Muzeum Carnavalet · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Muzeum Carnavalet,
pięć przystanków, za darmo.
Muzeum historii Paryża w pięciu nagraniach, które odtworzysz prosto z tej strony. Na resztę z 3800 eksponatów, od malowanych szyldów sklepowych po mosiężne łóżko Prousta, skieruj Chiaro.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Carnavalet.
Bastylia w pierwszych dniach rozbiórki
Muzeum Carnavalet, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Muzeum Carnavalet.
Pięć przystanków · 11 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Carnavalet opowiada historię Paryża w porządku chronologicznym, a ten audioprzewodnik po Muzeum Carnavalet idzie tą osią czasu przez dwa z jego pięter. Na poziomie 2 zaczyna się w salach Rewolucji, od rozbieranej Bastylii na obrazie Huberta Roberta, prowadzi do Juliette Récamier pędzla Gérarda, tam gdzie zaczynają się sale napoleońskie, i zatrzymuje się przy portrecie Liszta autorstwa Lehmanna, wśród romantyków. Potem schodzi na poziom 1, do końca dziewiętnastego i do dwudziestego wieku: do sali balowej w srebrze i sepii, którą Sert namalował dla Wendelów, i na koniec do sklepu jubilerskiego, który Mucha zaprojektował dla Fouqueta. Pięć nagrań trwa razem około jedenastu minut; na spacer i oglądanie zarezerwuj mniej więcej godzinę.
Carnavalet nie numeruje swoich sal, dlatego każde dzieło jest tu umiejscowione według poziomu i nazwy sekcji, której używa samo muzeum. Informacje o każdym dziele pochodzą ze stron samego muzeum albo z Paris Musées Collections, katalogu muzeów miasta Paryża, a także z jednego źródła od nich niezależnego. Jeśli jakieś dzieło zmieniło miejsce, kieruj się tabliczką muzeum i napisz do nas, żeby strona mogła za tym nadążyć.
Przystanek 1 z 5 · Poziom 2, Rewolucja Francuska, sekcja Zdobycie Bastylii
Bastylia w pierwszych dniach rozbiórki
Hubert Robert · 1789 · Olej na płótnie, 77 × 114 cm
Na co zwrócić uwagę
- Kamień w prawym dolnym rogu, z wyrytą datą 20 lipca 1789 i podpisem H. Robert pinxit. Sześć dni po szturmie.
- Sama masa wież. Robert celowo powiększył twierdzę, żeby namalować ruinę idealną, a nie prawdziwą.
- Gablota naprzeciw płótna, z kluczami Bastylii, kajdankami i kawałkami murów, a pośrodku sali piec w kształcie twierdzy.
Transkrypcja (2:18)
Odsuń się kawałek od tego płótna, a twierdza wypełni je całe: ściana kamiennych wież, a u ich stóp i na samej górze roją się maleńkie postacie. Nigdy nie była aż tak wielka. Hubert Robert celowo ją powiększył. Paryż znał go jako Robert des ruines, czyli Roberta od ruin, a ten przydomek przywiózł z Rzymu, gdzie spędził jedenaście lat w kręgu Piranesiego. Latem 1789 roku na jego oczach powstawała największa ruina w jego karierze.
Dla paryżan Bastylia znaczyła jedno. Do 1785 roku zapieczętowany list od króla, tak zwany lettre de cachet, pozwalał bez sądu zamknąć każdego, kto naraził się władzy królewskiej, i właśnie tu tacy ludzie trafiali. Czternastego lipca 1789 roku tłum zdobył twierdzę. Już następnego dnia nakazano ją zburzyć, a zlecenie dostał przedsiębiorca budowlany Pierre-François Palloy.
Znajdź teraz duży kamień w prawym dolnym rogu. Robert wyrył na nim własny podpis: rozbiórka Bastylii, dwudziesty lipca 1789 roku, namalował H. Robert. Sześć dni po szturmie. Nie pokazuje ci walki. Pokazuje poranek po niej: robotnicy już stoją na murach, po niebie snuje się dym, a wieże są oświetlone jak pomnik, który wie, że jego czas minął. Muzeum nazywa to ruiną idealną: historią zamienioną w medytację, zanim kamienie zdążyły ostygnąć.
Obraz trafił prosto na Salon 1789 roku, z numerem 36 w katalogu. Według nalepki na odwrocie należał kiedyś do Lafayette'a, a później do pani de Rémusat. Towarzystwo Przyjaciół Carnavalet podarowało go muzeum w 1929 roku.
Teraz się odwróć. W gablocie naprzeciw obrazu leży to, co zostało z prawdziwego budynku: jego klucze, kajdanki, odłamki kamienia. Palloy nie tylko zburzył Bastylię; z jej kamieni zrobił pamiątki. Na środku sali stoi piec w kształcie twierdzy, wykonany w manufakturze Oliviera i później ustawiony dla Konwentu Narodowego w pałacu Tuileries. W ciągu kilku lat od szturmu Bastylia stała się meblem.
Robert nie pozostał widzem. Aresztowano go w październiku 1793 roku i spędził dziesięć miesięcy w więzieniach Sainte-Pélagie i Saint-Lazare, gdzie namalował co najmniej pięćdziesiąt trzy płótna. Wyszedł na wolność tydzień po upadku Robespierre'a, a więzienia z tego obrazu od lat już wtedy nie było.
Przystanek 2 z 5 · Poziom 2, sekcja Napoleon I (1804–1815), na początku jej sal
Portret Juliette Récamier
François Gérard · 1802–1805 · Olej na płótnie, 225 × 148 cm
Na co zwrócić uwagę
- Bose stopy na małym podnóżku i cienka biała suknia w greckim stylu, w której każda dama z towarzystwa chciała mieć swój portret.
- Szal, jedyny jaskrawy kolor na obrazie, zsuwający się z krzesła.
- Kolumny, zawieszona kotara i krzesło w antycznym stylu: antyczna łaźnia, pozostałość pierwszego pomysłu Gérarda, by namalować ją wychodzącą z wody.
- Neseser polowy Napoleona w dużej gablocie pośrodku tej samej sekcji.
Transkrypcja (2:30)
Ta część muzeum zaczyna się od niej i trudno wyobrazić sobie lepszą gospodynię na progu. Juliette Récamier, z domu Bernard, urodzona w 1777 roku, była żoną bogatego bankiera. Nazywał się Jacques-Rose Récamier. W ich rezydencji przy rue du Mont-Blanc, w nowej dzielnicy Chaussée-d'Antin, prowadziła salon, w którym spotykali się artyści i intelektualiści stolicy. Muzeum nazywa ją epicentrum życia towarzyskiego w pierwszych dekadach dziewiętnastego wieku.
Swoim wizerunkiem zarządzała bardzo starannie. Pozowała Davidowi, Gérardowi, Chignardowi i rzeźbiarzowi Canovie. Historia tego płótna zaczyna się od Davida. W maju 1800 roku zaczął jej portret, na którym leżała na sofie, a kiedy się dowiedział, że poszła również do jego dawnego ucznia, François Gérarda, być może po prostu przerwał pracę. Niedokończona wersja Davida trafiła do Luwru w 1826 roku. A to jest portret, jakiego chciała ona.
Pierwszy pomysł Gérarda był śmielszy. Chciał ją namalować stojącą i nagą, wychodzącą z kąpieli, a to muzeum wciąż ma dwa rysunki przygotowawcze do tamtej wersji. W końcu ją posadził. Spójrz, co zostało z kąpieli: kolumny, kotara zawieszona za nią, antyczne krzesło, które katalog nazywa etruskim. Spójrz na jej stopy, bose, oparte na małym podnóżku. I na suknię, białą i cienką, skrojoną w greckim stylu, w którym każda modna paryżanka koniecznie chciała być malowana. A potem szal, jedyny mocny kolor w obrazie, spływający z siedzenia.
Była zachwycona. Kazała skopiować portret w formie ryciny, a jej listy do Gérarda pokazują, jak bardzo przejmowała się rysunkiem przygotowawczym. Jej salon był pełen ludzi, którzy nie lubili Napoleona, i Napoleon w końcu wygnał ją z Paryża. W 1822 roku podarowała obraz księciu Augustowi Pruskiemu, mężczyźnie, który kiedyś się jej oświadczył i dostał kosza.
Późniejsze losy płótna to mała wycieczka po mieście. Kupione na publicznej licytacji w 1860 roku, w 1880 roku należało już do Carnavalet, od 1882 roku wisiało w gabinecie prefekta w paryskim ratuszu, w 1896 roku trafiło do magazynu w Auteuil, w 1911 roku przeniesiono je do Petit Palais, a w 1934 roku wróciło tutaj.
Pewien typ sofy, na której lubiła się wylegiwać, do dziś nazywa się rekamierą. A w dużej gablocie pośrodku tej sekcji stoi neseser polowy samego Napoleona, kilka kroków od kobiety, którą wypędził.
Przystanek 3 z 5 · Poziom 2, sekcja Paryż, stolica romantyzmu
Portret Franciszka Liszta
Henri Lehmann · 1839 · Olej na płótnie, 113 × 86 cm
Na co zwrócić uwagę
- Łacina w lewym dolnym rogu: AMICVS AMICO, od przyjaciela dla przyjaciela, ze splecionymi literami HL Lehmanna, Rzymem i rokiem 1839 zapisanym cyframi rzymskimi.
- Czego brakuje. Żadnego fortepianu, żadnych nut, żadnej publiczności: skrzyżowane ręce, czarny surdut, pierścień, szara ściana.
- Portret Marie d'Agoult w pobliżu, w tej samej sekcji. Lehmann namalował też towarzyszkę życia Liszta.
Transkrypcja (2:11)
Żadnego fortepianu. To pierwsze, co rzuca się w oczy w tym portrecie człowieka, którego muzeum nazywa lwem fortepianu. Żadnej klawiatury, żadnych nut, żadnej sali koncertowej. Tylko młody mężczyzna w czarnym surducie, ze skrzyżowanymi rękami i pierścieniem na palcu, na tle gołej szarej ściany, patrzy ci prosto w oczy.
Franciszek Liszt urodził się w 1811 roku, więc ma tu dwadzieścia siedem albo dwadzieścia osiem lat. Malarz, Henri Lehmann, był jeszcze młodszy. Urodził się w Kilonii, w wieku siedemnastu lat przyjechał do Paryża, żeby uczyć się u Ingres'a, i został jednym z jego najzdolniejszych uczniów. W 1838 roku Lehmann wyjechał do Rzymu, gdzie Ingres kierował wtedy Akademią Francuską, i tam zaprzyjaźnił się z Lisztem i z jego towarzyszką życia, pisarką Marie d'Agoult. Namalował oboje.
Do tego portretu Liszt pozował w willi Massimiliana w Lukce, a Lehmann ukończył go w Rzymie. Spójrz w lewy dolny róg, a zobaczysz, jak go podpisał. AMICVS AMICO, po łacinie: od przyjaciela dla przyjaciela. Potem jego inicjały, H i L splecione ze sobą. Potem Rzym i rok zapisany cyframi rzymskimi, 1839. Brzmi to jak dedykacja i portret tak właśnie wygląda: żadnego pochlebstwa, żadnych rekwizytów, tylko długie włosy, blada twarz i to nieruchome spojrzenie.
W czystej, klarownej linii widać szkołę Ingres'a. Nastrój jest jednak czysto romantyczny i dlatego obraz wisi w tej części trasy. Po rewolucji 1830 roku Paryż stał się tyglem pisarzy, muzyków i artystów, a ta sekcja zbiera ich twarze: Wiktora Hugo, powieściopisarza Eugène'a Sue, Liszta i Marie d'Agoult, którą też namalował Lehmann. Znajdź jej portret, a para znów będzie razem w jednej sali. W gablotach stoi biurko Eugène'a Sue i statuetki rzeźbiarza Dantana.
Obraz pokazano na Salonie 1840 roku, w Luwrze. Było to tuż przed wybuchem lisztomanii, kiedy jego koncerty zaczęły ściągać fanatyczne tłumy w całej Europie. Do Carnavalet trafił w 1942 roku jako dar niejakiej pani Ollivier.
Spójrz jeszcze raz na dłonie. Za kilka lat tłumy będą się bić, żeby zobaczyć, jak grają, a tu malarz je schował, splecione na czarnym surducie, zupełnie nieruchome.
Przystanek 4 z 5 · Poziom 1, poza trasą chronologiczną
Sala balowa Wendelów
José Maria Sert · 1925 · Laserunki na płatkach metalu, na panelach ze sklejki; kompletne malowane wnętrze
Na co zwrócić uwagę
- Królowa Saby wysoko na białym słoniu, prowadząca swój dwór na spotkanie z królem Salomonem.
- Połysk. Laserunki w kolorze sepii położone na płatkach metalu dają ścianom lakierowany wygląd, który zmienia się, kiedy idziesz.
- Jak malowidło nie chce zatrzymać się na krawędziach i biegnie dalej po każdej powierzchni, łącznie z sufitem.
Transkrypcja (2:13)
Wejdź, a ściany wydadzą ci się zrobione z dymu i metalu. Głównie sepia i srebro, poświata, która przesuwa się, kiedy się ruszasz, a potem z mgły wyłania się słoń. To sala balowa, przeniesiona w całości z prywatnej rezydencji w Paryżu, pałacyku Sourdeval-Demachy, i odtworzona wewnątrz muzeum.
W 1925 roku Maurice de Wendel, wielki potentat stalowy z Lotaryngii, i jego żona Andrée zamówili ją do sali balowej swojego paryskiego pałacyku. Zwrócili się do malarza, którego wyższe sfery chciały mieć właśnie do takich zadań. José Maria Sert był Katalończykiem, który w 1899 roku przeniósł się do Paryża, a w latach dwudziestych uchodził za największego muralistę stulecia. W ciągu swojej kariery pokrył farbą ponad siedem tysięcy metrów kwadratowych w kościołach, katedrach, pałacach, hotelach i budynkach publicznych. Później namalował Salę Rady Ligi Narodów w Genewie oraz malowidło w Rockefeller Center w Nowym Jorku, zamówione w miejsce dzieła Diega Rivery, które Nelson Rockefeller kazał zniszczyć.
Tematem jest tu królowa Saby. Znajdź ją: jedzie na grzbiecie białego słonia, wysoko ponad całym swoim dworem, i opuszcza swoje królestwo, żeby spotkać się z królem Salomonem. Sert nie zamyka jej w ramie. Orszak rozlewa się na każdą powierzchnię, do której malarz mógł sięgnąć, na ściany i na sufit, tak że sama sala staje się obrazem.
Przyjrzyj się teraz z bliska powierzchni, bo w niej tkwi prawdziwa sztuczka. Kiedy salę restaurowano w 2020 i 2021 roku, konserwatorzy odkryli, jak to zrobił. Sert położył cienki płatek elektrum, stopu złota i srebra. Na nim namalował do trzech kolejnych warstw laserunku, każdą przecierając szmatką, a światła wydobywał metalowym proszkiem. Metal prześwieca przez farbę. Dlatego cała sala wygląda jak polakierowana i dlatego wydaje się oświetlona od środka.
Pałacyk sprzedano w 1981 roku. Wystrój trafił do Carnavalet, a w 1989 roku zamontowano go tutaj, w sali zaprojektowanej specjalnie dla niego. Stoi poza chronologiczną trasą muzeum, więc łatwo go przeoczyć, a tym większa nagroda, kiedy już go znajdziesz. Stań na środku sali, a zobaczysz, jak słoń niesie królową dookoła całego pomieszczenia.
Przystanek 5 z 5 · Poziom 1, Paryż belle époque, sale secesji
Sklep jubilerski Fouqueta
Alfons Mucha; współpraca: Auguste Seysses i Léon Fargue · 1901 · Rzeźbione drewno, kuty metal, witraż i mozaika: kompletne wnętrze sklepu
Na co zwrócić uwagę
- Dwa pawie: jeden siedzi na fryzie ze zwisającym ogonem, drugi rozkłada pióra przed jarzącą się witrażową tarczą za ladą.
- Mozaikowa posadzka, odtworzona dokładnie według rysunków samego Muchy.
- Linia uderzenia bicza: asymetryczne krzywe biegnące przez drewno i metal, znak firmowy secesji.
- Obok prywatna sala jadalna Café de Paris, dzieło Henriego Sauvage'a i Louisa Majorelle'a.
Transkrypcja (2:09)
Stań przed ladą i spójrz w górę. Nad tobą na fryzie siedzi paw i spuszcza długi ogon po boazerii, a na wprost drugi rozkłada pióra na tle tarczy z jarzącego się witrażu. To nie jest sala o sklepie. To sam sklep, całe wnętrze paryskiego jubilera, przeniesione tu kawałek po kawałku.
Georges Fouquet przejął zakład jubilerski ojca w 1895 roku. Współpracował już wtedy z Alfonsem Muchą, czeskim artystą, którego plakaty z Sarą Bernhardt zawisły w 1895 roku w całym Paryżu i z dnia na dzień przyniosły mu sławę. W 1899 roku zrobili razem dla samej Bernhardt złotą bransoletę w kształcie węża, zdobioną emalią. Po wielkiej Wystawie Światowej 1900 roku Fouquet otworzył nowy sklep pod numerem 6 przy rue Royale i poprosił Muchę o zaprojektowanie wnętrza. Sklep otwarto w 1901 roku.
Mucha rzadko pracował w trzech wymiarach i nie zrobił tego sam. Witraże wykonał Léon Fargue, a figury rzeźbiarz Auguste Seysses. Zobacz, jak mało jest tu prostych linii. Drewno się zwija, metal pnie się jak roślina, kwiaty, korale i zwierzęta pełzną po każdym panelu. Muzeum nazywa to pełnym rozkwitem secesji, z jej upodobaniem do asymetrii i do krzywej, którą nazywano uderzeniem bicza.
Spójrz teraz w dół. Mozaikę pod twoimi stopami odtworzono dokładnie według oryginalnych rysunków Muchy.
Sklep nie przetrwał długo. W 1923 roku secesja wyszła już z mody i Fouquet zastąpił wystrój czymś nowszym. Ale go nie wyrzucił. Z szacunku dla pracy przyjaciela kazał go rozebrać kawałek po kawałku i zmagazynować, a później podarował go Carnavalet. Przez dziesięciolecia leżał w częściach. W 1989 roku, kiedy muzeum przejęło sąsiedni pałac Le Peletier de Saint-Fargeau, sklep wreszcie złożono z powrotem, razem z salą balową Wendelów i salą jadalną Café de Paris, którą znajdziesz obok: zaprojektował ją Henri Sauvage, a umeblował Louis Majorelle.
Tu więc kończy się spacer: w sklepie jubilerskim, który dwadzieścia dwa lata po otwarciu był już przestarzały i przetrwał tylko dlatego, że jego właściciel nie potrafił się zdobyć na to, żeby go rozbić. Pawie ocalił sklepikarz.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w Muzeum Carnavalet.
My zatrzymaliśmy się na pięciu, a Carnavalet stawia przed tobą około 3800 rzeczy. Sfotografuj jeden ze starych szyldów sklepowych na parterze, pantofelek Marii Antoniny, klamki z łazienki Marata albo korkową płytkę ze ściany sypialni Prousta: Chiaro powie ci, do kogo to należało, zanim przejęło to miasto, a potem nadąży za każdym kolejnym pytaniem.
Przed wizytą
Dojazd
23 rue Madame de Sévigné, 75003 Paryż, w dzielnicy Marais. To wejście dla zwiedzających; na planie muzeum zaznaczono też wejście od ogrodu przy rue des Francs-Bourgeois.
Zwykle wysiada się na stacji Saint-Paul linii 1 metra. Alternatywy to Chemin Vert (linia 8), Bréguet-Sabin (linia 5) i Pont-Marie (linia 7). Autobusy 29 i 96 zatrzymują się przy Place des Vosges, 69 i 76 przy Saint-Paul, a 91 przy Saint-Gilles – Chemin Vert; najbliższe stacje Vélib' to 3002 Saint-Gilles – Turenne i 4010 Saint-Antoine – Sévigné.
Bilety
- Za kolekcję stałą nic nie płacisz i nie musisz niczego rezerwować. Bilety obowiązują tylko na wystawę czasową, a rezerwacja online na konkretną godzinę to jedyny sposób, żeby mieć pewność, że na nią wejdziesz.
- Zaplanuj wizytę z myślą o poniedziałku, kiedy muzeum jest zamknięte; od wtorku do niedzieli jest otwarte w godzinach 10:00–18:00, a po 17:15 nikt już nie jest wpuszczany. Zamknięte jest też w Nowy Rok, 1 maja i w Boże Narodzenie.
- Walizkę zostaw w hotelu. Torby są sprawdzane przy wejściu i wpuszcza się tylko te wielkości torebki; samoobsługowe szafki za punktem informacyjnym mieszczą rzeczy do 40 × 36 × 36 cm.
- Możesz robić zdjęcia na własny użytek; wyłącz flesz, a statyw zostaw w domu.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny przewodnik Carnavalet to bezpłatna aplikacja Musée Carnavalet – Histoire de Paris na Androida i iPhone'a. Ma trasę po 30 najważniejszych dziełach i pięć tras chronologicznych, każdą z opisami do czytania lub słuchania, w sześciu językach, w tym po angielsku; płatne są tylko trasy po wystawach czasowych, po 2,99 euro za każdą. Ta strona wchodzi głębiej w mniej dzieł: pięć, każde po około dwie minuty, a do każdego z pozostałych 3800 przedmiotów jest aplikacja Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Muzeum Carnavalet?
Tak, i przewodnik samego muzeum też jest bezpłatny: aplikacja Carnavalet nic nie kosztuje na trasach po kolekcji stałej. Ta strona dodaje do tego pięć przystanków z narracją w twojej przeglądarce, z tekstem pod każdym odtwarzaczem i bez instalowania czegokolwiek. Wszystko poza nimi sfotografuj, a aplikacja Chiaro ci o tym opowie.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Muzeum Carnavalet?
Nic, jeśli chodzi o kolekcję stałą. To bezpłatna aplikacja muzeum z trasą po 30 najważniejszych dziełach i pięcioma trasami chronologicznymi w sześciu językach. Trasy po wystawach czasowych w aplikacji kosztują po 2,99 euro.
Gdzie w Muzeum Carnavalet jest sklep jubilerski Fouqueta?
Na poziomie 1, w części trasy poświęconej belle époque, gdzie dwie sale pokazują secesyjne wnętrza Café de Paris i sklepu Fouqueta. Na planie muzeum to punkt numer 12. Sala balowa Wendelów jest na tym samym piętrze, tuż obok trasy chronologicznej.
Czy Muzeum Carnavalet jest zamknięte w poniedziałki?
Tak, Carnavalet jest zamknięte w każdy poniedziałek. Od wtorku do niedzieli przyjmuje zwiedzających w godzinach 10:00–18:00. Zamknięte jest także w Nowy Rok, 1 maja i w Boże Narodzenie, a 24 i 31 grudnia sale pustoszeją wcześniej, o 17:00.
Czy wstęp do Muzeum Carnavalet jest płatny?
Nie do kolekcji stałej, w której jest wszystkich pięć przystanków: wstęp jest bezpłatny i nie trzeba rezerwować. Płacisz tylko za wystawę czasową, a na nią muzeum zdecydowanie zaleca rezerwację online na konkretną godzinę.
Ile czasu zajmuje zwiedzanie Muzeum Carnavalet?
Na pięć przystanków z tej strony przeznacz mniej więcej sześćdziesiąt minut, z czego jedenaście na słuchanie. Pełna trasa chronologiczna prowadzi od prehistorii w podziemiach aż po dzień dzisiejszy i mija około 3800 przedmiotów, więc pełne zwiedzanie to raczej pół dnia.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Carnavalet.