İçeriğe geç

Paris Katakompları · Paris · Bağımsız rehber

Paris Katakompları sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

14. bölgenin 20 metre altında, 1,5 km'lik taş ocağı ve kemiklik boyunca kendi başınıza bir iniş; bu beş kaydın geçtiği herhangi bir levhanın fotoğrafını çekin, Chiaro size okusun.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Paris Katakompları yönetimiyle bağlantılı değildir.

9:41

Denfert-Rochereau'daki Cehennem Kapısı köşkleri

Paris Katakompları

0:00 2:06
Durak 1 / 5

Beş durak · 11 dakikalık anlatım

Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Yerin altında kimse geri dönemez, bu yüzden buradaki ücretsiz Paris Katakompları sesli rehberi, tek yönlü güzergâhı yönetimin broşüründeki sırayla izliyor. Yerin üstünde, Place Denfert-Rochereau'da, Ledoux'nun eski gümrük köşkünün önünde başlayın; ilk kayıt orada hiç bilet gerekmeden çalıyor. 131 basamak indikten sonra ikinci durak, sokakların altında güneye uzanan taş ocağı koridorlarında. Üçüncüsü kemikliğin oymalı kapısı, dördüncüsü onun ardındaki kemik duvarları, beşincisi ise sona yakın, Çile Kriptası'ndaki Fıçı; ardından 112 basamak sizi başladığınız yerden neredeyse 700 metre ötede, 21 bis Avenue René-Coty'ye çıkarıyor. Kayıtlar yaklaşık 11 dakika sürüyor, yönetim ise ziyaret için bir saat ayırmanızı öneriyor.

Aşağıdaki pratik bilgilerin tümü, Paris Musées'nin Paris Belediyesi için yürüttüğü catacombes.paris.fr sitesinden ve kurumun kendi broşürlerinden geliyor; tarih anlatısı bu sayfalara ve Wikipedia'ya dayanıyor. Katakomplar 8 Nisan 2026'da yeni bir sunum ve yeni bir güzergâhla yeniden açıldı; yerin altındaki bir pano ya da görevli başka bir şey söylerse onlara uyun ve bize de yazın.

Durak 1 / 5 · Place Denfert-Rochereau, Avenue du Colonel Henri Rol-Tanguy üzerinde, ziyaretçi girişindeki doğu köşkün önü; bilet gerekmez

Denfert-Rochereau'daki Cehennem Kapısı köşkleri

Mimar: Claude-Nicolas Ledoux (1736–1806); friz: Jean-Guillaume Moitte (1746–1810) · Tasarım 1785, 1787'de ayakta; 13 Nisan 1907'de tarihî anıt olarak tescil edildi · Taş, dört kat; 24 km uzunluğunda, 55 giriş noktalı gümrük surundaki iki eş dikdörtgen köşkten biri

Şunlara dikkat edin

  • Duvarın yükseklerindeki friz: antik giysili kadınlar, kentlerin armalarını taşıyan madalyonlar tutuyor. Yapının üzerindeki tek heykelli friz bu.
  • Zemin kattaki, sırayla yuvarlak ve kare tamburlardan örülü sütunlar. Bir vergi dairesini tapınağa giden yol gibi gösteriyorlar, amaç da buydu.
  • Caddenin karşısındaki ikizi. Bir köşk yalnızca bir yapıdır; eski yolun iki yanında karşılıklı duran ikisi birden kapıydı.
Konuşma metni (2:06)

Kemiklere dair tek söz etmeden önce, yanında durduğunuz yapıya bakın, çünkü burası bir vergi dairesiydi. Claude-Nicolas Ledoux onu 1785'te Paris'in çevresine yapılan bir sur için tasarladı; 24 kilometre uzunluğunda, 55 giriş noktalı bu sur, kente giren mallardan gümrük alınsın diye yapılmıştı. Bu yerin yönetimi o surdan eski monarşinin en iddialı mimari projesi diye söz ediyor, bence bu köşk de halkın ona neden öfkelendiğini gösteriyor.

Ledoux modelini antik Yunan'ın propylaia'larından, bir kutsal alanın önündeki anıtsal geçitlerden aldı. O hâlde zemin kata, sırayla yuvarlak ve kare tamburlardan örülü o sütunlara bakın. Sonra yukarıya, Jean-Guillaume Moitte'ın frizine: kentlerin armalarını taşıyan antik giysili kadınlar. Bütün bunlar, mallardan vergi toplamak için. Üstelik iki taneydiler: aynı yapı bu caddenin karşısında size bakıyor, Orléans yolu da ikisinin arasından geçiyordu.

Çizimlerden dört yıl sonra, on üç Temmuz 1789'da, bu kapı yağmalanıp yakıldı. Ocak 1790'a gelindiğinde onarılmış ve yeni bir ad almıştı: Eşitlik Kapısı. 1860'ta Paris banliyölerini yuttu, gümrük hattı dışarı taşındı ve Ledoux'nun suru yıkıldı. Geçitlerden yalnızca dördü ayakta kaldı.

Akılda kalan eski ad oldu ve onu kimse tam olarak açıklayamıyor. Barrière d'Enfer, adını rue d'Enfer'den, yani Cehennem Sokağı'ndan aldı. Bazı tarihçiler sokağın bu adı hak ettiğini düşünüyor, bazıları ise bunun alt yol anlamına gelen via inferior'dan ya da demirden yapılmış bir kapı, en fer sözünden bozma olduğunu. 1879'da meydana, Belfort'u Prusyalılara karşı savunan Albay Denfert-Rochereau'nun adı verildi; Bartholdi'nin Belfort Aslanı'nın üçte bir ölçekli bir kopyası meydanın kuzeyinde duruyor. Denfert'i yüksek sesle söyleyin, d'Enfer duyarsınız: belediye meclisinin bir kelime oyunu, kimse de onu geri almadı.

Şimdi karşıdaki batı köşküne bakın. Altında bir sivil savunma sığınağı var ve yirmi Ağustos 1944'te Albay Rol-Tanguy, Paris'teki ayaklanmayı yönetmek için komuta merkezini orada kurdu. Bu cadde, 50 metrelik boyunun tamamıyla, onun adını taşıyor.

Ayakkabılarınızın yirmi metre altında Paris'in sokakları taşta yineleniyor ve onlara inen merdiven bu vergi dairesinin içinde başlıyor.

Durak 2 / 5 · 131 basamak indikten sonra, yönetimin Paris'in kopyası dediği uzun koridorlarda, sokağın 20 metre altında

Taş ocağı galerileri ve kayaya oyulanlar

Taş ocağı işçileri; yönetim: Charles-Axel Guillaumot (1730–1807), Genel Taş Ocakları Müfettişliğinin ilk başkanı; oymalar: taşçı Décure (ö. 1782) · Taş ocakları en az on beşinci yüzyıldan beri kullanımda; 1777'den itibaren sağlamlaştırıldı; oymalar 1777–1782 · Lütesiyen kireçtaşı ve kuru taş duvar, sokağın 20 m altında

Şunlara dikkat edin

  • Duvara kazınmış bir işaret: bir sayı, bir G, bir yıl. Yönetimin verdiği örnek 65 G 1781. G, Guillaumot demek; sayı da onun şantiyelerini sayıyor.
  • Sokak adlı levhalar; birçoğu üstünüzdeki hiçbir haritada artık yok. Bu koridorlar sokakları izleyecek biçimde açıldı.
  • Kayadaki kabuklar. Yaklaşık 45 milyon yıllık, tropik bir denizden kalma fosil salyangozlar güzergâh boyunca karşınıza çıkıyor.
Konuşma metni (2:16)

O 131 basamak sizi yaklaşık 45 milyon yıl aşağı indirdi. Çevrenizdeki duvarlar tropik bir denizin dibinde çamur olarak başladı; bu kayaya, Paris'in Roma dönemindeki adı Lutetia'dan gelen Lütesiyen deniyor. Bu ocaklardaki bir kuyu, o katmanlar için uluslararası bir referans oldu. Yürürken taşa dikkat edin, çünkü güzergâhta fosil kabuklar var.

Bu boşluğun nedeni o kireçtaşı. Paris taşı, yirminci yüzyılın başına kadar kentin yapı malzemesini sağladı: kiliselere, Louvre Şatosu'na, kent surlarına. Orta Çağ'dan itibaren taşçılar onun peşinden yerin altına indi ve uzun süre, bir metreyi ancak aşan bir damarda yatarak ya da çömelerek çalıştı. Şimdi başınızın üstündeki boşluk sonradan, müfettişler ve ziyaretçiler için açıldı. İlerde atölye denen kısımdan geçeceksiniz; orada tavanı tutan sütunlar iki türlü: kayada bırakılmış Orta Çağ sütunları ve elle üst üste dizilmiş başkaları.

Kimse düzgün bir harita tutmadı. On sekizinci yüzyılda galeriler kentin altında yaklaşık 800 hektara yayılmıştı, terk edilmiş ve büyük ölçüde unutulmuştu; sonra zemin çökmeye başladı. 1774'te bir göçük 300 metrelik bir sokağı yuttu. Dört Nisan 1777'de On Altıncı Louis, Paris'in altında ne olduğunu bulup orayı ayakta tutacak bir kurum oluşturdu; başına da Charles-Axel Guillaumot adlı bir mimar geçti.

İçinden yürüdüğünüz şey onun yanıtı. Bu koridorlar yukarıdaki sokakları izliyor, levhalar da sokak adlarını veriyor; böylece bir müfettiş yüzeyde nerede olduğunu her zaman bilebiliyordu. Bütün bu ağa Paris'in kopyası dediler. İki yandaki duvarların ardında, taşçıların bıraktığı boşluk var.

Şimdi onun imzasını arayın. Guillaumot'nun adamları bir işi bitirdikleri her yerde taşa bir işaret kazıyordu: bir şantiye numarası, bir baş harf, bir yıl. Yönetimin verdiği örnek 65 G 1781: altmış beşinci iş, Guillaumot, 1781.

Bir taşçı ise bir işaretten fazlasını bıraktı. Bu sağlamlaştırma işlerinde çalışan Yedi Yıl Savaşları gazisi Décure, boş zamanlarında Balear Adaları'ndaki Port-Mahon kalelerini kayaya oydu. 1782'de üst seviyeye çıkan bir yol açarken neden olduğu göçükte öldü. Oymaları, ocağın bireysel güzergâhtaki ziyaretçilerin pek uğramayacağı bir bölümünde.

Guillaumot 1807'de öldü ve Sainte-Catherine Mezarlığı'na gömüldü. O mezarlık da sonradan boşaltıldı ve içindekiler buraya getirildi. Yani baş harfi bu duvarda olan adam, herkes için hazırladığı yerde son buldu.

Durak 3 / 5 · Kemikliğin girişi, taş ocağı koridorlarının sonunda

Kapı: “Dur, burası ölümün imparatorluğu”

Düzenleme: Louis-Étienne Héricart de Thury (1776–1854), Taş Ocakları Başmüfettişi · Kemiklik düzenlemesi 1809'dan itibaren; alan 7 Nisan 1786'da kutsandı · Siyah üzerine beyaz figürlü kâgir sütunlar, oymalı taş lento; kemiklik ilerde yaklaşık 780 m boyunca dolambaçlı koridorlarla sürüyor

Şunlara dikkat edin

  • Lento: “Arrête ! C'est ici l'empire de la mort”. Bu dize, Jacques Delille'in Aeneis'in Fransızca çevirisinden; kayıkçının yaşayanlara seslenişi.
  • Siyah sütunlardaki beyaz figürler. Héricart de Thury onları Antik Çağ'dan aldı ki bir taş ocağı bir anıt gibi okunsun.
  • Tavandaki siyah çizgi. Ziyaretçilerin izleyeceği bir iplik gibi çektirmişti onu.
Konuşma metni (2:09)

Burada bir an durun, çünkü kapı size bunu söylüyor. Üzerinde beyaz figürler olan iki siyah sütun, bir taş lento ve üzerine oyulmuş şu söz: Arrête ! C'est ici l'empire de la mort. Dur, burası ölümün imparatorluğu.

Bu şiir, üstelik ödünç alınmış bir dize. Jacques Delille'in Aeneis'in Fransızca çevirisinden, altıncı kitaptan geliyor; orada kayıkçı Kharon, ölüler ırmağının kıyısında yaşayan bir adamın yolunu kesiyor. Birisi bunu bilerek seçti ve ne kadar teatral olduğunu fark etmenizi isterim, çünkü bu yer bir sahne olarak başlamadı.

Alan yedi Nisan 1786'da Paris Belediye Kemikliği olarak takdis edilip kutsandı. Katakomp adı da bir ödünçtü: halkı büyüleyen Roma katakomplarından alınmıştı. Buradakilerin neredeyse tamamı buraya kemik olarak geldi, kuyulardan aşağı boşaltıldı ve dağınık yığınlar hâlinde yattı.

Bunu değiştiren kişi, buranın yönetimini 1809 dolaylarında üstlenen Taş Ocakları Başmüfettişi Louis-Étienne Héricart de Thury oldu. Gösteri içgüdüsü olan bir mühendisti. Buraya levhalar ve özdeyişler, Antik Çağ'ı anımsatan siyah beyaz sütunlar ve Orta Çağ kemikliklerinin eski geleneğine göre dizilmiş kemikler kazandırdı. Yönetimin onun amacına dair kendi özetini geçmek zor: saygı, tefekkür ve korku, bu sırayla.

Tavana bakın, belki yaptığı diğer şeyi de bulursunuz. Tavan boyunca siyah bir çizgi çektirdi; ziyaretçiler eski galerilerde yollarını kaybetmesin diye izleyecekleri bir iplik. Bir seyirci kitlesini düşünerek plan yapıyordu ve kitlesini de buldu. 1809'dan itibaren insanlar randevuyla gelebiliyordu; güzergâhın sonundaki izlenim defteri hızla doldu. Geleceğin Onuncu Charles'ı 1787'de saray hanımlarıyla birlikte buraya inmişti bile. Avusturya İmparatoru 1814'te geldi. Üçüncü Napolyon 1860'ta oğlunu getirdi.

Herkes bundan hoşnut değildi. 1830'larda, ziyaretçilerin verdiği zarar ve Kilise'nin insan kalıntılarının sergilenmesine itirazı yüzünden ziyaretler durduruldu; ancak 1850'de yılda dört ziyarete yeniden izin verildi. Kilise'nin itirazını bu kapıdan içeri yanınızda taşımaya değer. Öbür taraftaki şey sahnelendi ama hiçbir zaman dekor olmadı. Bunlar milyonlarca Parislinin kırılgan kalıntıları ve her biri bir zamanlar birinin komşusuydu.

Durak 4 / 5 · Kemikliğin içinde, kemik koridorları ve taş levhaları boyunca

Kemik duvarları ve mezarlık levhaları

Taş ocağı işçileri; yönetim: Louis-Étienne Héricart de Thury (1776–1854) · Kemikler 1785 ile 1787 arasında taşındı; duvarlar 1809'dan itibaren düzenlendi · Ortalama 1,5 m yüksekliğe dizilmiş uyluk kemikleri, kaval kemikleri ve kafatasları, taş levhalarla; kemiklik 10.933 metrekare alan kaplıyor

Şunlara dikkat edin

  • Bir mezarlık adı ve tarih taşıyan levha. Masumlar Mezarlığı'na ait olanlar “Ossements du cimetière des Innocents” diye başlıyor ve ilk arabalardan yirmi yıl sonrasına ait, 2 Temmuz 1809 gibi tarihler taşıyabiliyor.
  • Duvardaki desen: kemik uçlarından sıralar, belli aralıklarla bir kafatası şeridiyle kesiliyor. Bu yalnızca bir cephe, kalanı arkasına yığılmış.
  • Şiirler ve özdeyişler taşıyan diğer levhalar. Héricart de Thury onları, yavaşlayıp ölümü düşünesiniz diye oraya koydurdu.
Konuşma metni (2:20)

Şimdi iki yanınızda, yerden yaklaşık göğüs hizanıza kadar duvar insanlardan örülü. Lütfen dokunmayın. Bakılacak yer, üzerinde yazı olan taşlar, çünkü her biri bunun Paris'in hangi parçası olduğunu söylüyor. Masumlar Mezarlığı'nın adını taşıyan bir levha bulun.

Les Halles yakınındaki Saints-Innocents, kentin en büyük mezarlığıydı ve yaklaşık on yüzyıl kullanıldı. İki milyondan fazla Parisli oraya gömüldü ve on sekizinci yüzyılın sonunda zemin sokağın iki metreden fazla üzerine çıkmıştı. 1780 baharında, rue de la Lingerie'deki bir mahzen duvarı, yanındaki toplu mezarın ağırlığına dayanamayıp yıkıldı. Mezarlık aynı yıl kapatıldı.

Taşıma 1785'te başladı ve 1787'ye kadar sürdü. Kısmen Parislilerin ve Kilise'nin düşmanca tepkilerinden kaçınmak için geceleri yapılıyordu: siyah örtülü, kapalı cenaze arabaları, önde koro ve meşaleler, arkada ölüler ayini ilahilerini söyleyen rahipler. Bu ağırbaşlı yolculuğun sonunda kemikler iki ocak kuyusundan aşağı bırakıldı, aşağıdaki işçiler de onları galerilere yaydı. 1814'e kadar başka kiliselerin mezarlıkları da geldi, 1859 ve 1860'ta da Haussmann yeni sokakları eski kilise mezarlıklarının içinden geçirirken daha fazlası.

Yani gördüğünüz şey ikinci düzenleme. Yaklaşık 1809'dan itibaren Héricart de Thury'nin adamları, uyluk ve kaval kemiklerinden ve kafatası şeritlerinden bu cepheleri ördü, çoğu yalnızca parça olan kalanını da arkalarına yığdı. Bu duvarlara hagues dediler; taşçıların kendi taş duvarları için kullandıkları sözcük. Bu, ölülere uygulanmış birinin çalışma yöntemi ve pratik olduğu için beni daha çok etkiliyor.

Burada kim var? Herkes, zorluk da bu. Danton, Robespierre ve Lavoisier, Errancis Mezarlığı ile geldi. Yönetim yazar olarak Rabelais, La Fontaine ve Charles Perrault'nun da adını veriyor. Daha derindeki levhalar, 1789'daki Réveillon ayaklanmasının ve 1792'deki Tuileries'nin ölülerini anıyor. Hiçbirinin kimliği, diğerlerinin arasında bugüne dek saptanmış değil.

Bu yer deneycileri de çekti. 1813'te Héricart de Thury, kemiklikteki bir kaynak olan Samiriyeli Çeşmesi'nin havuzuna dört japon balığı koydu; yaşadılar, kör oldular ve hiç üremediler. 1862'de Nadar, elektrik ışığıyla ilk yeraltı fotoğraflarını çekerek burada aylar geçirdi; pozlama çok uzun sürdüğü için işçi yerine mankenler kullandı.

Ama levhada kalın. Bir mezarlık ve bir tarih. Bu duvardaki insanların çoğu için kayıt bundan ibaret.

Durak 5 / 5 · Çile Kriptası, kemikliğin sonuna yakın; ilerdeki merdiven 21 bis Avenue René-Coty'ye çıkıyor

Çile Kriptası'ndaki Fıçı ve yukarı çıkış

Taş Ocakları Müfettişliği işçileri; kemiklik düzenlemesi: Louis-Étienne Héricart de Thury (1776–1854) · Kemiklik düzenlemesi 1809'dan itibaren; çıkış merdiveni 2017'de ziyaretçilere açıldı · Fıçı biçiminde, kâgir bir destek sütununu saran kafatasları ve kaval kemikleri; çıkış 112 basamak

Şunlara dikkat edin

  • Fıçının çevresindeki kafatası şeritleri; gerçek bir fıçıda çemberlerin geleceği yerlere konmuş.
  • Biçimin şişkinliği. İçinde, taş ocağının tavanını tutan sade bir destek sütunu var; kemikler yalnızca kaplama.
  • Odanın duvarları, her yanı kemikle kaplı. Bu yüzden kaval kemikleri rotondası adıyla da anılıyor.
Konuşma metni (2:02)

Geçit genişlediğinde burayı tanıyacaksınız: kemiklerle kaplı dairesel bir oda ve ortasında tuhaf biçimde kocaman bir fıçıya benzeyen bir şey. Adı Fıçı, odanın ise iki adı var: Çile Kriptası ve kaval kemikleri rotondası.

Çevresinde dolaşın. İçinde bir destek sütunundan başka bir şey yok; bu taş ocağının tavanının düşmesini önleyen payandalardan biri daha. Biri bu zorunlu mühendislik parçasına bakmış ve onu kafataslarıyla, kaval kemikleriyle kaplamış; çemberlerin geleceği yerlere de kafatası şeritleri koymuş. Kemikliğin daha görkemli anıtlarından birkaçı aynı numara, adını şair Gilbert'ten alan ve aslında bir sağlamlaştırma yapısı olan mezar da dahil. Gilbert'in kendisi, mezarlığı boşaltıldığında buraya isimsiz olarak geldi. Adı bir anıtın üzerinde, kemikleri ise kitlenin içinde başka bir yerde.

Kemikliğin tarihindeki en tuhaf gece bu odada yaşandı. İki Nisan 1897'de, Paris sosyetesinden yaklaşık yüz konuk, gizemli bir Katakomp konseri daveti aldı; davetiyede saat on birde gelmeleri ve arabalarını adresin önünde durdurmamaları isteniyordu. Gece yarısı, Opéra'nın müzisyenleri arasından seçilen kırk beş kişilik bir orkestra bu odada çalmaya başladı: Chopin'in Cenaze Marşı, Saint-Saëns'ın Danse macabre'ı, Beethoven'ın Eroica'sındaki cenaze marşı. Sabahın ikisine kadar sürdü ve kısa süre sonra gazetelere yansıdı. Ardından kimse bir daha konser düzenleyemesin diye sütunların arasına kemikler dizildi.

Bütün bunların ne kadar azının görülebildiğini de unutmayın. Ziyaretler 1972'ye kadar mum ışığında yapıldı, elektrik ışığı ancak 1983'te geldi. Tarihinin büyük bölümünde bu oda, bir alevin ulaşabildiği kadardı.

Artık sona yakınsınız. Çıkış, 2017'de açılan 112 basamaklı bir merdiven. Bir Fransız kaynağına göre, eski bir taş çıkarma kuyusunun içine yapılmış; boşaltılan mezarlıkların kemiklerinin arabalardan aşağı bırakıldığı kuyulardan biri.

Eğer öyleyse, onların girdiği yoldan çıkıyorsunuz. Ledoux'nun vergi dairesinden neredeyse 700 metre ötede, 21 bis Avenue René-Coty'ye çıkıyorsunuz ve sokak, altında bunların hiçbiri yokmuş gibi devam ediyor.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Paris Katakompları'nda gördüğünüz her şeye çevirin.

On sekizinci yüzyıl yazımıyla bir levha, adını hiç duymadığınız bir şaire atfedilen bir dize, iki yüzyıl önce haritadan silinmiş bir sokak adı: bu yeraltı yürüyüşü bunlarla dolu, bu kayıtlar ise yalnızca beş yerde duruyor. Birinin fotoğrafını çekin, Chiaro size sözcüklerin ne anlama geldiğini, onları kimin kazdırdığını ve o kemiklerin eski Paris'in hangi parçasından geldiğini anlatsın. Yönetimin istediği gibi flaş yok, hiçbir şeye dokunmak da gerekmiyor.

Bu levha hangi mezarlıktan?Duvardaki bu dizeyi kim yazdı?Şu anda hangi sokağın altındayım?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Giriş: 1 Avenue du Colonel Henri Rol-Tanguy (Place Denfert-Rochereau), 75014 Paris. Çıkış: 21 bis Avenue René-Coty, 75014 Paris, neredeyse 700 metre ötede. Güzergâh tek yönlü, yani indiğiniz yerden çıkmıyorsunuz.

Metro 4 ve 6 hatları ile RER B için Denfert-Rochereau. 38 ve 68 numaralı otobüsler de bu durağa uğruyor. Çıkıştan Avenue René-Coty boyunca kuzeye yürüyerek aynı istasyona dönebilirsiniz.

02

Bilet ve giriş

  • Saatli biletinizi internetten alın, çünkü yerinde ücretli bilet satılmıyor; biletler ziyaret tarihinden yedi gün önce satışa çıkıyor. Tam bilet 31 avro, indirimli 25, 8-17 yaş 15 avro, 8 yaş altı ücretsiz. Ücretsiz giriş biletleri için rezervasyon yapılamıyor; hak sahipliğini gösteren belgeyle aynı gün gişeden veriliyor. Kimin hangi bilete hakkı olduğu resmî fiyat sayfasında yazıyor.
  • Salıdan pazara kapılar 09.45'te açılıyor, 20.30'da kapanıyor; son giriş 19.30'da. Pazartesi günleri ve 1 Ocak, 1 Mayıs ile Noel günü kapalı; 14 Temmuz, 15 Ağustos, 1 Kasım ve 11 Kasım normal açık günler. Yeraltındaki ziyaretçi sayısı 200 ile sınırlı, bu yüzden girişler durabilir.
  • İnerken 131, çıkarken 112 basamak var; zemin engebeli ve kaygan, hava yaklaşık 14°C ve çok nemli olabiliyor. Alan, tekerlekli sandalye kullananlar ve basamaksız erişime ihtiyaç duyanlar için erişilebilir değil; klostrofobisi, hareket engeli, kalp veya solunum rahatsızlığı olanlara önerilmiyor. 14 yaş altındakilerin yanında bir yetişkin bulunmalı.
  • Çantanız en fazla 40'a 30'a 20 santimetre olabilir. Bavul, motosiklet kaskı ve bebek arabası kabul edilmiyor, vestiyer de yok, çünkü başka bir adresten çıkıyorsunuz. Özel kullanım için flaşsız ve tripodsuz fotoğraf serbest. Kemiklere dokunmak yasak.
  • 31 Ocak 2027'ye kadar giriş köşkünde, Nadar'ın yeraltı fotoğraflarının reprodüksiyonlarından oluşan bir sergi var; giriş ücretine dahil.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Yönetimin kendi sesli rehberi tam, indirimli ve çocuk biletlerine dahil, yani bu biletlerle kimse ek ücret ödemiyor. Héricart de Thury'nin ağzından anlatılıyor, yaklaşık bir saat sürüyor, siz ilerledikçe kendiliğinden başlıyor; Fransızca, İngilizce, İspanyolca ve Almanca dillerinde, ayrıca sesli betimlemeli Fransızca sürümüyle sunuluyor. Ücretsiz giriş biletlerine dahil değil; gişede 5 avro. Rehberli turlar şu anda yapılmıyor. Bu sayfa farklı bir şey: aşağı inmeden önce ya da dışarıdaki caddede, herhangi bir tarayıcıda okuyun veya dinleyin.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Paris Katakompları sesli rehberi var mı?

Tam burada çalıyor: tarayıcınızda beş kayıt, ücretsiz, metinleri de altlarında. Yönetimin kendi rehberi bilet sahiplerine ayrıca satılmıyor, çünkü ücretli bilete dahil. Bu beş yerin dışında, fotoğrafını çektiğiniz her levhayı Chiaro uygulaması anlatır.

Paris Katakompları sesli rehberini biletsiz dinleyebilir miyim?

Evet, açılış durağı da bunun için: Place Denfert-Rochereau'daki kamuya açık caddede duran dış köşkü anlatıyor. Diğer dördü yeraltı güzergâhındaki yerleri anlatıyor; oralarda ancak biletle durabilirsiniz, ama evde ya da girmeden önce dinlemekte özgürsünüz.

Resmî Paris Katakompları sesli rehberi ne kadar?

Tam, indirimli ve çocuk biletlerine dahil. Ücretsiz giriş bileti olan ziyaretçiler aynı gün gişeden satın alabilir, yönetim de sesli rehber fiyatını 5 avro olarak veriyor. Yaklaşık bir saat sürüyor; Fransızca, İngilizce, İspanyolca veya Almanca.

Paris Katakompları yürüyüşü nerede bitiyor?

Girişten neredeyse 700 metre ötede, 21 bis Avenue René-Coty'de. 1,5 km'lik güzergâh tek yönlü, yani ilk merdivene dönüş yok, aynı nedenle vestiyer de yok. Yanınızda az şey taşıyın ve Denfert-Rochereau'ya kısa bir dönüş yürüyüşü hesaba katın.

Katakomplar hangi gün kapalı?

Pazartesi günleri, ayrıca 1 Ocak, 1 Mayıs ve Noel günü. Yönetimin saydığı diğer resmî tatiller, 14 Temmuz, 15 Ağustos, 1 Kasım ve 11 Kasım, açık günler. Son giriş 19.30, kapanış 20.30.

Yeraltındaki yürüyüş ne kadar sürer?

Bir saat ayırın. Resmî sesli rehber de aşağı yukarı o kadar sürüyor. 131 basamak iniş ve 112 basamak çıkış güzergâhın parçası, yani bu bir saatin içinde.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Paris Katakompları yönetimiyle bağlantılı değildir.