The Met Cloisters · New York · Bağımsız rehber
The Met Cloisters sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beş Orta Çağ başyapıtını hiçbir şey yüklemeden burada dinleyin. Vitraylardan mezar heykellerine, yaklaşık 5.000 eserlik koleksiyonun geri kalanını ise Chiaro bir fotoğraftan anlatır.
Chiaro tarafından hazırlandı. The Met Cloisters ile bağlantılı değildir.
Müjde Triptiği (Mérode Sunak Resmi)
The Met Cloisters, New York
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, The Met Cloisters koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Aşağıdaki The Met Cloisters sesli rehberi, Hudson'ın üzerinde bir tepede yükselen binada tek bir tur: ana katta, yani Kat 1'de dört salon, ardından bir kat aşağıda bir salon daha. Bir ailenin evde önünde dua etmesi için yapılmış bir tabloyla Salon 19'daki Mérode Salonu'nda başlıyorsunuz. Sonra Salon 17'deki yedi av halısına geçiyor, Dokuz Kahraman salonundan Salon 07'deki Cuxa revaklı avlusunun pembe kemerlerinin altına çıkıyor, karşıya, Salon 02'deki Fuentidueña Şapeli'nin İspanyol apsisine yürüyor ve bir kat aşağıda, Salon 14'teki Hazine'de mors dişinden oyulmuş bir haçla bitiriyorsunuz. Dinlemek toplam on iki dakika kadar sürüyor, duraklar arasındaki yürüyüş de on dakikadan az; bakmaya da zaman ayırınca bir buçuk saat hesaplayın.
Her eserin bilgileri Met'in çevrimiçi koleksiyon kaydından ve bağımsız bir başvuru kaynağından, salon numaraları ise müzenin kendi web sitesinden geliyor. The Cloisters da her müze gibi eserlerini ödünç verir ve konservasyon için yerlerini değiştirir. Salondaki tabela bu sayfayla çelişirse tabelaya uyun ve değişikliği bize kısa bir notla bildirin.
Durak 1 / 5 · Salon 19, Mérode Salonu, Kat 1
Müjde Triptiği (Mérode Sunak Resmi)
Robert Campin atölyesi · 1427–1432 dolayları · Meşe üzerine yağlıboya, açıkken 64,5 × 117,8 cm
Şunlara dikkat edin
- Orta panelin sol üstündeki yuvarlak pencereden gelen altın ışınlar boyunca aşağı süzülen, haç taşıyan minicik figür. Beklediğiniz güvercin orada yok; ressam, Meryem'in rahmine düşüşü böyle gösteriyor.
- Yusuf'un atölyesinde iki fare kapanı: biri tezgâhının üstünde, öteki sokağa bakan pencereye kurulmuş. Aziz Augustinus haçı şeytanın fare kapanı diye adlandırmıştı.
- Masadaki mum: bir saniye önce söndürülmüş, fitilinden hâlâ ince bir duman kıvrılarak yükseliyor.
- Meryem'in arkasındaki pencerelerde görünen mavi gökyüzü. Asıl varak altının üzerine boyanmış; ilk versiyondan sonra yapılan birkaç değişiklikten biri.
Konuşma metni (2:33)
Kibarlık sınırını biraz aşacak kadar yaklaşın. Sunak resmi açıkken bütünüyle bir metre on yedi santim kadar geniş; orta panel ise ancak altmış dört santimlik bir kare. Hiçbir zaman bir kilise için düşünülmemişti. On beşinci yüzyılda bir ailenin evde önünde dua etmesi için yapıldı; çevrenizdeki geç Orta Çağ mobilyaları da resimdeki eşyaları yankılasın diye seçildi.
Orta panelde Müjde sahnesi var; ama bir tapınakta değil, ressamın kendi zamanından rahat bir evde. Meryem kırmızı elbisesiyle yere oturmuş, kitabına dalmış. Melek Cebrail az önce içeri girmiş, konuşmak üzere; Meryem onu henüz fark etmemiş. Şimdi sol üstteki yuvarlak pencereye bakın. İçeri altın ışınlar giriyor ve bu ışınların üzerinde, haç taşıyan minyatür bir figür aşağı süzülüyor. Bu, yola çıkmış Çocuk İsa. Masada bir mum az önce sönmüş. Fitili hâlâ kor hâlinde ve ondan kıvrılarak bir duman yükseliyor. Yanında, bir testinin içinde bir zambak duruyor.
Sağ kanatta marangoz Yusuf bir tahtaya delikler açıyor. Tezgâhının üstünde bir fare kapanı duruyor, sokağa bakan dükkân penceresinde de bir tane daha kurulu. Bu, teolojik bir mesajı olan bir şaka. Aziz Augustinus, haçın şeytanın fare kapanı olduğunu, yeminin de İsa'nın ölümü olduğunu yazmıştı. 1966'da bir araştırmacı, tezgâhtaki nesnenin aslında bir marangoz rendesi olduğunu ileri sürdü. Aynı yıl Liverpool'da bir müzeci, John Jacob, kapanı resme bakarak yaptırdı ve onunla bir fare yakaladı.
Sol kanatta, bütün bunların parasını ödeyen adam bahçede diz çökmüş; içeri yanlışlıkla alınmış gibi, açık kapıdan mucizeye bakıyor. Arkasında karısı diz çökmüş. İlk versiyonda o yoktu. Met'in yorumuna göre önce orta panel yapıldı, muhtemelen bir sipariş olmadan; bağışçı kanatları sonra ısmarladı ve 1430'larda, büyük olasılıkla evlendikten sonra, karısı ile kapıdaki ulak resme eklendi. Meryem'in arkasındaki gökyüzü bile sonradan değiştirilmiş. O pencereler, biri onları maviye boyayana kadar varak altındı.
Tablo, Robert Campin'in Tournai'deki atölyesinden çıktı; Campin'e bazen Flémalle Ustası da denir. Belgelere göre en az iki yardımcı çalıştırıyordu ve bunlardan biri genç Rogier van der Weyden'di. Orta panelin daha eski ve hasarlı bir versiyonu Brüksel'de duruyor ve Campin'in kendi elinden çıkmış olabilir.
Adını, on dokuzuncu yüzyılda ona sahip olan Belçikalı soylu Mérode ailesinden alıyor. Kuşaklar boyunca özel ellerde kaldı ve neredeyse hiç kimse onu görmedi; ta ki 1956'da John D. Rockefeller Junior bu bina için satın alınmasını finanse edene kadar. Bu, Amerika'daki koleksiyonculuk tarihinin büyük olaylarından biri sayıldı. Met onu erken dönem Felemenk resminin en ünlü örneklerinden biri olarak tanımlıyor ve bunun bir nedeni düpedüz eserin durumu. Altı yüz yıl sonra o kıvrılan mum dumanı hâlâ net olarak görülebiliyor.
Durak 2 / 5 · Salon 17, Tek Boynuzlu At Halıları Salonu, Kat 1
Bahçede Dinlenen Tek Boynuzlu At (Tutsak Tek Boynuzlu At)
Tasarım: Fransa; dokuma: Güney Felemenk · 1495–1505 · Yün çözgü; yün, ipek, gümüş ve yaldızlı gümüş atkı; 368 × 251,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Tek boynuzlu atın beyaz böğründen aşağı akan kırmızı damlalar. Hiç yara yok; Met bunları yukarıda çatlayan narların suyu olarak yorumluyor.
- Sağ alttaki menekşelerin arasındaki kurbağa; Orta Çağ yazarlarına sorsanız, gürültülü çiftleşmesi yüzünden oraya konmuş.
- Zincir ve çit. Zincir doğru dürüst bağlanmamış, çit de üstünden atlanacak kadar alçak. Kalıyorsa, kalmak istediği için kalıyor.
- Ağaçta ve köşelerde bir monograma düğümlenmiş A ve E harfleri. Salondaki her halıda karşınıza çıkıyorlar ve kimse kime ait olduklarını bilmiyor.
Konuşma metni (2:21)
Bu salonu yedi duvar halısı paylaşıyor ve yalnızca biri sakin. Ötekiler bir av anlatıyor: soylular ve köpekler bir tek boynuzlu atı ormanda kovalıyor, onu bir çeşmenin başında kıstırıyor, mızraklıyor ve cesedini bir şatoya geri taşıyor. Bir de bu halı var: burada tek boynuzlu at yeniden canlı; küçük, yuvarlak bir çitin içinde, bir bahçede yatıyor, çiçeklerle dolu koyu yeşil bir zeminin üzerinde bembeyaz. Met, bu halının avın son bölümü olarak değil, tek başına bir resim olarak yapılmış olabileceğini düşünüyor.
Böğründeki kırmızıya bakın. Kan gibi görünüyor ve hâlâ öyle okuyanlar var. Ama bu tek boynuzlu atta, av sahnelerindeki derin yarıklara benzeyen hiçbir yara yok. Başınızı kaldırıp ağaca bakın. Onlar nar; olgunlaşmış ve yarılmış. Kırmızı da aşağı damlayan suları. Orta Çağ'da nar bereketin ve evliliğin simgesiydi ve Met bu halıyı bir aşk hikâyesi olarak okuyor. Tek boynuzlu at sevgilidir, evcilleşmiştir. Ağaca zincirlenmiş, ama zincir sağlam değil, çit de üstünden atlanacak kadar alçak. Gidebilirdi. Gitmek istemiyor.
Şimdi aşağıya, çiçeklere bakın. Yabani orkide, yılankökü, devedikeni: hepsi Orta Çağ şifacıları tarafından çocuk sahibi olmaya yardımcı diye övülmüş bitkiler. Sağ altta, menekşelerin arasında da küçük bir kurbağa var; Orta Çağ yazarları onu çiftleşirken çıkardığı ses yüzünden anarlardı. Bütün takımda yüzden fazla bitki var ve botanikçiler bunlardan seksen beşini tanımlamış.
Bir de harfler var: birbirine düğümlenip ağaca asılmış, köşelerde de tekrarlanan bir A ve bir E. Buradaki her halıda görülüyorlar ve kimse bunların kimin baş harfleri olduğunu bilmiyor. Bu harflerin Fransa Kraliçesi Anne de Bretagne'ı simgelediği yolundaki 1942 tarihli bir görüş artık reddedilmiş durumda. Met, halıları sipariş eden kişiyi hâlâ bilinmeyen biri olarak tanımlıyor.
Halılar yüzyıllar boyunca Fransız La Rochefoucauld ailesinindi. Devrim sırasında ailenin şatosundan yağmalandılar ve anlatılana göre patatesleri örtmek için kullanıldılar. On dokuzuncu yüzyılda yeniden ailenin elindeydiler; 1922'de de John D. Rockefeller Junior onları yaklaşık bir milyon dolara satın aldı. 1937'de, bu binanın açılışından bir yıl önce, onları Met'e bağışladı.
1998'de takım temizlenmek üzere duvarlardan indirildi. Konservatörler keten astarı söktüklerinde, arka yüzdeki renklerin ön yüzdekilerden, yani sizin baktığınız ve hâlâ bu kadar parlak olan yüzden bile daha iyi korunduğunu gördüler.
Durak 3 / 5 · Salon 07, Cuxa Revaklı Avlusu ve Judy Black Bahçesi, Kat 1
Cuxa Revaklı Avlusu
Katalan; Saint-Michel-de-Cuxa Benediktin manastırından · 1130–1140 dolayları · Mermer, yaklaşık 27,4 × 23,8 m
Şunlara dikkat edin
- Revak yolunun köşelerindeki küçük şemalar. Hangi taşların on ikinci yüzyıldan kaldığını, hangilerinin yirminci yüzyılda kesildiğini gösteriyorlar; çünkü renge bakarak anlayamazsınız.
- İki hayvanın tek bir başı paylaştığı bir köşe başlığı; oymacıların köşeyi dönmek için kullandığı bir hüner.
- Kendi kuyruğunu tutan deniz kızı ve kendi ön ayaklarını çiğneyen aslanlar.
- İki bahçe yolunun kesiştiği yerdeki çeşme, bütün planın merkezi.
Konuşma metni (2:12)
Bir an kemerlerin altında durun ve taşın rengine bakın. Pembe, beyaz damarlı, gri bir günde bile sıcak. Burası binanın kalbi ve bu bilerek böyle. Revaklı avlu bir manastırın da kalbiydi: açık bir bahçenin çevresinde, öteki her yere açılan kapıları olan, üstü örtülü bir yol. Keşişler burada tören alayıyla yürür, yüksek sesle okur, tefekküre dalar, hem giysilerini hem kendilerini burada yıkarlardı.
Bu sütun başlıkları, Pirenelerde, Canigou Dağı'nın eteğinde 878'de kurulmuş Saint-Michel-de-Cuxa Benediktin manastırından geliyor. 1791'de, Fransız Devrimi'nin ardından keşişler manastırı terk etti; taşlar sökülüp götürüldü ve dağıldı. Asıl avlu bunun yaklaşık iki katı büyüklüğündeydi. Fransa'da Orta Çağ taşı toplayan Amerikalı heykeltıraş George Grey Barnard bulabildiklerini, söylendiğine göre yüz bin dolara satın aldı ve New York'a getirdi. Avlunun bir kısmı hâlâ Fransa'da ve orada yine keşişler var: bugün Cuxa'da bir topluluk yaşıyor.
İşte sürpriz. Gördüğünüz her şey Orta Çağ'dan değil. Met, aralarında otuz altı sütun başlığının bulunduğu yaklaşık dört yüz altmış özgün parça sayıyor; ama başlıkları taşıyan sütun gövdelerinden yalnızca on ikisi özgün. Eksik olan her şey yeniden yontuldu: aynı pembe Languedoc mermerinden, Cuxa yakınında, tam da bu amaçla yirminci yüzyılın başında yeniden açılan bir ocaktan. Eskisiyle yenisi aynı taş, bu yüzden gözünüz onları ayıramaz. Revak yolunun köşelerindeki küçük şemalara bakın; hangisinin hangisi olduğunu gösteriyorlar. Sütunların altındaki alçak duvar ve yukarıdaki kemerlerin bir kısmı yeniden yapım. Oymalı başlıklar ise gerçek.
Öyleyse dolaşın ve başlıkları okuyun. Bazıları düz bloklar. Bazılarıysa kıvrılan yapraklar ve kozalaklarla dolu; insanları yiyen ya da kendi ön ayaklarını kemiren aslanlar, kuyruğunu havaya kaldırmış bir deniz kızı var. Köşelerde, iki gövdeli ve tek bir ortak başı olan hayvanlara bakın; bloğun kenarını sarmak için düşünülmüş bir tasarım. Başlıkların Cuxa'da hangi sırayla durduğunu kimse bilmiyor; dolayısıyla birinden ötekine izlenecek bir hikâye yok. Met de oymacıların anlamdan çok enerjiyle, taşa sıkıştırılmış bedenlerin gerginliğiyle ilgilendiğini düşünüyor.
Bahçede yollar bir çeşmede kesişiyor; bu, bir manastır bahçesinin tipik planı. İlkbaharda ve yazın bahçe çiçeklerle dolar ve hava lavanta kokar; burayı inşa edenlerin peşinde olduğu etki de tam olarak buydu.
Durak 4 / 5 · Salon 02, Fuentidueña Şapeli, Kat 1
Fuentidueña'daki San Martín Kilisesi'nin Apsisi
İspanyol; Segovia, Fuentidueña'daki San Martín kilisesinden · 1175–1200 dolayları · Kireçtaşı; apsisin iç ölçüleri 919,5 × 749,3 × 843,3 cm
Şunlara dikkat edin
- Apsisin ağzındaki payeler üzerinde iki büyük figür: solda kilisenin koruyucu azizi Aziz Martinus, sağda Meryem'i selamlayan Cebrail.
- Büyük kemerin sağındaki büyük başlıkta aslan çukurundaki Daniel; karşısında, solda Üç Kral'ın Tapınması.
- Gözleri kocaman açık, başında altın bir taç olan çarmıhtaki İsa: haçta ölmüş değil, canlı.
- Duvardaki küçük nişler; büyük olasılıkla ayin sırasında ekmekle şarap bunlarda dururdu.
Konuşma metni (2:22)
Herhangi bir şeye yakından bakmadan önce bu salonu baştan sona yürüyün. Burası müzenin en büyük mekânı ve size on ikinci yüzyıldan bir kilisenin ölçeğini ve sesini vermek için inşa edildi. En uçta, özgün olan tek bölüm duruyor. Apsis, yani sunağın bulunduğu yuvarlak uç, gerçek İspanyol taşı; 1175 ile 1200 arasında, Segovia ilindeki Fuentidueña'nın San Martín kilisesi için yapıldı.
Büyük olasılıkla bitişikteki bir şatonun şapeliydi. Her şeyiyle Romanesk: kalın duvarlar, yuvarlak kemerler ve yalnızca üç küçük pencere. Ama o pencerelerin ne kadar özenle süslendiğine bakın: her birinin çevresinde küçük sütunlar, oymalı başlıklar ve dokulu bir silme var. Blokların ne kadar düzgün kesilip birbirine oturtulduğuna da bakın.
Şimdi apsisin açıldığı yerdeki payelere bakın. Üzerlerine oyulmuş figürler alışılmadık derecede büyük. Solda kilisenin koruyucu azizi Aziz Martinus var. Sağda melek Cebrail Meryem'e müjdesini getiriyor; hemen üstlerindeki bir başlıkta da İsa'nın Doğuşu görülüyor. Daha yukarıda, büyük kemeri taşıyan iki büyük başlık solda Üç Kral'ın Tapınması'nı, sağda aslanların arasındaki Daniel'i gösteriyor. Duvardaki nişlerde büyük olasılıkla ayin için ekmek ve şarap dururdu.
Bu apsis Met'e ait değil. Etikette İngilizce Exchange Loan from the Government of Spain yazıyor, yani İspanya Hükümeti'nden takas yoluyla ödünç. İspanya elli yılı aşkın bir süre önce onu süresiz olarak ödünç vermeyi kabul etti; apsis taş taş söküldü ve neredeyse üç bin üç yüz blok, sekiz yüz otuz dokuz sandık içinde Atlantik'in öte yakasına gönderildi. Şapel 1961'de ziyarete açıldı. Anlaşmanın bir parçası olarak, İspanya'daki San Baudelio de Berlanga şapelinden altı fresk de aynı uzunlukta bir ödünçle Madrid'deki Prado'ya gitti.
Buradaki iki şey başka yerlerden geliyor. Yarım kubbedeki resim, tahtta oturan Meryem ile Çocuk İsa, yaklaşan Üç Kral ve yanındaki baş meleklerle, 1100 dolaylarına tarihlenen ve Pedret Ustası'na atfedilen bir fresk. Tredòs yakınında, Pirenelerin yükseklerinde, on ikinci yüzyılda Tapınak Şövalyelerinin denetimindeki bir kiliseden geliyor. O kilise 1936'da, İspanya İç Savaşı sırasında yağmalandı ve freskleri müzelere ve özel koleksiyonculara dağıldı. Önünde asılı büyük haç ise yumuşak ağaçtan bir haç üzerinde boyalı meşeden bir figür; 1150 ile 1200 arasında Kastilya'da yapılmış ve İsa'yı gözleri kocaman açık, başında altın bir taçla gösteriyor. Ölmek üzere değil. Zaferi çoktan kazanmış ve on ikinci yüzyıldan kalma boyasının şaşırtıcı bir kısmı hâlâ üzerinde.
Durak 5 / 5 · Salon 14, Hazine, zemin kat
Cloisters Haçı
Britanya; muhtemelen Bury Saint Edmunds manastırından · 1150–1160 dolayları · Mors dişi, 57,5 × 36,2 cm
Şunlara dikkat edin
- Ön yüzde haçın dikey kolu boyunca yükselen stilize ağaç gövdesi: canlı bir ağaç olarak gösterilen haç.
- Dikey kolun ve yan kolların kenarları boyunca uzanan minicik Latince harf dizileri; iki yüzdeki doksan sekiz yazıtın bir kısmı.
- Alttaki boş yer. Aziz Matta'nın meleğini taşıyan en alttaki levha kaybolmuş.
- Figürlerin ne kadar küçük olduğu: yaklaşık bir santim boyundalar ve tam doksan iki tane.
Konuşma metni (2:09)
Duvar halılarından ve taştan sonra bu size minicik gelecek. Cloisters Haçı elli yedi buçuk santim boyunda, mors dişinden oyulmuş ve iki yüzünde doksan iki figür ile doksan sekiz yazıt taşıyor. Figürlerin boyu bir santim kadar. Met, imge programının Hristiyan sanatında eşi benzeri olmadığını söylüyor; camın olabildiğince yakınına gitmeye değer.
Ön yüzde, haçın dikey kolu haçın üzerine yatırılmış bir ağaç gövdesi gibi oyulmuş; böylece haç canlı bir şeye dönüşüyor. Uçlardaki kare levhalar İsa'nın ölümünden ve dirilişinden sahneler gösteriyor. Arka yüzde İbrani peygamberler, üzerinde kendi sözleri yazılı tomarlar tutuyor; ortadaki madalyonda Tanrı Kuzusu var ve görünüşe göre Sinagog'u kişileştiren bir figür onu mızrakla deliyor. Arka yüzün uçlarında İncil yazarlarının simgeleri yer alıyor: solda Markos'un aslanı, sağda Luka'nın öküzü, tepede Yuhanna'nın kartalı. Matta'nın meleğinin yer aldığı alt uç kaybolmuş.
Haç genellikle İngiliz işi kabul edilir ve 1150 ile 1160 arasında oyulduğu düşünülür. Sık sık Suffolk'taki Bury Saint Edmunds manastırıyla ilişkilendirilir; ama bazı araştırmacılar daha büyük olasılıkla Orta Avrupa'dan geldiğini düşünüyor. İşin rahatsız edici yanı yazıtlar ve Met bunları gizlemiyor. Birkaçı Yahudilere yönelik sert saldırılar. Bir zamanlar üzerinde asılı duran fildişi İsa figürü kayıp, ama haçın tepesindeki levha günümüze ulaşmış. İncillere göre orada Yahudilerin Kralı yazar; burada bu ifade İmanını İkrar Edenlerin Kralı olarak değiştirilmiş. Müzenin kendi yorumuna göre haç, o dönemde İngiltere'de yaygın olan Yahudi düşmanlığını yansıtıyor; on üçüncü yüzyılın sonunda Yahudiler ülkeden sürülmüştü.
Buraya nasıl geldiği ise tam bir gerilim romanı. Hırvat koleksiyoncu Ante Topić Mimara'nın elinde ortaya çıkmadan önceki geçmişi hakkında hiçbir şey bilinmiyor. British Museum onu istiyordu, ama Mimara eseri satmak için tam mülkiyet hakkına sahip olduğunu kanıtlayamadığından geri durdu. Anlatılana göre, o sırada müzenin küratörlerinden Thomas Hoving, British Museum'un opsiyonu gece yarısı sona erene kadar Mimara'yla oturup kahve içti ve haçı oracıkta altı yüz bin dolara satın aldı. Haç 1963'te koleksiyona girdi. Kaderi dünyanın iki büyük müzesi arasında gece yarısı dolan bir süreye bağlanmış bir nesne için, iki elinizle tutabileceğiniz kadar küçük.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu The Met Cloisters'ın içindeki her şeye doğrultun.
Hazine, yürüyüşümüzün son salonu, ama hikâyesi olan son salon değil. Saint-Guilhem revaklı avlusundaki bir sütun başlığının, Cam Galerisi'ndeki vitray bir madalyonun ya da Gotik Şapel'deki bir şövalye mezarının fotoğrafını çekin; uygulama size onun ne olduğunu ve nereden geldiğini anlatır, ardından sorduğunuz soruyu orada, sesli olarak yanıtlar.
Gitmeden önce
Ulaşım
99 Margaret Corbin Drive, New York, NY 10040; Manhattan'ın kuzeyindeki Fort Tryon Park'ın içinde. Ana girişe giden yol Arnavut kaldırımlıdır ve içeride gişeye varmadan önce yaklaşık 60 basamak çıkarsınız. Basamaksız erişime ihtiyacı olan ziyaretçiler ana girişin yakınındaki bir duraktan ücretsiz servise binebilir; arabalar da yolcularını basamaksız avlu girişinde indirebilir.
A trenine uptown yönünde binip 190th Street'te inin ve istasyonun asansörüyle Fort Washington Avenue'ya çıkın. Oradan işaretli yolu izleyerek Fort Tryon Park'ın içinden yürüyebilir ya da M4 otobüsüyle tek durak giderek müzeye ulaşabilirsiniz. M4, Penn Station'ın yakınından Madison Avenue boyunca kapıya kadar da gider, ama yolculuk uzundur; fazladan zaman ayırın.
Biletler
- Her çarşamba, ayrıca Şükran Günü'nde, 25 Aralık'ta ve 1 Ocak'ta kapalıdır. Kapılar 10.00'da açılır; kasımdan şubata kadar 17.00 yerine 16.30'da kapanır.
- Yetişkinler 30 dolar, 65 yaş ve üzeri ziyaretçiler 22 dolar, öğrenciler 17 dolar öder; 12 yaş ve altındaki çocuklar ücretsiz girer. Rezervasyon gerekmez, ama çevrimiçi biletle gişeye uğramadan doğrudan bir salon girişine gidebilirsiniz.
- Biletiniz The Met Fifth Avenue'ya da giriş sağlar, ama yalnızca aynı gün, yani üzerinde basılı tarihte. The Cloisters adanın en kuzey ucunda olduğundan ikisinin arasına bol zaman koyun; otobüsle gidecekseniz daha da fazla.
- New York eyaletinde yaşayan herkes ile New York, New Jersey ve Connecticut'tan gelen öğrenciler, en az bir sent olmak üzere istedikleri kadar öder. Bu fiyat çevrimiçi alımda New York eyaletinde bir fatura adresi ister; New Jersey ve Connecticut'lı öğrenciler biletlerini öğrenci kimlikleriyle gişeden alır.
- Kişisel kullanım için flaşsız fotoğraf çekebilirsiniz; ama kalemleri, video kameraları ve selfie çubuklarını salonların dışında bırakın.
- Nisandan ekime kadar Trie Café, Trie revaklı avlusunun kemerleri altında 11.00 ile 16.00 arasında sandviç ve içecek servis eder.
Resmî sesli rehber
Met, The Cloisters için kendi dijital rehberini ücretsiz sunuyor: sesli turlar, eser notları, bitki listeleri ve videolar. Rehber, telefonunuza yüklediğiniz ücretsiz bir uygulamada çalışıyor; sesli anlatımlar müzenin ücretsiz Wi-Fi'ı üzerinden metmuseum.org/audio adresinde tarayıcıda da dinlenebiliyor. Bizimkiler de ücretsiz; Met'in kendi turunun uğramadığı her şeye Chiaro uygulamasını doğrultun.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir The Met Cloisters sesli rehberi var mı?
Evet, hem de iki tane. Bizimkiler yukarıdaki beş durak: her biri herhangi bir telefon tarayıcısında çalışıyor ve metni altında yazılı. Met de kendi dijital rehberini ücretsiz sunuyor. Bir sütun başlığından bir mezar heykeline kadar başka herhangi bir şeyin önünde durup fotoğrafını çekin, Chiaro uygulaması size onu anlatsın.
Resmî The Met Cloisters sesli rehberi ne kadar?
Hiçbir ücreti yok. Met'in The Cloisters rehberi ücretsiz bir uygulamada sunuluyor; sesli anlatımlar binadaki ücretsiz Wi-Fi üzerinden tarayıcınızda, metmuseum.org/audio adresinde de çalıyor.
Tek Boynuzlu At halıları The Met Cloisters'ın neresinde?
Ana kattaki Salon 17'de, Tek Boynuzlu At Halıları Salonu'nda. Yedi halının hepsi orada bir arada asılı; bunlardan biri, Bir Bakireye Teslim Olan Tek Boynuzlu At, yalnızca iki parça hâlinde günümüze ulaşmış. Mérode triptiği de hemen yakında, Salon 19'da, Mérode Salonu'nda.
The Met Cloisters çarşamba günleri kapalı mı?
Evet. Haftada altı gün açık; her çarşamba ve ayrıca Şükran Günü'nde, 25 Aralık'ta ve 1 Ocak'ta kapalı. Açık günlerde kapılar 10.00'da açılıyor; marttan ekime kadar 17.00'de, kışın ise 16.30'da kapanıyor.
The Met Cloisters bileti The Met Fifth Avenue'yu da kapsıyor mu?
Evet, ama yalnızca bir gün için. Met'e göre her bilet, üzerinde basılı tarihte sergileri ve iki mekâna aynı gün girişi kapsıyor. Ertesi gün yeniden gelirseniz yeni bir bilet almanız gerekir.
The Met Cloisters'a metroyla nasıl gidilir?
Uptown yönündeki A trenine binip 190th Street'te inin ve asansörle Fort Washington Avenue'ya çıkın. Ardından Fort Tryon Park'tan geçen yolu yürüyün ya da M4 otobüsüyle tek durak giderek müzenin kapısına varın.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. The Met Cloisters ile bağlantılı değildir.