İçeriğe geç

Grand Central Terminali · New York · Bağımsız rehber

Grand Central Terminali sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Beş anlatım, 1913'te açılan ve bugün 44 peronuyla dünyada en çok perona sahip bu istasyonu, 42. Sokak'taki kaldırımdan Alt Kat'taki karo kaplı bir tonoza kadar anlatıyor. Yolda kameranızın yakaladığı diğer her şeyin hikâyesini de Chiaro anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Grand Central Terminali yönetimiyle bağlantılı değildir.

9:41

42. Sokak cephesi ve Ticaretin İhtişamı

Grand Central Terminali, New York

0:00 2:29
Durak 1 / 5

Beş durak · 13 dakikalık anlatım

Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Grand Central Terminali her gün halka açık ve satın alınacak bir bileti yok; bu yüzden sesli rehberi kaldırımdan en alttaki sahanlığa kadar tek bir turnikeden geçmeden ilerleyebiliyor: kendi başınıza gezeceğiniz beş durak, 42. Sokak'ın güney tarafında, Park Avenue hizasında, cephe ve heykel grubuyla başlıyor. Oradan viyadüğün altındaki ana girişten Vanderbilt Salonu'na giriyorsunuz; sonra kuzeye, danışma kulübesinin üzerindeki saat ve onun üstündeki boyalı gökyüzü için Ana Salon'a geçiyorsunuz; en sonunda da Oyster Bar rampalarından Alt Kat'a iniyorsunuz. Orada bir fısıltı karo kaplı bir tonozun öbür ucuna ulaşıyor ve 42. Sokak'a dönüş yolu yalnızca bir rampa yukarıda. Baştan sona dinlendiğinde anlatımlar yaklaşık on üç dakika sürüyor; yürümek buna ancak birkaç dakika ekliyor, çünkü her şey tek bir binanın içinde ya da önündeki kaldırımda.

Bu sayfadaki açılış saatleri, ulaşım bilgileri ve resmî tur, MTA'nın terminal için yayımladığı kendi sitesi grandcentralterminal.com'dan alındı; tarihçe aynı sayfalardan ve Wikipedia'dan geliyor ve her bilgi yazılı bir kaynağa dayanıyor. Çalışan bir istasyon tarifesine göre değişir, Vanderbilt Salonu da ağırladığı her etkinlikle başka bir görünüme bürünür; binadaki bir duyuru ya da danışma kulübesindeki görevliler size farklı bir şey söylerse onlara uyun ve sayfayı düzeltebilmemiz için bize haber verin.

Durak 1 / 5 · Doğu 42. Sokak, sokağın güney tarafında, Park Avenue hizasında; kuzeye, terminalin güney cephesine doğru yukarı bakın; halka açık kaldırım, bilet gerekmez

42. Sokak cephesi ve Ticaretin İhtişamı

Mimar: Whitney Warren (1864–1943), Warren and Wetmore; plan: Reed and Stem; heykel grubunun modeli: Jules-Félix Coutan (1848–1939) · Terminalin açılışı: 2 Şubat 1913; heykel grubunun açılışı: 1914 · Stony Creek graniti kaide ve Indiana kireçtaşı; her biri 60'a 30 fit üç kemerli pencere, 13 fit (4,0 m) genişliğinde bir saat ve yaklaşık 1.500 kısa tonluk bir heykel grubu

Şunlara dikkat edin

  • En tepede kanatlı miğferi ve yılanlı asasıyla Merkür, bacaklarının arkasında da kanatlarını açmış kartal.
  • Kadrandaki dört: eski saatçilerin usulüyle IV değil IIII diye yazılmış.
  • Saatin altında, yüzü viyadüğe dönük bronz Cornelius Vanderbilt: dökülmesinden altmış yıl sonra, 1929'da buraya geldi.
  • Soldaki uzanan figürün yanındaki çapa, dişli çark ve çekiç. Resmî adı ne derse desin, bunlar Vulkan'ın aletleri.
Konuşma metni (2:29)

Kırk İkinci Sokak'ın güney tarafında, Park Avenue'nun terminale dayandığı yerde durun ve viyadüğün üzerinden cephenin tepesine bakın. Şehrin uğruna mahkemeye gittiği manzara bu. 1968'de demiryolunun sahipleri, bu binanın tepesine Marcel Breuer'in tasarladığı elli beş katlı bir ofis kulesi dikmeyi önerdi. New York'un Tarihi Eserleri Koruma Komisyonu buna izin vermedi ve gerekçeleri arasında terminalin Park Avenue South'tan görünen çarpıcı manzarasını, yani caddeden kuzeye, binaya doğru uzanan bakışı saydı. Dava Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi'ne kadar gitti ve yirmi altı Haziran 1978'de mahkeme şehrin lehine karar verdi. Jacqueline Kennedy Onassis binayı kurtarma mücadelesine katıldı; birazdan içinden geçeceğiniz fuaye onun adını taşıyor.

En tepeden başlayın. Kanatlı bir miğfer takmış, elinde yılanlı asasıyla ayakta duran genç adam Merkür; bacaklarının arkasında bir kartal kanatlarını açıyor. Solunuzda uzanan figürün resmî adı Herkül, ama ne topuzu var ne aslan postu. Onun yerine çevresinde bir çapa, bir dişli çark, bir örs ile bir çekiç, bir arı kovanı, üzüm ve buğday başakları var. Bunların çoğu Vulkan'ın simgeleri. Sağınızda Minerva başını koluna dayamış; bir dünya küresi, bir pergel ve kitapların arasında bir parşömen tomarı okuyor.

Grubun adı Ticaretin İhtişamı. 1914'te açıldığında dünyanın en büyük heykel grubu sayılıyordu ve ağırlığı yaklaşık 1.500 kısa ton, yani bin üç yüz altmış metrik ton kadar. Heykeltıraşı Jules-Félix Coutan, Paris'te dörtte bir ölçekli bir alçı model yaptı ve Amerika'ya bir kez bile gelmedi.

Tanrıların arasında on üç fit, yaklaşık dört metre çapında bir saat var: bronz çerçeveli vitray, dökme demirden akrep ve yelkovan. Genellikle Tiffany saati diye anılır, ama imzasızdır ve Tiffany onu kendisinin yaptığını doğrulayamamıştır. Rakamlara bakın: dört, eski saatçilerin usulüyle yan yana dört çizgiyle yazılmış; altı rakamında da bakım için bir kapak gizli.

Saatin altında, cephenin ortasında, sekiz buçuk fit, yani iki buçuk metreyi aşan boyuyla bronz Cornelius Vanderbilt duruyor, yüzü viyadüğe dönük. 1869'da şehrin güneyindeki Saint John's Park'ta bulunan Hudson River Railroad deposu için yapıldı ve 1929'da buraya taşındı. Açılışında New York Times, gerçekten dürüst bir anıtın New York Central'ın açık demiryolu sahalarında ölen insanları da anması gerektiğini yazdı.

Sonra üç kemerli pencere; her biri altmışa otuz fit, yaklaşık on sekize dokuz metre, bir Roma zafer takındaki gibi çift sütunların arasına yerleştirilmiş. Mimarlar bu cepheyi şehre açılan bir kapı olarak tasarladı ve üzerinde, boydan boya, büyük harflerle tam adı yazıyor: Grand Central Terminal.

Durak 2 / 5 · Ana kat, Vanderbilt Salonu (Vanderbilt Hall), 42. Sokak'taki ana giriş ile Ana Salon (Main Concourse) arasında; içinden geçmek serbest

Vanderbilt Salonu, eski Ana Bekleme Salonu

Mimarlar: Reed and Stem ile Warren and Wetmore; meşe yaprağı ve palamut süslemeleri: Sylvain Salières (1865–1920) · 1913; 1991'den itibaren restore edildi, 1998 civarında yeniden adlandırıldı · Pembe Tennessee mermeri zemin, bronz parmaklıklı pencereler ve her biri 132 ampullü Beaux-Arts avizeler; salon 65'e 205 fit (20'ye 62 m)

Şunlara dikkat edin

  • Avizeler: dört kat ve her birinde 132 ampul, hepsi çıplak; elektrik ışığı yeniyken onu gözler önüne sermek için.
  • Her uzun duvarın beş bölmesindeki yüksek pencerelerin önündeki ağır bronz parmaklıklar.
  • Metal işçiliğindeki palamutlar ve meşe yaprakları: Sylvain Salières'in tasarladığı Vanderbilt amblemi.
  • Fuayeden gelen kapıların üstündeki yazıt: kafasıyla, yüreğiyle ve eliyle emek veren herkese adanmış.
Konuşma metni (2:21)

İçeri kısa, eğimli bir geçitten, Jacqueline Kennedy Onassis Fuayesi'nden girdiniz ve bu salona açılan kapıların üzerindeki bir yazıtın altından geçtiniz. Yazıtta kabaca şöyle deniyor: bu kamu hizmeti anıtının yapımında kafasıyla, yüreğiyle ve eliyle emek veren herkese adanmıştır. Dönüşte onu hatırlayın.

Şimdi salonun kendisi. Altmış beşe iki yüz beş fit, yaklaşık yirmiye altmış iki metre; burası terminalin ana bekleme salonuydu, özellikle uzun yol yolcuları için. 700 kişilik, iki tarafı oturmalı meşe banklar vardı ve salon sakin olsun diye tasarlanmıştı. Bütün bilet gişeleri, danışma masaları ve bagaj tezgâhları yan taraftaki Ana Salon'a konmuştu; burada hiçbir şey sizi aceleye getirmesin diye.

Avizelere bakın. Her birinde dört kat hâlinde 132 ampul var ve ampullerin hepsi çıplak. Bu bilerek yapıldı: bina açıldığında elektrik ışığı hâlâ yeniydi ve demiryolu şirketi onu görmenizi istiyordu. Daha dikkatli bakarsanız metale işlenmiş meşe yaprakları ve palamutlar göreceksiniz. Palamut Vanderbilt ailesinin amblemi; terminal ailenin düsturunu “bir palamuttan koca bir meşe büyür” diye aktarıyor. Süslemeleri, mimar Whitney Warren'ın Amerika'ya yerleşmesine yardım ettiği Fransız sanatçılardan biri olan Sylvain Salières tasarladı. Salières daha sonra Pittsburgh'daki Carnegie Institute of Technology'de heykel bölümünün başına geçti.

Kuzeyde ve güneyde, iki uzun duvar boyunca yüksek pencereler beşer bölme hâlinde sıralanıyor ve ağır bronz parmaklıklarla örtülü. Ayağınızın altında pembe Tennessee mermeri var, Ana Salon'un zeminiyle aynı taş. Batı tarafında bir zamanlar erkekler için bir sigara içme odası, doğu tarafında da kadınlar için bir bekleme salonu vardı.

Uzun yol yolculuğu azaldıkça bu salon da sönükleşti. 1989'da tahtalarla kapatıldı, 1991'den itibaren restore edildi ve 1998 civarında istasyonu yaptıran ve ona sahip olan Vanderbilt ailesinin adını aldı. Banklar uzağa gitmedi. Rayların yakınındaki istasyon şefinin ofisine taşındılar.

Terminalin tescilli tarihi eser olması, bu salona hiçbir şeyin kalıcı olarak sabitlenemeyeceği anlamına geliyor; yani zemini dolduran her şey yeniden sökülüp gidebilmeli. 1999'dan itibaren buna, Tournament of Champions için kurulan, üç tarafında seyircilerin oturduğu, yirmi bire otuz iki fit, yaklaşık altı buçuğa on metrelik, kendi başına duran cam bir squash kortu da dahildi; hepsi de 1913'te bekleyen yolcuları aydınlatan aynı dört katlı çıplak ampullerin altında.

Durak 3 / 5 · Ana Salon (Main Concourse), ana kat, salonun ortasındaki danışma kulübesinin yanında

Danışma kulübesindeki saat

Mimarlar: Reed and Stem ile Warren and Wetmore, New York Central Railroad için; palamut süslemesinin programı: Sylvain Salières (1865–1920) · 1913 · Dört opal cam kadranlı ve tepesinde palamut bulunan pirinç kasa; 275'e 120 fit (84'e 37 m) boyutlarında ve 125 fit (38 m) yüksekliğindeki bir salonun ortasındaki danışma kulübesinin üzerinde

Şunlara dikkat edin

  • Saatin tepesindeki pirinç palamut: terminalin her yerinde karşınıza çıkan Vanderbilt amblemi.
  • Dört opal cam kadran: kulübenin çevresinde dolaşın, her taraftan aynı saati okuyun.
  • Çevrenizdeki duvarlar: Fransa'nın Caen taşına benziyor, aslında alçı, kum, kireç ve çimento karışımı.
  • Ayağınızın altındaki pembe Tennessee mermeri, Vanderbilt Salonu'nun zeminiyle aynı taş.
Konuşma metni (2:24)

İşte o nokta. Ana Salon'un ortasındaki danışma kulübesinin yanında durursanız, terminalin bizzat buluşma yeri ilan ettiği yerdesiniz. Terminalin kendi deyişiyle: bir arkadaşınıza “saatin orada buluşalım” dediyseniz, artık gerçek bir New Yorklu olduğunuzu bilirsiniz.

O hâlde ona iyice bakın. Pirinç bir kasada, içeriden aydınlatılmış gibi görünecek kadar süt rengi dört opal cam kadran ve en tepede pirinç bir palamut. O palamut yine Vanderbilt amblemi; terminale göre onu lambalarda ve asansörlerde de bulacaksınız. Terminalin sitesi bu saatin değerini yirmi milyon dolar ya da daha fazla olarak veriyor ve binadaki her saat gibi onun da Washington'daki ABD Deniz Gözlemevi'nin atom saatine göre ayarlandığını söylüyor.

Bu da bir sonraki bilgiyi daha eğlenceli kılıyor. Grand Central'dan kalkan her tren, ilan edilen saatten bir dakika sonra kalkar. Bu bir dakika bilerek eklenmiştir. Trene yetişmek için koşan insanları biraz yavaşlatmak için oradadır.

Şimdi bir adım geri çekilin ve salonu bütünüyle görün. Salon 275 fit uzunluğunda, 120 fit genişliğinde ve 125 fit yüksekliğinde, yani yaklaşık seksen dörde otuz yedi metre ve otuz sekiz metre yüksekliğinde; aşağı yukarı 35.000 fitkare. Bu kadar büyük yapılması bilinçli bir seçimdi: grand, yani görkemli sözcüğünün hakkını vermek için. Duvarlar Fransa'dan gelen Caen taşına benziyor. Ama değiller: gerçek Caen taşı fazla pahalı bulundu, bu yüzden inşaatçılar kendi taşlarını alçı, kum, kireç ve portland çimentosundan karıştırdı. Zemin pembe Tennessee mermeri.

Terminalin en yoğun yılı olan 1947'de Grand Central'dan 65 milyondan fazla insan geçti. Sonra uzun düşüş geldi. 1970'lerde bu salona dev reklamlar hâkimdi; aralarında Kodak Colorama fotoğrafları ve bir Westclox Big Ben saati de vardı ve hepsi 1998'de tamamlanan yenilemede kaldırıldı.

Salon müzik de gördü. 1928 Noeli'nden 1958'e kadar Mary Lee Read adında bir orgcu, bayram ve tatil günlerinde terminalde org çaldı. Pearl Harbor'dan sonra ABD milli marşını çaldı ve bütün Ana Salon olduğu yerde durdu. Harika bir andı, sefer tarifesi içinse felaket: istasyon şefi ondan yolcuların trenlerini kaçırmasına yol açabilecek hiçbir şey çalmamasını istedi ve Read, New York'ta milli marşı çalması yasaklanan tek orgcu olarak tanındı.

Terminal 2013'te yüz yaşına girdiğinde, yıl dönümü logosu bu saatti; akrep ve yelkovan yediyi on üç geçeyi gösteriyordu. Bunu yirmi dört saatlik düzende okuyun: on dokuz on üç.

Durak 4 / 5 · Ana Salon (Main Concourse), ana kat; danışma kulübesinin yakınında durun ve yukarı bakın

Ana Salon'un tavanı

Tasarım (1912): Whitney Warren (1864–1943) ve Paul César Helleu (1859–1927); resim (1913): James Monroe Hewlett (1868–1941) ve Charles Basing (1864–1933) · 1913; 1944–45'te panolar üzerine yeniden boyandı; 1996–98'de temizlenip restore edildi · Zeminden 125 fit (38 m) yükseklikteki eliptik beşik tonozun üzerine sabitlenmiş 4'e 8 fitlik panolar üzerine boya ve altın; 2.500'den fazla yıldız

Şunlara dikkat edin

  • Yengeç'in yanındaki koyu leke: eski kirden bilerek temizlenmeden bırakılmış bir kare.
  • Balıklar'ın üzerindeki küçük siyah daire: 1957'de bir Redstone füzesini dikmek için açılan delik.
  • Orion: yukarıda ters çevrilmemiş tek figür.
  • Gökyüzü boyunca uzanan dörde sekiz fitlik panoların silik ızgarası; 1944'te orijinalin üzerine sabitlendi.
Konuşma metni (2:53)

Şimdi dosdoğru yukarı bakın ve bakmaya devam edin, çünkü Ana Salon'un üzerindeki gökyüzü ters.

Önce, orada neden boyanmış bir gökyüzü olduğu. İlk planlarda yukarıda bir çatı penceresi vardı, ama para da zaman da tükendi. Böylece 1912'de mimar Whitney Warren, Paris'teki bir dergi için sekiz kadının portresini yapmak üzere üç aylığına Amerika'da bulunan Fransız ressam Paul César Helleu'ye başvurdu ve Helleu bir tasarım çizdi. Yıldızlar, Columbia Üniversitesi'nde astronomi profesörü olan Harold Jacoby'nin bir haritasından geldi; Jacoby onları 1603'te yayımlanmış bir yıldız atlası olan Uranometria'dan almıştı. 1913'te James Monroe Hewlett ile Charles Basing, elliden fazla yardımcıyla birlikte tavanı boyadı.

Gördüğünüz, kış gökyüzü: Kova'dan Yengeç'e uzanan burçlar kuşağı, öteki figürler arasında Pegasus ve Orion, turkuaz bir zemin üzerinde, iki geniş altın şeritle kesilmiş: ekliptik ve gök ekvatoru. Terminalin sayımına göre on iki altın varaklı takımyıldız ve 2.500 yıldız var; bunların 59'u yanıyor.

İşte sorun şu. Atlasla da gerçek gece gökyüzüyle de karşılaştırıldığında her şey soldan sağa ters; Orion dışındaki bütün figürler. Bir banliyö yolcusu bunu açılıştan sonraki bir ay içinde fark etti. Jacoby'nin açıklamasına göre Basing, kopyalarken taslağı tavana doğru kaldıracağı yerde ayaklarının dibine koymuştu. Açılıştan önce basılan kartpostallar gökyüzünü doğru yönde gösteriyor. Hata hiç düzeltilmedi.

Tavan neredeyse hiç ayakta kalamayacaktı. 1920'lerde çatı akıyordu, içeri su ve küf girdi ve renkler, bir anlatımda geçtiği gibi, lacivert dozu kaçmış haki bir gömleğe döndü. Ağustos 1944'te demiryolu şirketi tavanı örttü. Orijinalin üzerine dörde sekiz fitlik, yaklaşık 1,2'ye 2,4 metrelik çimento ve asbest panolar sabitledi ve resmin bir kopyasını bunların üzerine, daha az astronomik ayrıntıyla ve ışıklar olmadan boyattı. Şu an baktığınız o kopya; yakından bakarsanız panoların ızgarasını gökyüzü boyunca hâlâ seçebilirsiniz.

1980'lerde neredeyse kapkara olmuştu. Bunun tütün dumanı olduğu sık sık söylendi. İncelendiğinde çoğunun şehrin kendi havası olduğu anlaşıldı: kamyon ve otomobillerin egzozu, çöp yakma fırınlarının ve fabrikaların isi. Temizlik Eylül 1996'da başladı ve bütün terminalin restorasyonu tam burada, bu tavanla başladı. Işıklar yıldızlara geri döndü.

İki yara izi bilerek bırakıldı. Yengeç'i bulun; yanında koyu bir leke var: bu eski kir, önceden ne olduğunu göstermek için temizlenmeden bırakıldı. Ve Balıklar'ın, yani birbirine bir iple bağlı iki balığın hemen üstünde küçük, koyu bir daire var. 1957'de, Sovyetler Birliği Sputnik'i fırlattıktan sonra, halkın moralini yükseltmek için bu salona bir Redstone füzesi dikildi ve onu kaldırmanın tek yolu tavanda bir delik açıp içinden bir kablo sarkıtmaktı. Delik bir hatıra olarak bırakıldı. Hâlâ orada, altın yıldızlar arasında tek bir siyah nokta.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Grand Central Terminali'ndeki her şeye doğrultun.

Beş anlatım bir cepheyi, bir salonu, bir saati, bir tavanı ve bir tonozu ele alıyor; terminalde ise çok daha fazlası var: bir asansörün üstündeki metale işlenmiş palamutlar, adını bilmediğiniz bir takımyıldız, bir peron kapısı, bir lamba, başınızın üstündeki balıksırtı karolar. Gözünüze hangisi takıldıysa telefonunuzu ona doğrultun. Chiaro onu tanır, kimin yaptığını ve hangi yıl yapıldığını söyler, treninizin anonsu yapılana kadar da sorularınızı yanıtlamayı sürdürür.

Tavan neden ters boyanmış?Girişteki heykel kimi gösteriyor?Fısıltı gerçekten karşıya ulaşıyor mu?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

89 E 42nd Street, New York, NY 10017; Park Avenue'nun 42. Sokak'la buluştuğu yer. Park Avenue Viyadüğü'nün altındaki 42. Sokak ana girişini kullanın: Jacqueline Kennedy Onassis Fuayesi'ne açılır, oradan doğrudan Vanderbilt Salonu'na geçilir; Ana Salon onun ardında, kuzeydedir.

4, 5, 6, 7 numaralı metro hatları ve S mekik hattı terminalde durur. M1, M2, M3, M4, M42, M101, M102, M103 ve Q32 otobüsleri buraya uğrar. Metro-North'un Hudson, Harlem ve New Haven hatlarındaki trenler burada başlar ve biter; Long Island Rail Road ise terminalin altındaki Grand Central Madison'a gelir.

02

Bilet ve giriş

  • Bilet yok, kapalı gün yok: bina haftanın her günü sabah 5.15'te halka açılır ve gece 2.00'de kapanır. Mağazalar, restoranlar, Grand Central Market, Dining Concourse ve bayram saatleri farklı olabilir; bunlardan biri planınızdaysa terminalin ziyaret sayfasına bakın.
  • Vanderbilt Salonu aynı zamanda terminalin etkinlik alanıdır; her yıl kurulan Noel Pazarı'nın yanı sıra sergiler ve özel etkinlikler için kullanılır, bu yüzden bazı günler bir kısmını bir fuar ya da stant kaplar. Ana Salon onun ardında, kuzeydedir.
  • Telefonla ya da elde tutulan bir kamerayla kişisel kullanım için çekilen fotoğraf ve video için izin de ücret de gerekmez; tripod, ışık ya da sabitleyici için ise gerekir. Terminalin hiçbir yerinde emanet bölümü yok, bu yüzden planınızı çantalarınıza göre yapın.
  • Son durağa giden yol merdivenle değil rampayla iner; terminalde halka açık asansörler de var. Halka açık tuvaletler Alt Kat'ta, Fısıltı Galerisi ile aynı kattadır.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Terminalin kendine ait bir sesli rehberi yok. Resmî seçeneği, MTA adına dışarıdan bir tur şirketinin düzenlediği ve terminalin sitesinin bağlantı verdiği rehberli bir yürüyüş turu: 90 dakika, İngilizce, 35 dolardan başlayan fiyatlarla, en fazla 20 kişilik gruplar hâlinde ve Tour Information Booth'tan başlıyor; bu sayfanın girmediği yerlere, örneğin Campbell Apartment'a da uğruyor. Buradaki beş anlatım ücretsiz, rezervasyon gerektirmiyor ve treninizin anonsu yapıldığında herhangi birini duraklatabilirsiniz.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Grand Central Terminali sesli rehberi var mı?

Evet: bu sayfadaki beş anlatım; 42. Sokak'taki kaldırımdan Alt Kat'taki karo kaplı kemerlere kadar, her biri oynatıcısının altında eksiksiz yazılı, uygulama ya da rezervasyon gerektirmeden. Terminalin kendi sesli rehberi yok; resmî seçeneği ücretli, rehberli bir yürüyüş. Beş anlatımın dışında kalanlar için bir fotoğraf yeter: Chiaro fotoğraftakini tanır ve anlatır.

Grand Central Terminali sesli rehberini biletsiz dinleyebilir miyim?

Her durağını. Terminal her gün halka açık, çalışan bir istasyon ve cepheden Fısıltı Galerisi'ne kadar beş durağın hepsi, binanın herkesin girebildiği bölümlerinde. Ücretli olan tek şey resmî rehberli tur.

Grand Central Terminali'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Böyle bir rehber yok. Terminalin resmî seçeneği İngilizce, 90 dakikalık rehberli bir yürüyüş turu; fiyatı 35 dolardan başlıyor, en fazla 20 kişi katılabiliyor ve Tour Information Booth'tan başlıyor. Rezervasyon, terminalin sitesindeki rehberli tur sayfasından yapılıyor.

Grand Central yürüyüşü nerede başlıyor, nerede bitiyor?

Dışarıda, 42. Sokak'ın güney tarafında, Park Avenue hizasında cepheye bakarak başlıyor ve Alt Kat'ta, Oyster Bar rampalarının dibinde bitiyor. Oradan çıkış rampadan yukarı, Vanderbilt Salonu'ndan geçip 42. Sokak'a; başladığınız yerden birkaç adım ötede.

Grand Central Terminali her gün açık mı?

Evet. Kapıları her gün sabah 5.15'te halka açılır ve gece 2.00'de kapanır. Tek tek mağazaların, restoranların, pazarın ve Dining Concourse'un kendi saatleri var; bayram saatleri de farklı olabilir.

Grand Central'ın içinde fotoğraf çekebilir miyim?

Evet; telefonla ya da elde tutulan bir kamerayla, kendi kullanımınız için, izin ve ücret gerekmeden. Tripod, ışık ya da sabitleyici için ise, çekimler yalnızca sizin için olsa bile MTA'dan izin almanız gerekir.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Grand Central Terminali yönetimiyle bağlantılı değildir.