Frick Collection · New York · Bağımsız rehber
Frick Collection sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Holbein, Bellini, Rembrandt ve iki Vermeer, Frick'in yaşadığı odalar için anlatıldı. Fifth Avenue'daki konakta sergilenen sekiz yüzü aşkın başka eserden hangisinin fotoğrafını çekerseniz, Chiaro onu da anlatır.
Chiaro tarafından hazırlandı. Frick ile bağlantılı değildir.
Thomas Cromwell
Frick Collection, New York
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Frick koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Frick Collection sesli rehberindeki beş tablonun hepsi, Henry Clay Frick'in konağında, sokak seviyesindeki Kat 1'de bulunan üç salonda asılı. Holbein'ın Thomas Cromwell'i ile Bellini'nin Aziz Francesco'sunun aynı duvarları paylaştığı Oturma Salonu'nda (Living Hall) başlayın, Rembrandt'ın Polonyalı Süvari'si için Batı Galerisi'ne (West Gallery) geçin ve Frick'teki üç Vermeer'den ikisinin yan yana asılı olduğu Güney Salonu'nda (South Hall) bitirin. Beşinin toplam ses kaydı on iki dakika; Frick bu odaları içinden tören adımıyla geçilsin diye değil, içinde yaşansın diye yaptırdığı için Holbein'dan Vermeer'e uzanan tur yarım saati bulmaz.
Her durak, Frick'in her tablonun salonunu belirten kendi çevrimiçi koleksiyonuna ve ikinci, bağımsız bir kaynağa dayanıyor. Frick'in duvarlarında, sanatçının adını ve eserin başlığını veren küçük plaketler dışında açıklama etiketi yok; tablolar da zaman zaman ödünç verilir ya da başka yere asılır. Bir eser söylediğimiz yerde değilse Frick'in görevlilerine sorun, bu sayfaya değil onlara güvenin ve bize de haber verin.
Durak 1 / 5 · Kat 1, Salon 10, Oturma Salonu (Living Hall)
Thomas Cromwell
Genç Hans Holbein · 1532–33 · Meşe pano üzerine yağlıboya, 78,1 × 64,1 cm
Şunlara dikkat edin
- Arkasındaki koyu mavi duvar kaplaması. Desene işlenmiş bir taç tam başının üstüne denk geliyor; belki de Holbein'ın, hırsı sınır tanımayan bir adam hakkındaki şakası.
- Masadaki küçük natürmorttaki katlanmış mektup. Holbein adamın görevini size böyle söylüyor: kraliyet mücevherlerinin sorumlusu (Master of the Jewel House).
- Mücevherli cildi olan kitap. Bunun Cromwell'in kendi Saatler Kitabı olduğu belirlendi; kitap bugün Cambridge'deki Trinity College bünyesinde duruyor.
- Beş yıl önce resmedilmiş Thomas More, aynı duvarda, iki adam birbirine bakacak şekilde asılı. Salondan çıkmadan önce birinden ötekine bakın.
Konuşma metni (2:44)
Önce adama bakın, salondaki her şeyden önce. İri yarı, sinekkaydı tıraşlı, siyahlara ve kürke sarınmış; bir masada yan dönmüş oturuyor ve yumruğunda rulo yapılmış bir kâğıdı sıkıyor. Size bakmıyor. Gözleri bu duvar boyunca uzanıyor ve orada, tam karşısında asılı duran adam, ölümüne sebep olduğu adam.
Bu, Thomas Cromwell. Genç Hans Holbein onu 1532 ya da 1533'te, ressamın İngiltere'deki ikinci kalışı sırasında resmetti. Cromwell işçi sınıfından gelip Sekizinci Henry'nin sarayındaki en yüksek idari görevlere yükselmişti. Kralı İngiltere'deki Kilise'nin başı yapan yasayı, Üstünlük Yasası'nı destekledi ve İngiliz Reformu'nun baş mimarı olarak yeni Kilise'ye uymayanların peşine düştü. Onlardan biri bu duvarda, onunla birlikte asılı: aynı Holbein'ın beş yıl önce, 1527'de resmettiği Thomas More. More yasayı reddetti, vatana ihanetten mahkûm edildi ve altı Temmuz 1535'te başı kesildi. Bundan Cromwell sorumluydu. Frick iki adamı karşı karşıya astı ve aralarındaki boşluk, bu evin en gergin havası.
Şimdi ayrıntılara gelelim, çünkü Holbein onlara çok anlam yüklüyor. Masada küçük bir natürmort gibi yerleştirilmiş katlanmış bir mektup var ve size adamın makamını söylüyor: kraliyet mücevherlerinin sorumlusu. Yanında yaldızlı gümüşten, mücevherli bir cildi olan kitap duruyor. Bunun Cromwell'in kendi Saatler Kitabı olduğu ancak yakın zamanda anlaşıldı. Bu dua kitabı bugün hâlâ duruyor: Cambridge'deki Trinity College bünyesindeki Wren Kütüphanesi'nde. Aynı kitabın iki başka nüshası, Henry'nin eşlerinden ikisine, Aragonlu Catherine'e ve Anne Boleyn'e aitti. Sonra başının arkasındaki koyu mavi duvar kaplamasına bakın. Desene bir taç dokunmuş ve sanki tesadüfmüş gibi tam onun tepesine denk geliyor. Bu belki de Holbein'ın, bu adamın ne kadar yükseğe tırmanmak istediğine dair sessiz bir yorumu.
Aynı duvarda birkaç adım arayla duran iki portreyi karşılaştırın. More baştan sona doku: kirli sakal, kırmızı kadife kollar ve kraliyet hizmetinin altın zinciri. Cromwell'e daha soğuk renkler ve daha sade bir arka plan düşüyor. Bu, Holbein'ın ikinci İngiltere döneminin tipik bir özelliği, ama tesadüfen modele de çok yakışıyor. Ressamın gönlünün kimden yana olduğu kararını müze size bırakıyor.
Dürüst olmak gerekirse bir pürüz var. Holbein'ın Cromwell'i resmettiği asıl portrenin genellikle kayıp olduğu düşünülüyor ve günümüze üç versiyon ulaştı: bu tablo, Londra'daki Ulusal Portre Galerisi'nde bir tane ve Yorkshire'da özel bir koleksiyonda bir tane. Frick'teki pano üçünün en iyisi kabul ediliyor ve müze onu Holbein eseri olarak kaydediyor. Bazı uzmanlar ise atölyeden bir elin işi olduğunu savundu. Elleri ve kürkü kendiniz değerlendirebilirsiniz.
İki adamın sonu da aynı oldu. Cromwell de Henry'nin gözünden düştü ve More'dan beş yıl sonra, 1540'ta idam edildi. Henry Clay Frick More'u 1912'de, Cromwell'i 1915'te satın aldı; o günden beri iki düşman aynı odayı paylaşıyor.
Durak 2 / 5 · Kat 1, Salon 10, Oturma Salonu (Living Hall)
Çöldeki Aziz Francesco
Giovanni Bellini · 1475–80 civarı · Pano üzerine yağlıboya, 124,6 × 142 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alt köşedeki küçük kâğıt parçası. Bellini panoyu onun üzerine imzaladı; kâğıt oraya iğnelenmiş gibi boyanmış.
- Elleri. Stigmataların, yani yaraların izleri açık avuçlarında ancak belli belirsiz görünüyor; onları aramanız gerekiyor.
- Hepsi kendi işine bakan hayvanlar: bir balıkçıl, bir eşek, bir tavşan, bir yalıçapkını ve daha geride sürüsüyle bir çoban.
- Ayakları. Tahta sandaletlerinden çıkmış, kayanın üstünde yalınayak duruyor; tıpkı yanan çalının önündeki Musa gibi.
Konuşma metni (2:09)
Cromwell'den aynı salondaki büyük panoya dönün; hava bir anda tamamen değişiyor. Onca siyasetten sonra, kahverengi cüppeli bir adam derme çatma barınağından bir kaya çıkıntısına adım atmış: yalınayak, kolları açık, yüzü sol üst köşeden dolan ışığa dönük. Etrafındaki her şey o ışıkla aydınlanıyor: kayalar, tepedeki kasaba, tarlalar.
Bu, Assisili Aziz Francesco; İtalya'nın koruyucu azizi olan on üçüncü yüzyıl keşişi. Anlatılana göre 1224'te Apenin Dağları'ndaki bir inziva yeri olan La Verna'ya çekildi ve orada stigmataları, yani İsa'nın çarmıhtaki yaralarını aldı. Avuçlarına bakarsanız onları zar zor, çok belli belirsiz seçebilirsiniz. Venedikli bir ressam ailesinden gelen ve kuşağına damgasını vuran Giovanni Bellini bu tabloyu 1470'lerin sonunda yaptı ve konuyu alışılmadık bir biçimde ele aldı. Ressamların çoğu, yukarıdan ışın gönderen bir melek ya da bir haç gösterirdi. Bellini size yalnızca ışık ve manzara veriyor. Bazı uzmanlar Francesco'nun burada yaraları hiç almadığını, Güneş İlahisi'ni söylediğini düşünüyor: günü getiren Güneş Kardeş için Tanrı'ya övgüler düzdüğü ilahiyi.
Manzaranın bu kadar önemli olması bundan. Burası bir çöl değil. Venedik kırsalında bir vadi ve kutsal bir şey olup bittiğinden habersiz bir hayatla dolu. Bir balıkçıl var, bir eşek, bir tavşan, bir yalıçapkını ve sürüsünü güden bir çoban. Francesco tahta sandaletlerini arkasında bırakmış ve kutsal topraktaki Musa gibi yalınayak duruyor. Barınaktaki yazı masasında bir kitap ve bir kafatası var.
Tabloyu kimin sipariş ettiğini kimse kesin olarak bilmiyor. En iyi tahmin, Zuan Michiel adında Venedikli bir patrisyen; tabloyu lagündeki bir adada bulunan ıssız bir kilise, San Francesco del Deserto için düşünmüş olabilir. 1525'te tablo, Taddeo Contarini'ye ait bir Venedik sarayında asılıydı. Çok sonra, 1852'de, Christie's müzayede evinde 735 sterline satışa çıktı.
Henry Clay Frick onu 1915'te 170.000 dolara satın aldı. Dinî tablolara pek ilgi duymazdı ama bu manzarayı çok sevdi ve onu oturma odasının, bugün de asılı olduğu Oturma Salonu'nun başköşesine yerleştirdi. Bellini imzasını en beklemediğiniz yere attı: sol alt köşede, boyayla yapılmış küçük bir kâğıt parçasına; sanki biri kayanın üstüne bir not bırakmış gibi.
Durak 3 / 5 · Kat 1, Salon 13, Batı Galerisi (West Gallery)
Polonyalı Süvari
Rembrandt Harmensz. van Rijn · 1655 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 116,8 × 134,9 cm
Şunlara dikkat edin
- Atın bacaklarının arkasındaki fon. Bazı kısımları ancak taslak hâlinde, bazıları da düpedüz bitmemiş görünüyor.
- Karanlık tepedeki yapı, altındaki kara su ve uzakta yangın gibi görünen hafif bir parıltı.
- Teçhizatı: belinde bir yay ve bir sadak dolusu ok. Kıyafetin, silahların, hatta atın cinsinin bile Polonyalı olduğu ileri sürüldü.
- Rembrandt'ın 1658 tarihli kendi Otoportre'si aynı galeride. Vermeer'in Hanım ve Hizmetçisi de orada.
Konuşma metni (2:24)
Soluk gri bir atın üstünde genç bir adam, tuvalin üzerinde soldan sağa ilerliyor; sakin, neredeyse dalgın, belinde bir yay ve bir sadak dolusu ok. Arkasındaki manzara çıplak ve dağlık. Tepede tuhaf bir yapı duruyor, aşağıda kara bir su var ve uzaklarda bir şey yanıyor. Endişeli görünmüyor. Nereye gittiğini çok iyi biliyor gibi; oysa başka hiç kimse bunu bilemedi.
Bu tuvalin gizemi de bu. Onun kim olduğu konusunda kimse anlaşamıyor. On sekizinci yüzyıldaki Polonyalı sahipleri, onun kendi ailelerinden biri, Marcjan Aleksander Ogiński olduğunu söylüyordu. 1793'te Michał Kazimierz Ogiński, Polonya Kralı Stanisław August'a yazdığı mektupta tablodan at üstünde bir Kazak diye söz etti; kral da süvariyi, Lisowczycy diye bilinen düzensiz askerî birliğin bir mensubu olarak tanıdı. O günden bu yana süvarinin bir Protestan ilahiyatçı, Müsrif Oğul, Eski Ahit'teki Davut, Timur, Doğu Avrupa'yı Türklere karşı koruyan bir Hristiyan asker ve 1912'de iki Polonyalı araştırmacıya göre Rembrandt'ın kendi oğlu Titus olduğu ileri sürüldü. Bu yorumların her birinin savunucuları oldu. Hiçbiri kazanamadı.
Bir de tabloyu kimin yaptığı sorusu var. Henry Clay Frick onu 1910'da, ailesi tabloya 1834'ten beri sahip olan Kont Tarnowski'den satın aldığında, herkes bunun bir Rembrandt olduğunda hemfikirdi. 1984'te, o sırada pek çok ünlü Rembrandt'ı sorgulayan uzman ekibi Rembrandt Araştırma Projesi'nden bir araştırmacı, tablonun öğrencisi Willem Drost'a ait olabileceğini öne sürdü. Frick etiketini hiç değiştirmedi; aralarında Simon Schama ile projenin kendi başkanı Ernst van de Wetering'in de bulunduğu sonraki uzmanlar kesin bir dille yeniden Rembrandt'ı işaret etti. Bugünkü en temkinli görüş, Rembrandt'ın tabloya 1650'lerde başladığı ve bazı kısımlarını başka bir elin bitirmiş olabileceği yönünde. Atın toynaklarının arkasındaki zemine bakın, insanların neden şüphelendiğini göreceksiniz: bir kısmı ancak taslak hâlinde.
Rembrandt'ın bir at resmetmesi bile başlı başına tuhaf. Ondan bilinen öteki tek atlı portre, Londra Ulusal Galerisi'ndeki 1663 tarihli Frederick Rihel portresi.
Tartışma sonunda sanat dünyasında bir şakaya dönüştü. 1993'te sanatçı Russell Connor, The New Yorker dergisine sahte bir keşif gönderdi: elinde paletiyle bitmemiş Polonyalı Süvari üzerinde çalışan Rembrandt'ı gösteren ve ciddi bir tavırla başka bir öğrencisine, Carel Fabritius'a atfedilen bir tablo. Dergi bunu yayımladı. Süvari ise kim olursa olsun, Batı Galerisi'nde o yanan manzaranın içinden ilerlemeyi sürdürüyor; galeriyi, 1658 tarihli Otoportre'deki Rembrandt'ın kendi yüzüyle paylaşarak.
Durak 4 / 5 · Kat 1, Salon 19, Güney Salonu (South Hall)
Subay ve Gülen Kız
Johannes Vermeer · 1657 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 50,5 × 46 cm
Şunlara dikkat edin
- Arkalarındaki harita. Karalar mavi boyanmış ve batı yukarıda; eğilip yakından bakarsanız bej su yollarında küçük gemilerin yol aldığını görürsünüz.
- Subayın yüzü, daha doğrusu ondan ne kadar az göründüğü: kocaman bir kunduz keçesi şapkanın altında incecik bir profil.
- Sandalye arkalıklarına oyulmuş aslan başları. Aynı sandalyeler, bu salonda asılı Müziği Bölünen Kız'da da karşınıza çıkıyor.
- Soldaki açık pencere. Bilinen başka hiçbir Vermeer iç mekânı dışarıdaki sokağı bir an olsun göstermez.
Konuşma metni (2:16)
Bir adım geri çekilin ve bırakın ışık işini yapsın. Soldaki pencereden içeri doluyor, beyaz duvarın üstünde kayıyor, başlığının beyazını yakalıyor ve tam güldüğü anda yüzüne konuyor. Küçük bir tuval bu, her iki yönde de yarım metre kadar, ve ışıkları yanan bir oda gibi parlıyor.
O parıltının bir kısmı paradan geliyor. Johannes Vermeer, o dönem dünyanın en pahalı pigmenti olan ultramarini duvarın ve kadının başlığının beyaz boyasına kattı. Maviyi asla ayırt edemezsiniz ama beyazı serinletiyor ve gün ışığını gerçek gibi hissettiriyor.
Şimdi iki insana bakalım. Kadın, beyaz şarap için kullanılan türden bir kadeh tutuyor; Vermeer'in karısı Catharina Bolnes ona model olmuş olabilir. Masanın karşısında kırmızılar içinde bir subay oturuyor, bir eli belinde, aslan başlarıyla oyulmuş bir sandalyede. Yüzünü neredeyse hiç görmüyorsunuz; o kocaman şapkanın altında yalnızca profilinin bir ucu. Aralarında neler oluyor? Uzmanlar sahneyi her biçimde okudu: tatlı bir flörtten, bir fahişe ile müşterisi arasındaki parayla bir buluşmaya kadar. İkisi de Hollanda resminde gündelik konulardı ve Vermeer bunun hangisi olduğunu size söylemeyi reddediyor.
Şapka ikinci bir bakışı hak ediyor. Kunduz keçesinden; dönemin en gözde şapka malzemesi. Kuzey Avrupa'da kunduz avlana avlana neredeyse tükenmişti; bu yüzden postlar, yerli topluluklarla yapılan sömürge ticareti yoluyla Kuzey Amerika'dan Atlas Okyanusu'nu aşarak muazzam miktarlarda geliyordu. Bu subayın başında Yeni Dünya'dan bir parça var.
Sonra harita. Holland ve Batı Frizya'yı gösteriyor, batı yukarıda olacak şekilde çizilmiş; bu yüzden kıyı şeridi yabancı görünüyor. Haritadaki karalar mavi. Muhtemelen bir zamanlar yeşildi; karışımdaki sarı bir pigment solup gidene kadar. Vermeer bu haritayı belli ki yıllarca elinin altında tuttu, çünkü onu iki başka tabloya daha yerleştirdi. Pencereye de bir kez daha bakın: bilinen iç mekânları arasında dışarıdaki sokağı bir an görmenize izin veren tek tablo bu.
Son sürpriz, tablonun ressamını kaybetmesine ne kadar az kaldığı. 1696'da Amsterdam'daki bir müzayedede Vermeer eseri olarak kırk dört buçuk guldene satıldı. Daha sonra Léopold Double adında bir koleksiyoncu onu Londra'da, anlaşılan Pieter de Hooch eseri diye, 235 gineye aldı. 1881'de 8.800 franka, Floransa yakınlarındaki Pratolino'daki villası için Prens Demidov'a gitti; 1911'de de Henry Clay Frick'e geldi. Müziği Bölünen Kız onu çoktan bekliyordu.
Durak 5 / 5 · Kat 1, Salon 19, Güney Salonu (South Hall)
Müziği Bölünen Kız
Johannes Vermeer · 1658–59 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 39,4 × 44,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Gözleri. Tabloda size bakan tek kişi o; sanki içeri yeni girip onları yakalamışsınız gibi.
- Arka duvardaki karanlık tablo; içinde zar zor bir Küpid seçiliyor: ressamın, bu müzik dersinin müzikten fazlası olabileceğine dair ipucu.
- Pencerenin yanında asılı kuş kafesi. Onu sonradan Vermeer değil, başka biri ekledi.
- Masadaki mavi-beyaz testinin, pencereden gelen ışığı yakalayan gümüş kapağı.
Konuşma metni (2:00)
Bu, Frick'teki üç Vermeer'in en küçüğü; kırka kırk beş santimetreyi bile bulmuyor ve az önce açtığınız bir kapı gibi işliyor. Masadaki genç kadın başını kaldırmış. Ona doğru eğilen adam kaldırmamış. Başlıktaki kızın müziğini bölen sizsiniz.
Vermeer'den günümüze otuz dört kadar tablo kaldı ve bu ev bunların üçüne sahip: ikisi bu salonda, üçüncüsü, Hanım ve Hizmetçisi, Batı Galerisi'nde. Henry Clay Frick ilk olarak bunu aldı, 1901'de; yanındaki subaydan on yıl önce.
Siz içeri girmeden önce ne yapıyorlardı? İkisinin de elleri bir kâğıdın üstünde. Masadaki nota kâğıdı gibi müzik olabilir. Bir mektup da olabilir. 1650'lerin Hollanda dünyasında birlikte müzik yapmak, genç bir erkekle genç bir kadının birbirine yakın olabilmesinin kabul gören yollarından biriydi ve resimde müzik, aşkın yerleşik bir mecazıydı. Nereye bakacağınızı bilirseniz Vermeer bunu açıkça söylüyor. Arkalarındaki gölgeli duvarda karanlık bir tablo asılı ve içindeki figür Küpid.
Şimdi masaya bakın. Sitern gibi görünen, telleri parmakla çalınan bir çalgı var ve kimsenin dokunmadığı bir kadeh kırmızı şarap. Gümüş kapağı pencerenin ışığını yakalayan mavi-beyaz bir testi var. Uzmanlar bu konuda tartışıyor. Kimine göre Avrupa yapımı bir kapak takılmış Çin porseleni, kimine göre Delft çinisi, yani Vermeer'in kendi şehrinde yapılan taklit porselen.
Sola, pencerenin yanındaki sandalyeye bakın. Arkalığına aslan başları oyulmuş, yelelerine ışık hafifçe dokunuyor. Onları zaten gördünüz, çünkü yandaki Subay ve Gülen Kız'daki sandalyelerin aynısı. Şimdi onların yukarısına, pencerenin yanındaki kuş kafesine bakın. O, Vermeer'in işi değil. Sonradan başka bir el ekledi ve öylece kaldı.
Tablo yüzyıllar boyunca ağır restorasyonlar geçirdi, bu yüzden yanındaki subayın netliğine hiçbir zaman sahip olmayacak. Yine de uzun bir ikinci hayatı oldu. İngilizce adı, yazar Susanna Kaysen'e kitabının adını verdi: Girl, Interrupted. Genç kadın da üç buçuk yüzyıl önce resmedildiği şeyi hâlâ yapıyor: sayfadan başını kaldırıp odaya az önce kim girdiyse doğrudan ona bakıyor.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Frick Collection'daki her şeye doğrultun.
Bu yürüyüş, evde sergilenen sekiz yüzü aşkın eserden yalnızca beşini kapsıyor. Frick duvarlara açıklama etiketi koymuyor, yalnızca sanatçı adı ve başlık yazan küçük plaketler var; uygulamanın işe yaradığı yer de tam burası. Kat 2'deki odalarda bir Fragonard panosunun, bir Limoges emayesinin ya da bir saatin fotoğrafını çekin: size kime ait olduğunu ve neden önemli olduğunu söylesin, ardından sesli sorularınızı hemen orada yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
1 East 70th Street, Fifth Avenue köşesi, New York, NY 10021. East 70th Street'teki ana girişten girin; taksiler ve araç paylaşım hizmetleri de sizi orada bırakabilir. 10 East 71st Street'teki kapı, araştırma kütüphanesi ve gruplar içindir.
En yakın metro, 6 numaralı hattın 68th Street–Lexington Avenue istasyonu. N, R ve W hatları 59th Street–Fifth Avenue'da, Q hattı 72nd Street–Second Avenue'da durur; oradan şehri doğu-batı yönünde kesen M72 otobüsü Fifth Avenue ile 69th Street'e gider. M1, M2, M3 ve M4 otobüsleri kuzeye Madison Avenue'dan, güneye Fifth Avenue'dan gider ve 69th Street'te durur.
Biletler
- Sanat eserlerinin çoğu ip ya da vitrin olmadan sergilendiği için 10 yaşın altındakiler müzeye alınmıyor. 10 ile 18 yaş arası ziyaretçiler ücretsiz giriyor.
- Salonlarda fotoğraf çekmek yasak. Fotoğraf çekebileceğiniz tek yerler Garden Court ile salonların dışındaki ortak alanlar.
- Yetişkin bileti 30 dolar. Çarşamba günleri 13.30 ile 17.30 arasında giriş için dilediğiniz kadar ödersiniz; internetten rezervasyon yaparsanız en az 5 dolar. Çoğu ayın ilk cuma günü de 17.30 ile 21.00 arasında giriş ücretsiz (ocak ve eylül hariç).
- Frick salı günleri kapalı. Salonlar 17.30'daki kapanıştan 30 dakika önce ziyaretçi almayı bırakır, bilet satışı da kapanıştan bir saat önce sona erer.
- Gününüz belliyse saatli biletinizi önceden alın. Aynı gün için bazı biletler kapıda satışa açılır ama önceden alınmış biletler başka bir saate değiştirilemez.
Resmî sesli rehber
Frick'in küratörleri kendi anlatımlarını kaydetti ve bunun hiçbir ücreti yok: müzenin mobil rehberini telefonunuzdaki bir uygulamada ya da web sitesinde açın ve bir eserin yanında yazan, daire içindeki numarayı girin. Salonlarda kulaklık zorunlu, bu yüzden yanınızda bir tane getirin; ücretsiz FrickPublic Wi-Fi ağı da mobil verinizi korur. Bizim beş durağımız da ücretsiz ve bu sayfada; küratörlerin turunun atladığı evdeki başka her eseri ise Chiaro uygulaması anlatır.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Frick Collection sesli rehberi var mı?
Var. Müzenin kendi turunu Frick küratörleri seslendiriyor; telefonunuzda ve frick.org'da ücretsiz. Bu sayfa da her tarayıcıda çalan beş Chiaro durağı ekliyor, her oynatıcının altında metniyle. Sayfanın atladığı her şeyin fotoğrafını çekin, Chiaro onu anlatsın.
Frick Collection'ın resmî sesli rehberi ne kadar?
Hiçbir ücreti yok. Frick, küratörlerin hazırladığı sesli turları mobil rehberde ve web sitesinde ücretsiz sunuyor; anlatımlar salonlardaki daire içindeki numaralara bağlı. Kendi kulaklığınızı getirmeniz gerekiyor, çünkü müze salonlarda kulaklık kullanılmasını şart koşuyor.
Holbein'ın Thomas Cromwell'i Frick Collection'ın neresinde?
Kat 1'deki 10 numaralı salonda, yani Oturma Salonu'nda (Living Hall). Holbein'ın Sir Thomas More portresi de aynı salonda; iki düşman birbirine bakacak şekilde yerleştirilmiş.
Frick Collection'daki Vermeer tabloları nerede?
Frick'in üç Vermeer'i var. Subay ve Gülen Kız ile Müziği Bölünen Kız, 19 numaralı salonda, Güney Salonu'nda (South Hall) yan yana asılı. Henry Clay Frick'in 1919'daki ölümünden önce aldığı son eser olan Hanım ve Hizmetçisi ise 13 numaralı salonda, Batı Galerisi'nde (West Gallery), Polonyalı Süvari ile aynı odada.
Frick Collection salı günleri kapalı mı?
Evet, her salı. Diğer altı gün 10.30 ile 17.30 arasında açık. 2026'nın geri kalanında Şükran Günü olan 26 Kasım'da ve Noel günü de kapalı; 2027 yılbaşı günü de yine kapalı olacak.
Frick Collection'a çocuk getirebilir miyim?
Yalnızca 10 yaşından itibaren. Ev resimleri, heykelleri ve mobilyaları büyük ölçüde bariyersiz sergiliyor; müze, kaza sonucu oluşabilecek hasar riskini küçük çocukları içeri almayarak sınırlıyor. 10 ile 18 yaş arası giriş ücretsiz.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Frick ile bağlantılı değildir.