İçeriğe geç

Thyssen-Bornemisza Müzesi · Madrid · Bağımsız rehber

Thyssen-Bornemisza sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Floransalı bir anma portresinden Parisli bir boy aynasına, hepsi bu sayfada yüksek sesle anlatılıyor. Neredeyse 1.000 tablonun geri kalanı için bir fotoğraf çekin, gerisini Chiaro üstlensin.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Thyssen-Bornemisza Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Giovanna degli Albizzi Tornabuoni'nin Portresi

Thyssen-Bornemisza Müzesi, Madrid

0:00 2:18
Durak 1 / 5

Beş durak · 11 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Önce yukarı çıkın. Müze salonlarını binanın tepesinden aşağıya doğru kronolojik sırayla numaralandırıyor ve Thyssen-Bornemisza sesli rehberimiz bu numaraları sırayla izliyor: 5 numaralı salonda Ghirlandaio, 7 numaralıda Carpaccio, 12 numaralıda Caravaggio ve 23 numaralıda Hals, hepsi Kat 2'de; sonra bir kat aşağıda, Kat 1'deki 33 numaralı salonda Morisot. Dinlemek yaklaşık 11 dakika sürüyor. Yürüyüş, kendi tahminimize göre, yolda durmazsanız yirmi dakika kadar tutuyor; ama yolda duracaksınız.

Her salon numarası, Museo Thyssen'in o tablo için koleksiyon sayfasından geliyor. Müze ayrıca tablolarının sık sık ödünç verildiğini, bu durumda duvarda bir duyuru ya da yerine başka bir eser bulunduğunu belirtiyor. Bu sayfaya değil duvara inanın; ikisi ayrı şey söylerse bize yazın.

Durak 1 / 5 · Kat 2, Salon 5, Kalıcı Koleksiyon

Giovanna degli Albizzi Tornabuoni'nin Portresi

Domenico Ghirlandaio (1449–1494) · 1489–1490 · Ahşap pano üzerine karışık teknik, 77 × 49 cm

Şunlara dikkat edin

  • Boynunun arkasında, sağdaki küçük kâğıt. Alttaki Roma rakamları, tablonun yapıldığı yılı değil, öldüğü yılı veriyor: 1488.
  • Omzundaki altın kumaş: Tornabuoni armasını ve kocası Lorenzo için iki L harfini taşıyor.
  • Raftan sarkan mercan boncuklar ve onların altındaki çıkıntıda duran kitap; ikisi de sağda, ikisi de dindarlığının işareti.
Konuşma metni (2:18)

Size bakmayacak. Yüzü tam profilden, boynu uzun, elleri kavuşmuş; üzerindeki her şey o kadar dingin ki bunun nasıl bir resim olduğunu anlamak biraz zaman alıyor. Bu bir anma resmi. Domenico Ghirlandaio bu panoyu 1489 ya da 1490 dolaylarında yaptığında, resimdeki genç kadın çoktan ölmüştü.

Giovanna degli Albizzi 1468'de Floransa'da doğdu. Haziran 1486'da Lorenzo Tornabuoni ile evlendi. Ekim 1487'de bir oğlu oldu, Giovanni. Yedi Ekim 1488'de, ikinci çocuğuna hamileyken öldü. On dokuz yaşındaydı.

Şimdi boynunun arkasındaki, sağdaki küçük kâğıdı bulun. Bütün resmin anahtarı o. Üzerinde Romalı şair Martialis'ten uyarlanmış dizeler, sonra da Roma rakamlarıyla bir tarih var: tablonun yapıldığı yıl değil, öldüğü yıl, 1488. Latince metin kabaca şunu söylüyor: Ey sanat, karakteri ve zihni de resmedebilseydin, yeryüzünde bundan güzel bir resim olmazdı. Bunun neyi itiraf ettiğini düşünün. Mesleğinin zirvesindeki bir ressam, kendi resminin içinden size onun yalnızca dışını yakalayabildiğini söylüyor.

O dışı iyi biliyordu. Onu daha önce, Santa Maria Novella'daki Tornabuoni Şapeli'nde bir Meryem'in Ziyareti freskinde boydan boya resmetmişti; kim olduğunu ise yüzünü ve adını taşıyan, Niccolò Fiorentino'nun yaptığı bir madalyadan biliyoruz. Profil, Floransa'da bir kadını resmetmenin olağan yoluydu ve modası geçmeye başlamıştı. Artık portre için poz veremeyecek biri için bundan iyi bir seçim düşünmekte zorlanıyorum.

Omzundaki altın kumaşa bakın. Üzerinde Tornabuoni arması ve Lorenzo için iki L harfi var; yani kocasının adını giysisinin üzerinde taşıyor. Kâğıdın üstündeki raftan bir dizi mercan boncuk sarkıyor, büyük olasılıkla bir tespih. O dönemde insanlar mercanın kötülüğü uzaklaştırdığına ve bereket getirdiğine inanırdı; hamileyken ölmüş bir kadının portresinde bunu görmek acı veriyor. Aşağıdaki çıkıntıda bir kitap duruyor, belki de dua kitabı.

Boyanın altında, kızılötesi inceleme boyunda gizlenmiş, son tasarıma hiç girmemiş yuvarlak boncuklu bir kolye gösteriyor; eller de önce daha yukarıya konmuş, sonra indirilmiş. Ghirlandaio onu hep daha sessiz bir şeye doğru kaydırmış.

Pano önce Tornabuoni Sarayı'nda, Lorenzo'nun kendi odalarında asılıydı. J. P. Morgan 1907'de satın aldı, 1935'te de oğlu Heinrich Thyssen'e sattı. O odalardan çok uzağa geldi, ama küçük kâğıt orada ne diyorsa hâlâ onu diyor: ressam onu tam olarak yakalayamadı.

Durak 2 / 5 · Kat 2, Salon 7, Kalıcı Koleksiyon

Manzarada Genç Şövalye

Vittore Carpaccio (yaklaşık 1465–1525/26) · yaklaşık 1505 · Tuval üzerine yağlıboya, 218,5 × 151,5 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sol altta beyaz kakım ve yanındaki şerit: Malo mori quam foedari, lekelenmektense ölmek yeğdir.
  • Gökyüzünde bir balıkçılı avlayan şahin; bu, adamın ölümüne bir gönderme olabilir.
  • Zırhın parıltısı. Carpaccio bu parıltı için boyaya, resimde nadiren kullanılan bir mineral olan stibnit katmış.
Konuşma metni (2:17)

İşte kıpırdamayı bırakmış genç bir adam. Tuval iki metreden yüksek ve o, tam zırhla, iki eli kılıcının üzerinde duruyor; manzara kuşlarla, hayvanlarla ve bitkilerle öyle dolu ki bir arka plandan çok, kimsenin çözmeyi bitiremediği bir şifre gibi okunuyor.

Uzun süre ressamını bile doğru bilen olmadı. Tuvalde Albrecht Dürer'in monogramı vardı, Carpaccio'nun kendi imzasının üzeri ise boyanmıştı. 1919'a kadar Dürer'e atfedildi. Müzenin konservatörleri tabloyu incelediğinde arka yüzünde A. Durer yazan gizli bir yazıt buldu. Birileri bu adı orada görmeyi çok istemiş. Oysa Vittore Carpaccio baştan beri imzasını atmıştı, figürün sağındaki küçük bir kâğıda; o kâğıt hâlâ orada, bulmanızı bekliyor.

Şimdi sol alt köşeye bakın. O küçük beyaz hayvan bir kakım; yanında da Latince Malo mori quam foedari, lekelenmektense ölmek yeğdir sözünü taşıyan bir şerit uzanıyor. Söz ve hayvan, onun Kakım Şövalye Tarikatı'ndan olabileceğini düşündürüyor, ama asıl soruyu da ortaya koyuyor: Bu adam kim? Bu bir portreyse, ki büyük olasılıkla öyle, sık sık Batı resmindeki en eski boy portresi olarak anılıyor ve adını hâlâ bilmiyoruz.

Sanat tarihçileri bir asırdır tahmin yürütüyor. Gözde adaylardan biri Urbino Dükü Birinci Francesco Maria della Rovere. Unutmakta en çok zorlandığım aday ise daha yeni, araştırmacı Augusto Gentili'nin önerdiği biri: Osmanlılar 1500'de kuşattığında Yunanistan'daki Methoni kalesinin komutanı olan Marco Gabriel adlı bir Venedikli. Sağ kalan tek Venedikli oydu ve bu yüzden korkaklıkla suçlandı. İstanbul'a götürüldü ve dört Kasım 1501'de başı kesildi. Eğer bu oysa, tablo ailesinin bu suçlamaya verdiği cevaptır ve lekelenmektense ölmek diyen o söz süs olmaktan çıkar.

Yukarı, gökyüzüne bakın; bir şahin bir balıkçılı avlıyor. Sonra duruşuna yeniden bakın: bir mezar heykelini andırıyor. Arkasındaki atlı onun silahtarı olabilir ya da aynı adamın hayattayken hâli. Konservatörler, Carpaccio'nun önce birden fazla at tasarladığını buldu. Zırhta da, metale parıltısını vermek için seçilmiş, boyada nadiren kullanılan bir mineral olan stibnit buldular. Heinrich Thyssen tuvali 1935'te Amerikalı koleksiyoncu Otto Kahn'ın mirasçılarından satın aldı. Zırhı hâlâ parlayan, adı hâlâ eksik bir şövalyeye para ödedi.

Durak 3 / 5 · Kat 2, Salon 12, Kalıcı Koleksiyon

İskenderiyeli Azize Katerina

Caravaggio (Michelangelo Merisi, 1571–1610) · yaklaşık 1598–1599 · Tuval üzerine yağlıboya, 173 × 133 cm

Şunlara dikkat edin

  • Solda, demir bıçaklarıyla kırık çark; efsaneye göre ona dokunduğunda parçalandı.
  • Ellerinin altındaki kılıç ve yerdeki palmiye dalı, şehitliğinin öbür iki işareti.
  • Gözleri. Dua için yapılmış bir resimde bir azize, ama size dosdoğru bakıyor, sokakta tanıyabileceğiniz biri gibi.
Konuşma metni (2:16)

Size dosdoğru bakıyor ve hiç acelesi yok. Çevresindeki her şey şehit diyor: kırık çark, kılıç, yerdeki palmiye dalı. Yüzü ise bambaşka bir şey söylüyor. Caravaggio bunu 1598 ya da 1599 dolaylarında Roma'da, neredeyse kesin olarak ilk hamisi Kardinal Francesco Maria del Monte için yaptı. Tablo, 1627'de kardinalin koleksiyonunda kayıtlıydı.

Önce azize. İskenderiyeli Katerina, efsanesine göre bir Roma imparatoru ve filozoflarıyla tartışan ve birçoğunu dinine döndüren genç bir soylu kadındı. İmparator onu çivili bir çarka mahkûm etti; çark ona dokunduğu anda parçalandı, bunun üzerine başını kestirdi. Bu üç nesneyi bu yüzden görüyorsunuz. Bir yastığın üzerinde, prenses giysileriyle diz çökmüş, iki eli de sonunda onu öldüren kılıcın üzerinde. Katolik Kilisesi'nin kendisi de ona güvenini yitirdi: büyük olasılıkla hiç yaşamadığı görüşüyle 1969'da onu azizler takviminden çıkardı, 2002'de geri koydu.

Gerçekten baktığınız kadın ise kesinlikle yaşadı. 1581'de Siena'da doğan, Roma'nın en tanınmış kurtizanlarından Fillide Melandroni olduğu belirlendi. Yani bu resim yapıldığında henüz yirmisine gelmemişti. Caravaggio onu Holofernes'in Başını Kesen Judith'te yine Judith olarak kullandı, bir de İkinci Dünya Savaşı sırasında Berlin'de yanan bir portresini yaptı. Bu resmin şoku da gücü de burada. Bir kardinalin koleksiyonu için bir resim ve azizede Roma'nın yarısının tanıyabileceği bir kadının yüzü var.

Işığın nasıl düştüğüne bakın. Sol üstten sert geliyor ve geri kalanı siyahta bırakıyor; öyle ki kadın karanlıktan size doğru eğilmiş gibi. Işığı ve hacmi böyle ele alış, sonradan İtalya'da ve bütün Avrupa'da ressamlar üzerinde çok büyük bir etki yaptı.

Müze malzemeleri inceledi ve göremeyeceğiniz bir şey buldu: giysisinin ilk hâlinin parçası olan kırmızı. Bugün resimde kalan en güçlü kırmızı, dizlerinin altındaki yastık.

Hayatı da atölyede kalmadı. Fillide, Ranuccio Tomassoni adlı soylu bir aileden gelen genç bir adamla ilişkiliydi ve 1599'da ikisi birlikte tutuklandı. Mayıs 1606'da Caravaggio, Tomassoni'yi öldürdü ve idam cezasıyla Roma'dan kaçtı. Söylentiye göre kavga onun yüzündendi; bunu artık kimse kesinleştiremez. Bu, onun elinde kılıçla o sakin, dosdoğru bakışını resmedişinden yaklaşık yedi yıl sonraydı.

Durak 4 / 5 · Kat 2, Salon 23, Kalıcı Koleksiyon

Manzarada Aile Grubu

Frans Hals (yaklaşık 1582–1666) · 1645–1648 · Tuval üzerine yağlıboya, 202 × 285 cm

Şunlara dikkat edin

  • Çiftin birleşmiş elleri, evlilikte sadakate bir gönderme; kızın yanındaki köpek de bağlılığın simgesi.
  • Kadınla kız arasındaki, resmin dışına bakan oğlan; 1910 tarihli bir kataloğun tek satır ayırdığı figür.
  • Yakından dantel ve kol ağızları: ancak geri çekildiğinizde dantele dönüşen birkaç serbest fırça darbesi.
Konuşma metni (2:02)

Geri çekilin, çünkü gerekiyor. Bu tuval neredeyse üç metre genişliğinde, Frans Hals'ın yaptığı en büyük işlerden biri ve Haarlem'in sivil muhafızlarına ayrılmamış olanların en büyüğü. On yedinci yüzyıl Hollanda'sının en rahat öğleden sonrası gibi görünüyor. Bir çift açık havada el ele oturuyor; bu, evlilikte sadakate bir gönderme. Kızın yanında bir köpek bekliyor, bağlılığın simgesi olarak. Herkes iyi giyinmiş ve bundan memnun.

Yaklaşın ve ne kadar azının çizildiğine bakın. Dantel ve kol ağızları, geniş bir fırçanın birkaç serbest darbesi; ancak yeniden geri çekildiğinizde dantele dönüşüyor. 1640'lar için çok modern görünüyor. Hollanda'nın zengin kentlileri iyi talihlerinin kaydedilmesini istiyordu, Hals da onu canlı gösteriyordu.

Şimdi çiftin ötesine, kadınla kızın arasına bakın. Orada, kahverengi ceketli ve beyaz yakalı Siyahi bir oğlan çocuğu duruyor, dosdoğru dışarı bakıyor ve bugün bu tuvalden söz edilmesinin nedeni o. Hals'ın açık havadaki aile resimleri arasında böyle bir figür taşıyan tek tablo bu. Her zaman fark edilmedi. 1906'da Londra'daki Royal Academy tabloyu ressamın kendi ailesi olarak sergiledi. 1910 tarihli bir katalog beş kişilik bir aile grubu sayıyor ve ona tek satır ayırıyor, koyu kahverengi giysili küçük bir oğlan, Siyahi olduğuna dair tek söz yok. Aynı yıl Amerikalı koleksiyoncu Otto Kahn, tuval için J. P. Morgan'ı geçerek 500.000 dolar ödedi.

2023'te iki araştırmacı, Ineke Mok ve Dineke Stam, ailenin aslında bir adı olduğunu savundu: Jacob Ruychaver, eşi Maria Hendrixs ve çocukları Geertruid ile Willem. Ruychaver, Batı Afrika'daki Altın Sahil ile bağlantılıydı; oradaki eski genel direktörler kendilerini sık sık Afrikalı bir hizmetkârla resmettirirdi. Araştırmacılar haklıysa, bu rahat öğleden sonranın arkasında sömürgeci bir hikâye duruyor. Müze de onları, kendi koleksiyonlarındaki sömürge belleği üzerine bir sergi kapsamında tablo hakkında konuşmaya davet etti.

Nisan 2017'de Amerikalı ressam Titus Kaphar, bir TED konuşması için sahnede bu tuvalin bir kopyasının üzerini, yalnızca oğlan kalana kadar boyadı. Anlatmak istediği şuydu: Bu tür resimlerdeki dantel yakalar hakkında, onların arkasında duran insanlardan çok daha fazlasını biliyoruz. Yakalara yeniden bakın, o birkaç hızlı fırça darbesine. Sonra ona bakın.

Durak 5 / 5 · Kat 1, Salon 33, Kalıcı Koleksiyon

Psyche Aynası

Berthe Morisot (1841–1895) · 1876 · Tuval üzerine yağlıboya, 65 × 54 cm

Şunlara dikkat edin

  • Aynanın iki yanındaki, soldakinin yarısı perdelerle gizlenmiş, odayı ışıkla dolduran pencereler.
  • Tuvalin üst kenarına kadar uzanan ayna çerçevesi; resmin içinde bir resim oluşturuyor.
  • Elbisede, perdelerde, duvarda ve kanepede kaç farklı beyaz olduğu.
Konuşma metni (2:14)

Bütün bir kat büyük iddiadan sonra, işte sizinle hiç ilgilenmeyen bir kadının küçük tuvali. Yalnızca altmış beş santimetreye elli dört. Eğilebilen uzun bir aynanın önünde, bir omzu açık, beyaz elbisesinin belini arkadan toplayarak duruyor. Gözleri yere bakıyor, yansımadaki gözler de öyle. Bu tür aynaya psyche denirdi, tablo adını buradan alıyor; psyche aynı zamanda Yunancada ruh demek.

Beyazlardan başlayın, çünkü Berthe Morisot'nun asıl resmettiği şey onlar. Işık aynanın iki yanındaki pencereden giriyor, camdan yansıyor ve odayı elbisede, perdelerde, duvarda ve kanepede bütün bir açık ton yelpazesine dönüştürüyor. Bütün bunların karşısında kırmızı halı tek güçlü nota ve buradan bakınca lekelerden, beneklerden başka bir şey değil. Ayna çerçevesi tuvalin üst kenarına kadar uzanıyor; böylece resmin içinde bir resim görüyorsunuz.

Morisot bunu 1876'da yaptı. O yıl yaptığı sekiz tuvalden biriydi ve dördünde hazırlanan kadınlar var. Tabloyu 1877'deki üçüncü empresyonist sergisinde, sonradan Amerikalı ressam Mary Cassatt'ın satın aldığı, hazırlanan bir kadını gösteren başka bir resimle birlikte sergiledi. O sırada resmî Paris Salonu ile işi bitmişti. 1864'teki ilk katılımından sonra altı kez daha kabul edildi, sonra 1874'te Salon onu reddetti. Bir daha hiç başvurmadı ve aynı yıl empresyonistlerin ilk sergisine katıldı. Yine o yıl, dostu ve meslektaşı Édouard'ın kardeşi Eugène Manet ile evlendi. Annesi, Tahterevalli'si de bu koleksiyonda bulunan Jean-Honoré Fragonard'ın yeğeninin kızıydı.

Tanıdık bir konu gibi görünüyor. Ayna önündeki kadınlar, kadınların kibirli olduğunu ima etmenin ve erkeklere bakacak bir şey vermenin yerleşik yoluydu. Ama sanat tarihçisi Whitney Chadwick 1990'da bu tabloyu cesur bir şey olarak okudu, bir kadının kendi farkındalığının sıcak bir resmi olarak. Kadın kendine nasıl göründüğünü anlamaya çalışıyor ve başka kimse davetli değil. Bence doğrusu bu ve bu sessiz tuvalin yukarıdaki her şeyin karşısında ayakta kalmasının nedeni de bu.

1890'da Morisot günlüğüne, kadınların gücünün duyguda, sezgide ve erkeklerinkinden daha ince bir bakışta olduğunu yazdı. Sonra ekledi: Ölene kadar çalışmaya devam etmek isterim. Beş yılı vardı. İki Mart 1895'te, on altı yaşındaki kızı Julie'ye bakarken kaptığı zatürreden öldü.

Bağımsız rehber · Chiaro

Geriye dokuz yüz küsur tablo kaldı.

Yürüyüş Morisot'da bitiyor, ama koleksiyon on üçüncü yüzyılın sonundan 1980'lere uzanıyor. Bir Rembrandt'ın, bir Monet'nin ya da bir Hopper'ın önünde durup fotoğraf çekin; Chiaro tablonun adını söylesin, Madrid'e gelmeden önce neler yaşadığını anlatsın ve sorularınız bitene kadar sesli sorularınızı yanıtlamayı sürdürsün.

Genç şövalye kim?Fillide Melandroni kimdi?Oğlan neden çiftin arkasında?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Paseo del Prado, 8, 28014 Madrid; Prado'nun yakınında, Reina Sofía ile aynı sanat müzeleri hattında. Biletler internetten ve müzenin gişesinden satılıyor.

En yakını, 2. metro hattındaki Banco de España durağı. Trenler Atocha ve Recoletos'ta duruyor. Otobüs listesi şöyle: 1, 2, 5, 9, 10, 14, 15, 20, 27, 34, 37, 41, 51, 52, 53, 74, 146, 150.

02

Biletler

  • Pazartesiler kısa ve ücretsiz: 12.00–16.00, koleksiyon dâhil, bilet gerekmiyor. Diğer günler giriş 14 avro; 65 yaş üstüne, emeklilere ve öğrencilere 10 avro, 18 yaş altına ücretsiz.
  • Mevsime göre saatler: Salıdan cumaya eylülden hazirana 10.00–19.00, temmuz ve ağustosta 21.00'e kadar; pazar 10.00–19.00; giriş kapanıştan 30 dakika önce sona eriyor. Müze cumartesiyi 10.00–23.00 olarak gösteriyor, ama gişesi 20.30'da kapanıyor ve 21.00'den sonraki ücretsiz bölüm yalnızca zemin kat ve Kat -1'deki geçici sergileri kapsıyor, bu beş tablonun hiçbirini değil; onlar için çok daha erken gelin.
  • 15 Ekim 2026 ile 17 Ocak 2027 arasında bu koleksiyondan 25 eser, Lahey'deki Mauritshuis'e ödünç verildi; tek bir tablo için özel olarak gelecekseniz önce kontrol edin.
  • Müze, genellikle en sakin saatler olarak 14.00–16.00'yı gösteriyor. Zemin kattaki geçici sergiyi eklemediğiniz sürece biletinizde saat dilimi yok ve aynı gün çıkıp geri dönebilirsiniz.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Resmî sesli rehber bilete 5,50 avro ekliyor; biletle birlikte internetten ya da o gün gişeden ve sesli rehber bankolarından alınıyor. Telefonunuzda ya da müzenin cihazında çalışıyor; 15, 30 veya 50 eserlik turları ve bir saatlik 10 Masterpieces turu var. Bu sayfanın kapsamı daha dar ve ücretsiz: beş tablo, her birinin metni oynatıcısının altında yazılı.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Thyssen-Bornemisza sesli rehberi var mı?

Evet, bu sayfada. Beş tablonun anlatımı, hiçbir şey yüklemeden ve ödemeden tarayıcınızda çalıyor; her metin de altında yazılı. Buradaki diğer tablolar için sıra, bir fotoğrafla Chiaro uygulamasında.

Resmî Thyssen-Bornemisza sesli rehberi ne kadar?

Müzenin fiyat listesine göre bilet fiyatına 5,50 avro ekleniyor. Biletinizle birlikte internetten ya da o gün gişeden veya sesli rehber bankolarından alınıyor; kendi akıllı telefonunuzda ya da müzenin cihazında çalışıyor.

Ghirlandaio'nun Giovanna Tornabuoni'si Thyssen-Bornemisza'da nerede?

Kalıcı koleksiyonda, Kat 2'deki 5 numaralı salonda. Salon numaralarının başladığı ikinci kata çıkın; sıranın başlarında karşınıza çıkıyor. Bu yürüyüşün ilk durağı o.

Thyssen-Bornemisza hangi gün kapalı?

Haftalık kapalı günü yok. Müze yalnızca 25 Aralık, 1 Mayıs ve yılbaşı günü tamamen kapanıyor. Pazartesi saatleri 12.00–16.00'ya kısalıyor; 24 ve 31 Aralık ise 10.00–15.00 arası açık.

Thyssen-Bornemisza gezisi ne kadar sürer?

Müze bir ziyaret için yaklaşık iki buçuk saat öngörüyor ve zemin kattaki geçici sergiyi de görmek isterseniz yaklaşık 50 dakika eklemenizi öneriyor. Bu beş durak, aralarında doğrudan yürürseniz, dinleme ve yürüme dâhil yaklaşık yarım saat sürüyor.

Thyssen-Bornemisza pazartesi ücretsiz mi?

Evet, 12.00–16.00 arası; pazartesi açık olduğu saatler de yalnızca bunlar. Sponsorlu bu bölüm koleksiyonu, yani buradaki beş durağın hepsini kapsıyor ve biletsiz girebilirsiniz. Müzenin olağan iki buçuk saatinden daha kısa bir ziyaret bekleyin.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Thyssen-Bornemisza Müzesi ile bağlantılı değildir.