Μουσείο Καρναβαλέ · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Καρναβαλέ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Το μουσείο της ιστορίας του Παρισιού σε πέντε ηχογραφήσεις, που παίζουν κατευθείαν από αυτή τη σελίδα. Για τα υπόλοιπα από τα 3.800 εκθέματα, από τις ζωγραφιστές ταμπέλες καταστημάτων ως το ορειχάλκινο κρεβάτι του Προυστ, στρέψτε πάνω τους το Chiaro.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Καρναβαλέ.
Η Βαστίλη τις πρώτες μέρες της κατεδάφισής της
Μουσείο Καρναβαλέ, Παρίσι
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Μουσείο Καρναβαλέ έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 11 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Το Καρναβαλέ αφηγείται την ιστορία του Παρισιού με χρονολογική σειρά, και αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Καρναβαλέ ακολουθεί αυτή τη χρονογραμμή σε δύο από τους ορόφους του. Στο επίπεδο 2 ξεκινά στις αίθουσες της Επανάστασης, με τη Βαστίλη που γκρεμίζεται στον πίνακα του Ουμπέρ Ρομπέρ, περνά στη Ζιλιέτ Ρεκαμιέ του Ζεράρ, εκεί όπου αρχίζουν οι αίθουσες του Ναπολέοντα, και σταματά στον Λιστ του Λεμάν, ανάμεσα στους ρομαντικούς. Ύστερα κατεβαίνει στο επίπεδο 1 για τα τέλη του 19ου και τον 20ό αιώνα: την αίθουσα χορού σε ασημί και σέπια που ζωγράφισε ο Σερτ για την οικογένεια Βεντέλ και, για το τέλος, το κοσμηματοπωλείο του Φουκέ που σχεδίασε ο Μούχα. Οι πέντε ηχογραφήσεις διαρκούν μαζί περίπου έντεκα λεπτά· υπολογίστε γύρω στη μία ώρα για το περπάτημα και την παρατήρηση.
Το Καρναβαλέ δεν αριθμεί τις αίθουσές του, γι’ αυτό κάθε έργο εδώ εντοπίζεται με το επίπεδο και με το όνομα της ενότητας που χρησιμοποιεί το ίδιο το μουσείο. Τα στοιχεία για κάθε έργο προέρχονται από τις σελίδες του ίδιου του μουσείου ή από τις Paris Musées Collections, τον κατάλογο των μουσείων της πόλης του Παρισιού, και από μία πηγή ανεξάρτητη από αυτά. Αν κάποιο έργο έχει μετακινηθεί, ακολουθήστε τη λεζάντα του μουσείου και γράψτε μας, για να ενημερωθεί η σελίδα.
Στάση 1 από 5 · Επίπεδο 2, Γαλλική Επανάσταση, ενότητα «Η άλωση της Βαστίλης»
Η Βαστίλη τις πρώτες μέρες της κατεδάφισής της
Ουμπέρ Ρομπέρ · 1789 · Λάδι σε μουσαμά, 77 × 114 εκ.
Προσέξτε
- Η πέτρα στην κάτω δεξιά γωνία, με χαραγμένη την ημερομηνία 20 Ιουλίου 1789 και την υπογραφή H. Robert pinxit. Έξι μέρες μετά την άλωση.
- Ο τεράστιος όγκος των πύργων. Ο Ρομπέρ μεγάλωσε επίτηδες το φρούριο, για να ζωγραφίσει το ιδανικό ερείπιο αντί για το πραγματικό.
- Η προθήκη απέναντι από τον πίνακα, με κλειδιά της Βαστίλης, χειροπέδες και κομμάτια από τα τείχη, και η θερμάστρα σε σχήμα φρουρίου στη μέση της αίθουσας.
Κείμενο (2:21)
Κάντε λίγα βήματα πίσω από αυτόν τον πίνακα και το φρούριο τον γεμίζει ολόκληρο: ένα τείχος από πέτρινους πύργους, με μικροσκοπικές φιγούρες να συνωστίζονται στη βάση τους και πάνω στις επάλξεις. Ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλο. Ο Ουμπέρ Ρομπέρ το μεγάλωσε επίτηδες. Το Παρίσι τον ήξερε ως «Ρομπέρ ντε ρουίν», δηλαδή τον Ρομπέρ των ερειπίων, ένα παρατσούκλι που έφερε μαζί του από τη Ρώμη, όπου πέρασε έντεκα χρόνια στον κύκλο του Πιρανέζι. Το καλοκαίρι του 1789, το μεγαλύτερο ερείπιο της καριέρας του γεννιόταν μπροστά στα μάτια του.
Για τους Παριζιάνους, η Βαστίλη σήμαινε ένα πράγμα. Μέχρι το 1785, μια σφραγισμένη επιστολή του βασιλιά, η λεγόμενη «λετρ ντε κασέ», μπορούσε να κλείσει στη φυλακή χωρίς δίκη οποιονδήποτε δυσαρεστούσε τη βασιλική εξουσία, και εδώ κατέληγαν. Στις δεκατέσσερις Ιουλίου του 1789 το πλήθος κατέλαβε το φρούριο. Την αμέσως επόμενη μέρα διατάχθηκε η κατεδάφισή του, και η σύμβαση δόθηκε σε έναν εργολάβο με το όνομα Πιερ-Φρανσουά Παλουά.
Βρείτε τώρα τη μεγάλη πέτρα στην κάτω δεξιά γωνία. Ο Ρομπέρ χάραξε πάνω της τη δική του λεζάντα: κατεδάφιση της Βαστίλης, είκοσι Ιουλίου 1789, τη ζωγράφισε ο Ουμπέρ Ρομπέρ. Έξι μέρες μετά την άλωση. Δεν σας δείχνει τη μάχη. Σας δείχνει το επόμενο πρωί: εργάτες ήδη πάνω στα τείχη, καπνό που απλώνεται στον ουρανό, και τους πύργους φωτισμένους σαν μνημείο που ξέρει ότι ο χρόνος του τελείωσε. Το μουσείο το ονομάζει ιδανικό ερείπιο: ιστορία που γίνεται στοχασμός όσο οι πέτρες είναι ακόμη ζεστές.
Ο πίνακας πήγε κατευθείαν στο Σαλόν του 1789, με αριθμό 36 στον κατάλογο. Μια ετικέτα στο πίσω μέρος καταγράφει ότι κάποτε ανήκε στον Λαφαγιέτ και αργότερα στην κυρία ντε Ρεμιζά. Η Εταιρεία των Φίλων του Καρναβαλέ τον δώρισε στο μουσείο το 1929.
Γυρίστε τώρα. Η προθήκη απέναντι από τον πίνακα κρατά ό,τι απέμεινε από το πραγματικό κτίριο: τα κλειδιά του, χειροπέδες, κομμάτια πέτρας. Ο Παλουά δεν γκρέμισε απλώς τη Βαστίλη· έκανε τις πέτρες της αναμνηστικά. Στη μέση της αίθουσας στέκεται μια θερμάστρα σε σχήμα φρουρίου, φτιαγμένη από το εργαστήριο Ολιβιέ και τοποθετημένη αργότερα για την Εθνική Συνέλευση στο ανάκτορο του Κεραμεικού. Λίγα χρόνια μετά την άλωση, η Βαστίλη είχε γίνει έπιπλο.
Ο Ρομπέρ δεν έμεινε θεατής. Συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1793 και πέρασε δέκα μήνες στις φυλακές Σεντ-Πελαζί και Σεν-Λαζάρ, όπου ζωγράφισε τουλάχιστον πενήντα τρεις πίνακες. Αφέθηκε ελεύθερος μία εβδομάδα μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, και τότε η φυλακή αυτού του πίνακα είχε εξαφανιστεί εδώ και χρόνια.
Στάση 2 από 5 · Επίπεδο 2, ενότητα «Ναπολέων Α΄» (1804–1815), στην αρχή των αιθουσών της
Πορτρέτο της Ζιλιέτ Ρεκαμιέ
Φρανσουά Ζεράρ · 1802–1805 · Λάδι σε μουσαμά, 225 × 148 εκ.
Προσέξτε
- Τα γυμνά πόδια σε ένα μικρό σκαμπό, και το λεπτό λευκό φόρεμα σε ελληνικό ύφος, με το οποίο ήθελε να ζωγραφιστεί κάθε κυρία της καλής κοινωνίας.
- Το σάλι, το μόνο ζωηρό χρώμα του πίνακα, που γλιστρά από την καρέκλα.
- Οι κίονες, η κρεμασμένη κουρτίνα και η αρχαιοπρεπής καρέκλα: ένα αρχαίο λουτρό, απομεινάρι της πρώτης ιδέας του Ζεράρ να τη ζωγραφίσει καθώς βγαίνει από το νερό.
- Το σετ εκστρατείας του Ναπολέοντα στη μεγάλη κεντρική προθήκη της ίδιας ενότητας.
Κείμενο (2:34)
Αυτό το τμήμα του μουσείου ανοίγει με εκείνη, και δύσκολα θα φανταζόταν κανείς καλύτερη οικοδέσποινα στην πόρτα. Η Ζιλιέτ Ρεκαμιέ, το γένος Μπερνάρ, γεννημένη το 1777, ήταν παντρεμένη με έναν πλούσιο τραπεζίτη, τον Ζακ-Ροζ Ρεκαμιέ. Από το μέγαρό τους στην οδό Μον-Μπλαν, στη νέα συνοικία Σοσέ-ντ’Αντέν, διηύθυνε ένα σαλόνι όπου συναντιούνταν οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι της πρωτεύουσας. Το μουσείο την αποκαλεί επίκεντρο της κοσμικής ζωής στις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα.
Διαχειριζόταν την εικόνα της με μεγάλη φροντίδα. Πόζαρε για τον Νταβίντ, για τον Ζεράρ, για τον Σινιάρ και για τον γλύπτη Κανόβα. Η ιστορία αυτού του πίνακα αρχίζει με τον Νταβίντ. Τον Μάιο του 1800 εκείνος άρχισε ένα πορτρέτο της, ξαπλωμένης σε έναν καναπέ, και όταν έμαθε ότι είχε πάει και στον πρώην μαθητή του, τον Φρανσουά Ζεράρ, ίσως απλώς σταμάτησε. Η ημιτελής εκδοχή του Νταβίντ πέρασε στο Λούβρο το 1826. Αυτό εδώ είναι το πορτρέτο που ήθελε εκείνη.
Η πρώτη ιδέα του Ζεράρ ήταν πιο τολμηρή. Σχεδίαζε να τη ζωγραφίσει όρθια και γυμνή, να βγαίνει από το λουτρό, και το μουσείο αυτό έχει ακόμη δύο προσχέδια εκείνης της εκδοχής. Τελικά την κάθισε. Δείτε τι απέμεινε από το λουτρό: τους κίονες, την κουρτίνα που κρέμεται πίσω της, την αρχαιοπρεπή καρέκλα που ο κατάλογος ονομάζει ετρουσκική. Δείτε τα πόδια της, γυμνά, πάνω σε ένα μικρό σκαμπό. Και δείτε το φόρεμα, λευκό και λεπτό, ραμμένο στο ελληνικό ύφος με το οποίο κάθε κομψή γυναίκα του Παρισιού πάλευε να ζωγραφιστεί. Και ύστερα το σάλι, το μόνο έντονο χρώμα εδώ, που χύνεται από το κάθισμα.
Ενθουσιάστηκε. Έβαλε να αναπαραχθεί το πορτρέτο σε χαρακτικό, και τα γράμματά της προς τον Ζεράρ δείχνουν πόσο την απασχολούσε κάθε λεπτομέρεια του προσχεδίου. Το σαλόνι της ήταν γεμάτο ανθρώπους που αντιπαθούσαν τον Ναπολέοντα, και εκείνος τελικά την εξόρισε από το Παρίσι. Το 1822 χάρισε τον πίνακα στον πρίγκιπα Αύγουστο της Πρωσίας, έναν άντρα που κάποτε της είχε κάνει πρόταση γάμου και είχε απορριφθεί.
Η μετέπειτα ζωή του πίνακα είναι μια μικρή περιήγηση στην πόλη. Αγοράστηκε σε δημόσια δημοπρασία το 1860, ανήκε στο Καρναβαλέ ήδη το 1880, κρεμόταν στο γραφείο του νομάρχη στο Δημαρχείο από το 1882, μπήκε σε αποθήκη στο Οτέιγ το 1896, μεταφέρθηκε στο Πτι Πάλε το 1911 και επέστρεψε εδώ το 1934.
Ένα είδος καναπέ, όπου της άρεσε να ξαπλώνει, λέγεται ακόμη και σήμερα ρεκαμιέ. Και στη μεγάλη προθήκη στο κέντρο αυτής της ενότητας βρίσκεται το σετ εκστρατείας του ίδιου του Ναπολέοντα, λίγα βήματα από τη γυναίκα που έδιωξε.
Στάση 3 από 5 · Επίπεδο 2, ενότητα «Παρίσι, πρωτεύουσα του ρομαντισμού»
Πορτρέτο του Φραντς Λιστ
Ανρί Λεμάν · 1839 · Λάδι σε μουσαμά, 113 × 86 εκ.
Προσέξτε
- Τα λατινικά κάτω αριστερά: AMICVS AMICO, από φίλο σε φίλο, με το πλεγμένο μονόγραμμα HL του Λεμάν, τη Ρώμη και το 1839 με λατινικούς αριθμούς.
- Ό,τι λείπει. Κανένα πιάνο, καμία παρτιτούρα, κανένα κοινό: σταυρωμένα χέρια, ένα μαύρο σακάκι, ένα δαχτυλίδι, ένας γκρίζος τοίχος.
- Το πορτρέτο της Μαρί ντ’ Αγκού κοντά, στην ίδια ενότητα. Ο Λεμάν ζωγράφισε και τη σύντροφο του Λιστ.
Κείμενο (2:11)
Κανένα πιάνο. Αυτό προσέχει κανείς πρώτα σε αυτό το πορτρέτο του ανθρώπου που το μουσείο αποκαλεί λιοντάρι του πιάνου. Ούτε πλήκτρα, ούτε παρτιτούρα, ούτε αίθουσα συναυλιών. Μόνο ένας νεαρός άντρας με μαύρο σακάκι, με τα χέρια σταυρωμένα και ένα δαχτυλίδι στο δάχτυλο, μπροστά σε έναν γυμνό γκρίζο τοίχο, που σας κοιτάζει κατάματα.
Ο Φραντς Λιστ γεννήθηκε το 1811, άρα εδώ είναι είκοσι επτά ή είκοσι οκτώ χρονών. Ο ζωγράφος, ο Ανρί Λεμάν, ήταν ακόμη νεότερος. Γεννημένος στο Κίελο, είχε έρθει στο Παρίσι στα δεκαεπτά του για να μαθητεύσει κοντά στον Ενγκρ και έγινε ένας από τους πιο ικανούς μαθητές του. Το 1838 ο Λεμάν πήγε στη Ρώμη, όπου ο Ενγκρ διηύθυνε τότε τη Γαλλική Ακαδημία, και εκεί έγινε φίλος με τον Λιστ και με τη σύντροφο του Λιστ, τη συγγραφέα Μαρί ντ’ Αγκού. Ζωγράφισε και τους δύο.
Ο Λιστ πόζαρε γι’ αυτό το πορτρέτο στη Βίλα Μασιμιλιάνα στη Λούκα, και ο Λεμάν το ολοκλήρωσε στη Ρώμη. Κοιτάξτε την κάτω αριστερή γωνία και θα δείτε πώς το υπέγραψε. AMICVS AMICO, στα λατινικά: από φίλο σε φίλο. Μετά τα αρχικά του, πλεγμένα μεταξύ τους. Ύστερα η Ρώμη, και η χρονιά με λατινικούς αριθμούς, 1839. Διαβάζεται σαν αφιέρωση, και το πορτρέτο μοιάζει με αφιέρωση: καμία κολακεία, κανένα σκηνικό αντικείμενο, μόνο τα μακριά μαλλιά, το χλωμό πρόσωπο, το σταθερό βλέμμα.
Στην καθαρή, λιτή γραμμή βλέπετε το μάθημα του Ενγκρ. Η διάθεση όμως είναι καθαρός ρομαντισμός, και γι’ αυτό ο πίνακας κρέμεται σε αυτό το τμήμα της διαδρομής. Μετά την επανάσταση του 1830, το Παρίσι έγινε χωνευτήρι συγγραφέων, μουσικών και καλλιτεχνών, και αυτή η ενότητα συγκεντρώνει τα πρόσωπά τους: τον Βίκτωρα Ουγκώ, τον μυθιστοριογράφο Εζέν Σι, τον Λιστ και τη Μαρί ντ’ Αγκού, που τη ζωγράφισε επίσης ο Λεμάν. Βρείτε το πορτρέτο της και θα έχετε ξανά το ζευγάρι στην ίδια αίθουσα. Στις προθήκες υπάρχουν το γραφείο του Εζέν Σι και αγαλματίδια του γλύπτη Νταντάν.
Ο πίνακας εκτέθηκε στο Σαλόν του 1840, στο Λούβρο. Ήταν λίγο πριν ξεσπάσει η λιστομανία και οι συναυλίες του αρχίσουν να μαζεύουν φανατισμένα πλήθη σε όλη την Ευρώπη. Ήρθε στο Καρναβαλέ το 1942, δωρεά κάποιας κυρίας Ολιβιέ.
Ρίξτε μια τελευταία ματιά στα χέρια. Σε λίγα χρόνια τα πλήθη θα σπρώχνονταν για να τα δουν να παίζουν, κι εδώ ο ζωγράφος τα έχει κρύψει, σταυρωμένα πάνω στο μαύρο σακάκι, εντελώς ακίνητα.
Στάση 4 από 5 · Επίπεδο 1, έξω από τη χρονολογική διαδρομή
Η αίθουσα χορού των Βεντέλ
Χοσέ Μαρία Σερτ · 1925 · Διάφανα βερνίκια πάνω σε φύλλο μετάλλου, σε πάνελ κόντρα πλακέ· μια ολόκληρη ζωγραφισμένη αίθουσα
Προσέξτε
- Η βασίλισσα του Σαβά, ψηλά πάνω σε έναν λευκό ελέφαντα, οδηγεί την αυλή της στη συνάντηση με τον βασιλιά Σολομώντα.
- Η λάμψη. Τα διάφανα βερνίκια σε τόνους σέπια πάνω σε φύλλο μετάλλου δίνουν στους τοίχους μια όψη λάκας που αλλάζει καθώς περπατάτε.
- Πώς η ζωγραφική αρνείται να σταματήσει στις άκρες και συνεχίζει σε κάθε επιφάνεια, ακόμη και στην οροφή.
Κείμενο (2:14)
Μπείτε, και οι τοίχοι μοιάζουν φτιαγμένοι από καπνό και μέταλλο. Κυρίως σέπια και ασήμι, μια λάμψη που μετακινείται καθώς κινείστε, και ύστερα, μέσα από την αχλή, ένας ελέφαντας. Αυτή είναι μια αίθουσα χορού, μεταφερμένη ολόκληρη από ένα ιδιωτικό μέγαρο του Παρισιού, το μέγαρο Σουρντβάλ-Ντεμασί, και ξαναστημένη μέσα στο μουσείο.
Το 1925 ο Μορίς ντε Βεντέλ, ο μεγάλος βιομήχανος χάλυβα από τη Λωρραίνη, και η σύζυγός του Αντρέ την παρήγγειλαν για την αίθουσα χορού του παρισινού μεγάρου τους. Απευθύνθηκαν στον ζωγράφο που ήθελε η καλή κοινωνία ακριβώς για τέτοιες δουλειές. Ο Χοσέ Μαρία Σερτ ήταν Καταλανός που είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι το 1899, και τη δεκαετία του 1920 θεωρούνταν ο μεγαλύτερος τοιχογράφος του αιώνα. Σε όλη του την καριέρα κάλυψε με χρώμα πάνω από επτά χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, σε εκκλησίες, καθεδρικούς ναούς, ανάκτορα, ξενοδοχεία και δημόσια κτίρια. Αργότερα ζωγράφισε την Αίθουσα του Συμβουλίου της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη, και μια τοιχογραφία στο Ροκφέλερ Σέντερ της Νέας Υόρκης, που του ανατέθηκε για να αντικαταστήσει την τοιχογραφία του Ντιέγκο Ριβέρα, την οποία είχε καταστρέψει ο Νέλσον Ροκφέλερ.
Το θέμα εδώ είναι η βασίλισσα του Σαβά. Βρείτε τη: ταξιδεύει στη ράχη ενός λευκού ελέφαντα, ψηλά πάνω από όλη την ακολουθία της, και αφήνει το βασίλειό της για να συναντήσει τον βασιλιά Σολομώντα. Ο Σερτ δεν την κλείνει μέσα σε πλαίσιο. Η πομπή απλώνεται σε κάθε επιφάνεια που μπορούσε να φτάσει, τοίχους και οροφή, ώστε η ίδια η αίθουσα γίνεται ο πίνακας.
Κοιτάξτε τώρα την επιφάνεια από κοντά, γιατί εκεί βρίσκεται το πραγματικό κόλπο. Όταν η αίθουσα συντηρήθηκε το 2020 και το 2021, οι συντηρητές κατάλαβαν πώς το έκανε. Ο Σερτ άπλωσε ένα λεπτό φύλλο ήλεκτρου, δηλαδή κράματος χρυσού και αργύρου. Από πάνω ζωγράφισε έως και τρία διαδοχικά στρώματα διάφανου βερνικιού, τρίβοντας το καθένα με ένα πανί και τονίζοντας τις ανταύγειες με μεταλλική σκόνη. Το μέταλλο λάμπει πίσω από το χρώμα. Γι’ αυτό όλη η αίθουσα μοιάζει λακαρισμένη, και γι’ αυτό φαίνεται να φωτίζεται από μέσα.
Το μέγαρο πουλήθηκε το 1981. Ο διάκοσμος ήρθε στο Καρναβαλέ και το 1989 στήθηκε ξανά εδώ, σε μια αίθουσα σχεδιασμένη ειδικά γι’ αυτόν. Βρίσκεται έξω από τη χρονολογική διαδρομή του μουσείου, οπότε είναι εύκολο να τον χάσετε, και τόσο μεγαλύτερη η ανταμοιβή όταν τον βρείτε. Σταθείτε στη μέση της αίθουσας: ο ελέφαντας κουβαλά τη βασίλισσα σε όλο τον γύρο του δωματίου.
Στάση 5 από 5 · Επίπεδο 1, Το Παρίσι της Μπελ Επόκ, οι αίθουσες της Αρ Νουβό
Το κοσμηματοπωλείο Φουκέ
Άλφονς Μούχα, με τους Ογκίστ Σες και Λεόν Φαργκ · 1901 · Σκαλιστό ξύλο, σφυρήλατο μέταλλο, βιτρό και ψηφιδωτό: ένα ολόκληρο εσωτερικό καταστήματος
Προσέξτε
- Τα δύο παγώνια: το ένα κουρνιάζει στη ζωφόρο με την ουρά του να κρέμεται, το άλλο ανοίγει τα φτερά του μπροστά στον φωτεινό δίσκο από βιτρό πίσω από τον πάγκο.
- Το ψηφιδωτό δάπεδο, ξαναφτιαγμένο πιστά από τα σχέδια του ίδιου του Μούχα.
- Η γραμμή «χτύπημα μαστιγίου»: ασύμμετρες καμπύλες που διατρέχουν το ξύλο και το μέταλλο, η υπογραφή της Αρ Νουβό.
- Δίπλα, η ιδιωτική τραπεζαρία του Καφέ ντε Παρί, έργο των Ανρί Σοβάζ και Λουί Μαζορέλ.
Κείμενο (2:08)
Σταθείτε μπροστά στον πάγκο και κοιτάξτε ψηλά. Πάνω από το κεφάλι σας ένα παγώνι κουρνιάζει στη ζωφόρο και αφήνει τη μακριά του ουρά να κρέμεται πάνω στην ξυλεπένδυση, και ακριβώς μπροστά σας ένα δεύτερο ανοίγει τα φτερά του μπροστά σε έναν δίσκο από φωτεινό βιτρό. Αυτή δεν είναι μια αίθουσα για ένα κατάστημα. Είναι το ίδιο το κατάστημα, ολόκληρο το εσωτερικό ενός παρισινού κοσμηματοπωλείου, μεταφερμένο εδώ κομμάτι κομμάτι.
Ο Ζορζ Φουκέ ανέλαβε την επιχείρηση κοσμημάτων του πατέρα του το 1895. Συνεργαζόταν ήδη με τον Άλφονς Μούχα, τον Τσέχο καλλιτέχνη του οποίου οι αφίσες με τη Σάρα Μπερνάρ είχαν γεμίσει το Παρίσι το 1895 και τον είχαν κάνει ξαφνικά διάσημο. Το 1899 οι δυο τους έφτιαξαν ένα βραχιόλι σε σχήμα φιδιού, από χρυσό και σμάλτο, για την ίδια τη Μπερνάρ. Μετά τη μεγάλη Παγκόσμια Έκθεση του 1900, ο Φουκέ άνοιξε νέο κατάστημα στον αριθμό 6 της οδού Ρουαγιάλ και ζήτησε από τον Μούχα να σχεδιάσει το εσωτερικό. Το κατάστημα άνοιξε το 1901.
Ο Μούχα σπάνια δούλευε σε τρεις διαστάσεις, και αυτό δεν το έκανε μόνος. Ο Λεόν Φαργκ έφτιαξε τα βιτρό και ο γλύπτης Ογκίστ Σες τις μορφές. Δείτε πόσο λίγα πράγματα εδώ είναι ευθύγραμμα. Το ξύλο κατσαρώνει, το μέταλλο σκαρφαλώνει σαν φυτό, λουλούδια, κοράλλια και ζώα έρπουν σε κάθε πάνελ. Το μουσείο το αποκαλεί πλήρη άνθιση της Αρ Νουβό, με την αγάπη της για την ασυμμετρία και για την καμπύλη που ονόμαζαν «χτύπημα μαστιγίου».
Κοιτάξτε τώρα κάτω. Το ψηφιδωτό κάτω από τα πόδια σας ξαναφτιάχτηκε πιστά από τα πρωτότυπα σχέδια του Μούχα.
Το κατάστημα δεν άντεξε πολύ. Ως το 1923 η Αρ Νουβό είχε βγει από τη μόδα, και ο Φουκέ αντικατέστησε τον διάκοσμο με κάτι πιο σύγχρονο. Δεν τον πέταξε όμως. Από σεβασμό για το έργο του φίλου του, φρόντισε να αποσυναρμολογηθεί κομμάτι κομμάτι και να αποθηκευτεί, και αργότερα τον δώρισε στο Καρναβαλέ. Έμεινε σε κομμάτια για δεκαετίες. Το 1989, όταν το μουσείο πήρε το γειτονικό μέγαρο Λε Πελετιέ ντε Σεν-Φαρζό, το κατάστημα στήθηκε επιτέλους ξανά, μαζί με την αίθουσα χορού των Βεντέλ και την τραπεζαρία του Καφέ ντε Παρί, που θα βρείτε δίπλα: τη σχεδίασε ο Ανρί Σοβάζ και την επίπλωσε ο Λουί Μαζορέλ.
Εδώ λοιπόν τελειώνει η διαδρομή: σε ένα κοσμηματοπωλείο που είχε παλιώσει είκοσι δύο χρόνια μετά τα εγκαίνιά του, και που σώθηκε μόνο επειδή ο ιδιοκτήτης του δεν τον έβαζε η καρδιά του να το διαλύσει. Τα παγώνια τα έσωσε ένας καταστηματάρχης.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Μουσείο Καρναβαλέ.
Εμείς σταματήσαμε στα πέντε, και το Καρναβαλέ βάζει μπροστά σας περίπου 3.800 αντικείμενα. Φωτογραφίστε μια από τις παλιές ταμπέλες καταστημάτων στο ισόγειο, το γοβάκι της Μαρίας Αντουανέτας, τα πόμολα από το λουτρό του Μαρά ή το πλακίδιο φελλού από τον τοίχο της κρεβατοκάμαρας του Προυστ: το Chiaro σάς λέει σε ποιον ανήκε πριν περάσει στην πόλη, και μετά σας ακολουθεί σε κάθε επόμενη ερώτηση.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
23 rue Madame de Sévigné, 75003 Παρίσι, στη συνοικία Μαρέ. Αυτή είναι η είσοδος των επισκεπτών· ο χάρτης του μουσείου σημειώνει επίσης μια είσοδο από τον κήπο, στην rue des Francs-Bourgeois.
Η συνηθισμένη στάση είναι το Saint-Paul, στη γραμμή 1 του μετρό. Εναλλακτικά υπάρχουν το Chemin Vert (γραμμή 8), το Bréguet-Sabin (γραμμή 5) και το Pont-Marie (γραμμή 7). Τα λεωφορεία 29 και 96 σταματούν στην Place des Vosges, τα 69 και 76 στο Saint-Paul και το 91 στο Saint-Gilles – Chemin Vert· οι πλησιέστεροι σταθμοί Vélib' είναι οι 3002 Saint-Gilles – Turenne και 4010 Saint-Antoine – Sévigné.
Εισιτήρια
- Για τη μόνιμη συλλογή δεν πληρώνετε τίποτα και δεν χρειάζεστε κράτηση. Εισιτήριο θέλει μόνο η περιοδική έκθεση, και μια ηλεκτρονική κράτηση με συγκεκριμένη ώρα είναι ο μόνος τρόπος να είστε σίγουροι ότι θα μπείτε.
- Λάβετε υπόψη ότι τη Δευτέρα το μουσείο είναι κλειστό· από Τρίτη έως Κυριακή λειτουργεί 10:00–18:00, και μετά τις 17:15 δεν μπαίνει κανείς. Κλείνει επίσης την Πρωτοχρονιά, την 1η Μαΐου και τα Χριστούγεννα.
- Αφήστε τη βαλίτσα στο ξενοδοχείο. Οι τσάντες ελέγχονται στην πόρτα και επιτρέπονται μόνο όσες έχουν μέγεθος τσάντας χειρός· τα ντουλαπάκια αυτοεξυπηρέτησης πίσω από το γκισέ υποδοχής χωράνε ως 40 × 36 × 36 εκ.
- Μπορείτε να φωτογραφίζετε για προσωπική χρήση· κλείστε το φλας και αφήστε το τρίποδο στο σπίτι.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ξεναγός του ίδιου του Καρναβαλέ είναι μια δωρεάν εφαρμογή, η Musée Carnavalet – Histoire de Paris, για Android και iPhone. Περιλαμβάνει μια διαδρομή με τα 30 κορυφαία έργα και πέντε χρονολογικές διαδρομές, όλες με κείμενα για ανάγνωση ή ακρόαση, σε έξι γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά· πληρώνονται μόνο οι ξεναγήσεις στις περιοδικές εκθέσεις, 2,99 ευρώ η καθεμία. Αυτή η σελίδα πηγαίνει πιο βαθιά σε λιγότερα: πέντε έργα, περίπου δύο λεπτά το καθένα, και η εφαρμογή Chiaro για οποιοδήποτε από τα άλλα 3.800 αντικείμενα, από μια φωτογραφία.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Καρναβαλέ;
Ναι, και ο ξεναγός του ίδιου του μουσείου είναι δωρεάν: η εφαρμογή του Καρναβαλέ δεν κοστίζει τίποτα για τις διαδρομές της μόνιμης συλλογής. Αυτή η σελίδα προσθέτει πέντε αφηγημένες στάσεις στο πρόγραμμα περιήγησης, με τα κείμενα κάτω από κάθε πλέιερ και τίποτα για εγκατάσταση. Για οτιδήποτε πέρα από αυτές, φωτογραφίστε το και αφήστε την εφαρμογή Chiaro να σας μιλήσει γι’ αυτό.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Καρναβαλέ;
Τίποτα, για τη μόνιμη συλλογή. Είναι η δωρεάν εφαρμογή του μουσείου, με μια διαδρομή στα 30 κορυφαία έργα και πέντε χρονολογικές, σε έξι γλώσσες. Οι ξεναγήσεις στις περιοδικές εκθέσεις μέσα στην εφαρμογή κοστίζουν 2,99 ευρώ η καθεμία.
Πού βρίσκεται το κοσμηματοπωλείο Φουκέ στο Μουσείο Καρναβαλέ;
Στο επίπεδο 1, στο τμήμα της διαδρομής για τη Μπελ Επόκ, όπου δύο αίθουσες παρουσιάζουν τον διάκοσμο Αρ Νουβό του Καφέ ντε Παρί και του καταστήματος Φουκέ. Στον χάρτη-οδηγό του μουσείου είναι το αξιοθέατο αριθμός 12. Η αίθουσα χορού των Βεντέλ είναι στον ίδιο όροφο, λίγο έξω από τη χρονολογική διαδρομή.
Είναι το Μουσείο Καρναβαλέ κλειστό τις Δευτέρες;
Ναι, το Καρναβαλέ είναι κλειστό κάθε Δευτέρα. Από Τρίτη έως Κυριακή δέχεται επισκέπτες από τις 10:00 έως τις 18:00. Κλείνει επίσης την Πρωτοχρονιά, την 1η Μαΐου και τα Χριστούγεννα, ενώ στις 24 και 31 Δεκεμβρίου οι αίθουσες αδειάζουν νωρίς, στις 17:00.
Κοστίζει κάτι το Μουσείο Καρναβαλέ;
Όχι για τη μόνιμη συλλογή, όπου βρίσκονται και οι πέντε στάσεις: η είσοδος είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται κράτηση. Πληρώνετε μόνο για την περιοδική έκθεση, και γι’ αυτήν το μουσείο συνιστά έντονα μια ηλεκτρονική κράτηση με συγκεκριμένη ώρα.
Πόσο χρόνο θέλει μια επίσκεψη στο Μουσείο Καρναβαλέ;
Δώστε στις πέντε στάσεις αυτής της σελίδας περίπου εξήντα λεπτά, τα έντεκα από αυτά για ακρόαση. Ολόκληρη η χρονολογική διαδρομή ξεκινά από την προϊστορία στο υπόγειο και φτάνει ως σήμερα, περνώντας από περίπου 3.800 αντικείμενα, οπότε μια πλήρης επίσκεψη πλησιάζει τη μισή μέρα.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Καρναβαλέ.