρεις μήνες στην Αμερική για να ζωγραφίσει πορτρέτα οκτώ γυναικών για ένα παριζιάνικο περιοδικό, και ο Ελέ σχεδίασε ένα προσχέδιο. Τα αστέρια προήλθαν από έναν χάρτη του Χάρολντ Τζακόμπι, καθηγητή αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, που τα είχε πάρει από την Ουρανομετρία, έναν άτλαντα των άστρων που εκδόθηκε το 1603. Το 1913 τον ζωγράφισαν ο Τζέιμς Μονρόου Χιούλετ και ο Τσαρλς Μπέισινγκ, με περισσότερους από πενήντα βοηθούς.

Αυτό που βλέπετε είναι ο χειμωνιάτικος ουρανός, ο ζωδιακός κύκλος από τον Υδροχόο ως τον Καρκίνο, με τον Πήγασο και τον Ωρίωνα ανάμεσα στις άλλες μορφές, πάνω σε τιρκουάζ φόντο, που τον διασχίζουν δύο φαρδιές χρυσές ζώνες: η εκλειπτική και ο ουράνιος ισημερινός. Ο σταθμός μετρά δώδεκα αστερισμούς από φύλλο χρυσού και 2.500 αστέρια, από τα οποία τα 59 φωτίζονται.

Και εδώ είναι το πρόβλημα. Σε σύγκριση με τον άτλαντα, και με τον πραγματικό νυχτερινό ουρανό, ολόκληρο το έργο είναι αντεστραμμένο, αριστερά δεξιά, κάθε μορφή εκτός από τον Ωρίωνα. Ένας καθημερινός επιβάτης το πρόσεξε μέσα σε έναν μήνα από τα εγκαίνια. Η εξήγηση του Τζακόμπι ήταν ότι ο Μπέισινγκ είχε ακουμπήσει το σχέδιο στα πόδια του όσο το αντέγραφε, αντί να το κρατά ψηλά, προς την οροφή. Καρτ ποστάλ που τυπώθηκαν πριν από τα εγκαίνια δείχνουν τον ουρανό σωστά. Δεν διορθώθηκε ποτέ.

Και παραλίγο να μη σωθεί καθόλου. Τη δεκαετία του 1920 η στέγη έσταζε, μπήκαν νερό και μούχλα, και τα χρώματα ξεθώριασαν σε κάτι που μια περιγραφή ονόμασε χακί πουκάμισο με υπερβολική δόση από μπλε του ναυτικού. Τον Αύγουστο του 1944 ο σιδηρόδρομος το σκέπασε. Στερέωσε πάνω στο πρωτότυπο πάνελ από τσιμέντο και αμίαντο, τέσσερα επί οκτώ πόδια, περίπου ένα μέτρο και είκοσι επί δύο μέτρα και σαράντα, και ζωγράφισε πάνω τους ένα αντίγραφο της τοιχογραφίας, με λιγότερη αστρονομική λεπτομέρεια και χωρίς φώτα. Αυτό το αντίγραφο κοιτάτε τώρα, και αν προσέξετε, βλέπετε ακόμη τον κάνναβο από τα πάνελ σε όλο τον ουρανό.

Τη δεκαετία του 1980 είχε μαυρίσει σχεδόν εντελώς. Συχνά λεγόταν ότι έφταιγε ο καπνός του τσιγάρου. Όταν εξετάστηκε, αποδείχθηκε ότι ήταν κυρίως ο ίδιος ο αέρας της πόλης: καυσαέρια από φορτηγά και αυτοκίνητα, και αιθάλη από αποτεφρωτήρες και εργοστάσια. Ο καθαρισμός ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1996, και η αποκατάσταση ολόκληρου του σταθμού ξεκίνησε ακριβώς εδώ, με αυτή την οροφή. Τα φώτα ξαναμπήκαν στα αστέρια.

Δύο σημάδια κρατήθηκαν επίτηδες. Βρείτε το καβούρι, τον Καρκίνο, και δίπλα του μια σκούρα κηλίδα: είναι η παλιά βρομιά, αφημένη ακαθάριστη για να φαίνεται τι υπήρχε πριν. Και ακριβώς πάνω από τους Ιχθύες, τα δύο ψάρια δεμένα μεταξύ τους με ένα σκοινί, υπάρχει ένας μικρός σκούρος κύκλος. Το 1957, αφού η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τον Σπούτνικ, στήθηκε όρθιος σε αυτή την αίθουσα ένας πύραυλος Ρέντστοουν για να τονωθεί το ηθικό του κοινού, και ο μόνος τρόπος να σηκωθεί ήταν να ανοιχτεί μια τρύπα στην οροφή και να κατέβει από εκεί ένα συρματόσκοινο. Η τρύπα έμεινε για να θυμίζει. Είναι ακόμη εκεί, μια μαύρη κουκκίδα ανάμεσα στα χρυσά αστέρια.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στον σταθμό Γκραντ Σέντραλ.

Οι πέντε αφηγήσεις καλύπτουν μια πρόσοψη, μια αίθουσα, ένα ρολόι, μια οροφή και έναν θόλο, όμως ο σταθμός κρύβει πολλά ακόμη: βελανίδια δουλεμένα στο μέταλλο πάνω από έναν ανελκυστήρα, έναν αστερισμό που δεν ξέρετε πώς λέγεται, μια πύλη αποβάθρας, ένα φωτιστικό, το ψαροκόκαλο από πλακίδια πάνω από το κεφάλι σας. Στρέψτε το κινητό σας σε ό,τι σας τράβηξε το βλέμμα. Το Chiaro το αναγνωρίζει, σας λέει ποιος το έφτιαξε και πότε, και μένει μαζί σας για τις επόμενες ερωτήσεις σας ώσπου να αναγγελθεί το τρένο σας.

Γιατί η οροφή είναι ζωγραφισμένη ανάποδα;Ποιον δείχνει το άγαλμα στην πρόσοψη;Φτάνει πραγματικά ο ψίθυρος απέναντι;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

89 E 42nd Street, New York, NY 10017, εκεί όπου η Λεωφόρος Παρκ συναντά την 42η Οδό. Χρησιμοποιήστε την κεντρική είσοδο της 42ης Οδού, κάτω από την οδογέφυρα Park Avenue Viaduct: οδηγεί στο φουαγιέ Τζάκλιν Κένεντι Ωνάση, που βγάζει κατευθείαν στην αίθουσα Βάντερμπιλτ, με την Κεντρική Αίθουσα πιο πέρα, προς τα βόρεια.

Στον σταθμό σταματούν οι γραμμές 4, 5, 6 και 7 του μετρό και η γραμμή-σαΐτα S. Εξυπηρετείται από τα λεωφορεία M1, M2, M3, M4, M42, M101, M102, M103 και Q32. Τα τρένα της Metro-North στις γραμμές Hudson, Harlem και New Haven ξεκινούν και τερματίζουν εδώ, και ο Long Island Rail Road φτάνει στο Grand Central Madison, κάτω από τον σταθμό.

02

Εισιτήρια και είσοδος

  • Χωρίς εισιτήριο και χωρίς ημέρα αργίας: το κτίριο ανοίγει για το κοινό στις 5:15 π.μ. και κλείνει στις 2:00 τα ξημερώματα, κάθε μέρα της εβδομάδας. Τα καταστήματα, τα εστιατόρια, η Grand Central Market, το Dining Concourse και τα ωράρια των αργιών μπορεί να διαφέρουν, οπότε δείτε τη σελίδα επίσκεψης του σταθμού αν κάποιο από αυτά είναι στο πρόγραμμά σας.
  • Η αίθουσα Βάντερμπιλτ είναι και ο χώρος εκδηλώσεων του σταθμού, για τη χριστουγεννιάτικη αγορά κάθε χρόνο αλλά και για εκθέσεις και ιδιωτικές εκδηλώσεις, οπότε κάποιες μέρες ένα μέρος της το πιάνει μια έκθεση ή ένα περίπτερο. Η Κεντρική Αίθουσα είναι πιο πέρα, προς τα βόρεια.
  • Οι φωτογραφίες και τα βίντεο με κινητό ή κάμερα χειρός για προσωπική χρήση δεν χρειάζονται άδεια ούτε τέλος· το τρίποδο, ο φωτισμός ή ο σταθεροποιητής χρειάζονται. Πουθενά στον σταθμό δεν υπάρχει χώρος φύλαξης αποσκευών, οπότε οργανώστε την επίσκεψη με βάση τις τσάντες σας.
  • Ο δρόμος ως την τελευταία στάση είναι ράμπα, όχι σκάλες, και ο σταθμός έχει επίσης δημόσιους ανελκυστήρες. Οι δημόσιες τουαλέτες είναι στο Κάτω Επίπεδο, στο ίδιο επίπεδο με τη Στοά των Ψιθύρων.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Ο σταθμός δεν έχει δικό του ηχητικό ξεναγό. Η επίσημη επιλογή του είναι μια περιήγηση με τα πόδια και ξεναγό, που τη διοργανώνει για λογαριασμό της MTA μια εξωτερική εταιρεία ξεναγήσεων στην οποία παραπέμπει ο ιστότοπος του σταθμού: 90 λεπτά, στα αγγλικά, από 35 δολάρια, σε ομάδες έως 20 ατόμων, με αφετηρία το Tour Information Booth, και φτάνει σε σημεία που αυτή η σελίδα δεν καλύπτει, όπως το Campbell Apartment. Οι πέντε αφηγήσεις εδώ δεν κοστίζουν τίποτα και δεν χρειάζονται κράτηση, και μπορείτε να σταματήσετε όποια θέλετε όταν αναγγελθεί το τρένο σας.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για τον σταθμό Γκραντ Σέντραλ;

Ναι: οι πέντε αφηγήσεις αυτής της σελίδας, από το πεζοδρόμιο της 42ης Οδού ως τις καμάρες με τα πλακίδια στο Κάτω Επίπεδο, η καθεμία ολόκληρη γραμμένη κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής, χωρίς εφαρμογή και χωρίς κράτηση. Ο σταθμός δεν έχει δικό του ηχητικό ξεναγό· η επίσημη επιλογή του είναι μια περιήγηση με ξεναγό επί πληρωμή. Για ό,τι αφήνουν απέξω οι πέντε αφηγήσεις, αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro αναγνωρίζει τι δείχνει και σας το εξηγεί.

Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό του σταθμού Γκραντ Σέντραλ χωρίς εισιτήριο;

Όλες τις στάσεις του. Ο σταθμός λειτουργεί κανονικά και είναι ανοιχτός στο κοινό καθημερινά, και και οι πέντε στάσεις, από την πρόσοψη ως τη Στοά των Ψιθύρων, βρίσκονται σε σημεία του κτιρίου όπου μπορεί να μπει οποιοσδήποτε. Το μόνο που πληρώνεται είναι η επίσημη ξενάγηση.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του σταθμού Γκραντ Σέντραλ;

Δεν υπάρχει. Η επίσημη επιλογή του σταθμού είναι μια περιήγηση 90 λεπτών με ξεναγό στα αγγλικά, με τιμή από 35 δολάρια, για έως 20 άτομα, με αφετηρία το Tour Information Booth. Κλείνεται μέσα από τη σελίδα των ξεναγήσεων στον ιστότοπο του σταθμού.

Από πού ξεκινά η διαδρομή στο Γκραντ Σέντραλ και πού τελειώνει;

Ξεκινά έξω, στη νότια πλευρά της 42ης Οδού, στο ύψος της Λεωφόρου Παρκ, με το βλέμμα στην πρόσοψη, και τελειώνει στο Κάτω Επίπεδο, στη βάση των ραμπών του Όιστερ Μπαρ. Από εκεί η έξοδος είναι πάλι πάνω από τη ράμπα, μέσα από την αίθουσα Βάντερμπιλτ και έξω στην 42η Οδό, λίγα βήματα από το σημείο όπου ξεκινήσατε.

Είναι ο σταθμός Γκραντ Σέντραλ ανοιχτός κάθε μέρα;

Ναι. Οι πόρτες του ανοίγουν για το κοινό στις 5:15 π.μ. κάθε μέρα και κλείνουν στις 2:00 τα ξημερώματα. Τα επιμέρους καταστήματα, τα εστιατόρια, η αγορά και το Dining Concourse έχουν το δικό τους ωράριο, και στις αργίες το ωράριο μπορεί να διαφέρει.

Μπορώ να βγάλω φωτογραφίες μέσα στο Γκραντ Σέντραλ;

Ναι, με κινητό ή κάμερα χειρός για δική σας χρήση, χωρίς άδεια και χωρίς τέλος. Για τρίποδο, φωτισμό ή σταθεροποιητή χρειάζεται άδεια από την MTA, ακόμη κι αν οι φωτογραφίες είναι μόνο για εσάς.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με τον σταθμό Γκραντ Σέντραλ.