İçeriğe geç

Casa Milà (La Pedrera) · Barselona · Bağımsız rehber

Casa Milà (La Pedrera) sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Kendilerinden başka hiçbir şeyi taşımayan 6.000'den fazla taş blok, kaldırımdan dinleyebileceğiniz beş kayıtta anlatılıyor; atladıkları her kapı kolu, korkuluk ya da baca için Chiaro'yu ona doğrultun.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Casa Milà (La Pedrera) yönetimiyle bağlantılı değildir.

9:41

Taş cephe, Passeig de Gràcia'nın karşı yakasından

Casa Milà (La Pedrera), Barselona

0:00 2:20
Durak 1 / 5

Beş durak · 11 dakikalık anlatım

Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Kendi başınıza gezmeniz için hazırlanan bu ücretsiz Casa Milà sesli rehberi, La Pedrera'yı kaldırımdan çatıya kadar okuyor, sonra çıkışa kadar geri iniyor. İlk kayıt bilet istemiyor, yalnızca 92 numaranın karşısında, yolun öbür yakasında bir yer. Kapıdan girince sıralama bir bina için tuhaf: zemin seviyesinde Çiçek Avlusu, yukarı çıkıp çatıdaki bacalar, bir kat aşağıda çatı katının 270 tuğla kemeri ve çıkışa doğru yine aşağıda, 4. kattaki Kiracıların Dairesi. Yaklaşık on bir dakikalık kayıtlar, bir ila bir buçuk saat süren resmî ziyaretin içine sığıyor. Üst katlar arasında tabelalar sizi başka bir yoldan yönlendirebilir; o durumda her durağı oraya vardığınızda çalın.

Binayla ilgili bilgiler ve buradaki bütün ziyaret ayrıntıları, evin sahibi Fundació Catalunya La Pedrera'nın işlettiği lapedrera.com'a dayanıyor; eski hikâyelerin arkasında ise Wikipedia var. Sitenin pratik bilgi sayfası saatlerini genel olarak niteliyor ve kesin saatleri rezervasyon sırasında veriyor, çatı da her yağmurda kapanıyor; bu yüzden yola çıkmadan oraya bakın. Son sözü bu sayfa değil, o gün kapıda duran kişi söyler.

Durak 1 / 5 · Passeig de Gràcia, 92 numaranın tam karşısındaki kaldırım

Taş cephe, Passeig de Gràcia'nın karşı yakasından

Mimar: Antoni Gaudí (1852–1926); birlikte çalıştığı isim: Josep Maria Jujol (1879–1949); yaptıranlar: Rosario Segimon ve Pere Milà · Planların sunuluşu 2 Şubat 1906, tamamlanmanın belgelenmesi 31 Ekim 1912 · Garraf ve Vilafranca kireçtaşı, 2.600 metrekareyi aşan cephede 6.000'den fazla blok; 32 demir balkon

Şunlara dikkat edin

  • Cephenin iki taşı: alt bölümlerde daha sert ve daha az gözenekli Garraf kireçtaşı, yukarıda en çok göze çarpan yerlerde ise daha gözenekli Vilafranca taşı.
  • En üst kenar boyunca uzanan sözcükler, Ave gratia M plena Dominus tecum: bu cepheye düşünülen anıtsal Meryem Ana heykeli planından geriye kalan tek şey.
  • Balkonlar. Vidalar ve perçinlerle birleştirilmiş hurda demir, çubuk ve zincirler, her balkonu küçük bir terasa çeviren korkuluklar oluşturuyor.
Konuşma metni (2:20)

Yolun bu yakasından bakınca, birinin pencereler oyduğu bir uçuruma benziyor; yükselirken Barselona'nın söylediği de aşağı yukarı buydu. La Pedrera taş ocağı demek ve bu hiç de övgü değildi. Lakabı, binayı beğenmeyen şehir sakinleri takmıştı. Bir karikatürist evi Paskalya pastası olarak çizdi, bu bulvardaki mülk sahipleri de arsalarının değerini düşüreceğinden emin olup Pere Milà'yı sokakta selamlamaz oldu.

Şimdi sürprize gelelim. Bütün bu taş kendinden başka hiçbir şeyi taşımıyor. Bu cephede 6.000'den fazla blok var ve döşemeler bunlara oturmuyor. Bu bir giydirme cephe; arkasındaki sütun ve tuğla iskelete metal parçalarla tutturulmuş bir deri. Yerden yukarı doğru izleyin: alt bölümler Garraf'tan gelen daha sert bir kireçtaşı, geri kalanı ise Vilafranca del Penedès'ten gelen daha gözenekli bir taş.

Sonra demir. Otuz iki balkon var; korkulukları hurda demirden, çubuklardan ve zincirlerden yapılmış, vidalar ve perçinlerle birleştirilmiş. İlki, ikinci kattaki balkon, burada, Barselona'da Badia kardeşlerin atölyelerinde yapıldı ve Gaudí işin başında bizzat durdu.

Gözlerinizi üst kenara kaldırın; orada Tespih Duası'ndan sözler taşın üzerinde uzanıyor: Ave gratia M plena Dominus tecum. Bu sözler bir şeye varacaktı. Bu cepheye, ev sahibesinin adına saygı olarak, bronzdan anıtsal bir Tespih Meryem Ana heykeli düşünülmüştü. Hiç yapılmadı. 1909'daki Trajik Hafta'nın ruhban karşıtı ayaklanmalarından sonra Milà, dinî bir heykelin akıllıca olmayacağına karar verdi. Gaudí işi bırakmayı düşündü, bir rahip de onu kalmaya ikna etti.

Evin adı da yanıltıcı. Milà diyor, ama mülk onun değil, Rosario Segimon'undu; ilk kocasından kalan servetle alınmıştı ve 1946'da satana kadar da onun kaldı. Çift, mimarlarıyla öyle kötü bozuştu ki Gaudí, ücreti için Milà'yı mahkemeye verdi. 1916'da davayı kazandı ve 105.000 pesetayı hayır işlerine bağışladı.

Son olarak karşıya, sokak seviyesine bakın. Yirmi dokuz demir ızgara bir zamanlar yarı bodrumdaki kömürlükleri koruyordu; kömürlükler dükkâna dönüşünce onlar da gitti. Birkaçı hâlâ duruyor: vakfın verdiği bilgiye göre ikisi bu girişte, bir kopyası da Provença tarafında. Bir başkası Amerikalı bir koleksiyoncunun elinde ortaya çıktı ve New York'taki Modern Sanat Müzesi'nin koleksiyonuna geçti: bu kaldırımdan bir kömürlük ızgarası, sanat eseri olarak saklanıyor.

Durak 2 / 5 · Zemin kat, Passeig de Gràcia tarafındaki yuvarlak avlu, büyük merdivenin dibi

Çiçek Avlusu ve boyalı merdiven holü

Mimar: Antoni Gaudí (1852–1926); boyama işlerinin yöneticisi: Aleix Clapés (1846–1920) · 1906–1912; duvar resimlerinin restorasyonu 2012–2013 · Yuvarlak bir avlu çevresinde taş sütunlar ve sıva üzerine yağlıboya; alttaki döşeme, metal bir halka üzerinde 12 metrelik açıklık geçiyor

Şunlara dikkat edin

  • Büyük merdivenin yanındaki duvar: Aleix Clapés burada, basamakların ucundaki gerçek taş sütunlara uyan sütunlar boyamış.
  • Avlu pencereleri, aşağıdan yukarıya: daha az ışık alan alt katlarda daha büyükler.
  • Sokağa bakan demir kapı: büyük cam levhalar bulunamadığı için altta küçük ve korunaklı, üstte daha büyük ve daha aydınlık camlar.
Konuşma metni (2:16)

Gri taştan geçtiniz ve renge çıktınız. Yuvarlak avluda, Çiçek Avlusu'nda, büyük merdivenin dibinde durun ve iki taş sütunu, boyalı tavana girdikleri yere kadar gözünüzle izleyin. Çiçekler ve yapraklar sıvanın üzerinden dökülüyor, her şişkinliği takip ediyor; sanki onları duvarlar yetiştirmiş.

Bütün bu boyanın başındaki kişi Sembolist ressam Aleix Clapés'ti. İki giriş holünde İspanya'nın Patrimonio Nacional koleksiyonundaki duvar halılarını taklit etti; bu tarafta halılar, Ovidius'tan alınma bir öyküyü, mevsimler tanrısı Vertumnus ile meyve ve bahçe tanrıçası Pomona'nın aşkını anlatıyor.

Şimdi merdivenin yanındaki duvara bakın, çünkü Clapés size burada bir oyun oynuyor. Oraya, basamakların ucundaki gerçek sütunların aynısını boyadı; böylece bir bahçenin yanında havada süzülen bir merdivenden çıkıyormuş gibi hissedeceksiniz. Boyayı taştan ayırmanın ne kadar sürdüğünü görün.

Bu merdivenin tadını çıkarın, çünkü yalnızca ev sahiplerinin böyle bir merdiveni vardı. Evin büyük yeniliği buydu: kiracıların ana merdiveni hiç yoktu. Yukarı asansörle çıkıyorlardı; pirinç tutamaklı, kolçaklı bankı ve her daireye bağlı telefonu olan ahşap kabinlerle. Merdivenler hizmet ve acil durumlar için bırakılmıştı.

Başınızı geriye atın. Eixample'daki öteki apartmanlarda mutfakları ve banyoları havalandıran küçük bacalar vardı. Evi taşıyıcı duvarlar yerine sütunlara oturtan Gaudí, içinden iki büyük boşluk açabildi; böylece her daireye ışık ve hava girdi. Katları aşağı doğru sayın, pencerelerin ışığın en zayıf olduğu alt tarafa doğru büyüdüğünü göreceksiniz.

Ayaklarınızın altında göremediğiniz bir şey daha var. Bu döşeme, bisiklet tekerleğine benzeyen metal bir yapıya oturuyor; seksen santimetrelik bir çerçeve, on iki metrelik açıklık geçiyor. Alttaki bodrum ise bir garajdı ve vakfın anlatımına göre bir konut binasındaki ilk garajdı. İlk kiracılardan tekstil girişimcisi Antoni Feliu Prat bir Rolls-Royce ile geldi, Gaudí de arabanın sığması için garaj girişini değiştirmek zorunda kaldı.

Koridorun ötesinde daha büyük, eliptik Kelebek Avlusu var; köprü biçimli bir merdiven onu havada geçiyor. Gitmeden önce sokağa bakan demir kapıyı bulun. Büyük cam levhalar bulunamıyordu; bu yüzden Josep Maria Jujol'a atfedilen bir tasarım olan kapı, düzensiz biçimleri bir araya getiriyor: kırılma riskinin en yüksek olduğu altta küçük ve korunaklı, üstte daha büyük ve daha aydınlık. Arabalar ortadan, kiracılar yanlardan geçiyordu.

Durak 3 / 5 · Çatı terası, bacaların arasında, altta avlular açılırken

Çatı ve miğferli bacaları

Mimar: Antoni Gaudí (1852–1926) · 1912'ye kadar yapıldı, bazı bölümleri bitirilmedi; restorasyon 1986–1996 · Tuğla, kireç harcı ve sıva, kimi yerde kırık taş, mermer, çini ve şişe camıyla kaplı; bacalar 4 m, havalandırma kuleleri 5 m, merdiven çıkışları 7 m

Şunlara dikkat edin

  • Mozaiğin yanında çıplak sıva: bacaların çoğu trencadís ile kaplanacaktı ama kaplanmadı; aralarındaki fark, gözle görülen bir para anlaşmazlığı.
  • Koyu yeşil kırıklarla kaplı tek baca grubu. Bu, şampanya şişesi camı; başka hiçbir baca grubunda kullanılmadı.
  • Avlu boşluklarının çevresindeki altıgen tel örgü: Gaudí kendi korkuluk tasarımını bitirmeyince ev sahipleri taktırdı.
Konuşma metni (2:08)

Burada düz bir zemin yok. Çatı, bir yamaç patikası gibi basamak basamak yükselip alçalıyor ve her yanında, şair Pere Gimferrer'in savaşçılar bahçesi adını verdiği şeyler duruyor. Bir baca grubu bulun ve yüzlerine bakın: miğfer siperi, gözler için yarık, sivri sorguç. Sonra hepsinden duman çıktığını hatırlayın.

Buradaki her şeyin bir görevi var. Dört metre yüksekliğindeki 29 baca, çoktan kullanılmayan kömürlü bir kalorifer sisteminin bacaları ve kıvrımları dumanın hareketini izliyor. Beş metrelik iki havalandırma kulesi, altınızdaki çatı katının havasını tazeliyordu. Yedi metrelik altı büyük biçim ise merdiven çıkışları ve her birinin içinde sarmal bir merdiven var.

İşte kimsenin beklemediği şey: burası bitmemiş. Bacaların çoğu ve o merdiven çıkışlarından ikisi, kırık parçalardan yapılan ve suyu da dışarıda tutan mozaik trencadís ile kaplanacaktı; Milà ailesiyle yaşanan para sorunları işi durdurdu. Yani pürüzsüz sıvalı savaşçılar bir bakıma çıplak. Yine de çıkışlardan dördü giysisine kavuştu: Ulldecona taşı, beyaz mermer ve Valensiya çinisi parçalarından. Koyu yeşil camla kaplı tek baca grubunu arayın. O, şampanya şişesi; anlatılana göre Gaudí, binanın açılış partisinden kalan boş şişelerle bir bacanın tepesini kaplamış.

Bu katın tamamı neredeyse yıkılıyordu. Çatı katı ile çatının izin verilen hacmi 4.000 metreküp aştığı anlaşıldı ve seçenek ya 100.000 peseta ödemek ya da yıkımdı. Yirmi sekiz Aralık 1909'da Eixample Komisyonu, evin anıtsal nitelikte olduğuna ve bu nedenle yönetmeliğe harfi harfine uymak zorunda olmadığına karar vererek meseleyi kapattı.

Bir avlunun kenarına gidin ve aşağı bakın. Altıgen tel örgü ev sahiplerinin işi, çünkü Gaudí o boşluk için başladığı korkuluğu hiç bitirmedi. Vakıf ayrıca buradaki küçük beyaz kemerlerden birinin Sagrada Família'yı çerçevelediğini ve Gaudí'nin, tamamlanmış bazilikanın yüksekliğini oraya sığacak şekilde hesapladığını söylüyor.

Sinema burayı erken keşfetti. Jack Nicholson ile Maria Schneider, Antonioni'nin “Yolcu” filminde burada yürüdü. Onlardan önce 1967 yapımı bir İsviçre casus parodisi vardı, “Shandigor'un Meçhul Adamı”: Serge Gainsbourg bir kel ajan çetesinin başında, bacaların sıvası da perdede dökülüyor. İki sevgili bu çatıda koşuyor, kel bir adam da iki bacanın arasından onları izliyor.

Durak 4 / 5 · Çatı katı, çatının hemen altındaki kat, tuğla kemerlerin altı

Çatı katı ve 270 tuğla kemeri

Mimar: Antoni Gaudí (1852–1926) · 1912'ye kadar yapıldı; restorasyon 1986–1996 · Çatıyı taşıyan, yaklaşık 80 cm arayla dizilmiş 270 tuğla katener kemer

Şunlara dikkat edin

  • Kemerlerin yüksekliği nasıl değişiyor: katın daraldığı yerde yükseliyor, genişlediği yerde alçalıyor; üstteki çatıya biçimini veren de bu.
  • Avlulara açılan küçük pencereler: yazın hava akımı için açılıyor, kışın ısıyı tutmak için kapatılıyordu.
  • Tuğlanın kendisi, ince sıralar halinde ve hiçbir payanda olmadan: kemerler kendi başına ayakta duruyor.
Konuşma metni (2:18)

Çatının altına girdiniz. Yukarı bakın. Evin göğüs kafesinin içindesiniz: yaklaşık seksen santimetre arayla dizilmiş ve uzun bir eğri çizerek önünüzden uzaklaşan, 270 yalın tuğla kemerin altındasınız.

Gaudí, binaların çift çatıya ihtiyacı olduğunu söylerdi; tıpkı insanların şapkası ve güneş şemsiyesi olduğu gibi. Bu çatı katı ve üstündeki teras işte o çift çatı. Bütün kat, daireleri havadan koruyordu: yazın hava akımı için küçük pencereleri açıyor, kışın güneşin sıcağını içeride tutmak için kapatıyorlardı.

Burası aynı zamanda bir çalışma alanıydı. Ortak çamaşırhane burada, ipleri, depo odaları ve iki asansörün makineleriyle birlikte duruyordu. Kiracılar ahşap kabinlerine binerken hizmetliler çamaşırları sırtlayıp yedi kat çıkıyordu; Gaudí'nin hiç değilse geniş, yumuşak basamaklar verdiği hizmet merdivenlerinden. Vakfın sözleriyle, insan ölçüsünde basamaklar.

Yürürken her kemerin ne kadar yükseldiğine dikkat edin. Alan daraldığında kemerler yükseliyor, genişlediğinde alçalıyor, çünkü avlular bu katı iki yandan ısırıyor ve kemerler onların çevresinden dolaşmak zorunda. Üstteki çatının tepeler ve vadiler gibi görünmesinin nedeni bu. Dışarıda gördüğünüz manzara, şu anda baktığınız şeyin üst yüzünden ibaret.

1953'ten 1990'lara kadar burada bir salon yoktu. 1953'te mimar F. J. Barba Corsini çatı katını, kendi tasarımı mobilyalarla döşenmiş, kısa konaklamalar için on dört daireye dönüştürdü. Yapının geri getirilmesi, 1986'dan 1996'ya kadar süren restorasyonun bir parçasıydı; 1997'de bu çatı katı ile terastaki çalışmalar Katalonya Ulusal Kültür Ödülü'nü Kültürel Miras dalında kazandı.

Peki, destekleyecek tek bir payanda olmadan farklı yükseklikte 270 kemer nasıl yapılır? Bunu inşaatçı Bayó anlatmış. Geniş bir duvarı sıvadılar ve her kemerin açıklığını, başlangıç noktalarının her birine bir çivi çakarak işaretlediler. Çivilerden bir zincir sarkıttılar; ta ki en alt noktası kemerin gereken derinliğine gelene kadar. Zincirin duvarda çizdiği hattı kopyaladılar, marangoz da kalıbı bu hatta göre yaptı. Sonra üç sıra yassı tuğla geldi. Gaudí'nin başınızın üstünde asılı duran büyük hesabı, bir parça zincir ve iki çiviyle başlamıştı.

Durak 5 / 5 · Dördüncü kat, Kiracıların Dairesi

Kiracıların Dairesi, alçı tavanların altında

Mimar ve alçı ustaları için tavan çizimleri: Antoni Gaudí (1852–1926); kiraya verenler: Rosario Segimon ve Pere Milà · 1906–1912, odalar 1911'deki haliyle düzenlenmiş · Örgü kamış üzerine alçı kabartma; 1.323 metrekarelik bir katı paylaşan dairelerden biri

Şunlara dikkat edin

  • Tavan kabartması. Biçimleri Gaudí bir plan üzerine çizdi, bir alçı ustası da onları örgü kamıştan bir taban üzerine aktardı.
  • Giriş kapısının demir şeritli büyük gözetleme penceresi ve yandaki mektup yarığı; kiracı böylece kapıyı açmadan gelenle ilgilenebiliyordu.
  • Kapı kemerlerinin çevresindeki alçı: deniz kabukları, çiçekler, meyveler, kurdeleler ve fiyonklar.
Konuşma metni (2:12)

Kemerlerden ve savaşçılardan sonra bu kat neredeyse şaşırtıcı derecede sıradan; asıl mesele de bu. Bu bina, kiralık daire olsun diye yapıldı. İşe yukarı bakarak başlayın. Tavan burada da düz değil: alçıda sarmallar, elipsler ve kıvrımlar halinde şişip dönüyor. Gaudí biçimleri bir plan üzerine çizdi, alçı ustası da onları tepede, tahtalara çakılmış örgü kamıştan bir taban üzerine aktardı; İspanyolca adı techos planos de caña, yani kamıştan düz tavanlar, buradan geliyor. Evdeki bazı tavanlarda yazılar ve şiirsel sözler bile var.

Şimdi küçük şeylere gelelim, çünkü böyle bir ev el hizasında kazanılır ya da kaybedilir. Bir giriş kapısı bulun: demir şeritli büyük gözetleme penceresinden kapıyı açmadan gelenle konuşabiliyorsunuz, yandaki yarıktan da posta giriyor. Alçıdan deniz kabukları, çiçekler, meyveler ve kurdeleler taşıyan kapı kemerlerine bakın. Oturma odası ile yemek odası arasındaki camlı kapı bölme duvarların içine tamamen katlanıyor ve ortaya tek bir uzun oda çıkıyor.

Bir de burayı kimlerin kiraladığını düşünün. Odalar, 1911'de Barselonalı bir ailenin nasıl yaşadığını gösterecek şekilde düzenlenmiş, ama gerçek kiracı listesi daha tuhaf: otomobil üreticisi Paco Abadal, Arjantin konsolosu Alberto Gache, İbrahim Hasan adında bir Mısır prensi ve daha sonra bir dedektiflik şirketi. Vakfın burada yaşayanlara dair kendi özetinde casuslar ve medyumlar da var. Binanın bir bölümü bugün hâlâ kiralık konut.

Aşağıda, ana katta ev sahibesi oturuyordu ve bunların hiçbirinden hoşlanmıyordu. Rosario Segimon, Steinway piyanosu için tek bir düz duvar bile olmadığından yakındı. Günümüze ulaşan anlatıya göre Gaudí'nin cevabı şuydu: o zaman keman çalın. Bekledi. Gaudí'nin ölümünden sonra dairesindeki tavanlarının 532,50 metrekaresini yıktırdı, parkeleri söktürdü ve bir dekoratör çağırdı.

Ama burada kaldı da. İç Savaş dışında, 1964'te 93 yaşında ölene kadar burada yaşadı ve 1946'da binayı sattıktan sonra bile ana kattan ayrılmadı. Ciddi, sade ve içine kapanık biriydi; kendi dairesinde fotoğrafının çekilmesine asla izin vermedi. Güzel günlerde, ilk kocasının hatırası olan iki papağanı Gonzalo ve Amaya ile ana kat balkonunda otururdu.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Casa Milà'da (La Pedrera) gördüğünüz her şeye doğrultun.

Beş kayıt, Kelebek Avlusu'nun köprü merdiveninin, çatı katı geçidindeki Prusya miğferi biçimli kubbelerin ve kapı kollarının yanından geçip gidiyor. Bir kapı kolunun ya da 29 bacadan birinin fotoğrafını çekin; Chiaro onun kimlerin elinden geçtiğini ve Gaudí'nin neden bu kadar uğraştığını bulsun, siz de çıkışa giderken sormayı sürdürün.

Hangi bacalar mozaiğine hiç kavuşamadı?Rosario Segimon bu tavanlardan neden nefret etti?Bu boyalı sütunlar gerçek mi?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Pg. de Gràcia 92, Eixample, 08008 Barselona. 1. durak, bulvarın karşı yakasında, Passeig de Gràcia'nın binanın karşısındaki tarafında. Engelli ziyaretçiler için öncelikli giriş 92 numarada; çevrimiçi biletlerin de kendi girişi var.

Metroda 3 ve 5 numaralı hatlarla Diagonal; Renfe ile Passeig de Gràcia; FGC ile Provença - La Pedrera. Otobüsler: V15, V17, H10, H8, 7, 22, 24, 6, 33 ve 34.

02

Bilet ve giriş

  • 2. ile 5. duraklar için bilet gerekiyor ve La Pedrera Essential dördünü de kapsıyor: avlular, daire, çatı katı ve çatı. Yetişkinler 29 avrodan başlayan fiyatlar ödüyor; 12-17 yaş arası 14,50 avro, 65 yaş üstü ve öğrenciler 22 avro, 12 yaşından küçükler ücretsiz. İşletmecinin sitesi gişeden daha ucuz. Önceden almak öneriliyor ama zorunlu değil.
  • 2 Kasım 2026'dan 25 Şubat 2027'ye kadar kapılar her gün 09.00'da açılıyor ve 18.30'da kapanıyor; 26 Şubat'tan 1 Kasım 2027'ye kadar kapanış 20.30'a kayıyor. 26 Aralık-3 Ocak arasında özel saatler geçerli. Ev 25 Aralık 2026'da ve 11-17 Ocak 2027 arasında kapalı. Bunlar yalnızca genel saatler: Essential bilet sayfası son girişi 17.15 olarak gösteriyor; planınızı buna göre yapın ve rezervasyonda gördüğünüz saate uyun.
  • Yağmur çatı terasını kapatır. Böyle bir durumda henüz okutulmamış bir biletin tarihi değiştirilebilir; okutulmuş biletin değiştirilemez.
  • Avlulara, daireye ve çatı katına basamaksız ulaşılıyor. Çatı çok engebeli: asansör, çıkışındaki kısmi manzaralı bir platforma kadar gidiyor, ama tekerlekli sandalyeler daha ileri geçemiyor. İşletmecinin belirttiği en büyük tekerlekli sandalye genişliği 63 cm; daha geniş bir sandalyeyle gelecekseniz önce işletmeciyle iletişime geçin. Bebek arabaları girişte kalıyor; ziyaret boyunca orada bırakılabiliyor.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

La Pedrera'nın kendi videolu rehberi var ve bunun için ek ücret ödemiyorsunuz: Essential ve Open Date biletlerinin fiyatına dahil. Katalanca, İspanyolca, İngilizce, Fransızca, Almanca, Portekizce, İtalyanca, Rusça, Çince, Japonca ve Korece sunuluyor ve asansörlerden önceki koridorda bir masadan veriliyor. Rehberli turlar talep üzerine gruplar için; Premium bilet ise en fazla altı kişilik ayrı bir rehberli ziyaret. Bizimkinde teslim alınacak bir şey yok: kendi telefonunuz için sesli hikâyeler, her cümlesi oynatıcının altında yazılı.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Casa Milà (La Pedrera) sesli rehberi var mı?

Buradaki beş hikâye ücretsiz, kendi telefonunuzda çalıyor ve her birinin altında metni var. Öbür seçenek işletmecinin videolu rehberi; o da Essential biletine dahil, tek başına ücretsiz değil. İkisinin de değinmediği ayrıntıları merak ettiğinizde, Chiaro uygulamasıyla çekilen bir fotoğraf o sohbeti başlatır.

La Pedrera sesli rehberini biletsiz dinleyebilir miyim?

Evet: ilk durak için cephenin karşısındaki kaldırım yeterli. Ötekileri de her yerde çalabilirsiniz, ama anlattıkları yerde durmak için bilet gerekir: avlular, çatı, çatı katı ve daire içeride ve hepsi La Pedrera Essential kapsamında.

Resmî Casa Milà (La Pedrera) sesli rehberi ne kadar?

Resmî rehber videolu bir rehber ve ayrı bir ücreti yok. Essential ve Open Date biletleriyle birlikte, 11 dilde geliyor; asansörlerden önceki koridordaki masadan alıyorsunuz. Essential biletinin kendisi ise yetişkinler için 29 avrodan başlıyor.

Ziyaret nereden başlıyor ve ne kadar sürüyor?

İçeride, iki avlu arasındaki koridorda başlıyor; işletmeci katları zemin kat, çatı, çatı katı ve 4. kattaki daire olarak sıralıyor. Sırayı o günkü tabelalar belirliyor; duraklarımız ise hangi sırayla varırsanız varın işe yarıyor. Essential ziyareti rehbersiz ve yaklaşık bir ila bir buçuk saat sürüyor.

La Pedrera hangi günler kapalı?

Düzenli bir kapalı gün yok: genel saatler pazartesiden pazara ve resmî tatilleri kapsıyor. Yine de 25 Aralık 2026'da ve 11-17 Ocak 2027 arasında kapalı. Yalnızca çatı ise yağmur yağdığında ayrıca kapanıyor.

Casa Milà tekerlekli sandalyeyle gezilebilir mi?

Kısmen. Asansörler ve rampalar avluları, çatı katını ve Kiracıların Dairesi'ni engelsiz biçimde birbirine bağlıyor. Çatı fazla engebeli, ama asansör çıkışındaki bir platform kısmi manzara sunuyor. Öncelikli giriş Passeig de Gràcia 92'de; tekerlekli sandalyeler önceden rezervasyonla ödünç alınabiliyor.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Casa Milà (La Pedrera) yönetimiyle bağlantılı değildir.