İçeriğe geç

Alte Pinakothek · Münih · Bağımsız rehber

Alte Pinakothek sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Beşi de bu sekmede çalıyor. Üst kattaki diğer yedi yüz tablo için Chiaro'yu kaldırmanız yeterli: o an önünde durduğunuz tabloyu tanıyıp anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Alte Pinakothek ile bağlantılı değildir.

9:41

Kürklü Otoportre

Alte Pinakothek, Münih

0:00 2:55
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Beş tablo, beş salon, dümdüz bir hat. Yürüyüş, koleksiyonun büyük bölümünün asılı olduğu üst katta, yani 1. kattaki Obere Galerie'de kalıyor ve salon numaralarını batıdan doğuya izliyor: Salon I'de Dürer'in otoportresi, Salon IV'te Leonardo'nun Karanfilli Madonna'sı, Salon V'te Tiziano'nun V. Karl portresi, ardından Salon VII ve Salon VIII'de iki Rubens. Dinlemesi on iki dakika kadar, yürümesi çeyrek saat sürüyor; hepsi aynı katta ve tek bir adım bile geri dönmeden.

Bu sayfadaki her bilginin arkasında iki kaynak var: müzenin sammlung.pinakothek.de adresindeki çevrimiçi koleksiyonu ve dışarıdan bir başvuru kaynağı. Alte Pinakothek eserlerin yerini sık sık değiştiriyor ve her tablonun güncel salonunu internette gösteriyor; bu yüzden bu sayfayla çelişen bir duvar etiketi büyük olasılıkla daha yeni bilgidir: ona uyun ve bize haber verin.

Durak 1 / 5 · 1. kat, Salon I

Kürklü Otoportre

Albrecht Dürer · 1500 · Ihlamur ağacı pano üzerine yağlıboya, 67,1 × 48,9 cm

Şunlara dikkat edin

  • İki yazıt, ikisi de gözlerinin hizasında. Solda 1500 tarihi ve A.D. monogramı; sağda kelebek biçiminde minicik bir kartuşun içinde dört satır Latince.
  • Kürk yaka. Her tel ayrı bir fırça darbesi; uçtan köke doğru rengi değişiyor.
  • Alttaki el, parmakları kürkün içine kıvrılmış. Dürer'in yağlıboya otoportreleri arasında resim yaptığı eli göstermediği tek eser bu.
  • Simetri ve arkasındaki düz siyahlık. Ne oda ne pencere ne manzara; onu bir yere yerleştirecek hiçbir şey yok.
Konuşma metni (2:55)

Size dosdoğru bakıyor. Yanınızdan değil, omzunuzun üstünden değil. Dümdüz karşıya, tam ortadan, neredeyse kusursuz bir simetriyle; ıhlamur ağacından bu küçük panonun bütün skandalı da işte bu.

1500'de kimse kendini böyle resmetmezdi. Kuzey Avrupa'da portre dörtte üç açıdan, İtalya'da profilden yapılırdı. Tam karşıdan, simetrik bir yüzü ancak kilisede görürdünüz. Bu, İsa'ya ayrılmış duruştu. Albrecht Dürer yirmi sekiz yaşındaydı ve bu duruşu kendine aldı. Müze bunu kendi etiketinde açıkça söylüyor: Dürer bu portrenin üslubunu, eli kutsama işaretiyle kalkık Kurtarıcı İsa ikonalarına dayandırmış. Nasıl okuduğunuza bağlı olarak bu ya müthiş bir kibir ya da yaratma yeteneğinin Tanrı'dan geldiğine dair bir beyan.

Gözlerinin hizasına yerleştirilmiş iki yazıta bakın. Solda 1500 yılı ve monogramı: büyük bir A harfi, altına yuvalanmış küçük bir D. Tarihin baş harflerin üstüne konması onlara ikinci bir anlam veriyor: Anno Domini, yani Rab'bin yılında. Sağda, eğilmeden okuyamayacağınız kadar küçük ve tuhaf biçimde kelebeğe benzeyen bir kartuşun içinde dört satır Latince. Albertus Durerus Noricus ipsum me propriis sic effingebam coloribus aetatis anno XXVIII. Ben, Nürnbergli Albrecht Dürer, kendimi yirmi sekiz yaşımda, uygun renklerle böyle resmettim.

Yirmi sekiz önemliydi. Ortaçağın yaşam evreleri şemasında gençliğin bittiği yıldı bu; dolayısıyla tablo hem hayatındaki bir dönüm noktasını hem de bir yüzyılın dönümünü aynı anda işaret ediyor. Dürer'in de içinde bulunduğu, hümanist Conrad Celtis'in çevresindeki grubun yeni yüzyılı kutlamalarının bir parçası olarak yapılmış olabilir.

Şimdi yaklaşın ve kürke bakın. O palto bir Schaube, yakası da sansar kürkü. Her tel ayrı bir fırça darbesi, uçtan köke gölgelendirilmiş; bu yüzden kürk göğsü boyunca ışığı farklı farklı yakalıyor. Bu düpedüz bir hüner gösterisi, belki de küçük bir yalan. Dönemin kıyafet yasaları sansar kürkünü şehrin seçkin zenginlerine, yani belediye meclisine girmeye hakkı olan adamlara ayırıyordu. 1500'de Dürer ne zengindi ne de bu seçkinlerden. Nürnberg Büyük Meclisi'ne ancak 1509'da seçildi.

Bir şey daha var, en tuhafı da bu. Eli tablonun alt kısmında, parmakları kürkün içine kıvrılmış; öbür eli ise resimde hiç yok. Dürer'in yağlıboya otoportreleri arasında çalıştığı eli göstermediği tek eser bu. Burada kendine kahverengi saç da vermiş. Öbür otoportrelerinde saçı kızıla çalan sarı.

Kılık değiştirme, onun niyet etmiş olabileceğinden de iyi işe yaradı. 1520 civarında Sebald Beham bu yüzü İsa'yı gösteren bir ağaç baskısı için model olarak kullandı ve uzmanların çoğu on dokuzuncu yüzyıla kadar o baskıyı bir Dürer sandı.

Pano, Dürer'in 1528'deki ölümünden kısa süre önce Nürnberg'de halka açık olarak asıldı ve şehir onu yaklaşık üç yüz yıl elinde tuttu. 1805'te Bavyera kraliyet koleksiyonuna satıldı. Dürer'in buraya, Alte Pinakothek'in ilk salonuna gelip hâlâ size dosdoğru bakmasının nedeni bu.

Durak 2 / 5 · 1. kat, Salon IV

Karanfilli Madonna

Leonardo da Vinci · 1475 civarı · Kavak ağacı pano üzerine yağlıboya ve tempera, 62 × 48,5 cm

Şunlara dikkat edin

  • Meryem'in yüzündeki buruşmuş boya; yağlıboyanın ne yaptığını henüz öğrenmekte olan çok genç bir ressamın izi.
  • Sağdaki pervazın üstünde duran, çiçek dolu kristal vazo. Vasari'nin, Papa VII. Clemens'e ait bir Leonardo'yu anlatırken hatırladığı vazo büyük olasılıkla bu.
  • Karanfil: küçük, kırmızı ve iki yüz de aydınlıkken bilerek gölgede bırakılmış.
  • Dört pencereden görünen mavi dağlar; otuz yıl sonra Mona Lisa'nın arkasına yapacağı o tuhaf, sivri doruklar şimdiden orada.
Konuşma metni (2:19)

Yaklaşın, çünkü küçük bir tablo. Kavak ağacından bir pano üzerinde altmış iki santimetreye kırk sekiz buçuk; ve Leonardo da Vinci'nin bir Alman müzesindeki tek tablosu.

Çok erken bir iş. 1475 civarında Leonardo hâlâ hocası Andrea del Verrocchio'nun Floransa'daki atölyesindeydi; bu da, çırak Leonardo olunca o atölyeden çıkan işti. Kompozisyon oldukça alışıldık. Genç bir anne, tombul, çıplak bir çocuk, pencerelere açılan bir iç mekân. Alışılmadık olan her şey uygulamada.

Yüzünden başlayın ve gördüğünüz konusunda dürüst olun, çünkü müze de dürüst. Boya buruşmuş. Yanağında ve alnında küçük kabarıklıklar, kırışıklar var. Yağlıboya Floransa'da henüz yeni bir malzemeydi ve yaygın görüşe göre Leonardo onunla ne yaptığını henüz bilmiyordu. Müze tabloya resim tekniği üzerine bir deney diyor. Bu, genç bir adamın bir malzemeyi herkesin gözü önünde kendi kendine öğrenmesinin izi; hem de önünde dua edilmesi için yapılmış bir pano üzerinde.

Sonra çiçek. Kırmızı bir karanfil, tablonun ortasında uzatılmış; kanın ve İsa'nın çektiği acıların simgesi. Leonardo, iki yüz de aydınlıkken onu gölgede tutuyor. Çocuk yukarı bakıyor, anne aşağı; ikisinin gözleri hiç buluşmuyor.

Şimdi sağdaki pervaza bakın; kristal bir vazo birkaç çiçek taşıyor. Bu tablonun geçmişinin izlenebilmesinin nedeni belki de o vazo. Giorgio Vasari, Medici ailesinden gelen papa Yedinci Clemens'in, cam vazolu bir Leonardo Madonna'sına sahip olduğunu kaydetmişti ve bu, içinde vazoda çiçekler bulunan bilinen tek Leonardo Madonna'sı.

Papadan sonra iz yüzyıllar boyunca kayboluyor ve akla gelebilecek en sıradan yerde yeniden ortaya çıkıyor. On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında pano, Tuna kıyısındaki küçük Günzburg kasabasında, August Wetzler'in Obere Apotheke adlı eczanesinde asılıydı. Kız kardeşi Therese 1885'te ölünce tablo, Nisan 1886'da iki gün süren mobilya mezadına girdi. Açılış fiyatı beş marktı. Albert Haug adında yerel bir doktor onu kırk yedi buçuk marka aldı.

Üç yıl sonra Haug tabloyu bu müzeye sekiz yüz marka sattı. O sırada biçilen değer on bin marktı. Üstelik müze satın aldığında kendi müdürü tabloyu Verrocchio ekolüne kaydetti. Leonardo adını ilk kez yüksek sesle söyleyen, 1889 sonbaharında Heinrich von Geymüller oldu. O yılın sonuna gelmeden Bavyera naibi prens, müzenin ona ne kadar az ödediğinin telafisi olarak Doktor Haug'a şövalyelik verip Aziz Mikail Nişanı'yla onurlandırmıştı.

Durak 3 / 5 · 1. kat, Salon V

İmparator V. Karl'ın Portresi

Tiziano · 1548 · Tuval üzerine yağlıboya, 204,5 × 122 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sağda, elinin hizasında taş korkuluğa kazınmış tarih: MDXLVIII.
  • Yüz. Hiçbir yerinde dalkavukluk yok: uzun Habsburg çenesi, yorgunluk, sizin ötenizde bir yere bakan gözler.
  • Tuvalin sağ yarısı; manzara orada öyle ince ve öyle hızlı boyanmış ki, masif siyah figürün yanında neredeyse yok gibi.
Konuşma metni (2:11)

Avrupa'nın en güçlü adamı, bir koltukta oturuyor, tepeden tırnağa siyahlar içinde.

Kutsal Roma İmparatoru Beşinci Karl, Tiziano'yu 1533'te saray ressamı yaptı ve soyluluğa yükseltti. 1548'de ikisi de İmparatorluk Meclisi için Augsburg'daydı ve Tiziano orada imparatoru iki kez resmetti. Bir kez at üstünde, bugün Prado'da asılı olan tablo; bir kez de böyle.

Önce tarihi bulun. Sağda, elinin hizasında, taş korkuluğa kazınmış. MDXLVIII.

Sonra tuvalin iki yarısına bakın, çünkü birbirleriyle anlaşamıyorlar. Solda her şey imparatorluk diye bağırıyor. Altın brokar, mermer bir sütun, kırmızı bir halı, saçaklı, püsküllü bir koltuk. Sağda ise öyle ince, öyle aceleyle sürülmüş bir manzara var ki içinden karşıyı görebiliyorsunuz. Ortada da yüz; içinde zerre kadar dalkavukluk yok. Uzun Habsburg çenesi. Yorgunluk. Omzunuzun ötesinde bir yere kayan gözler. Müzenin kendi açıklaması tam üstüne basıyor: sütunlar, halı ve brokar imparatorluk haysiyetini taşırken yüz, hükümdarın yaşını ve bitkinliğini hiç idealleştirmeden gösteriyor.

İnsanları şaşırtan kısım şu. Müze ayrıca Tiziano'nun uygulamayı büyük ölçüde atölyesindeki bir yardımcıya, muhtemelen Lambert Sustris'e bıraktığını, onun da Tiziano'nun kendi elinden çıkma bir eskizden çalıştığını söylüyor. Sağdaki o ince manzara büyük olasılıkla Tiziano'nun değil, Sustris'in işi. Hatta Tiziano'nun kendi yaptığı, bir yerlerde yitip gitmiş bir ilk versiyon bile olabilir.

Tiziano Augsburg'dan hiç de şikâyetçi değildi. İmparatorluk şehrine dünyanın görkemi diyor, dostu Lorenzo Lotto'ya da sarayın ve imparatorun her türlü lütfuyla kuşatıldığını anlatıyordu. Mesleğinin zirvesindeydi, imparatorun bizzat kendisini resmediyordu ve işin çoğunu başka birine bıraktı.

Dört buçuk yüzyıl sonra Henry Kissinger bu tuvale baktı ve Dünya Düzeni adlı kitabında onu yazdı. Ona insanın aklından çıkmayan bir portre dedi ve tablonun, ne ruhsal doyuma ulaşabilen ne de hegemonik gücün kollarını çalıştırabilen bir adamın azabını gözler önüne serdiğini söyledi. Kissinger hakkında ne düşünürseniz düşünün, karşınızdakinin hakkını veren bir tarif bu. Yaşayan en güçlü adam, yaşayan en iyi ressam tarafından resmedilmiş; ve neredeyse başka herhangi bir yerde olmayı tercih edecekmiş gibi bakıyor.

Durak 4 / 5 · 1. kat, Salon VII

Leukippos'un Kızlarının Kaçırılması

Peter Paul Rubens; manzara: Jan Wildens · 1618 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 224 × 210,5 cm

Şunlara dikkat edin

  • En soldaki kanatlı küçük oğlan; al atın dizginini tutuyor. Kanatlarından biri siyah.
  • Soldaki adamın zırhı ve sağdaki adamın çıplak göğsü. Ölümlü Kastor'u ölümsüz Polluks'tan böyle ayırırsınız.
  • Zıt yönlere çeken iki at, biri kıpırdatılmadan tutuluyor, biri şaha kalkıyor; bütün beden yumağını döndüren de bu.
  • Bu salonun arka duvarındaki dev Son Yargı. Salon onun etrafında inşa edildi.
Konuşma metni (2:09)

Burası binanın en büyük salonu ve bir tablonun etrafında inşa edildi. Bu tablonun değil. Arkanızı dönüp karşı duvara, altı metre yükselen Son Yargı'ya bakın. O tuval müzenin en büyük resmi; altı yüz sekize dört yüz altmış üç santimetre. Ve Alte Pinakothek'te, müze 1836'da açıldığında asıldığı yerde hâlâ tam olarak duran tek eser. Salon onun için tasarlandı. Bu binada yetmiş iki Rubens tablosu asılı; dünyanın herhangi bir yerinde kalıcı olarak sergilenen en büyük Rubens koleksiyonu bu ve koleksiyonun başladığı salon da burası.

Şimdi atlara dönün.

Hikâye Yunan mitolojisinden. İkiz kardeşler Kastor ile Polluks, Messenia kralı Leukippos'un kızları Foibe ile Hilaeira'yı kaçırıyor. Sonu herkes için kötü bitiyor. İkizler ardından gelen takipte ölüyor. Babaları farklı ikizlerdi: Kastor'un babası Sparta kralıydı, bu yüzden Kastor ölümlüydü; Polluks'un babası ise Jüpiter'di, bu yüzden Polluks ölümsüzdü. Polluks kardeşinden ayrılmamayı dileyince ikisi birlikte yıldızlara dönüştürüldü.

Tuvalde onları birbirinden ayırabilirsiniz. At terbiyecisi Kastor zırh giyiyor. Boksör Polluks'un beline kadar üstü çıplak. Hayvanlar bile taraf tutuyor. Kastor'un al atı, dizginini tutan kanatlı küçük bir oğlanın sakinleştirmesiyle kıpırdamadan duruyor; arkada ise Polluks'un benekli kır atı şaha kalkıyor. O oğlanın kanatlarına bakın. Biri siyah ve genellikle ikizleri bekleyen sonun bir işareti olarak okunuyor.

Hangi kız kardeşin hangisi olduğunu kimse söyleyemez. İki kadının da kendine özgü bir simgesi yok; bu yüzden iki isim iki figür arasında süzülüp duruyor ve hep de öyleydi.

Müzeye göre Rubens burada resmin heykelden üstün olduğunu savunuyor. Size aynı anda birkaç farklı bakış açısı sunan bir kompozisyon kuruyor ve teni, saçı, çeliği, kumaşı öyle kusursuz işliyor ki hiçbir mermer buna karşılık veremez. Bu arada manzarayı o boyamadı. Manzara, bu işin uzmanı Jan Wildens'in eseri ve müze etikette onu Rubens'in yanında anıyor. Yaldızlı çerçeve tablodan daha genç: Münih saray mimarı Joseph Effner'in on sekizinci yüzyılda yaptığı bir çerçeve.

Son bir şey de çevrenizde Almanca bilen biri varsa onun için. Bu tablo, Loriot'nun evlilik danışmanlığını konu alan bir skecinin odağında. Skeçte bir çiftten tabloyu tarif etmeleri isteniyor ve koca uzun bir sessizliğin ardından her şeyi şöyle özetliyor: iki bey, iki hanıma binicilik dersi veriyor.

Durak 5 / 5 · 1. kat, Salon VIII

Lanetlilerin Düşüşü

Peter Paul Rubens · 1621 civarı · Ahşap pano üzerine yağlıboya, 286 × 224 cm

Şunlara dikkat edin

  • En tepede, küçük, kırmızılar içinde, kalkanıyla Başmelek Mikail. Resimdeki tek kıpırtısız figür o.
  • Panonun ortası; 1959'da boya yüzeyinin beşte biri orada eriyip gitti ve restoratörler tarafından yeniden oluşturuldu.
  • Düşen bedenlerin arasına yerleştirilmiş melez yaratıklar, yarı hayvan yarı iblis; aramadıkça gözden kaçmaları kolay.
  • Etin bittiği, bulutun başladığı yer. Yer yer renkler birbirine akıyor ve bedenler neredeyse soyutlaşıyor.
Konuşma metni (2:27)

Okumaya çalışmadan önce ona biraz zaman tanıyın, çünkü ilk anda yalnızca bir beden heyelanı.

Sonra biçimler belirginleşiyor. En tepede, küçük ve kırmızılar içinde, kara bulutların arasındaki bir ışık huzmesinden fırlayan Başmelek Mikail; altındaki her şey düşüyor. Bütün tablo bu. Rubens, öteki bütün Son Yargı tasvirlerinin ortaya koyduğu şeyi dışarıda bırakmış: yargıç olarak İsa'yı ve onunla birlikte, bazı insanların ters yöne gittiği fikrini. Burada yukarı doğru bir akış yok. Yalnızca düşüş var.

Nasıl kurulduğuna bakın. Günahkârlar, şeytan kılıklı figürler ve yarı hayvan yarı iblis melez yaratıklar bir köşegene sıkıştırılmış; bu köşegen aşağı yolun yarısında dönen bir kütleye dönüşüyor. Müzenin bu konudaki cümlesi şu: köşegen, cehennem ateşinin çekim gücünü görünür kılıyor. Tablonun dayandığı metin Matta İncili, yirmi beşinci bölüm, kırk birinci ayet.

Şimdi gözlerinizi biraz gevşetin. Yer yer renkler birbirine öyle akıyor ki bir bedenin nerede bitip bir bulutun nerede başladığını söyleyemiyorsunuz. 1621 için bu, resmedilmesi gerçekten tuhaf bir şey.

Sipariş, daha önce Rubens'ten iki Son Yargı tablosu almış olan Pfalz-Neuburg Kontu Wolfgang Wilhelm'den geldi. Biri 1617 tarihli Büyük Son Yargı'ydı, az önce çıktığınız salonun arka duvarını dolduran tablo; diğeri 1619'da yapılan daha küçük bir versiyon. 1620 civarında da sarayının şapeli için bunu istedi. Tablo 1806'da Düsseldorf'taki galeriden Mannheim üzerinden Münih'e geldi.

Ve sonra, yirmi altı Şubat 1959 sabahı, saat on biri biraz geçe, bir adam bu panoya doğru yürüdü ve üzerine mobilya boya sökücüsü döktü. Sıvı boyayı, özellikle ortada, alttaki tebeşir astara kadar yedi ve boyalı yüzeyin yaklaşık beşte birini yok etti. Adamın izi bir pansiyona kadar sürüldü ve kısa sürede tutuklandı; üç yıl hapis ve sekiz yüz bin mark tazminat cezasına çarptırıldı. Sorgusunda, aslında yok etmeye geldiği tablonun bu müzenin başka bir yerindeki Dürer'in Dört Havari'si olduğunu, ama önünde çok fazla ziyaretçi durduğu için vazgeçtiğini söyledi.

Yani panonun ortasında baktığınız şeyin hatırı sayılır bir bölümü restorasyon. Yıllar sürdü ve başarıldı.

Tablonun, kontun hayal bile edemeyeceği bir ikinci hayatı oldu. Avustralyalı Parkway Drive grubu 2018'de bir albüm kapağına onun bir parçasını koydu ve tablonun bir versiyonu Netflix dizisi Dark'ın ikinci ve üçüncü sezonlarında tekrar tekrar karşımıza çıkıyor. Dört yüzyıl sonra bile, biri cehennemi gösteren bir görüntüye ihtiyaç duyduğunda yine bu panoya dönüyor.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Alte Pinakothek'teki her şeye doğrultun.

Bu sayfa beş tabloda bitiyor. Uygulamayı iki çerçeve ötedeki bir Cranach'a, kimsenin fotoğrafını çekmediği altı metrelik Rubens'e ya da kitap boyutundaki küçük bir tabloya doğrultun; tablonun adını söylesin, onu anlatsın ve siz yürüyüp gidene kadar ek sorularınızı yanıtlasın.

Neden İsa'ya benziyor?Bu gerçekten bir Leonardo mu?1959'da burada ne oldu?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Barer Straße 27, 80333 Münih. Kullanılan giriş binanın kuzey tarafında, Theresienstraße üzerinde ve basamaksız.

27 ve 28 numaralı tramvaylar kapının hemen önündeki Pinakotheken durağında duruyor. Metroda U2 ile Königsplatz ya da Theresienstraße; U3 ve U6 ile Odeonsplatz ya da Universität; U4 ve U5 ile Odeonsplatz. Müze hattı olan 100 numaralı otobüs ile CityRing hattı olan 58 numaralı otobüs de Pinakotheken'de duruyor. Yakınlarda ziyaretçi otoparkı yok; müzenin toplu taşımayla gelmenizi istemesinin nedeni de bu.

02

Biletler

  • Pazartesi günleri, ayrıca 1 Mayıs, 24 Aralık, 25 Aralık ve 31 Aralık'ta kapalı.
  • Salı ve çarşamba akşamları geç saate, 20.00'ye kadar açık. Pazar günleri Pinakotheken müzeleri, Museum Brandhorst ve Sammlung Schack'a giriş 1 avro.
  • Biletinizi ziyaret günü gişeden ya da önceden internetten alın.
  • A4'ten büyük, yani 30 × 20 × 10 santimetreyi aşan çantalar ve bütün sırt çantaları vestiyere ya da bir dolaba bırakılmalı. Dolaplar 1 ya da 2 avroluk bozuk parayla çalışıyor.
  • Tablolar yer değiştirir. Müzenin sammlung.pinakothek.de adresindeki çevrimiçi koleksiyonu her eserin güncel salonunu gösteriyor; yola çıkmadan önce sevdiğiniz bir tabloyu kontrol edebilirsiniz.
03

Resmî sesli rehber

Alte Pinakothek sesli rehber cihazı kiralamıyor. Müzenin kendi rehberi ücretsiz bir web uygulaması: app.pinakothek.de adresindeki Alte Pinakothek Unframed. Yetişkinler için altı, çocuklar için dört tur ve sade dilde bir tur sunuyor; Almanca ve İngilizce, bazı içerikleri de İtalyanca, Fransızca ve İspanyolca. Bizim yürüyüşümüz de ücretsiz ama beş tabloda bitiyor; duvarlardaki diğer her tabloyu Chiaro uygulaması üstleniyor.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Alte Pinakothek sesli rehberi var mı?

Aslında iki tane var. Biri bu: her birinin metni altında yazılı beş kayıtlı durak, kurulum gerektirmeden her telefon tarayıcısında çalışıyor. Diğeri müzenin kendi web uygulaması Alte Pinakothek Unframed; app.pinakothek.de adresinde ücretsiz. İkisinin de kapsamadığı her şeyi Chiaro uygulaması devralıyor: kamerayı herhangi bir tabloya doğrultun, size o tabloyu anlatsın.

Alte Pinakothek'in resmî sesli rehberi ne kadar?

Hiçbir ücreti yok. Alte Pinakothek cihaz kiralamıyor. Rehberi, app.pinakothek.de adresindeki ücretsiz Alte Pinakothek Unframed web uygulaması; şu anda yetişkinler için altı, çocuklar için dört tur ve sade dilde bir tur içeriyor, Almanca ve İngilizce.

Dürer'in otoportresi Alte Pinakothek'in neresinde?

1. katta, Salon I'de; salonlar dizisinin batı ucuna yakın. Müze çevrimiçi koleksiyonunda her tablonun güncel salonunu yayımlıyor, böylece gitmeden önce kontrol edebilirsiniz.

Alte Pinakothek pazartesi günleri kapalı mı?

Evet, her pazartesi; ayrıca 1 Mayıs, 24 Aralık, 25 Aralık ve 31 Aralık'ta da kapalı. Diğer günlerde sabah 10.00'da açılıp akşam 18.00'de kapanıyor; yalnızca salı ve çarşamba 20.00'ye kadar açık kalıyor.

Alte Pinakothek'e giriş ne kadar?

Kalıcı koleksiyon için dokuz avro, indirimli altı avro. Pazar günleri 1 avro. 18 yaş altındaki çocuklar ve gençler ücretsiz giriyor; öğrenciler ve 65 yaş üstü ziyaretçiler indirimli ücret ödüyor. 12 avroluk kombine bilet, aynı gün içinde Pinakotheken müzelerine, Museum Brandhorst'a ve Sammlung Schack'a girişi kapsıyor ama yalnızca müze gişesinde satılıyor.

Bunu salonlarda dinleyebilir miyim?

Evet. Ses mobil veriyle yükleniyor; kulaklık takın ve salonlarda sesi kısın. Kişisel kullanım için flaş ve tripod olmadan fotoğraf çekmek serbest; A4'ten büyük çantaların vestiyere ya da bir dolaba bırakılması gerekiyor.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Alte Pinakothek ile bağlantılı değildir.