Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μουσείο Κλόιστερς · Νέα Υόρκη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Κλόιστερς,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Πέντε μεσαιωνικά αριστουργήματα για να τα ακούσετε εδώ, χωρίς να εγκαταστήσετε τίποτα. Για τα υπόλοιπα από τα περίπου 5.000 έργα της συλλογής, από βιτρό ως επιτύμβια ομοιώματα, αρκεί μια φωτογραφία και σας τα αφηγείται το Chiaro.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Κλόιστερς.

9:41

Τρίπτυχο του Ευαγγελισμού (Τρίπτυχο Μερόντ)

Μουσείο Κλόιστερς, Νέα Υόρκη

0:00 2:54
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Ο ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Κλόιστερς (The Met Cloisters) είναι μία διαδρομή σε ένα κτίριο πάνω σε λόφο, ψηλά από τον ποταμό Χάντσον: τέσσερις αίθουσες στον κύριο όροφο, το επίπεδο 1, και μία ακόμη μια σκάλα πιο κάτω. Ξεκινάτε στην αίθουσα Μερόντ, την αίθουσα 19, με έναν πίνακα που φτιάχτηκε για να προσεύχεται μπροστά του μια οικογένεια στο σπίτι της. Συνεχίζετε στις επτά ταπισερί του κυνηγιού στην αίθουσα 17, βγαίνετε από την αίθουσα των Εννέα Ηρώων κάτω από τις ροζ καμάρες του περιστυλίου του Κυξά, στην αίθουσα 07, περνάτε απέναντι στην ισπανική αψίδα του παρεκκλησίου της Φουεντιδουένια, στην αίθουσα 02, και τελειώνετε μια σκάλα πιο κάτω, στο θησαυροφυλάκιο, στην αίθουσα 14, με έναν σταυρό σκαλισμένο σε ελεφαντοστό θαλάσσιου ίππου. Η ακρόαση διαρκεί περίπου δώδεκα λεπτά συνολικά και το περπάτημα ανάμεσα στις στάσεις λιγότερο από δέκα· υπολογίστε μιάμιση ώρα, αν αφήσετε και χρόνο για να κοιτάξετε.

Τα στοιχεία κάθε έργου προέρχονται από την ηλεκτρονική καταγραφή της συλλογής του Μητροπολιτικού και από μια ανεξάρτητη πηγή αναφοράς· οι αριθμοί των αιθουσών, από τον ιστότοπο του ίδιου του μουσείου. Το Κλόιστερς, όπως κάθε μουσείο, δανείζει έργα και τα μετακινεί για συντήρηση. Αν λοιπόν η πινακίδα της αίθουσας διαφωνεί με αυτή τη σελίδα, ακολουθήστε την πινακίδα και στείλτε μας δυο λόγια για την αλλαγή.

Στάση 1 από 5 · Αίθουσα 19, αίθουσα Μερόντ, επίπεδο 1

Τρίπτυχο του Ευαγγελισμού (Τρίπτυχο Μερόντ)

Εργαστήριο του Ρομπέρ Καμπέν · περ. 1427–1432 · Λάδι σε δρυ, 64,5 × 117,8 εκ. ανοιχτό

Προσέξτε

  • Η μικροσκοπική μορφή με τον σταυρό που γλιστρά πάνω στις χρυσές ακτίνες από το στρογγυλό παράθυρο, πάνω αριστερά στο κεντρικό φύλλο. Το περιστέρι που περιμένετε λείπει· έτσι δείχνει ο ζωγράφος τη σύλληψη.
  • Δύο φάκες στο εργαστήριο του Ιωσήφ: μία στον πάγκο του και μία στημένη στο παράθυρο προς τον δρόμο. Ο άγιος Αυγουστίνος ονόμασε τον σταυρό φάκα του διαβόλου.
  • Το κερί στο τραπέζι, σβησμένο πριν από μια στιγμή, με μια κλωστή καπνού που ακόμη κουλουριάζεται πάνω από το φιτίλι.
  • Ο γαλάζιος ουρανός στα παράθυρα πίσω από τη Μαρία. Ζωγραφίστηκε πάνω από το αρχικό φύλλο χρυσού, μία από τις αλλαγές που έγιναν μετά την πρώτη εκδοχή.
Κείμενο (2:54)

Σκύψτε λίγο πιο κοντά απ’ όσο επιτρέπει η ευγένεια. Ολόκληρο το τρίπτυχο, ανοιχτό, έχει πλάτος περίπου ένα μέτρο και δεκαεπτά εκατοστά, και το κεντρικό φύλλο είναι ένα τετράγωνο με πλευρά μόλις εξήντα τέσσερα εκατοστά. Δεν φτιάχτηκε ποτέ για εκκλησία. Φτιάχτηκε για μια οικογένεια του δέκατου πέμπτου αιώνα, που προσευχόταν μπροστά του στο σπίτι της, και τα έπιπλα του ύστερου Μεσαίωνα γύρω σας διαλέχτηκαν ώστε να θυμίζουν τα αντικείμενα του πίνακα.

Το κεντρικό φύλλο είναι ο Ευαγγελισμός, όχι σε ναό αλλά σε ένα άνετο σπίτι της εποχής του ίδιου του ζωγράφου. Η Μαρία κάθεται στο πάτωμα με κόκκινο φόρεμα, βυθισμένη στο βιβλίο της. Ο άγγελος Γαβριήλ μόλις μπήκε και ετοιμάζεται να μιλήσει, κι εκείνη δεν τον έχει προσέξει ακόμη. Κοιτάξτε τώρα το στρογγυλό παράθυρο πάνω αριστερά. Από εκεί μπαίνουν χρυσές ακτίνες, και πάνω τους κατεβαίνει μια μικροσκοπική μορφή που κρατά σταυρό. Είναι το Θείο Βρέφος, καθ’ οδόν. Στο τραπέζι, ένα κερί μόλις έσβησε. Το φιτίλι πυρώνει ακόμη και μια τολύπη καπνού υψώνεται από πάνω του. Δίπλα, ένας κρίνος σε μια κανάτα.

Στο δεξί φύλλο είναι ο Ιωσήφ, ξυλουργός, που ανοίγει τρύπες σε μια σανίδα. Στον πάγκο του υπάρχει μια φάκα, και άλλη μία είναι στημένη στο παράθυρο του εργαστηρίου του, προς τον δρόμο. Είναι ένα αστείο με θεολογικό νόημα. Ο άγιος Αυγουστίνος έγραψε ότι ο σταυρός ήταν η φάκα του διαβόλου, με δόλωμα τον θάνατο του Χριστού. Το 1966 ένας μελετητής υποστήριξε ότι το αντικείμενο στον πάγκο ήταν στην πραγματικότητα ξυλουργική πλάνη. Την ίδια χρονιά ένας άνθρωπος των μουσείων στο Λίβερπουλ, ο Τζον Τζέικομπ, έφτιαξε τη φάκα όπως φαίνεται στον πίνακα και έπιασε μ’ αυτήν ένα ποντίκι.

Στο αριστερό φύλλο, ο άνθρωπος που πλήρωσε για όλα αυτά γονατίζει στον κήπο και κρυφοκοιτάζει το θαύμα από την ανοιχτή πόρτα, σαν να τον άφησαν να μπει κατά λάθος. Πίσω του γονατίζει η γυναίκα του. Στην πρώτη εκδοχή δεν υπήρχε. Κατά την ανάγνωση του Μητροπολιτικού, πρώτα έγινε το κεντρικό φύλλο, πιθανότατα χωρίς παραγγελία· ύστερα ο δωρητής παρήγγειλε τα πλαϊνά φύλλα, και τη δεκαετία του 1430, μάλλον μετά τον γάμο του, προστέθηκαν η γυναίκα του και ο αγγελιοφόρος στην πύλη. Ακόμη και ο ουρανός πίσω από τη Μαρία είναι διόρθωση. Εκείνα τα παράθυρα ήταν από φύλλο χρυσού, ώσπου κάποιος τα έβαψε γαλάζια.

Ο πίνακας βγήκε από το εργαστήριο του Ρομπέρ Καμπέν στο Τουρναί, που μερικές φορές ονομάζεται Δάσκαλος του Φλεμάλ. Τα έγγραφα λένε ότι είχε τουλάχιστον δύο βοηθούς, και ο ένας ήταν ο νεαρός Ρόχιρ φαν ντερ Βάιντεν. Μια παλαιότερη, φθαρμένη εκδοχή του κεντρικού φύλλου σώζεται στις Βρυξέλλες και ίσως είναι του ίδιου του Καμπέν.

Το όνομά του το οφείλει στην οικογένεια Μερόντ, Βέλγους αριστοκράτες που το είχαν τον δέκατο ένατο αιώνα. Έμεινε για γενιές σε ιδιωτικά χέρια, σχεδόν χωρίς να το δει κανείς, ως το 1956, όταν ο Τζον Ντι Ροκφέλερ ο νεότερος χρηματοδότησε την αγορά του για αυτό το κτίριο. Τότε το χαρακτήρισαν μεγάλο γεγονός στην ιστορία της συλλεκτικής δραστηριότητας στην Αμερική. Το Μητροπολιτικό το αποκαλεί έναν από τους πιο φημισμένους πίνακες της πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής, και μέρος της αιτίας είναι απλώς η κατάστασή του. Μετά από εξακόσια χρόνια, εκείνη η τολύπη καπνού από το κερί φαίνεται ακόμη καθαρά.

Στάση 2 από 5 · Αίθουσα 17, αίθουσα των ταπισερί του μονόκερου, επίπεδο 1

Ο μονόκερος αναπαύεται σε κήπο (Ο μονόκερος σε αιχμαλωσία)

Σχέδιο από τη Γαλλία, ύφανση στις Νότιες Κάτω Χώρες · 1495–1505 · Στημόνι από μαλλί, υφάδι από μαλλί, μετάξι, ασήμι και επίχρυσο ασήμι, 368 × 251,5 εκ.

Προσέξτε

  • Οι κόκκινες σταγόνες που κυλούν στο λευκό πλευρό του μονόκερου. Πληγές δεν υπάρχουν· το Μητροπολιτικό τις διαβάζει ως χυμό από τα ρόδια που σκάνε από πάνω.
  • Ο βάτραχος ανάμεσα στους μενεξέδες κάτω δεξιά, βαλμένος εκεί, θα έλεγαν οι μεσαιωνικοί συγγραφείς, για το θορυβώδες ζευγάρωμά του.
  • Η αλυσίδα και ο φράχτης. Η αλυσίδα δεν είναι καλά δεμένη και ο φράχτης είναι αρκετά χαμηλός για να τον πηδήξει. Μένει επειδή το θέλει.
  • Τα γράμματα Α και Ε, δεμένα σε μονόγραμμα στο δέντρο και στις γωνίες. Εμφανίζονται σε κάθε ταπισερί της αίθουσας, και κανείς δεν ξέρει σε ποιον ανήκουν.
Κείμενο (2:24)

Επτά ταπισερί μοιράζονται αυτή την αίθουσα, και μόνο μία είναι ήρεμη. Οι άλλες αφηγούνται ένα κυνήγι: ευγενείς και σκυλιά καταδιώκουν έναν μονόκερο μέσα στο δάσος, τον στριμώχνουν σε μια κρήνη, τον λογχίζουν και μεταφέρουν το σώμα του πίσω σε έναν πύργο. Κι έπειτα υπάρχει αυτή, όπου ο μονόκερος είναι πάλι ζωντανός, ξαπλωμένος σε έναν κήπο μέσα σε έναν μικρό στρογγυλό φράχτη, λευκός πάνω σε ένα σκούρο πράσινο πεδίο γεμάτο λουλούδια. Το Μητροπολιτικό πιστεύει ότι ίσως φτιάχτηκε ως αυτοτελής εικόνα, όχι ως το τελευταίο κεφάλαιο του κυνηγιού.

Κοιτάξτε το κόκκινο στο πλευρό του. Μοιάζει με αίμα, και κάποιοι ακόμη το διαβάζουν έτσι. Όμως αυτός ο μονόκερος δεν έχει πληγές, τίποτα σαν τα βαθιά τραύματα στις σκηνές του κυνηγιού. Σηκώστε το βλέμμα στο δέντρο. Αυτά είναι ρόδια, ώριμα και σκασμένα, και το κόκκινο είναι ο χυμός τους που στάζει. Στον Μεσαίωνα το ρόδι συμβόλιζε τη γονιμότητα και τον γάμο, και το Μητροπολιτικό διαβάζει αυτή την ταπισερί ως ιστορία αγάπης. Ο μονόκερος είναι ο αγαπημένος, δαμασμένος. Είναι δεμένος με αλυσίδα στο δέντρο, αλλά η αλυσίδα δεν είναι σφιχτή, και ο φράχτης είναι τόσο χαμηλός που θα τον πηδούσε. Θα μπορούσε να φύγει. Δεν θέλει.

Κοιτάξτε τώρα κάτω, τα λουλούδια. Άγρια ορχιδέα, βιστόρτα, γαϊδουράγκαθο: όλα τα επαινούσαν οι μεσαιωνικοί βοτανολόγοι ως βοηθήματα για να αποκτήσει κανείς παιδιά. Και κάτω δεξιά, ανάμεσα στους μενεξέδες, ένας μικρός βάτραχος, που τον ανέφεραν οι μεσαιωνικοί συγγραφείς για τον θόρυβο που κάνει όταν ζευγαρώνει. Σε όλη τη σειρά υπάρχουν πάνω από εκατό φυτά, και οι βοτανολόγοι έχουν ταυτίσει τα ογδόντα πέντε.

Έπειτα είναι τα γράμματα, ένα Α και ένα Ε, δεμένα μαζί και κρεμασμένα από το δέντρο, και επαναλαμβάνονται στις γωνίες. Εμφανίζονται σε κάθε ταπισερί εδώ, και κανείς δεν ξέρει ποιανού είναι τα αρχικά. Μια θεωρία του 1942, ότι παρέπεμπαν στην Άννα της Βρετάνης, έχει πια απορριφθεί. Το Μητροπολιτικό εξακολουθεί να χαρακτηρίζει άγνωστο εκείνον που τις παρήγγειλε.

Η γαλλική οικογένεια Λα Ροσφουκό τις είχε για αιώνες. Στην Επανάσταση λεηλατήθηκαν από τον πύργο της οικογένειας και, όπως λέγεται, χρησιμοποιήθηκαν για να σκεπάζουν πατάτες. Τον δέκατο ένατο αιώνα είχαν επιστρέψει στην οικογένεια, και το 1922 ο Τζον Ντι Ροκφέλερ ο νεότερος τις αγόρασε για περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια. Τις δώρισε στο Μητροπολιτικό το 1937, έναν χρόνο πριν ανοίξει αυτό το κτίριο.

Το 1998 η σειρά κατέβηκε από τους τοίχους για καθαρισμό, και όταν οι συντηρητές αφαίρεσαν τη λινή φόδρα, βρήκαν ότι τα χρώματα στην πίσω πλευρά είχαν διατηρηθεί ακόμη καλύτερα από εκείνα της μπροστινής, της πλευράς που κοιτάτε, η οποία παραμένει τόσο λαμπερή.

Στάση 3 από 5 · Αίθουσα 07, περιστύλιο του Κυξά και κήπος Τζούντι Μπλακ, επίπεδο 1

Το περιστύλιο του Κυξά

Καταλανική τέχνη, από το βενεδικτίνικο αβαείο του Σεν-Μισέλ-ντε-Κυξά · περ. 1130–1140 · Μάρμαρο, περίπου 27,4 × 23,8 μ.

Προσέξτε

  • Τα μικρά διαγράμματα στις γωνίες της στοάς. Δείχνουν ποιες πέτρες είναι του δωδέκατου αιώνα και ποιες κόπηκαν τον εικοστό, γιατί από το χρώμα δεν το καταλαβαίνετε.
  • Ένα γωνιακό κιονόκρανο όπου δύο ζώα μοιράζονται ένα κεφάλι, ένα τέχνασμα των γλυπτών για να στρίψουν τη γωνία.
  • Η γοργόνα που κρατά την ουρά της και τα λιοντάρια που μασουλάνε τα μπροστινά τους πόδια.
  • Η κρήνη όπου διασταυρώνονται τα δύο μονοπάτια του κήπου, το κέντρο όλου του σχεδίου.
Κείμενο (2:21)

Σταθείτε για λίγο κάτω από τη στοά και κοιτάξτε το χρώμα της πέτρας. Ροζ, με λευκές φλέβες, ζεστό ακόμη και σε μια γκρίζα μέρα. Αυτή είναι η καρδιά του κτιρίου, και έτσι σχεδιάστηκε. Το περιστύλιο ήταν και η καρδιά ενός μοναστηριού: ένας στεγασμένος διάδρομος γύρω από έναν ανοιχτό κήπο, με μια πόρτα προς όλα τα άλλα. Οι μοναχοί το διέσχιζαν σε λιτανεία, διάβαζαν εδώ φωναχτά, στοχάζονταν, και εδώ έπλεναν τα ρούχα τους και τον εαυτό τους.

Αυτά τα κιονόκρανα προέρχονται από το βενεδικτίνικο αβαείο του Σεν-Μισέλ-ντε-Κυξά, στους πρόποδες του όρους Κανιγκού στα Πυρηναία, που ιδρύθηκε το 878. Το 1791, στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης, οι μοναχοί έφυγαν και οι πέτρες μεταφέρθηκαν αλλού και σκόρπισαν. Το αρχικό περιστύλιο ήταν περίπου διπλάσιο από αυτό. Ο Τζορτζ Γκρέι Μπάρναρντ, Αμερικανός γλύπτης που συνέλεγε μεσαιωνική πέτρα στη Γαλλία, αγόρασε ό,τι μπόρεσε να βρει, για εκατό χιλιάδες δολάρια όπως λέγεται, και το έφερε στη Νέα Υόρκη. Ένα μέρος του περιστυλίου βρίσκεται ακόμη στη Γαλλία, και εκεί υπάρχουν πάλι μοναχοί: στο Κυξά ζει σήμερα μια μοναστική κοινότητα.

Και τώρα η έκπληξη. Δεν είναι όλα όσα βλέπετε μεσαιωνικά. Το Μητροπολιτικό μετρά περίπου τετρακόσια εξήντα αυθεντικά θραύσματα, ανάμεσά τους τριάντα έξι κιονόκρανα, αλλά μόνο δώδεκα από τους κορμούς που τα στηρίζουν. Ό,τι έλειπε λαξεύτηκε από την αρχή, στο ίδιο ροζ μάρμαρο του Λανγκεντόκ, από ένα λατομείο κοντά στο Κυξά που ξανάνοιξε στις αρχές του εικοστού αιώνα ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό. Παλιό και καινούργιο είναι η ίδια πέτρα, οπότε το μάτι σας δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει. Αναζητήστε τα μικρά διαγράμματα στις γωνίες της στοάς· σας δείχνουν τι είναι τι. Ο χαμηλός τοίχος κάτω από τους κίονες και κάποια από τα τόξα από πάνω είναι η αναπαράσταση. Τα σκαλισμένα κιονόκρανα είναι τα αυθεντικά.

Περπατήστε λοιπόν γύρω γύρω και διαβάστε τα κιονόκρανα. Κάποια είναι απλοί όγκοι. Άλλα είναι γεμάτα ελικωτά φύλλα και κουκουνάρια, λιοντάρια που τρώνε ανθρώπους ή ροκανίζουν τα μπροστινά τους πόδια, και μια γοργόνα που σηκώνει την ουρά της. Στις γωνίες, αναζητήστε ζώα με δύο σώματα και ένα κοινό κεφάλι, ένα σχέδιο επινοημένο για να τυλίγει την ακμή του όγκου. Κανείς δεν ξέρει με ποια σειρά στέκονταν τα κιονόκρανα στο Κυξά, οπότε δεν υπάρχει ιστορία να ακολουθήσετε από το ένα στο άλλο, και το Μητροπολιτικό εκτιμά ότι τους γλύπτες τους ενδιέφερε λιγότερο το νόημα και περισσότερο η ενέργεια, η ένταση των σωμάτων που είναι στριμωγμένα μέσα στην πέτρα.

Στον κήπο τα μονοπάτια διασταυρώνονται σε μια κρήνη, η τυπική διάταξη ενός μοναστηριακού κήπου. Την άνοιξη και το καλοκαίρι γεμίζει λουλούδια και ο αέρας μυρίζει λεβάντα, και αυτό ακριβώς ήταν το αποτέλεσμα που ήθελαν όσοι έχτισαν αυτόν τον τόπο.

Στάση 4 από 5 · Αίθουσα 02, παρεκκλήσι της Φουεντιδουένια, επίπεδο 1

Η αψίδα του Σαν Μαρτίν της Φουεντιδουένια

Ισπανική τέχνη, από την εκκλησία του Σαν Μαρτίν στη Φουεντιδουένια, Σεγκόβια · περ. 1175–1200 · Ασβεστόλιθος· εσωτερικό της αψίδας 919,5 × 749,3 × 843,3 εκ.

Προσέξτε

  • Οι δύο μεγάλες μορφές στους πεσσούς στο άνοιγμα της αψίδας: αριστερά ο άγιος Μαρτίνος, προστάτης της εκκλησίας, και δεξιά ο Γαβριήλ που χαιρετά την Παρθένο.
  • Ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων στο μεγάλο κιονόκρανο δεξιά από το μεγάλο τόξο, απέναντι από την Προσκύνηση των Μάγων αριστερά.
  • Ο εσταυρωμένος Χριστός με τα μάτια ορθάνοιχτα και χρυσό στέμμα στο κεφάλι: ζωντανός πάνω στον σταυρό, όχι νεκρός.
  • Οι μικρές κόγχες στον τοίχο, όπου πιθανότατα τοποθετούνταν ο άρτος και ο οίνος κατά τη λειτουργία.
Κείμενο (2:33)

Διασχίστε όλο το μήκος αυτής της αίθουσας πριν κοιτάξετε οτιδήποτε από κοντά. Είναι ο μεγαλύτερος χώρος του μουσείου, και χτίστηκε για να σας δώσει την κλίμακα και την ακουστική μιας εκκλησίας του δωδέκατου αιώνα. Στο βάθος βρίσκεται το μόνο αυθεντικό μέρος. Η αψίδα, το ημικυκλικό άκρο όπου στεκόταν η Αγία Τράπεζα, είναι αληθινή ισπανική πέτρα, χτισμένη γύρω στο 1175 με 1200 για την εκκλησία του Σαν Μαρτίν στη Φουεντιδουένια, στην επαρχία της Σεγκόβια.

Πιθανότατα ήταν το παρεκκλήσι ενός διπλανού κάστρου. Όλα επάνω της είναι ρωμανικά: χοντροί τοίχοι, ημικυκλικά τόξα και μόνο τρία μικρά παράθυρα. Δείτε όμως με πόση φροντίδα είναι στολισμένα αυτά τα παράθυρα, με κιονίσκους, σκαλιστά κιονόκρανα και ένα ανάγλυφο πλαίσιο γύρω από το καθένα, και πόσο καθαρά είναι κομμένοι και ταιριασμένοι οι λίθοι.

Κοιτάξτε τώρα τους πεσσούς εκεί όπου ανοίγει η αψίδα. Οι μορφές που είναι σκαλισμένες πάνω τους είναι ασυνήθιστα μεγάλες. Αριστερά είναι ο άγιος Μαρτίνος, ο προστάτης της εκκλησίας. Δεξιά ο άγγελος Γαβριήλ φέρνει το μήνυμά του στην Παρθένο, και σε ένα κιονόκρανο ακριβώς από πάνω τους είναι η Γέννηση. Πιο ψηλά, τα δύο μεγάλα κιονόκρανα που κρατούν το μεγάλο τόξο δείχνουν αριστερά την Προσκύνηση των Μάγων και δεξιά τον Δανιήλ ανάμεσα στα λιοντάρια. Οι κόγχες στον τοίχο πιθανότατα φιλοξενούσαν τον άρτο και τον οίνο για τη λειτουργία.

Αυτή η αψίδα δεν ανήκει στο Μητροπολιτικό. Η πινακίδα γράφει: ανταλλακτικός δανεισμός από την κυβέρνηση της Ισπανίας. Πριν από περισσότερα από πενήντα χρόνια η Ισπανία δέχτηκε να τη δανείσει μόνιμα, και η αψίδα λύθηκε πέτρα πέτρα: σχεδόν τρεις χιλιάδες τριακόσιοι λίθοι ταξίδεψαν πέρα από τον Ατλαντικό σε οκτακόσια τριάντα εννέα κιβώτια. Το παρεκκλήσι άνοιξε για το κοινό το 1961. Μέρος της συμφωνίας ήταν να πάνε έξι τοιχογραφίες από το ισπανικό παρεκκλήσι του Σαν Μπαουδέλιο ντε Μπερλάνγκα στο Πράδο της Μαδρίτης, με εξίσου μακρύ δανεισμό.

Δύο πράγματα εδώ ήρθαν από αλλού. Η ζωγραφική στο τεταρτοσφαίριο, η Παρθένος ένθρονη με το Βρέφος, με τους Μάγους να πλησιάζουν και αρχαγγέλους στο πλευρό της, είναι μια τοιχογραφία του 1100 περίπου, που αποδίδεται στον Δάσκαλο του Πεδρέτ. Προέρχεται από μια εκκλησία ψηλά στα Πυρηναία κοντά στο Τρεδός, που τον δωδέκατο αιώνα ελεγχόταν από τους Ναΐτες Ιππότες. Εκείνη η εκκλησία λεηλατήθηκε το 1936, στον Ισπανικό Εμφύλιο, και οι τοιχογραφίες της κατέληξαν σε μουσεία και ιδιώτες συλλέκτες. Και ο μεγάλος εσταυρωμένος που κρέμεται μπροστά της, μια ζωγραφισμένη δρύινη μορφή πάνω σε σταυρό από μαλακό ξύλο, φτιαγμένη στην Καστίλη γύρω στο 1150 με 1200, δείχνει τον Χριστό με τα μάτια ορθάνοιχτα και χρυσό στέμμα στο κεφάλι. Δεν πεθαίνει. Έχει ήδη νικήσει, και ένα αξιοσημείωτο μέρος από το χρώμα του δωδέκατου αιώνα σώζεται ακόμη πάνω του.

Στάση 5 από 5 · Αίθουσα 14, θησαυροφυλάκιο, ισόγειο

Ο Σταυρός του Κλόιστερς

Βρετανική τέχνη, ίσως από το αβαείο του Μπέρι Σεντ Έντμοντς · περ. 1150–1160 · Ελεφαντοστό θαλάσσιου ίππου, 57,5 × 36,2 εκ.

Προσέξτε

  • Ο στυλιζαρισμένος κορμός δέντρου που ανεβαίνει κατά μήκος του κάθετου βραχίονα στην μπροστινή όψη: ο σταυρός ως ζωντανό δέντρο.
  • Οι σειρές με τα μικροσκοπικά λατινικά γράμματα στις άκρες του κάθετου και των οριζόντιων βραχιόνων, μέρος από τις ενενήντα οκτώ επιγραφές στις δύο όψεις.
  • Η κενή θέση στη βάση. Η κάτω πλάκα, με τον άγγελο του αγίου Ματθαίου, έχει χαθεί.
  • Πόσο μικρές είναι οι μορφές: περίπου ένα εκατοστό ύψος, και είναι ενενήντα δύο.
Κείμενο (2:17)

Μετά τις ταπισερί και την πέτρα, αυτό θα σας φανεί μικροσκοπικό. Ο Σταυρός του Κλόιστερς έχει ύψος πενήντα επτάμισι εκατοστά, είναι σκαλισμένος σε ελεφαντοστό θαλάσσιου ίππου, και φέρει ενενήντα δύο μορφές και ενενήντα οκτώ επιγραφές στις δύο όψεις του. Οι μορφές έχουν ύψος περίπου ένα εκατοστό. Το Μητροπολιτικό χαρακτηρίζει το εικονογραφικό του πρόγραμμα απαράμιλλο στη χριστιανική τέχνη, και αξίζει να πλησιάσετε στο τζάμι όσο περισσότερο μπορείτε.

Στην μπροστινή όψη, ο κάθετος βραχίονας είναι σκαλισμένος σαν κορμός δέντρου ακουμπισμένος πάνω στον σταυρό, ώστε ο σταυρός να γίνεται κάτι ζωντανό. Οι τετράγωνες πλάκες στις άκρες δείχνουν σκηνές από τον θάνατο και την Ανάσταση του Ιησού. Στην πίσω όψη, Εβραίοι προφήτες κρατούν ειλητάρια με γραμμένα τα δικά τους λόγια, γύρω από ένα κεντρικό μετάλλιο με τον Αμνό του Θεού, τον οποίο φαίνεται να διαπερνά μια μορφή που προσωποποιεί τη Συναγωγή. Οι άκρες της πίσω όψης φέρουν τα σύμβολα των Ευαγγελιστών: τον λέοντα του Μάρκου αριστερά, τον μόσχο του Λουκά δεξιά, τον αετό του Ιωάννη στην κορυφή. Το κάτω άκρο, όπου ανήκε ο άγγελος του Ματθαίου, έχει χαθεί.

Ο σταυρός θεωρείται συνήθως αγγλικός, σκαλισμένος γύρω στο 1150 με 1160, και συχνά συνδέεται με το αβαείο του Μπέρι Σεντ Έντμοντς στο Σάφολκ, αν και ορισμένοι μελετητές θεωρούν πιθανότερο ότι προέρχεται από την Κεντρική Ευρώπη. Οι επιγραφές του είναι το άβολο κομμάτι, και το Μητροπολιτικό δεν τις κρύβει. Αρκετές είναι σφοδρές επιθέσεις κατά των Εβραίων. Η ελεφαντοστέινη μορφή του Χριστού που κάποτε κρεμόταν πάνω του έχει χαθεί, αλλά η πινακίδα στην κορυφή του σταυρού σώζεται, και εκεί όπου τα Ευαγγέλια τη θέλουν να γράφει «Βασιλεύς των Ιουδαίων», η επιγραφή έχει αλλάξει σε «Βασιλεύς των Ομολογητών». Η ανάγνωση του ίδιου του μουσείου είναι ότι ο σταυρός αντανακλά την εχθρότητα προς τους Εβραίους που ήταν διαδεδομένη στην Αγγλία της εποχής· ως το τέλος του δέκατου τρίτου αιώνα είχαν εκδιωχθεί από τη χώρα.

Το πώς έφτασε εδώ είναι ολόκληρο θρίλερ. Τίποτα δεν είναι γνωστό γι’ αυτόν πριν εμφανιστεί στα χέρια του Άντε Τόπιτς Μιμάρα, ενός Κροάτη συλλέκτη. Το Βρετανικό Μουσείο τον ήθελε, αλλά δίστασε, επειδή ο Μιμάρα δεν μπορούσε να αποδείξει ότι είχε πλήρες δικαίωμα να τον πουλήσει. Ο Τόμας Χόβινγκ, τότε αναπληρωτής επιμελητής εδώ, λέγεται ότι ξενύχτησε πίνοντας καφέ με τον Μιμάρα ώσπου να λήξει τα μεσάνυχτα το δικαίωμα προτίμησης του Βρετανικού Μουσείου, και τον αγόρασε επιτόπου για εξακόσιες χιλιάδες δολάρια. Μπήκε στη συλλογή το 1963. Για ένα αντικείμενο που κρίθηκε από μια προθεσμία μεσάνυχτα ανάμεσα σε δύο από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, είναι τόσο μικρό που χωράει σε δύο χέρια.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Μουσείο Κλόιστερς.

Το θησαυροφυλάκιο είναι η τελευταία αίθουσα της διαδρομής μας, όχι η τελευταία αίθουσα με μια ιστορία. Φωτογραφίστε ένα κιονόκρανο στο περιστύλιο του Σεν-Γκιγιέμ, ένα στρογγυλό βιτρό στην Αίθουσα του Γυαλιού ή τον τάφο ενός ιππότη στο Γοτθικό Παρεκκλήσι, και η εφαρμογή σάς λέει τι είναι και από πού ήρθε, και απαντά επιτόπου, με φωνή, στην ερώτηση που θα κάνετε μετά.

Ποιανού είναι τα αρχικά Α και Ε;Δούλεψε στ’ αλήθεια η φάκα;Ποιες πέτρες εδώ είναι μεσαιωνικές;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

99 Margaret Corbin Drive, New York, NY 10040, μέσα στο πάρκο Fort Tryon, στο βόρειο Μανχάταν. Στην κύρια είσοδο ο δρόμος είναι λιθόστρωτος, και μέσα υπάρχουν περίπου 60 σκαλιά πριν φτάσετε στα ταμεία. Όσοι χρειάζονται πρόσβαση χωρίς σκαλιά μπορούν να πάρουν ένα δωρεάν λεωφορειάκι από μια στάση κοντά στην κύρια είσοδο, και τα αυτοκίνητα μπορούν να αφήσουν επιβάτες στην είσοδο της αυλής, που δεν έχει σκαλιά.

Πάρτε το τρένο A με κατεύθυνση uptown ως τον σταθμό 190th Street και ανεβείτε με τον ανελκυστήρα του σταθμού στη Fort Washington Avenue. Από εκεί μπορείτε να περπατήσετε το σημαδεμένο μονοπάτι μέσα από το πάρκο Fort Tryon ή να πάρετε το λεωφορείο M4 για μία στάση ως το μουσείο. Το M4 έρχεται επίσης από κοντά στο Penn Station, μέσω της Madison Avenue, ως την πόρτα, αλλά η διαδρομή είναι μεγάλη, οπότε υπολογίστε επιπλέον χρόνο.

02

Εισιτήρια

  • Κλειστό κάθε Τετάρτη, καθώς και την Ημέρα των Ευχαριστιών, στις 25 Δεκεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου. Οι πόρτες ανοίγουν στις 10:00· από τον Νοέμβριο ως τον Φεβρουάριο κλείνουν στις 16:30 αντί για τις 17:00.
  • Οι ενήλικες πληρώνουν 30 δολάρια, οι επισκέπτες 65 ετών και άνω 22 δολάρια, οι φοιτητές 17 δολάρια, και τα παιδιά ως 12 ετών μπαίνουν δωρεάν. Δεν χρειάζεται κράτηση, αλλά με ηλεκτρονικό εισιτήριο παρακάμπτετε το ταμείο και πηγαίνετε κατευθείαν σε μια είσοδο αιθουσών.
  • Το εισιτήριό σας ισχύει και για το The Met Fifth Avenue, αλλά μόνο την ίδια μέρα, αυτή που είναι τυπωμένη πάνω του. Το Κλόιστερς βρίσκεται στο βορειότερο άκρο του νησιού, οπότε αφήστε άνετο χρόνο ανάμεσα στα δύο, και ακόμη περισσότερο αν πάτε με λεωφορείο.
  • Όποιος μένει στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης πληρώνει όσο θέλει, όπως και οι φοιτητές από τη Νέα Υόρκη, το Νιου Τζέρσεϊ και το Κονέκτικατ, με κατώτατο ποσό ένα σεντ. Στις online αγορές, αυτή η τιμή απαιτεί διεύθυνση χρέωσης στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης· οι φοιτητές από το Νιου Τζέρσεϊ και το Κονέκτικατ αγοράζουν εισιτήριο στο ταμείο με τη φοιτητική τους ταυτότητα.
  • Μπορείτε να φωτογραφίζετε για προσωπική χρήση, χωρίς φλας, αλλά στυλό, βιντεοκάμερες και μπαστούνια για σέλφι μένουν έξω από τις αίθουσες.
  • Από τον Απρίλιο ως τον Οκτώβριο το Trie Café σερβίρει σάντουιτς και ποτά κάτω από τις καμάρες του περιστυλίου Τρι, 11:00 με 16:00.
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Το Μητροπολιτικό εκδίδει δωρεάν δικό του ψηφιακό οδηγό για το Κλόιστερς, με ηχητικές ξεναγήσεις, σημειώσεις για τα αντικείμενα, καταλόγους φυτών και βίντεο. Λειτουργεί σε μια δωρεάν εφαρμογή που εγκαθιστάτε στο κινητό σας, και ο ήχος παίζει και σε πρόγραμμα περιήγησης στο metmuseum.org/audio, μέσω του δωρεάν Wi-Fi του μουσείου. Ούτε οι δικές μας στάσεις κοστίζουν κάτι· στρέψτε την εφαρμογή Chiaro σε ό,τι προσπερνά η ξενάγηση του Μητροπολιτικού.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Κλόιστερς;

Ναι, και μάλιστα δύο. Ο δικός μας είναι οι πέντε στάσεις παραπάνω: η καθεμία παίζει σε οποιοδήποτε πρόγραμμα περιήγησης κινητού, με το κείμενο γραμμένο από κάτω. Το Μητροπολιτικό προσφέρει επίσης δωρεάν δικό του ψηφιακό οδηγό. Σταθείτε μπροστά σε οτιδήποτε άλλο, από ένα κιονόκρανο ως ένα επιτύμβιο ομοίωμα, τραβήξτε μια φωτογραφία, και η εφαρμογή Chiaro σάς λέει τι είναι.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Κλόιστερς;

Τίποτα. Ο οδηγός του Μητροπολιτικού για το Κλόιστερς είναι σε δωρεάν εφαρμογή, και ο ήχος του παίζει και στο πρόγραμμα περιήγησής σας, στο metmuseum.org/audio, μέσω του δωρεάν Wi-Fi του κτιρίου.

Πού βρίσκονται οι ταπισερί του μονόκερου στο Μουσείο Κλόιστερς;

Στην αίθουσα 17, την αίθουσα των ταπισερί του μονόκερου, στον κύριο όροφο. Και οι επτά κρέμονται εκεί μαζί· από μία, με τίτλο «Ο μονόκερος παραδίδεται σε μια παρθένα», σώζονται μόνο δύο θραύσματα. Το τρίπτυχο Μερόντ είναι πολύ κοντά, στην αίθουσα 19, την αίθουσα Μερόντ.

Είναι κλειστό το Μουσείο Κλόιστερς την Τετάρτη;

Ναι. Είναι ανοιχτό έξι μέρες την εβδομάδα και κλειστό κάθε Τετάρτη, καθώς και την Ημέρα των Ευχαριστιών, στις 25 Δεκεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου. Τις μέρες που λειτουργεί ανοίγει στις 10:00 και κλείνει στις 17:00 από τον Μάρτιο ως τον Οκτώβριο και στις 16:30 τον χειμώνα.

Ισχύει το εισιτήριο του Κλόιστερς και για το The Met Fifth Avenue;

Ναι, αλλά μόνο για μία μέρα. Κάθε εισιτήριο, λέει το Μητροπολιτικό, καλύπτει τις εκθέσεις και την είσοδο την ίδια μέρα και στους δύο χώρους του, την ημερομηνία που είναι τυπωμένη πάνω του. Αν ξανάρθετε την επομένη, χρειάζεστε νέο εισιτήριο.

Πώς πάω στο Μουσείο Κλόιστερς με το μετρό;

Πάρτε το τρένο A προς uptown ως την 190th Street και ανεβείτε με τον ανελκυστήρα στη Fort Washington Avenue. Μετά, είτε περπατήστε τη διαδρομή μέσα από το πάρκο Fort Tryon είτε πάρτε το λεωφορείο M4 για μία στάση ως την πόρτα του μουσείου.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Κλόιστερς.