Gemäldegalerie Alte Meister · Dresden · Bağımsız rehber
Gemäldegalerie Alte Meister sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Bu beş durak hiçbir şey yüklemeden burada çalıyor. Semperbau'da yedi yüz tablo daha asılı ve Chiaro bunların her birini tek bir fotoğraftan anlatır.
Chiaro tarafından hazırlandı. Gemäldegalerie Alte Meister ile bağlantılı değildir.
Sistina Madonnası
Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Gemäldegalerie Alte Meister koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş eser, iki kat, tek bina. Rota birinci katta, Salon 106'da Raffaello'nun Sistina Madonnası'yla başlıyor; yan salondan geçip Giorgione ile Tiziano'nun Uyuyan Venüs'ü için Salon 104'e uzanıyor, aynı katı boydan boya geçerek Vermeer'in Muhabbet Tellalı için Salon 129'a varıyor, müzedeki ikinci Vermeer'i, Açık Pencere Önünde Mektup Okuyan Kız'ı da ekliyor ve üst katta, Salon 208'de Liotard'ın Çikolatacı Kız'ıyla bitiyor. Toplam dinleme süresi on iki dakika kadar. Müze, aynı katlardaki on beş duraklı kendi öne çıkanlar turu için altmış dakika öngörüyor; bu yürüyüş daha kısa.
Bu sayfadaki her bilgi, müzenin kendi veritabanı olan SKD Online Collection'a ve bir başka kaynağa dayanıyor; salon numaraları müzenin ücretsiz multimedya rehberinden alındı. Semperbau'daki tablolar zaman zaman yeniden asılıyor ya da ödünç gönderiliyor; bu yüzden duvardaki etiket burada okuduklarınızla çelişirse etikete uyun ve bize haber verin.
Durak 1 / 5 · Zwinger'deki Semperbau, 1. kat, Salon 106
Sistina Madonnası
Raffaello · 1512/1513 · Tuval üzerine yağlıboya, 269,5 × 201 cm
Şunlara dikkat edin
- En alttaki pervaza dirseklerini dayamış kanatlı iki oğlan. Yüz yılı aşkın süredir pullara, kartpostallara, tişörtlere, çoraplara ve hediye paketi kâğıtlarına basılıyorlar.
- Zeminin olmayışı. Ne taht var ne mimari; Madonna yalınayak, bulutların üzerinde size doğru yürüyor ve tablodaki tek sağlam şey ahşap pervaz.
- Arkasındaki ışık. Bir an bakın, düzinelerce yarı seçilen melek yüzüne dönüşüyor.
- Solda, altın giysiler içinde, sağ eliyle tablonun dışını gösteren Aziz Sixtus; sağda aşağı bakan Azize Barbara. Sipariş, ikisinin de resimde yer almasını şart koşuyordu.
Konuşma metni (3:02)
İki yeşil perde az önce aralandı ve arkalarında olan her şey havada geçiyor. Bu tablonun hilesi bu, üstelik salonun öbür ucundan bile işliyor. Ne zemin var ne taht ne de mimari. Madonna kucağında ağır bir çocukla, yalınayak, bulutların üzerinde size doğru yürüyor; tablodaki tek sağlam şey de alt kenar boyunca uzanan ahşap pervaz. Orada kanatlı iki küçük oğlan dirseklerine dayanmış, yukarı bakıyor ve hiç mi hiç etkilenmiş görünmüyor.
Bu ikisini tanıyorsunuz. Yüz yılı aşkın süredir pullarda, kartpostallarda, tişörtlerde, çoraplarda ve hediye paketi kâğıtlarında boy gösteriyorlar. Daha 1913'te yazar Gustav Kobbé, dünyanın hiçbir yerinde hiçbir melekçik grubunun, bu tablonun en altında sunak kenarına yaslanan ikili kadar ünlü olmadığını söylemişti. Onları ezbere çizebilecek insanların çoğu, üstlerinde ne olduğunu bilmiyor.
Üstlerinde olan, hayatının sonlarına yaklaşan ve Papa İkinci Julius için çalışan Raffaello. Julius tabloyu 1512'de, rahmetli amcası Papa Dördüncü Sixtus'un anısına, Milano'nun güneydoğusundaki Piacenza'da bulunan San Sisto manastır kilisesinin ana sunağı için ısmarladı ve sipariş, iki belirli azizin resimde yer almasını şart koşuyordu. Sixtus solda, altın giysili yaşlı adam; sağ eliyle tablonun dışını gösteriyor. Barbara sağda, aşağı bakıyor. Madonna'nın arkasında, ilk bakışta saf ışık gibi görünen yerde, yarı seçilen düzinelerce başka melek yüzü var.
Tablo 1754'te Dresden'e ulaştı. Saksonya sarayı, Giovanni Battista Bianconi adında bir aracı üzerinden neredeyse iki yıl pazarlık etmişti ve Üçüncü August yüz on ile yüz yirmi bin frank arasında bir bedel ödedi. Bu, sonraki on yıllar boyunca bir tabloya ödenmiş en yüksek fiyat olarak kaldı. Anlatılana göre August, tabloya daha iyi bir duvar bulmak için kendi tahtının yerini değiştirtti. 1855'te Gottfried Semper'in yeni galerisi açıldığında bu tuvale ayrı bir salon verildi.
Sonra yirminci yüzyıl geldi. Savaşta tablo önce Meissen'deki Albrechtsburg'a, ardından 1943'te Rottwerndorf yakınlarında, Lohmgrund'daki kullanılmayan bir demiryolu tüneline götürüldü. Temmuz 1945'te Sovyet ganimet teşkilatı onu Moskova'ya götürdü; tablo orada on yıl kaldı. Zamanla, su basmış bir mağarada dizlerine kadar suya gömülen askerlerin Madonna'yı kumaşlara sarıp taşıdığına dair bir efsane doğdu. 1991'de, 1945'te sanat eserlerini incelemek üzere Almanya'ya gönderilmiş olan Rus sanat tarihçisi Andrey Çegodayev bu hikâyeye en küstah, en yüzsüz yalan dedi. Tablo, nemi ölçen cihazların bulunduğu kuru bir tünelde, çerçevesinin içinde duruyordu ve dört adamın onu o şekilde kaldırması imkânsızdı. Tablo 1956'da Dresden'e geri döndü.
Bir hikâye daha, 1849'dan. Dresden ayaklanması sırasında Mihail Bakunin'in, devrimci hükümete Sistina Madonnası'nı galeriden çıkarıp şehrin kenarındaki barikatlara asmalarını önerdiği söylenir; ona göre Prusya askerleri bir Raffaello'ya ateş edemeyecek kadar kültürlüydü. Kimse bu öneriyi dikkate almadı. Şimdi aşağıya, pervazdaki iki oğlana bir daha bakın ve onların da dinleyip dinlemediğine kendiniz karar verin.
Durak 2 / 5 · Zwinger'deki Semperbau, 1. kat, Salon 104
Uyuyan Venüs
Giorgione ve Tiziano · 1508–1510 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 108,5 × 175 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağ ayağının yanındaki yeşil çayır. 1837'ye kadar orada yayı ve okuyla oynayan bir Küpid oturuyordu; durumu çok bozulduğu için galeri onu boyayla örttü.
- Vücudunun çizgisi ve arkasındaki tepelerin çizgisi. İkisi aynı kavis; tablonun bütün dinginliği buradan geliyor.
- Çarşaflar. Keten için genellikle kullanılan sıcak tonlar yerine soğuk bir renkle, gümüşle boyanmışlar; bu yüzden benzer herhangi bir Tiziano'daki yatak örtülerinden daha sert görünüyorlar.
Konuşma metni (2:22)
Ondan sonraki her uzanmış çıplak figürün neden böyle göründüğünün cevabı o. 1508 ile 1510 yılları arasında yapılan bu tuvalden önce Batı sanatında hiç kimse, tek başına uyuyan çıplak bir kadını büyük bir tablonun bütün konusu yapmamıştı. Tiziano'nun Urbino Venüsü, Velázquez'in Rokeby Venüsü, Goya'nın Çıplak Maja'sı, Manet'nin Olympia'sı: hepsinin kökü bu tabloya uzanıyor.
İşe eksik olandan başlayın. Bir zamanlar ayaklarının dibinde yayı ve okuyla oynayan bir Küpid otururdu. On dokuzuncu yüzyıla gelindiğinde öyle kötü bir hale gelmişti ki galeri 1837'de onu çayırın yeşiliyle düpedüz boyayıp örttü. Hâlâ boyanın altında duruyor ve röntgen fotoğraflarında parçaları görünüyor, ama sizin durduğunuz yerden yalnızca çimen görünüyor.
Röntgenler başka değişiklikler de ortaya çıkardı. Manzara, tablo yapılırken iki yanda da değiştirilmiş, örtünün rengi değiştirilmiş, başı da ilk başta bugünkü gibi eğik değil, profilden görünüyormuş.
Bir de hangi elin ne yaptığı sorusu var. Gördüğü tablolar hakkında not tutan Marcantonio Michiel adında Venedikli bir beyefendi, 1525'te Girolamo Marcello'nun evindeki tabloya Giorgione'nin başladığını, meslektaşı Tiziano'nun da bitirdiğini yazmıştı. Marcello 1507'de evlenmişti ve tablo büyük olasılıkla bir düğün siparişiydi. Ama galeri bu konudaki sınırları dürüstçe kabul ediyor. Tuval, restoratörlerin elinden o kadar çok geçmiş ki hangi bölümün hangi ustaya ait olduğu artık güvenilir biçimde söylenemiyor. Tablonun tamamı yeni bir tuvale aktarıldığında, büyük olasılıkla on dokuzuncu yüzyılın başlarında, varsa alt çizim de yok oldu.
Dresden tabloyu 1695'te bir Fransız tüccardan, Güçlü August için, bir Giorgione olarak satın aldı. 1722'de katalog ona Tiziano'nun manzarada uzanan ünlü Venüs'ü diyordu. On dokuzuncu yüzyılın başlarında Tiziano'dan yapılmış bir kopya sanılıyordu. Aynı yüzyılın ilerleyen yıllarında Giovanni Morelli tabloyu yeniden Michiel'in notuyla ilişkilendirdi ve tartışma baştan başladı.
O da biraz ötedeki Raffaello'yla aynı yolu izledi: önce Meissen, sonra Lohmgrund'daki demiryolu tüneli, ardından 1945'ten 1955'e kadar Moskova ve 1956'da eve dönüş.
Gözünüzle vücudunun hatlarını izleyin ve durmadan arkasındaki tepelere doğru devam edin. Aynı kavis. Sonra altındaki çarşaflara bakın. Sıcak beyaz yerine gümüşle boyanmışlar; bu yüzden bir Tiziano'da gördüğünüz her türlü yatak örtüsünden daha soğuk ve daha katı hissettiriyorlar. Kadının uyuyan bir insandan çok, insan biçimine bürünmüş bir manzaraya benzemesinin nedeni de bu.
Durak 3 / 5 · Zwinger'deki Semperbau, 1. kat, Salon 129
Muhabbet Tellalı
Johannes Vermeer · 1656 · Tuval üzerine yağlıboya, 143 × 130 cm
Şunlara dikkat edin
- Askerin iki eli. Biri genç kadının göğsünde, diğeri onun açık avucuna bir sikke bırakıyor. Tablonun bütün konusu bu alışveriş.
- Tırabzanın üzerine atılmış, tuvalin üçte birini kaplayan halı. Batı Anadolu'daki Uşak'tan geliyor; koyu mavi zemin ve kırmızı, soğan biçimli madalyon bu türü on altıncı yüzyılın ilk yarısına tarihlendiriyor.
- Solda, siyah bereli ve kolları yırtmaçlı, doğrudan size sırıtan adam. Vermeer'in kendisi olduğu belirlenmiş.
- Halının üzerinde duran mavi-gri sürahi. Westerwald taş seramiği, yani dönemin sıradan Alman çömleği.
Konuşma metni (2:08)
Vermeer yirmi dört yaşındaydı. Bu, bir Kitab-ı Mukaddes hikâyesi ya da bir mit yerine gerçekten yaşadığı dünyayı resmettiği ilk tablo ve onun nasıl bir ressam olacağını kafasında netleştirdiğini neredeyse hissedebiliyorsunuz.
Yan yana dört kişi, tuvalin ön kenarına sıkışmış. Sağda sarı ceketli, beyaz başlıklı genç bir kadın gülümseyerek açık elini uzatıyor. Kırmızılar giymiş bir asker bir koluyla ona sarılmış, öbür eli göğsünde; avucuna bir sikke bırakıyor. Arkalarında siyahlar giymiş bir kadın öne eğilmiş, parayı izliyor. En solda da siyah bereli, kolları yırtmaçlı dar bir ceket giymiş bir adam kadehini kaldırıyor ve doğrudan size sırıtıyor.
O adamın Vermeer olduğu belirlenmiş. Yüzü, Resim Sanatı tablosunda arkadan görülen ressama benziyor; kim olursa olsun, doğrudan bize bakıyor.
Şimdi tablonun alt yarısına bakın, çünkü emeğin çoğu oraya gitmiş. Bir tırabzanın üzerine atılmış bir halı tuvalin üçte birini kaplıyor. Batı Anadolu'daki Uşak'tan geliyor; koyu mavi zemini ve kırmızı, soğan biçimli madalyonu bu türü on altıncı yüzyılın ilk yarısına tarihlendiriyor. Üzerinde duran mavi-gri sürahi Westerwald taş seramiği. Soldaki adamın öbür elindeki çalgı büyük olasılıkla bir sitern. Ön plandaki beş düğmeli koyu renk palto ise başta yoktu; Vermeer onu sonradan ekledi.
Bu, ressamın hem imzalayıp hem tarih attığı yalnızca üç tablodan biri. Öbür ikisi Astronom ve Coğrafyacı. 1696'da Amsterdam'da açık artırmaya çıktığında katalogda sadece bir odadaki neşeli bir topluluk olarak geçiyordu. Dresden onu 1741'de, Bohemya'daki Dux'ta bulunan Kont Franz Josef von Waldstein koleksiyonundan Saksonya Seçici Prensi için satın aldı; tablo 1945'te galerinin geri kalanıyla birlikte Moskova'ya gitti ve 1956'da geri geldi.
Son bir dipnot, çünkü gerçekten güzel. Yıllarca Vermeer'e atfedilen bir başka Muhabbet Tellalı daha var; ta ki 2011'deki teknik analiz boyada bakalit bulana kadar. O tabloyu neredeyse kesinlikle, sahte tablolarını reçineyle sertleştiren sahtekâr Han van Meegeren yaptı. Sikkesi, halısı ve kadehinin üzerinden sırıtan adamıyla bu tablo ise gerçeğin ta kendisi ve boyası 370 yaşında.
Durak 4 / 5 · Zwinger'deki Semperbau
Açık Pencere Önünde Mektup Okuyan Kız
Johannes Vermeer · 1657–1659 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 83 × 64,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Arka duvarda, 2021'de ortaya çıkarılan ayaktaki Küpid. Sağ elinde dik tuttuğu bir yay var, sol kolunu kaldırıyor ve yerde duran iki maskeyi ayaklarıyla eziyor.
- Pencere. İçeri doğru açılmış ve kadının yüzü sağ alt camda yansıyor.
- Masadaki, çekirdeği görünsün diye ikiye kesilmiş şeftali; kâsede eğik duran meyvelerin arasında.
- Tuvalin kenarları; onlar da sonradan sürülmüş boyadan arındırıldı. Garip biçimde bitmemiş görünüyorlar; küratör Uta Neidhardt, bir zamanlar üzerlerini gerçek bir ahşap çerçeve örttüğü için Vermeer'in onları böyle bırakmış olabileceğini öne sürdü.
Konuşma metni (2:33)
Arkasındaki duvara bakın. Orada elinde yay tutan, atılmış iki maskenin üzerinde duran çıplak bir oğlan var ve bu restorasyona kadar o duvarda hiç yoktu. Yaklaşık üç yüzyıl boyunca bu tablo, yüksek tavanlı bir odada çıplak beyaz bir duvarın önünde okuyan genç bir kadını gösterdi; o beyaz duvar, Vermeer üzerine yayımlanmış neredeyse her kitapta basılan versiyon.
1979'da çekilen bir röntgen, altta tablo içinde bir tablo olduğunu ortaya koydu. Annaliese Mayer-Meintschel bu keşfi 1982'de yayımladı ve yaklaşık kırk yıl boyunca herkes en akla yatkın olanı varsaydı: Vermeer fikrini değiştirdiği için kendi Küpid'ini boyayla kapatmıştı.
Kapatmamıştı. Burada 2017'de başlayan bir restorasyon ve araştırma projesi yeni röntgen ve kızılötesi görüntüler aldı, tuvali ve tablonun bütün restorasyon geçmişini inceledi, boya örneklerini de Dresden Güzel Sanatlar Akademisi'nin arkeometri laboratuvarına gönderdi. Amsterdam'daki Rijksmuseum'un yardımıyla bütün yüzeyin X ışını floresansıyla taranması meseleyi çözdü. Beyaz boya katmanı, tablo yapıldıktan en az birkaç on yıl sonra, Vermeer öldükten çok sonra, başka birinin eliyle sürülmüştü.
2018'in başında müze bu katmanı kaldırmaya karar verdi. İşi Dresden Devlet Sanat Koleksiyonları'nın restorasyon atölyesinden Christoph Schölzel üstlendi ve 2021'in başında tamamladı. Ortaya çıkan, yayı, okları ve iki maskesiyle ayakta duran bir Küpid. Ayaklarının dibindeki sahtelik maskelerini çiğniyor; bu, içten aşkın aldatmacaya üstün gelişinin bir simgesi. Bu da size kadının elindeki mektupta ne yazdığını söylüyor. Bu galerinin müdürü Stephan Koja bunu açıkça dile getirdi: Restorasyondan önce bir parçaya bakıyormuşuz.
Yakına gelmişken pencereye bakın. İçeri doğru açılmış ve kadının yüzü sağ alt camda yansıyor. Masada, kâsedeki meyvelerin arasında bir şeftali çekirdeği görünsün diye ikiye kesilmiş. Bir de tuvalin kenarlarına bakın; onlar da sonradan sürülen boyadan arındırıldı ve şimdi tuhaf biçimde bitmemiş duruyor. Küratör Uta Neidhardt, bir zamanlar üzerlerini gerçek bir ahşap çerçeve örttüğü için Vermeer'in onları boş bırakmış olabileceğini öne sürdü.
Tablo 1742'den beri Dresden'de. Bir Rembrandt olduğu sanılarak Paris'te satın alındı, 1826'da Pieter de Hooch'a atfedildi ve ancak 1860'ta yeniden Vermeer'e verildi. Sovyetler Birliği 1955'te Dresden tablolarını geri göndermeye karar verdiğinde, Moskova'daki küratörler Almanların minnettarlık göstergesi olarak bu tabloyu ve Giorgione'nin Venüs'ünü bağışlayabileceğini ima etti. Almanlar kabul etmedi ve ikisi de geri döndü. Bu tablonun Vermeer'in bıraktığı haline kavuşması altmış altı yıl daha sürdü.
Durak 5 / 5 · Zwinger'deki Semperbau, 2. kat, Salon 208
Çikolatacı Kız
Jean-Étienne Liotard · 1744 civarı · Parşömen üzerine pastel, 82,5 × 52,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Gölgeler, daha doğrusu gölgelerin yokluğu. Arka planda soluk bir duvar ve sade döşeme tahtalarından başka bir şey yok; su bardağındaki ışık iki pencerenin yansıması.
- Fincan. Bu bir trembleuse, yani tabağına kilitlenmiş gibi oturacak şekilde yapılmış bir fincan; on sekizinci yüzyılda bu, çikolata demekti: koyu, yoğun ve pahalı.
- Tepsi. Hem lake tepsi hem porselen fincan Japon örneklerini izliyor; tepsinin kenarı da hiçbir şey kayıp düşmesin diye yükseltilmiş.
Konuşma metni (2:17)
Gölge yok. İlk dikkat çeken şey bu ve bir kez fark ettiniz mi tuhaflaşıyor. Bir odada duran ama hiçbir yere gölgesi düşmeyen bir figür; arkasında soluk bir duvar ve sade döşeme tahtaları var, taşıdıkları dışında tabloda başka hiçbir şey yok.
Tabloyu satın alan İtalyan yazar Francesco Algarotti bunu hemen fark etti. 1751'de dostu Pierre-Jean Mariette'e yazdığı mektupta tablonun neredeyse hiç gölgesi olmadığını, ışığın su bardağında yansıyan iki pencereden geldiğini ve bir Avrupa resmi olmasına karşın, kendi deyişiyle gölgelerin yeminli düşmanı olan Çinlilerin de hoşuna gidebileceğini söyledi. Ona pastelle yapılmış bir Holbein de dedi. Eseri üç Şubat 1745'te Venedik'te, Polonya Kralı ve Saksonya Seçici Prensi Üçüncü August adına Liotard'dan satın almıştı; o günden beri Dresden'de.
Bu aslında boyayla yapılmış bir resim değil. Parşömen üzerine pastel, yani kuru tebeşir; boyutları 82,5'e 52,5 santimetre. Bu yüzden camın arkasında duruyor ve bugüne kadar ayakta kalması biraz şaşırtıcı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Königstein Kalesi'ne taşındı, oradaki soğuğa ve rutubete dayandı ve Alman ordusu geri çekilirken Dresden'e geri getirildi.
Elindeki tepsiye bakın. Hem lake tepsi hem de porselen fincan Japon örneklerini izliyor; tepsinin kenarı, hiçbir şey kayıp düşmesin diye yükseltilmiş. Fincan bir trembleuse, yani tabağına kilitlenmiş gibi oturacak şekilde yapılmış bir fincan; on sekizinci yüzyılda bu, koyu, yoğun ve köpüklü pişirilmiş çikolata demekti. Çikolata o zamanlar hâlâ yalnızca üst sınıfın karşılayabildiği bir lükstü; müze de bu yüzden fincanın mevki sahibi birine götürüldüğünü varsayıyor. Kelime Azteklerin xocoatl sözcüğünden geliyor ve ilk kakao çekirdekleri Avrupa'ya Hernán Cortés'le ulaştı.
Kızın kim olduğu hiçbir zaman kesinleşmedi. Kaynakların çoğu ona hizmetçi diyor. Ama Londra yakınlarındaki bir evde bulunan, on sekizinci yüzyıldan kalma küçültülmüş bir kopyanın arkasındaki eski bir etikete göre bu kız, Viyanalı bir bankerin kızı Charlotte Baldauf. Liotard onu bankerin evinde kalırken çizmiş, kız da sonradan kontes olmuş.
Bu yazının tek kelimesini okumadan önce bile size tanıdık geliyorsa bunun bir nedeni var. 1862'de Amerika'daki Baker's Chocolate Company onu kullanma hakkını aldı; 1900 civarında da Droste'nin kakao kutularındaki hemşire oldu. Yüz altmış yılı aşkın süredir çikolata satıyor ve tepsiyi hâlâ kusursuzca dengede tutuyor.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Gemäldegalerie Alte Meister'deki her şeye doğrultun.
Beş tablo ve bu sayfa burada bitiyor. Kameranızı az önce içinden geçtiğiniz şehrin bir Canaletto manzarasına, salonun öbür ucundaki bir Rembrandt'a ya da tanıyamadığınız bir tabloya doğrultun; uygulama size ne olduğunu ve Dresden'e nasıl geldiğini anlatsın, siz sordukça da devam etsin.
Gitmeden önce
Ulaşım
Zwinger, Theaterplatz 1, 01067 Dresden. Galeri, Gottfried Semper'in Zwinger'in Elbe Nehri tarafına inşa ettiği kanat olan Semperbau'da; basamaksız giriş Theaterplatz tarafında.
4, 8 ve 9 numaralı tramvaylar Semperbau'nun önündeki Theaterplatz durağında durur. 11 numaralı tramvay ise Zwinger'in öbür tarafındaki Am Zwingerteich durağında durur.
Biletler
- Her pazartesi kapalı. Diğer günler 10 ile 17 arası açık.
- Yalnızca Gemäldegalerie için ayrı bir bilet yok. 18 avroluk Zwinger bileti, 1800'e kadarki Heykel Koleksiyonu'nu, Matematik ve Fizik Aletleri Kabinesi'ni ve Porselen Koleksiyonu'nu da kapsıyor; bu yüzden bu beş durağın gerektirdiğinden fazla zaman ayırın. Porselen Koleksiyonu 7 Eylül'den 30 Ekim 2026 civarına kadar yenileme için kapalı; resim galerisi bundan etkilenmiyor.
- Okul çağına kadar çocuklar ücretsiz, 20 yaş altı öğrenciler 2 avro ödüyor.
- Zwinger ve Semperbau'daki bütün müzeler 22 Şubat'tan 5 Mart 2027'ye kadar kapalı.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi multimedya rehberi ücretsiz, indirme gerektirmiyor ve müzenin web sitesi üzerinden telefonunuzun tarayıcısında çalışıyor; kulaklığınızı yanınızda getirmeniz isteniyor. Rehberde altmış dakikalık, on beş eserlik bir öne çıkanlar turu ve iki saatlik, kırk eserlik kapsamlı bir tur var. Bizimki de ücretsiz; beş eser bitince galerinin geri kalanı için Chiaro uygulaması devreye giriyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Gemäldegalerie Alte Meister sesli rehberi var mı?
İki tane var. Biri bu sayfa: telefon tarayıcısında açılan beş durak, her birinin altında metni, indirme yok. Müze de web sitesi üzerinden kendi ücretsiz multimedya rehberini sunuyor; on beş eserlik ve kırk eserlik iki turu var. Bu ikisinin ötesinde, Semperbau'da kameranızı doğrulttuğunuz her tabloyu anlatan Chiaro uygulaması var.
Gemäldegalerie Alte Meister'in resmî sesli rehberi ne kadar?
Hiçbir şey. Müzenin multimedya rehberi ücretsiz, indirme gerektirmiyor ve doğrudan müzenin web sitesinden kendi telefonunuzda ya da tabletinizde başlatılıyor. Müze, kulaklığınızı yanınızda getirmenizi rica ediyor.
Sistina Madonnası, Gemäldegalerie Alte Meister'in neresinde?
Semperbau'nun birinci katında, Salon 106'da. Müzenin kendi turları buraya, Giorgione ile Tiziano'nun Uyuyan Venüs'ünün asılı olduğu Salon 104'ten aradaki salonu geçerek ulaşıyor. Correggio'nun Kutsal Gece'si de Raffaello'yla birlikte Salon 106'da.
Gemäldegalerie Alte Meister'e giriş ne kadar?
Resim galerisi için ayrı bir bilet yok. Tam 18 avro, indirimli 13,50 avro olan tek bir Zwinger bileti; Eski Ustalar Resim Galerisi'ni, 1800'e kadarki Heykel Koleksiyonu'nu, Matematik ve Fizik Aletleri Kabinesi'ni ve Porselen Koleksiyonu'nu kapsıyor. Okul çağına kadar çocuklar ücretsiz, 20 yaş altı öğrenciler 2 avro, on ve daha fazla kişilik gruplar kişi başı 16 avro ödüyor.
Gemäldegalerie Alte Meister pazartesi günleri kapalı mı?
Evet, her pazartesi. Diğer günler 10 ile 17 arası açık. Zwinger ve Semperbau'daki bütün müzeler ayrıca 22 Şubat'tan 5 Mart 2027'ye kadar kapalı; 24 Aralık'ta müzeler saat 14:00'te, 31 Aralık'ta 16:00'da kapanıyor, 1 Ocak'ta ise yalnızca 12:00'den itibaren açık.
Gemäldegalerie Alte Meister'i gezmek ne kadar sürer?
Bizim beş durağımız toplamda yaklaşık on iki dakikalık ses kaydı ve Semperbau'nun iki katına yayılıyor. Müze, on beş eserlik öne çıkanlar turu için altmış dakika, kırk eserlik kapsamlı turu için iki saat öngörüyor; sergide yaklaşık 700 tablo var.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Gemäldegalerie Alte Meister ile bağlantılı değildir.