İçeriğe geç

Chicago Sanat Enstitüsü · Chicago · Bağımsız rehber

Chicago Sanat Enstitüsü sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Tek katta beş tablo, uygulama indirmeden hemen burada dinlenebilir. Yaklaşık 300.000 eserlik koleksiyonun geri kalanını ise salonda çektiğiniz bir fotoğraftan Chiaro anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Chicago Sanat Enstitüsü ile bağlantılı değildir.

9:41

La Grande Jatte Adasında Bir Pazar Öğleden Sonrası — 1884

Chicago Sanat Enstitüsü

0:00 3:16
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Beş durağın hepsi Kat 2'de ve rota doğudan batıya ilerliyor. Salon 240'ta Seurat'nın La Grande Jatte Adasında Bir Pazar Öğleden Sonrası ile başlıyor, hemen yandaki Salon 241'de Van Gogh'un Yatak Odası'na, ardından Salon 242'de Toulouse-Lautrec'in Moulin Rouge'da (Au Moulin Rouge) tablosuna geçiyor. Sonra yaklaşık altmış metre batıya, Jules Breton'un Tarlakuşunun Şarkısı (Le Chant de l’alouette) tablosunun asılı olduğu Salon 222'ye geri dönüyor ve oranın kırk metre kadar güneyinde, Salon 201'de, Caillebotte'un Paris Sokağı; Yağmurlu Gün (Rue de Paris, temps de pluie) tablosuyla bitiyor. Toplam on iki dakika kadar dinleme ve Seurat'nın önündeki kalabalık izin verirse bir saatten epey kısa bir yürüyüş.

Buradaki her salon numarası, tarih ve ölçü Sanat Enstitüsünün kendi eser sayfalarından ve herkese açık koleksiyon API'sinden geliyor ve ikinci bir kaynakla örtüşüyor. Salonların düzeni değişir, tablolar sergilere gider. Duvardaki etiket bizimle çelişirse haklı olan etikettir; bize haber verirseniz seviniriz.

Durak 1 / 5 · Salon 240, Kat 2

La Grande Jatte Adasında Bir Pazar Öğleden Sonrası — 1884

Georges Seurat · 1884–86, bordür 1888–89'da eklendi · Tuval üzerine yağlıboya, 207,5 × 308,1 cm

Şunlara dikkat edin

  • Beyaz çerçevenin içinde dört kenarı da dolaşan boyalı nokta şeridi. Seurat onu 1889'da, göz tabloyla duvar arasında konacak bir yer bulsun diye ekledi.
  • Sağdaki kabarık etekli kadının yanındaki tasmalı maymun. Seurat'nın işe başladıktan iki yıl sonra eklediği figürlerden biri.
  • Tablonun güneşli ortasındaki çimen: kenarlardakinden daha kahverengi. Orada kullandığı çinko sarısı daha o hayattayken koyulaşmaya başladı.
  • Ortadaki beyazlar içindeki küçük kız: tam güneş ışığındaki tek figür ve doğrudan size bakan tek kişi.
Konuşma metni (3:16)

Önce birkaç adım geri çekilin. Tuval iki metreden uzun, üç metreden de geniş ve ancak uzaktan bakınca bir bütün haline geliyor. Sonra yaklaşın: Bütün park, birbirine hiç karışmayan ayrı ayrı renk noktalarına ve kısa fırça darbelerine dağılıyor. İki bakış da doğru. Seurat'nın kanıtlamak istediği de tam olarak buydu.

Georges Seurat tablo üzerinde Mayıs 1884'ten Mart 1885'e kadar çalıştı, bir kenara kaldırdı, sonra Ekim 1885'ten Mayıs 1886'ya kadar yeniden ele aldı. Yirmili yaşlarının ortasındaydı. Tablo Mayıs 1886'da sekizinci ve son İzlenimciler sergisinde asıldı, aynı yılın ağustosunda da iki yıl önce kurulmasına yardım ettiği Bağımsız Sanatçılar Derneği'nin salonunda bir kez daha sergilendi.

Nehir kıyısında aylak bir öğleden sonra gibi görünüyor. Seurat ise öyle düşünmüyordu. Eleştirmen Gustave Kahn'a, örnek aldığı şeyin Parthenon frizindeki Panathenaia alayı olduğunu, kendi çağının insanlarını en yalın, özsel halleriyle bir geçit törenindeymiş gibi yürütmek istediğini söylemişti. Tablodaki neredeyse hiç kimsenin kıpırdamamasının nedeni bu.

Sağ kenardaki kabarık etekli kadını bulun ve kolunu aşağı doğru izleyin. Orada tasmalı bir maymun var. Seurat onu işe başlamasının üzerinden iki yıl geçmişken, birkaç başka figürle birlikte ekledi. Bunlardan biri, elinde rulo yapılmış bir gazete tutan bir adam; ağaçların arasında o kadar geride duruyor ki ziyaretçilerin çoğu onu hiç bulamıyor.

Şimdi ortadaki güneşli çimeni kenarlardaki çimenle karşılaştırın. Ortası daha kahverengi. Seurat orada çinko sarısı denen yeni bir pigment kullandı; bu boya daha o hayattayken koyulaşmaya başladı ve o günden beri koyulaşmayı sürdürüyor. Bu tablonun ortasındaki güneş ışığı ağır çekimde soluyor.

Tuvalin kenarına da bakın. Dört kenarı da dolaşan o nokta şeridi boyanmış. Seurat 1889'da tuvali gergefinden çıkardı, çivileme paylarını düzleştirdi, astarladı ve üzerine bir bordür boyadı; böylece göz, tabloyla duvar arasında bir geçiş bulacaktı. Onun çevresindeki beyaz çerçeveyi müzenin kendi çerçeve ustaları yaptı ve 2022'de taktı; öncesinde Seurat'nın sevdiği düz beyaz pervazlar üzerine bir yıl araştırma yapılmıştı. Çerçeve neredeyse tamamen elle yapıldı, çünkü tuval tam olarak dikdörtgen değil. Çok hafif yamuk ve çerçeve, boyalı kenarı birebir izleyecek biçimde oyuldu.

Tablonun burada olmasını iki Chicagoluya borçluyuz. Frederic Clay Bartlett ve eşi Helen Birch Bartlett tabloyu 1924'te, akıllarında bu müze varken satın aldı; Fransız devleti kendi ilk Seurat tablosunu bundan üç yıl sonra edinecekti. Helen Ekim 1925'te kanserden öldü ve ertesi mayısta kocası koleksiyonlarını onun adına Sanat Enstitüsüne bağışladı. Bu turdaki beş tablodan üçünün etiketinde hâlâ onun adı yazıyor.

Tablo bu binadan yalnızca bir kez ayrıldı. 1958'de New York'taki Modern Sanat Müzesine gitti ve on beş Nisan'da orada çıkan bir yangında bir kişi hayatını kaybetti. Bu tuval alevlerin üstündeki bir katta asılıydı ve dışarı taşınarak hemen yandaki Whitney Müzesine götürüldü.

Stephen Sondheim ve James Lapine, 1984'te Broadway'de sahnelenen ve ertesi yıl Pulitzer Drama Ödülü'nü kazanan Parkta George'la Bir Pazar müzikalini yazmadan önce bu tablonun karşısında birkaç gün geçirdi. Sondheim tabloyu ilk kez o zaman kendi gözüyle gördü. Burada çekilip 1986'da gösterime giren Ferris Bueller'le Bir Gün filminde Cameron Frye'ın bir tablonun karşısında, tablo gözünün önünde çözülüp dağılıncaya kadar dikildiği sahneyi hatırlıyorsanız: O tablo bu.

Durak 2 / 5 · Salon 241, Kat 2

Yatak Odası

Vincent van Gogh · 1889 · Tuval üzerine yağlıboya, 73,6 × 92,3 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sağ duvarın üst kısmındaki iki küçük resim. Bu versiyonda biri bir otoportre, diğeri kim olduğu bilinmeyen bir kadın; ilk versiyonda iki arkadaşının portreleriydi.
  • Mavi görünen duvarlar. Van Gogh bu kompozisyonun renklerini sıraladığı mektupta onlara soluk mor demişti.
  • Köşeler. Hiçbiri dik değil ve bu kötü bir perspektif değil: Gerçek oda yamuktu; ön duvarın sol köşesinde geniş, sağ köşesinde dar bir açı vardı.
  • Gölgelerin yokluğu. Onları bilerek kaldırdı ve renkleri Japon baskılarını örnek alarak düz tonlarla sürdü.
Konuşma metni (2:07)

Van Gogh bu odayı burada ikinci kez resmediyor. İlk versiyon bir sel baskınında hasar görmüştü.

Oda gerçekti. Arles'da, Place Lamartine 2 numara: onun Sarı Ev dediği ev. Sağdaki kapı sahanlığa ve merdivene açılıyordu. Soldaki kapı, Gauguin için hazır tuttuğu misafir odasına çıkıyordu. İlk versiyonu Ekim 1888'in ortasında, Gauguin'in gelişinden bir hafta kadar önce yaptı ve kardeşi Theo'ya, tablonun kendisini günlerce yatağa bağlayan bir hastalıktan doğduğunu, onu resmetmenin de zorla dinlenmek zorunda kalmasının intikamı olduğunu yazdı.

O, Arles'daki eski hastanede kapalı kaldığı sırada Rhône Nehri taştı ve ilk tuval hasar gördü. Theo'ya bu konuda Nisan 1889'da yazdı. Theo tuvalin arkasına yeni bir astar tuval geçirtilip geri gönderilmesini, Vincent'ın da onu kopyalamasını önerdi. İşte o kopya bu: Eylül 1889'da Saint-Rémy-de-Provence'ta, aynı boyutta yapıldı. Aynı sırada annesiyle kız kardeşi Wil'e hediye olarak üçüncü, daha küçük bir versiyon da yaptı. İlk versiyon Amsterdam'da, üçüncüsü Paris'te; 2016'da üçü birden Van Gogh'un Yatak Odaları sergisi için bu binada yan yana durdu.

Şimdi renkler, çünkü onları kendisi yazıya dökmüştü. İlk versiyonu anlattığı mektupta odayı parça parça saymıştı: duvarlar soluk mor, zemin kırmızı karolar, karyola ve sandalyeler taze tereyağı sarısı, yastıklar çok parlak limon yeşili, örtü al kırmızı, pencere yeşil, leğen mavi, kapılar leylak rengi. Şimdi karşısında durun: Duvarlar mor değil. Mavi görünüyor.

Duvarların zeminle buluştuğu yerlere bakın. Hiçbir şey dik açıyla birleşmiyor. Oda gerçekten de yamuktu: Ön duvarın sol köşesinde geniş, sağında dar bir açı vardı ve o, orada ne gördüyse onu çizdi. Sonra resmin herhangi bir yerinde bir gölge arayın. Tek bir gölge yok. Gölgeleri bilerek ayıkladı ve renkleri Japon baskılarını örnek alarak düz, yalın tonlarla sürdü, çünkü resmin zihni dinlendirmesini istiyordu.

Son bir şey, yatağın üstündeki duvarda. Üstteki iki küçük resim, üç versiyonu birbirinden ayırmanın en hızlı yolu. İlk versiyonda bunlar iki arkadaşının portresiydi: ressam Eugène Boch ve asker Paul-Eugène Milliet. Burada biri bir otoportre. Diğeri bir kadın ve kim olduğu bugüne kadar hiç anlaşılamadı.

Durak 3 / 5 · Salon 242, Kat 2

Moulin Rouge'da

Henri de Toulouse-Lautrec · 1892–95 · Tuval üzerine yağlıboya, 123 × 141 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sağ kenarda, çerçevenin kestiği yeşil yüz. Bu, kulübün elektrik lambalarıyla aydınlanan şarkıcı May Milton.
  • Arka planın ortasında, silindir şapkalı çok uzun boylu bir adamın yanında yürüyen koyu şapkalı kısa boylu adam. Bu, Toulouse-Lautrec ve kuzeni, hekim Gabriel Tapié de Céleyran.
  • Masada size sırtı dönük, alev gibi kızıl turuncu saçlar. Bunlar dansçı Jane Avril'e ait.
  • Sol alt köşeyi çaprazlama kesen ahşap korkuluk; sizi masada değil, grubun dışında tutuyor.
Konuşma metni (1:58)

Sol alttan, köşeyi kesen ahşap korkuluktan başlayın. Toulouse-Lautrec onu oraya sizi dışarıda tutmak için koydu. Masada değilsiniz. Masanın arkasındasınız ve gece sizsiz başlamış.

Moulin Rouge 1889'da açıldı ve Paris'in kafe-konserlerinin, yani insanların içki içip gösteri izlemeye gittiği mekânların en ünlüsü oldu. Toulouse-Lautrec sürekli oradaydı. Ona her zaman ayrılmış bir masası vardı. Kulübün sahibi onun Binici Kadın adlı tablosunu satın alıp girişteki salona asmıştı; o tuval de bu müzede.

Bu resimdeki hiç kimse uydurma değil. Masanın çevresinde dansçı La Macarona, fotoğrafçı Paul Sescau, yazar Édouard Dujardin, şarap tüccarı Maurice Guibert ve size sırtını dönmüş, alev gibi kızıl turuncu saçlarıyla dansçı Jane Avril oturuyor. Arkalarında ayakta duran dansçı La Goulue saçını düzeltiyor.

Şimdi ressamı bulun. Arka planın ortasında, koyu şapkalı kısa boylu bir adam, silindir şapkalı çok uzun boylu bir adamla yan yana yürüyor. Kısa olan Toulouse-Lautrec. Uzun olan kuzeni, hekim Gabriel Tapié de Céleyran. Ressam kendini kendi eğlencesinin içine gerçek boyuyla, yanında ona tepeden bakan bir akrabasıyla birlikte resmetti.

Sonra sağa, tuvalin tam kenarına bakın. Karanlığın içinden bir yüz yükseliyor: Tuvalin kenarı onu kesiyor, ışık aşağıdan vuruyor ve hiçbir insan teninin sahip olmadığı keskin bir yeşile boyanmış. Bu, şarkıcı May Milton. Moulin Rouge elektrik ışığı düşünülerek tasarlanmıştı; bu ışık yeniydi, sertti ve yüzlerin o güne dek göründüğü hiçbir ışığa benzemiyordu. Toulouse-Lautrec onun yüzlere ne yaptığını hemen yakaladı. Bu yeşil bir simge değil. Bir lamba.

Ölümünden sonra tablo, vasiyetinin yürütücüsü ve Paris'teki Manzi-Joyant galerisinin ortak yöneticisi Maurice Joyant'a geçti; ardından Paul Rosenberg'in ve Londralı sanat tüccarları Reid ve Lefevre'in elinden geçti, sonunda Frederic Clay Bartlett onu satın alıp 1928'de Sanat Enstitüsüne bağışladı. Burada ilk kez yirmi üç Aralık 1930'da duvara asıldı ve May Milton o günden beri salona sağ kenardan bakıyor.

Durak 4 / 5 · Salon 222, Kat 2

Tarlakuşunun Şarkısı

Jules Breton · 1884 · Tuval üzerine yağlıboya, 110,6 × 85,8 cm

Şunlara dikkat edin

  • Ayakları. Sürülmüş bir tarlada yalınayak duruyor, elinde bir orak var.
  • Güneş: Arkasında, ufkun tam üzerinde, köyün damlarıyla aynı hizada duran yassı, kırmızı bir disk.
  • Sol alt köşe: Breton tuvali orada imzaladı ve altına doğduğu köyün adını, Courrières'i, tarihle birlikte yazdı.
  • Resimde olmayan tarlakuşu. Orada olduğunun tek kanıtı kızın yüzü ve yarıda kalan adımı.
Konuşma metni (2:07)

Tan vakti bir kız, tarlanın ortasında durup kalmış, çünkü bir şey duymuş. Olup biten bundan ibaret. Kuş resimde yok. Orada olduğunun tek kanıtı kızın yüzü ve artık yürümüyor olması.

Jules Breton, Fransa'nın kuzeyinde bir tarım köyü olan Courrières'de büyüdü ve sanat hayatı boyunca oranın insanlarını resmetti. Onları becerikliliklerinden ve toprağa yakınlıklarından ötürü takdir ederdi ve kendisini son derece sevilen bir ressam yapan idealize bir üslupla resmetti. Kızın ayaklarına bakın. Sürülmüş bir tarlada yalınayak duruyor, elinde bir orak var; bir yandan da bir azize gibi aydınlatılmış.

Şimdi omzunun üzerinden ufka bakın. Güneş, toprağın çizgisine tam oturmuş, köyün damlarıyla aynı hizada duran yassı, kırmızı bir disk. Saat bu: gün doğumu, iş başlamak üzere, tek bir kesinti.

Sonra sol alt köşeye, toprağın içine bakın. Breton imzasını oraya attı ve adının altına Courrières'i ve tarihi yazdı: 1884. Köyünü resmin üstüne koydu.

Tablo 1885'te Paris Salonu'nda sergilendi. Aynı yıl George A. Lucas onu Paris'te, Samuel P. Avery adına Breton'dan satın aldı ve tablo oradan Henry Field adında Chicagolu bir tüccara geçti. Field 1890'da öldü. Dul eşi Florence, Ekim 1894'te onun 44 yağlıboya tablodan oluşan koleksiyonunu Sanat Enstitüsüne ödünç verdi, Mayıs 1916'da da tamamen bağışladı.

Şimdi işin tuhaf kısmı. 1934'te, Chicago'da düzenlenen İlerleme Yüzyılı adlı dünya fuarında bu tablo, Chicago Daily News gazetesinin Amerika'nın en sevilen sanat eserini bulmak için açtığı yarışmayı kazandı. Kazananı Eleanor Roosevelt açıkladı ve bunun kendi en sevdiği tablo olduğunu da ekledi. Willa Cather tablonun adını daha 1915'te bir romanına vermiş, kapakta da tabloyu kullanmıştı. Thomas Wolfe'un 1929 tarihli Eve Bak, Melek romanında bir çocuk, bu tablo üzerine yazdığı bir yazıyla ödül kazanır. Ve 2014'te Bill Murray bir basın toplantısında, Chicago'daki ilk sahne performansının kötü geçtiğini düşündükten sonra bu müzeye girdiğini, bu tablonun karşısında durduğunu ve tablonun ona, kendisinin de bir insan olduğunu, güneşin doğduğu her gün yeni bir şans bulduğunu hissettirdiğini anlattı.

Durak 5 / 5 · Salon 201, Kat 2

Paris Sokağı; Yağmurlu Gün

Gustave Caillebotte · 1877 · Tuval üzerine yağlıboya, 212,2 × 276,2 cm

Şunlara dikkat edin

  • Yağmur damlalarının yokluğu. Havayı tamamen şemsiyeler ve parke taşlarındaki parıltı taşıyor; 1877'de eleştirmenler de tam bundan yakınmıştı.
  • Tuvali ortadan ikiye bölen ve arkasındaki sokağın derinliğini belirleyen yeşil sokak lambası.
  • Ön plandaki çift: Doğruca size doğru yürüyor ve çerçevenin dışında, sizin hiç göremeyeceğiniz bir şeye bakıyorlar.
  • Sol alt köşede, grimsi kahverengi boyayla atılmış imza: G. Caillebotte, 1877.
Konuşma metni (2:36)

İki metre yüksekliğinde, neredeyse üç metre genişliğinde ve ilk sürpriz şu: Bu tabloda yağmur yok. Tuvalde bir yağmur damlası arayın, bulamazsınız. Havayı tamamen şemsiyeler ve parke taşlarındaki parıltı taşıyor; 1877'de bazı eleştirmenler de tam olarak bundan yakınmıştı.

Yer gerçek ve hâlâ orada. Burası rue de Turin, rue de Moscou, rue Clapeyron ve rue de Saint-Pétersbourg sokaklarının kesiştiği, bugün Place de Dublin adını taşıyan kavşak; sekizinci bölgede, Gustave Caillebotte'un yaşadığı yere birkaç dakikalık yürüme mesafesinde. Onun Paris resimleri, her gün geçtiği sokakların dışına neredeyse hiç çıkmaz.

Bu, Haussmann'ın Paris'i, henüz yepyeni. Üçüncü Napolyon 1850'lerde Paris'in yeniden inşasını Georges-Eugène Haussmann'a emanet etmişti. On yıllar süren bu proje eski şehrin içinden yaklaşık 137 kilometre bulvar açtı ve çoğu işçi sınıfından binlerce insanı şehrin kenarlarına itti. Caillebotte sonucu resmediyor: temiz taş, geniş kaldırımlar ve birbirine bakmayan 24 insan. Çoğunun hali vakti yerinde. Arkalarında bir hizmetçi, iki arabacı ve merdiven taşıyan bir badanacı var.

Yeşil sokak lambasına bakın. Tuvali ortadan ikiye bölüyor ve arkasındaki her şeyin derinliğini sabitliyor. Sonra öndeki çifte bakın. Doğrudan size doğru yürüyorlar ve çerçevenin dışında, sizin asla göremeyeceğiniz bir şeye bakıyorlar. Kadraj fotoğrafik; Caillebotte da fotoğrafın sıradan bir şeye dönüştüğü yıllarda çalışıyordu. Uzmanların çoğu, hazırlık çizimlerini fotoğraflardan kopyaladığını düşünüyor; bu müzenin 2015'te yaptığı teknik bir inceleme ise bunun yerine bir camera lucida kullandığını öne sürüyor. Günümüze 23 etüt ulaşmış ve çoğunda insanları nereye yerleştireceğini çözmeye çalışıyor.

Tabloyu Nisan 1877'de, mirasından para koyarak masraflarını karşılamaya ve düzenlemeye yardım ettiği üçüncü İzlenimciler sergisinde gösterdi. Eleştiriler ikiye bölündü: Bazıları kesinliğini övdü, bazıları yağmurun görünmediğinden, şemsiyelerin, lambanın ve parke taşlarının fazlasıyla kusursuz olduğundan yakındı. Sonra tablo ortadan kayboldu. Ölümünden sonra, Haziran 1894'teki bir anma sergisine kadar bir daha halkın karşısına çıkmadı; ardından altmış yıl daha Caillebotte ailesinin evlerinden birinde, neredeyse hiç bilinmeden asılı kaldı. Walter Chrysler Junior onu 1954'te satın aldı. Sanat Enstitüsü ise 1964'te, sanat tüccarı Wildenstein'dan aldı; o yıllarda Caillebotte daha çok İzlenimcilerin eserlerini toplayan ve onlara para veren zengin arkadaş olarak hatırlanıyordu. Bugün İzlenimcilerden biri sayılmasının başlıca nedeni bu satın alma. Müze bu başlıkta ancak 1991'de karar kıldı.

Ayrılmadan önce sol alt köşeye bakın; grimsi kahverengi boyayla: G. Caillebotte, 1877.

Bağımsız rehber · Chiaro

Bu binadaki diğer her salon, yerinde anlatılıyor.

Beş durak bir web sayfasına sığar; yaklaşık 300.000 eserlik bir müze sığmaz. Uygulamada, hangi katta olursanız olun, karşınızda ne duruyorsa fotoğrafını çekin: Chiaro size onun ne olduğunu, kimin yaptığını ve Chicago'ya nasıl geldiğini anlatsın, siz bakarken de sorularınızı yanıtlamayı sürdürsün.

Çimen neden kahverengileşiyor?Bu hangi yatak odası?O yeşil yüz kimin?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

111 South Michigan Avenue, Chicago, Illinois 60603: 1893 tarihli asıl binanın kapıları burada. Modern Wing girişi köşeyi dönünce, 159 East Monroe Street'te; müzenin kendi sitesindeki yol tarifleri ise hep Michigan Avenue'daki kapılara çıkar.

“L” treninin Kahverengi, Yeşil, Turuncu, Pembe ve Mor hatları, müzenin bir blok batısındaki Adams/Wabash istasyonunda yerüstünde durur. Kırmızı ve Mavi hatlar, birkaç blok ötedeki Monroe istasyonunda yeraltında durur. Metra banliyö trenleri, Michigan Avenue boyunca bir iki blok güneydeki Van Buren ve kuzeydeki Millennium istasyonlarına gelir.

02

Biletler

  • Salı günleri kapalı. Perşembe akşamları 20.00'ye kadar açık; diğer açık günlerde saatler 11.00–17.00 ve ilk saat, yani 10.00–11.00 arası, üyelere ayrılmış.
  • Yetişkin giriş ücreti 32 dolar; yaşlılar, öğrenciler ve gençler için, ayrıca adres belgesi gösterebilen Chicago ve Illinois sakinleri için daha düşük tarifeler var.
  • 14 yaşından küçük çocuklar her gün ücretsiz girer; 18 yaşından küçük Chicagolu gençler, Link ve WIC kartı sahipleri ve Illinois'deki eğitimciler de öyle. Illinois sakinleri yıl içinde belirli günlerde ücretsiz girebilir.
  • Seurat'nın tablosu müzenin en popüler eserlerinden biri. Salon 240'a saat 11.00'de, kapılar halka açıldığında ya da son saatte gidin.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Sanat Enstitüsü bütün sesli tur içeriğini, galerilerde nerede olduğunuzu bilen ve iPhone ile Android için ücretsiz olan kendi uygulamasında sunuyor; müze cihaz kiralamadığını açıkça belirtiyor, bu yüzden kulaklığınızı yanınıza alın. Uygulamadaki Essentials Tour, aralarında Seurat'nın tablosunun da bulunduğu eserleri İngilizce, İspanyolca, Çince ve Korece anlatıyor. Bu sayfa da ücretsiz, hiçbir şey yüklemenizi gerektirmiyor ve beş eseri derinlemesine ele alıyor.

Resmî web sitesi →

Sorular

Chicago Sanat Enstitüsü için ücretsiz bir sesli rehber var mı?

Bu sayfa öyle bir rehber. Beş eser; her birinin sesi tarayıcıda çalıyor, tam metni hemen altında, her durağın salon numarası belli ve hiçbir şey yüklemeniz gerekmiyor. Bu beşin dışında, burada kameranızı doğrulttuğunuz her şey için aynısını Chiaro uygulaması yapar.

Chicago Sanat Enstitüsünün resmî sesli rehberi ne kadar?

Ücretsiz. Müze bütün sesli turlarını iPhone ve Android için kendi ücretsiz uygulamasında sunuyor ve cihaz kiralamadığını belirtiyor; yani kendi telefonunuzu ve kendi kulaklığınızı kullanıyorsunuz. Uygulamada The Essentials Tour ve birkaç tur daha var.

La Grande Jatte Adasında Bir Pazar Öğleden Sonrası, Chicago Sanat Enstitüsünün neresinde?

Kat 2'deki Salon 240'ta. Van Gogh'un Yatak Odası hemen yanında, Salon 241'de; Toulouse-Lautrec'in Moulin Rouge'da tablosu ise Salon 242'de. Yani üçü kısa bir salon dizisinde art arda geliyor.

Chicago Sanat Enstitüsü salı günleri kapalı mı?

Evet, her salı. Diğer günler halka saat 11.00'de açılıp 17.00'de kapanıyor; yalnızca perşembe günü 20.00'ye kadar açık kalıyor. Üyeler müzenin açık olduğu her gün bir saat erken, 10.00'da girebiliyor.

Chicago Sanat Enstitüsüne giriş ne kadar?

Genel giriş yetişkinler için 32 dolar; 65 yaş üstü yaşlılar, öğrenciler ve 14–17 yaş arası gençler için 26 dolar. Chicago ve Illinois sakinleri adres belgesiyle daha az öder; 14 yaşından küçük çocuklar ücretsiz girer, 18 yaşından küçük Chicagolu gençler, Link ve WIC kartı sahipleri ve Illinois'deki eğitimciler de öyle. Fiyatlar değişebilir, bu yüzden bilet almadan önce artic.edu'ya bakın.

Müzeyi gezerken bunu dinleyebilir miyim?

Evet. Mobil veriyle çalıyor ve bu sayfalar küçük, yani Wi-Fi gerekmiyor. Kulaklık getirin, salondakilere saygıdan sesi kısık tutun ve beşi için toplam on iki dakika kadar dinleme hesaplayın.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Chicago Sanat Enstitüsü ile bağlantılı değildir.