İçeriğe geç

Petit Palais · Paris · Bağımsız rehber

Petit Palais sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

1900 Dünya Fuarı için yapılan saraydan beş eser, doğrudan bu sayfadan çalıyor. Paris Belediyesi'nin güzel sanatlar müzesindeki geri kalan her şeyi, antik bronzlardan Art Nouveau bir yemek salonuna kadar, Chiaro tek bir fotoğraftan anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Petit Palais Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Uyku (Le Sommeil)

Petit Palais, Paris

0:00 2:33
Durak 1 / 5

Beş durak · 10 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Charles Girault bu sarayı 1900 Dünya Fuarı için inşa etti; bu Petit Palais sesli rehberi de binanın iki katını birden kullanıyor. Yürüyüş Salon 05'te Courbet'nin iki tablosuyla, Uyku ve Seine Kıyısındaki Genç Kızlar ile başlıyor, Salon 06'daki Doré'nin devasa Gözyaşı Vadisi'ne geçiyor, Mercié'nin Gloria Victis'i için yeniden hole dönüyor ve bir kat aşağıda, Salon 29'da, Ingres'in minicik Leonardo'nun Ölümü tablosuyla bitiyor. Kat adları konusunda bilmeniz gereken bir şey var: Müze girdiğiniz katı Rez-de-Jardin, onun altındakini de Rez-de-Chaussée diye adlandırıyor; basılı planda ise bunlar üst seviye ve alt seviye olarak geçiyor. Beş durağın hepsini dinlemek yaklaşık on dakika sürüyor; merdiven dahil bütün yürüyüş de rahatça kırk beş dakikaya sığıyor.

Tarihler, ölçüler ve salonlar, Paris belediye müzelerinin her eseri ve asıldığı salonu kaydettiği Paris Musées Collections veritabanından geliyor; eserlerin arkasındaki hikâyeler ise müzenin kendi notlarına ve yayımlanmış kaynaklara dayanıyor. Petit Palais tablolarını ödünç veriyor ve salonlarını sergilerine göre yeniden düzenliyor; bu yüzden bir eserin yanındaki etiket bizimle çelişirse etikete güvenin ve neyin değiştiğini bize yazın.

Durak 1 / 5 · Rez-de-Jardin (üst seviye), Salon 05

Uyku (Le Sommeil)

Gustave Courbet · 1866 · Tuval üzerine yağlıboya, 135 × 200 cm

Şunlara dikkat edin

  • Çarşafların arasında kaybolmuş tarak, kopmuş kolye ve dağılmış inciler. Uykudan önce neler olduğuna dair tek ipucu onlar.
  • Yan yana duran iki baş: biri kızıl, biri koyu saçlı. Courbet bütün tabloyu bu saç ve ten karşıtlığı üzerine kurdu.
  • Sağ alt köşedeki imza ve tarih, G. Courbet 66; sol alttaki küçük masada da sürahiler ve bir fincan.
Konuşma metni (2:33)

Dağınık bir yatakta uyuyan iki kadın; birbirlerine öyle sıkı sarılmışlar ki hangi kolun kime ait olduğunu çözmek biraz zaman alıyor. Tuval iki metre genişliğinde ve bedenler gerçek boyutlarında boyanmış; insanlarla dolu bir salonun bu tablonun önünde genellikle sessizleşmesinin bir nedeni de bu.

Gustave Courbet bu tabloyu 1866'da yaptı ve tablo hiçbir zaman halk için düşünülmedi. Paris'te Halil Bey olarak tanınan Osmanlı diplomatı Halil Şerif Paşa'nın özel siparişiydi. 1860'tan beri Paris'te yaşayan Halil Bey, kendi döneminin sanatını gerçek bir iştahla topluyordu: Delacroix, Chassériau, Théodore Rousseau. 1865'te Ingres'in bugün Louvre'da asılı olan Türk Hamamı'nı satın almıştı. Bu tablo atölyeden doğrudan onun koleksiyonuna gittiği için Salon jürisinin ve sansürcülerin önüne hiç çıkmak zorunda kalmadı. Aynı koleksiyoncu Courbet'den bir tuval daha ısmarladı, bundan da mahrem bir tane: Bugün Orsay Müzesi'nde bulunan Dünyanın Kökeni.

Karşıtlığın nasıl kurulduğuna bakın. Kadınlardan biri kızıl saçlı ve solgun tenli, diğeri esmer ve daha koyu tenli; bütün kompozisyon ikisi arasındaki oyundan ibaret, saça karşı saç, tene karşı ten. Müzenin veritabanı, modellerden birinin İrlandalı Jo diye bilinen Joanna Hiffernan olduğunu söylüyor. Hiffernan o sırada ressam James McNeill Whistler'ın hayat arkadaşıydı. Bu ilişki kısa süre sonra bitti ve Whistler'ın Courbet hakkındaki görüşü de onunla birlikte ekşidi.

Şimdi aşağıya, çarşaflara bakın. Bir saç tarağı, kopmuş bir kolye, keten çarşafa saçılmış inciler. Ön plandaki küçük masada sürahiler ve bir fincan duruyor; arkada, koyu renk perdenin önünde de çiçeklerle dolu bir porselen vazo. Sağ alt köşede imza ve yıl: G. Courbet 66.

Tablo birkaç ad taşıdı. Le Sommeil, yani Uyku adında karar kılınmadan önce Les Dormeuses, yani Uyuyan Kadınlar diye anıldı; daha az nazik bir dille de Paresse et luxure, yani Tembellik ve Şehvet. Bir resim tüccarı 1872'de tabloyu sergilediğinde hakkında polis raporu tutuldu. Müzenin kendi notu onu, neredeyse aynı boyutlardaki bir tuvalle, 1865 Salonu'nun skandalı olan Manet'nin Olympia'sıyla yan yana koyuyor. Üstelik Courbet yalnızca kendi yüzyılına meydan okumuyordu. Eski ustaları kopyalayarak yetişmişti; burada çıplak kadın resminin iki büyük ustasına, Tiziano'ya ve Rembrandt'a, kendi sahalarında meydan okuyor.

Petit Palais tabloyu 1953'te satın aldı. 2026 baharında dört ay Viyana'da kaldı; Leopold Müzesi'nde yirmi bir Haziran 2026'da kapanan bir Courbet sergisine ödünç verilmişti. Şimdi yeniden bu duvarda, müzenin Courbet'ye ayırdığı bir salonda; yakınında ressamın siyah köpekli otoportresi ile Proudhon'u çocuklarıyla gösteren portresi var.

Durak 2 / 5 · Rez-de-Jardin (üst seviye), Salon 05

Seine Kıyısındaki Genç Kızlar (Yaz)

Gustave Courbet · 1857 · Tuval üzerine yağlıboya, 174 × 206 cm

Şunlara dikkat edin

  • Öndeki kadın: beyaz desenli elbisesiyle yüzüstü uzanmış, gözleri yarı kapalı. Bu duruşta izleyiciye göre ayarlanmış hiçbir şey yok.
  • Solda kıyıya bağlanmış kayık ve sol üst köşede, ağaçların arasından görünen Seine'in karşı kıyısı.
  • Sol alttaki imza, G. Courbet. Tablo açık havada yapılmış gibi görünse de aslında atölyede tamamlandı.
Konuşma metni (2:07)

Aynı salonda kalın ve dokuz yıl önce yapılmış öteki büyük Courbet'ye dönün. İki genç kadın sıcak bir günde nehre inmiş ve öylece kalakalmışlar. Öndeki kendini tamamen bırakmış. Beyaz desenli elbisesiyle yüzüstü uzanıyor, başı bir örtünün üzerinde, gözleri yarı kapalı. Arkasındaki şapkalı kadın başını eline dayamış, elinde bir demet çiçek tutuyor ve bakışlarını suya çevirmiş.

Tablonun tam adı Seine Kıyısındaki Genç Kızlar, Yaz. Eser, on beş Haziran'da açılan 1857 Salonu'nda sergilendi. Sorun, konuyla boyutun bir arada olmasıydı. Bu, neredeyse iki metreye iki metrelik bir gündelik hayat sahnesi; böyle bir resim için alışılmadık derecede büyük bir boyut. Dönemin kurallarını da bu yüzden çiğniyordu. Eleştirmenler olayı skandala çevirdi. Müzenin veritabanı, işin nereye vardığını gösteren bir ayrıntı ekliyor: Realizmin büyük savunucusu ve Courbet'nin kendi destekçilerinden biri olan Champfleury, yazın uyuşukluğuna kendini bırakmış bu Parisli kadınların rahatsız edici cazibesini kınadı. Bunlar köylü kızları değil, şehirli kadınlar; bazı izleyiciler onları fahişe sandı.

Asıl sürpriz şu: Binada açık havayı en çok yansıtan tablo bu gibi görünüyor, ama açık havada yapılmadı. Courbet tabloya 1856'da memleketi Ornans'da başladı ve atölyede, hayal gücüne dayanarak bitirdi. Yine de sol üst köşeye, Seine'in karşı kıyısının ağaçların arasından göründüğü yere ve kıyıya bağlanmış kayığa bakın. Konusu ve geniş fırça darbeleriyle sürülmüş ışığıyla, Empresyonistlerin bir kuşak sonra resmedeceği nehir kıyılarının habercisi; Manet'nin bugün Orsay Müzesi'nde bulunan Kırda Öğle Yemeği'nden de altı yıl önce yapıldı.

Bu salona giden yol dostlardan ve aileden geçti. Tabloyu Courbet'nin dostu ve hamisi Étienne Baudry satın aldı; ondan ressamın kız kardeşi Juliette'e geçti. Müze, Juliette'in bağışını dört Ağustos 1906 tarihiyle kaydediyor. Doksan altı buçuk santimetreye yüz otuz santimetrelik daha küçük bir versiyon, belki Courbet'nin, belki bir takipçisinin elinden, Londra'daki National Gallery'de asılı. Bu tablodaki imza ise sol alt köşede: G. Courbet.

Durak 3 / 5 · Rez-de-Jardin (üst seviye), Salon 06

Gözyaşı Vadisi

Gustave Doré · 1883 · Tuval üzerine yağlıboya, 413,5 × 627 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sol üstte, küçük ve uzakta, bir ışık halkasının içinde haç taşıyan İsa. Ana figürünü uzaklara iten dinsel bir tabloya pek rastlanmaz.
  • Ön plandaki kalabalık: krallar ve dilenciler, çocuklar ve yaşlılar, Orta Doğu'yu hatırlatan giysiler içinde.
  • Bütün tuvali görmek için salonun öbür ucuna kadar geri çekilin. Dört metreden yüksek, altı metreden geniş.
Konuşma metni (1:59)

Salon 06'da bir duvarın tamamı tek bir tuvale ait: dört metreden yüksek, altı metreden geniş. Gözünüz önce ışığa, sol üstte ta arkalara gidiyor: bir ışık halkasının içinde haç taşıyan küçük, solgun bir figür. Sonra öne, aşağıya, kalabalığa iniyor ve orada kalıyor, çünkü tablonun kendisi o kalabalık.

Gustave Doré Gözyaşı Vadisi'ni 1883'te yaptı. Tabloya annesinin öldüğü sıralarda başladı ve kendi ölümünden çok kısa bir süre önce bitirdi. Konusu, Matta İncili'nden bir ayet: “Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size rahat veririm.” Bu çağrıya kimlerin uyduğuna bakın. Krallar ve dilenciler, çocuklar ve yaşlılar, erkekler ve kadınlar, hepsi Orta Doğu'yu hatırlatan giysiler içinde. İsa minicik ve uzakta; dinsel bir resim için alışılmadık bir şey bu. Doré ön planı acı çeken insanlara bıraktı.

Doré adını resimli bir Kutsal Kitap ile duyurmuştu. Kitap o kadar çok sattı ki 1867'de ondan yirmi kadar dev boyutlu, Kutsal Kitap konulu tuval istendi. Bu tablo o dizinin son halkası. Dizi Londra'ya, 1869'dan 1892'ye kadar açık kalan ve yaklaşık iki buçuk milyon ziyaretçi çeken bir Doré Galerisi'ne gitti. Müzenin dediğine göre Fransız eleştirmenler, ne vizyoner gerçekçiliğini ne de bir sahneyi kurmadaki yeteneğini anlayıp onu yerden yere vurmuştu. Manet ile aynı yıl doğdu, aynı yıl öldü ve izleyicisini yurt dışında buldu.

Sonra hikâye tuhaf bir hal alıyor. 1892'de tuvallerin çoğu, 1898'e kadar süren gezici bir sergi için Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderildi. Ardından unutuldular. 1947'de Manhattan'daki bir depoda ortaya çıktılar, açık artırmada satıldılar ve dağılıp gittiler. Petit Palais bu tabloyu Ekim 1984'te satın aldı. Tablo 2005'te restore edilip yeniden gerildi ve 2006'dan beri yeniden sergileniyor: arkadaki tek bir küçük figürün aydınlattığı, altı metre boyunca yas tutan insanlar.

Durak 4 / 5 · Rez-de-Jardin (üst seviye), Hol

Gloria Victis

Antonin Mercié · 1875 · Bronz, yükseklik 311 cm; döküm: Thiébaut et fils

Şunlara dikkat edin

  • Tek temas noktası. Şan'ı simgeleyen kanatlı figür tek bir ayağının ucunda duruyor; üstünde yaklaşık sekiz yüz kilo bronz var.
  • Askerin sargılı alnı ve hâlâ yumruğunda tuttuğu kırık kılıç: bir zafer değil, bir yenilgi.
  • Kaide: GLORIA VICTIS ve A. MERCIE yazıları ile dökümhanenin damgası, Fdu par THIEBAUT & FILS.
Konuşma metni (1:53)

Hole geri dönün ve yukarı bakın. Bronz üç metreden yüksek, yaklaşık sekiz yüz kilo ağırlığında ve bütün bu kütle neredeyse hiçbir şeyin üzerinde dengede duruyor. Zırh giymiş, Şan'ı simgeleyen kanatlı bir figür, kollarında genç bir askerle havalanıyor ve bütün ağırlığı tek bir ayağının ucunda.

Antonin Mercié modeli 1872'de, Fransa'nın Prusya'ya karşı savaşı kaybetmesinden bir yıl sonra yaptı. Asker çıplak ve can çekişiyor. Alnı bir sargıyla sarılı, yumruğu hâlâ kırık bir kılıcı kavrıyor. Kanatlı figür onu şana ve ölümsüzlüğe doğru yukarı taşıyor; başlık da bilinçli bir meydan okuma. Gloria victis, yenilenlere şan demek. Eski bir haykırışı, vae victis'i, yani vay yenilenlerin haline sözünü tersine çeviriyor; Galya şefi Brennus'un bu sözü milattan önce 390'da yendiği Romalılara söylediği anlatılır. Mercié eserini ölen Fransız askerlerine, en çok da 1871'de hayatını kaybeden dostu, ressam Henri Regnault'ya adadı.

Mercié o sırada hâlâ Roma'daki Fransız Akademisi'nin genç bir bursiyeriydi ve alçı model oradan Paris'e gönderdiği son eser oldu. 1874 Salonu'nda sergilendi; Paris Belediyesi de bu bronzu döktürmek için onu hemen satın aldı. Eserin kentin kendi güzel sanatlar müzesinde durmasının nedeni bu. Kaidenin çevresinde dolaşın. Yazıtta GLORIA VICTIS ve A. MERCIE yazıyor; bir de onu döken dökümhanenin, Thiébaut ve Oğulları'nın damgası var.

Fransa bu heykeli bağrına bastı. Barbedienne firması daha sonra küçültülmüş kopyalarını çok sayıda sattı; başka dökümleri Bordeaux'da ve Kopenhag'da duruyor. Ama herkes duygulanmadı. Heykeltıraş Jean Baffier bir yenilginin kaideye çıkarılmasından tiksindi; Fransa'nın ambardaki buğday gibi dövüldüğünü, sonra da kaybedenlere şan diye bağırdığını yazdı. Altında durunca iki bakış açısını birden görebiliyorsunuz. Kılıç kırık, asker cansız sarkıyor ve bütün grupta hâlâ yükselen tek şey melek.

Durak 5 / 5 · Rez-de-Chaussée (alt seviye), Salon 29

Leonardo da Vinci, I. François'nın Kollarında Son Nefesini Veriyor

Jean-Auguste-Dominique Ingres · 1818 · Tuval üzerine yağlıboya, 40 × 50,5 cm

Şunlara dikkat edin

  • Boyutu. Kırk santimetreye elli buçuk: açık bir kitap boyutunda, eksiksiz bir tarih tablosu. O yüzden yakına gidin.
  • Yatağın yanındaki, yamulmuş duran sandalye. Kral az önce oradan fırlamış.
  • Leonardo'nun göğsündeki küçük madalyon, yani Aziz Mikail Nişanı, ve sol alttaki imza, Ingres Pint. 1818.
Konuşma metni (1:54)

Son durak bir kat aşağıda, Salon 29'da, ve ölçek birden değişiyor. Doré'nin altı metresinden sonra bu tablo kırk santimetreye elli buçuk: açık bir kitap boyutunda bir tarih tablosu. Yakına gelin.

Bir kral bir yatağın üzerine eğilmiş, can çekişen yaşlı bir adamın başını kollarında tutuyor. Yaşlı adam Leonardo da Vinci. Kral, Leonardo'yu sarayına davet eden Fransa Kralı Birinci François; yer Amboise, yıl 1519. Ingres sahneyi Giorgio Vasari'nin Sanatçıların Hayatları adlı kitabından aldı. Vasari'ye göre kral, ona lütfunu göstermek ve acısını dindirmek için başını tutmuştu. Güzel bir cümle, ama büyük olasılıkla doğru değil. Müzenin kendi kaydı da bu olayı büyük olasılıkla kurmaca sayıyor.

Ingres'in tabloyu nasıl kurduğuna bakın. Louvre'daki ünlü tablolardan yüzler ödünç aldı; kralın profili, Tiziano'nun 1539'da yaptığı François portresinden geliyor. Can çekişen Leonardo ise tamamen Ingres'in kendi buluşu. Şimdi yatağın yanındaki, yamulmuş duran sandalyeyi bulun: Kral az önce oradan fırlamış. Leonardo'nun göğsünde de küçük bir madalyon var: kralın Aziz Mikail Nişanı.

Ingres bu tabloyu 1818'de Roma'da, Kral On Sekizinci Louis'nin büyükelçisi Kont de Blacas için yaptı. Fransız Akademisi'ndeki bursiyerlik yılları bitmişti, ama 1824'e kadar İtalya'da kaldı. Bu tarih tesadüf değil. Fransa krallarını yeni geri getirmişti; bir Fransız hükümdarının Rönesans'ın en büyük sanatçısını şefkatle onurlandırdığı bir tablo, taht, sunak ve kralın sanata cömertliği hakkında bir mesaj taşıyordu. Ingres aynı fikri başka bir tabloda da işledi: İspanya büyükelçisi içeri alınırken çocuklarıyla oynayan Dördüncü Henri. Müze bu tabloyu ilişkili eser olarak listeliyor ve o da bu salonda asılı.

Petit Palais bu tabloyu 1968'de satın aldı. Ingres konuya otuz yıldan fazla bir süre sonra yeniden döndü; yaklaşık 1851 tarihli o ikinci versiyon Smith College Museum of Art'a ait. Bunu ise sol alt köşeden imzalayıp tarihledi: Ingres Pint. 1818.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Petit Palais'deki her şeye doğrultun.

Turumuz Ingres'de bitiyor, ama saray iki kat boyunca devam ediyor. Carpeaux'nun rotondadaki Ugolino'sunu, alt kattaki Rembrandt otoportresini ya da Cormon'un Galerie Nord üzerine boyadığı tonozu fotoğraflayın; uygulama neye baktığınızı söylesin, buraya nasıl geldiğini anlatsın ve bir sonraki sorunuzu tam durduğunuz yerde sesli yanıtlasın.

Uyku'yu kim ısmarladı?Neden yenilenlere şan?Leonardo kralın kollarında mı öldü?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Avenue Winston-Churchill, 75008 Paris; Grand Palais'nin karşısında, Champs-Élysées ile Seine arasında. Bireysel ziyaretçiler ana girişten girer; gruplar ve hareket kısıtlılığı olan ziyaretçiler ise ana merdivenin dibindeki, sağ alttaki kapıyı kullanır. Bu kapı Rez-de-Chaussée katındadır.

En yakın istasyon, 1 ve 13 numaralı metro hatlarındaki Champs-Élysées – Clemenceau; 9 numaralı hattaki Franklin D. Roosevelt de bir seçenek. RER C, Invalides'de durur. Bölgeye 28, 42, 72, 73, 80, 83 ve 93 numaralı otobüsler gelir; Vélib'in de müzenin adını taşıyan bir istasyonu var: 8001 numaralı istasyon.

02

Biletler

  • Koleksiyonlar ücretsiz ve rezervasyon gerekmiyor. Yalnızca geçici sergiler ücretli; bunlar için müze önceden bilet almanızı önemle tavsiye ediyor.
  • Müze pazartesi günleri kapalı; 1 Ocak, 1 Mayıs, 14 Temmuz, 11 Kasım ve 25 Aralık'ta da açılmıyor. Salıdan pazara 10.00 ile 18.00 arasında açık, ancak koleksiyonlara son giriş 17.15'te.
  • Cuma ve cumartesi günleri saat 20.00'ye kadar süren geç açılış yalnızca sergiler, kafe ve bahçe için geçerli. Koleksiyon salonları, dolayısıyla beş durağın hepsi, akşamları kapalı.
  • Binanın ortasındaki bahçeye giriş ücretsiz; Café 1902 de bu bahçede. Kafe 17.45'e kadar servis yapıyor, son siparişler 17.15'te alınıyor.
  • Bavulları ve büyük sırt çantalarını, kabin boyu valizler dahil, yanınızda getirmeyin; dolaplar normal boy çantaları alıyor. Kişisel kullanım için fotoğraf çekmek serbest.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Müzenin kendi rehberi bir cihaz değil, bir uygulama: iPhone ve Android için ücretsiz, iki dilli ve altı rotalı; bu rotalar arasında “12 Başyapıt” ve “30 Temel Eser” rotaları, Fransız İşaret Dili'nde bir tur, sesli betimlemeli bir tur ve binanın çevresinde bir yürüyüş var. İkisi de ücretsiz, o halde birlikte kullanın: rotalar ve dış yürüyüş için müzenin uygulamasını, içerideki beş hikâye için bu sayfayı, ikisinin de ulaşmadığı her şey için Chiaro uygulamasını.

Resmî web sitesi →

Sorular

Petit Palais için ücretsiz sesli rehber var mı?

Evet, üstelik müzenin kendisi de ücretsiz. Bu sayfa her telefon tarayıcısında beş anlatımlı durak çalıyor ve her oynatıcının altında metnin tamamı yer alıyor; müze de altı rotalı, ücretsiz bir ziyaret uygulaması yayımlıyor. İkisinin de kapsamadığı bir eserin fotoğrafını çekin, Chiaro uygulaması hikâyesini anlatsın.

Petit Palais'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Hiçbir ücreti yok. Müzenin rehberi, iOS ve Android için kendi ziyaret uygulaması: iki dilli, 12 başyapıttan 30 temel esere uzanan rotaları var; ayrıca Fransız İşaret Dili'nde ve sesli betimlemeli turlar sunuyor.

Courbet'nin Uyku tablosu Petit Palais'nin neresinde?

Rez-de-Jardin'deki Salon 05'te; bu, girdiğiniz kat ve müzenin planında üst seviye diye geçiyor. Tablo, Courbet salonunu Seine Kıyısındaki Genç Kızlar ve ressamın siyah köpekli otoportresiyle paylaşıyor. 21 Haziran 2026'ya kadar Viyana'ya ödünç verilmişti, şimdi yeniden sergide.

Petit Palais pazartesi günleri kapalı mı?

Evet, haftalık kapanış günü pazartesi. Beş resmî tatil gününde de kapalı: 1 Ocak, 1 Mayıs, 14 Temmuz, 11 Kasım ve 25 Aralık. Salıdan pazara saray 10.00–18.00 arasında açık; koleksiyon salonları son ziyaretçilerini beşi çeyrek geçe alıyor.

Petit Palais ücretsiz mi?

Kalıcı koleksiyonu gezmek herkes için ücretsiz ve ayırtmanız gereken bir bilet yok; beş durağımızın hepsi de orada. Geçici sergilerin kendi ücretli biletleri var. Bahçeye ve Café 1902'ye girmek de ücretsiz.

Petit Palais akşamları açık mı?

Yalnızca sergiler için. Cuma ve cumartesi günleri bina geçici sergiler, kafe ve bahçe için saat 20.00'ye kadar açık kalıyor, ama kalıcı koleksiyon akşamları kapalı; bu beş durağı gündüz gezin.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Petit Palais Müzesi ile bağlantılı değildir.