Alte Nationalgalerie · Berlin · Bağımsız rehber
Alte Nationalgalerie sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Aşağıdaki beş duraktan istediğinizi doğrudan bu sekmeden oynatın. Müzenin bunların dışında yaklaşık 1.800 tablosu ve 1.500 heykeli var; Chiaro hangisinin fotoğrafını çekerseniz onu anlatır.
Chiaro tarafından hazırlandı. Alte Nationalgalerie ile bağlantılı değildir.
Deniz Kıyısındaki Keşiş
Alte Nationalgalerie, Berlin
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Alte Nationalgalerie koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Alte Nationalgalerie sesli rehberi en üst kattan aşağı doğru ilerliyor; müzenin kendi hikâyesini anlattığı sıra da bu. Üçüncü sergi katında, 3.06 numaralı salonda Caspar David Friedrich'in ünlü çifti var: kumsalındaki keşiş ve yıkık manastırdaki cenaze. Bir kat aşağıda, 2.02 numaralı salonda Böcklin'in selvili adası ana eksende bekliyor. Ardından birinci kat: arka salonda Menzel'in demir fabrikası ve girişin yakınında, çıkarken son bir bakış olarak Schadow'nun iki prensesi. Toplamda yaklaşık on bir dakika ses, merdivenlerle birlikte de yirmi dakika kadar yürüyüş.
Her salon numarası müzenin ziyaretçiler için bastığı kat planından; başlıklar, tarihler, boyutlar ve envanter numaraları da Berlin Devlet Müzeleri'nin çevrimiçi koleksiyonundan alındı ve Wikidata ile karşılaştırıldı. 28 Şubat 2027'ye kadar “Across Epochs” (“Çağlar Boyunca”) adlı özel sunum her katta eski eserlerin arasına yirminci ve yirmi birinci yüzyıldan parçalar yerleştiriyor, bu yüzden eserlerin yerleri değişebilir. Salon duvarındaki küçük basılı etiket ile bu sayfa farklı şeyler söylüyorsa etikete güvenin, sonra da hatayı düzeltebilmemiz için bize birkaç satır yazın.
Durak 1 / 5 · Üçüncü sergi katı, Salon 3.06 (Caspar David Friedrich)
Deniz Kıyısındaki Keşiş
Caspar David Friedrich · 1808–1810 · Tuval üzerine yağlıboya, 110 × 171,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Ayaklar. Friedrich adamı önce profilden, kıyı boyunca yürürken boyadı, sonra yüzünü denize çevirdi; ayaklar ise hâlâ eski yönü gösteriyor.
- Üç şerit ve başka hiçbir şey: soluk kumul, kara deniz ve tuvalin yaklaşık dörtte üçünü kaplayan gökyüzü. Bakışınızı içeri götürecek ne bir ağaç ne bir tekne var.
- Suyun üstündeki küçücük beyaz lekeler. Friedrich, adamın çevresinde dönüp onu denizden uzak durması için uyarırcasına çığlık atan martıları anlatmıştı.
- Üst kenarın yakınında griyi delip geçen mavi ve eski vernik temizlenince geri gelen, gökyüzündeki belli belirsiz sıcak tonlar.
Konuşma metni (2:44)
Onu aramadan önce salona biraz zaman tanıyın. Tuvalin büyük kısmı gökyüzü, yaklaşık dörtte üçü; görmeye geldiğiniz adam ise başparmağınızdan uzun olmayan koyu bir fırça darbesi. Soluk bir kumul şeridinin ucunda duruyor, önünde kara bir deniz kuşağı. Başka hiçbir şey yok. Ne tekne, ne ağaç, ne de bakışınızı içeri götürecek bir patika. Kara, deniz ve gökyüzü üst üste dizilmiş, sonra da çerçeve.
Bu boşluk zahmetli bir işti. Caspar David Friedrich bu tablo üzerinde iki yıl, 1808'den 1810'a kadar çalıştı; resmi tekrar tekrar değiştirdi, üzerini yeniden boyadı. Kızılötesi fotoğraflar neleri kaldırdığını gösteriyor: figürün iki yanında birer gemi ve kıyı boyunca balık ağları için kazıklar. Figürün kendisini önce profilden, sahilde yürürken çizmişti. Friedrich onu yüzü suya dönük olacak şekilde çevirdi; ayaklara dikkatle bakarsanız, bir zamanlar öbür yöne gittiğini hâlâ görebilirsiniz.
Friedrich resmi kendisi şöyle anlatmıştı: kıyıda yürüyen, siyah giysili bir adamın bulunduğu bir deniz manzarası; martılar, onu denize açılmaması için uyarıyormuş gibi etrafında çığlık atıyor. Suyun üstündeki o küçük beyaz lekeler, martıları bulacağınız yer.
Tabloyu 1810 sonbaharında, bugün yanında asılı duran Meşe Ormanındaki Manastır ile birlikte Berlin Akademisi sergisine gönderdi ve Keşiş'in Manastır'ın üstüne asılmasını istedi. Berlin böyle bir şey görmemişti. Goethe tabloyu o kadar boş buldu ki, ona baş aşağı durarak da bakılabileceğini söyledi. Heinrich von Kleist, Clemens Brentano'nun bir eleştirisini kendi gazetesi için yeniden yazarken o günden beri akıllardan çıkmayan cümleyi buldu: Resmin çerçeveden başka ön planı olmadığı için ona bakmak, göz kapaklarınız kesilip alınmış gibi bir duygu veriyor.
Sonra beklenmedik bir şey oldu. Prusya'nın on beş yaşındaki veliahtı babasından iki tabloyu da satın almasını istedi ve kesesi savaşla boşalmış olan Kral Üçüncü Friedrich Wilhelm, ikisi için 450 taler ödedi. O çocuk, kendi fikriyle bu müzeye bir kaide üstündeki tapınak biçimini veren kral, Dördüncü Friedrich Wilhelm oldu. Dış merdivenin tepesindeki atlı figür odur.
Friedrich 1840'ta öldükten sonra büyük ölçüde unutuldu. Onu geri getiren bu müze oldu: 1906'daki Yüzyıl Sergisi'nde otuz beş tablosunu göstererek.
Şimdi gökyüzüne bakın. Bu tuval onlarca yıl boyunca, her şeyi donuk, düz bir griye çeviren birkaç kat sararmış verniğin altında kaldı. Restoratörler 2013'ten 2016'ya kadar bu katmanları temizledi; o zamandan beri tablo daha aydınlık: bulutlarda hafif, sıcak, kırmızımsı tonlar beliriyor, üst kenara yakın yerde de griyi delip geçen bir mavi var. Mark Rothko, Gerhard Richter ve Gotthard Graubner, hepsi bu tabloyu kaynak olarak gösterdi. Göz hizasında kapanan gri, çok yukarıda açılan mavi ve aralarında, kumun üstünde küçük bir adam.
Durak 2 / 5 · Üçüncü sergi katı, Salon 3.06 (Caspar David Friedrich), Deniz Kıyısındaki Keşiş'in yanında
Meşe Ormanındaki Manastır
Caspar David Friedrich · 1809–1810 · Tuval üzerine yağlıboya, 110,4 × 171 cm
Şunlara dikkat edin
- Harabenin kapısının içinde, çarmıhın arkasındaki sunakta iki küçücük ışık. Tablodaki tek ışıklar onlar.
- Alt kenar boyunca karda açık duran yeni kazılmış mezar.
- Sağ üstteki ince hilal; tıpkı Friedrich'in mektubunda söz verdiği gibi.
- Kapıya doğru tabut taşıyan, karın üstünde küçük ve karanlık görünen keşiş alayı.
Konuşma metni (1:53)
Eş tabloya dönün: Gün ışığı gitmiş. Güneş çoktan batmış, yerde sis duruyor ve bir Gotik kiliseden geriye kalanlar bu sisin içinden, çıplak, kırık meşelerin arasında yükseliyor; üstünde de ince bir hilal.
Friedrich ne istediğini çok iyi biliyordu. Bir mektubunda, mezarın ve geleceğin sırrını göstermeyi amaçladığı büyük bir tablo üzerinde çalıştığını yazmıştı: Kadim meşelerin arasında bir Gotik kilisenin kalıntıları, kar altındaki mezarlar, akşam yıldızı ve ayın ilk dördün evresi, bir de toprağa yaklaştıkça biçimlerin giderek belirsizleştiği koyu bir sis. İşte bu tuval, neredeyse satır satır o.
Tabloyu Keşiş'e eş olarak yaptı ve ikisi o günden beri birlikte. 1810'da Berlin Akademisi'nde biri diğerinin üstünde asıldılar, Keşiş üstte; kral da ikisini birden genç oğlunun ricası üzerine satın aldı. Uzun süredir yaşayan bir yorum var: kumsaldaki adam, ardından da onun cenazesi. Bu bir yorum, bir gerçek değil.
Tablonun alt kısmı boyunca bakın. Bir keşiş alayı, karla kaplı mezarlıktan kapıya doğru bir tabut taşıyor; önlerinde karın içinde yeni kazılmış bir mezar açık duruyor. Şimdi kapının içine bakın. Çarmıhın arkasındaki sunakta iki küçücük ışık noktası yanıyor. Tablodaki başka hiçbir şey ışık saçmıyor.
Harabe gerçek, aşağı yukarı. Friedrich büyük pencereyi Greifswald yakınlarındaki Eldena Manastırı'ndan aldı, sonra onu iyileştirdi: Taş süslemeleri çıkardı ve batı duvarına bir taçkapı yerleştirdi. Yaklaşık yirmi yıl sonra Eldena'daki gerçek harabe, Friedrich'in hayal ettiğine çok benzeyene kadar yeniden düzenlendi; büyük olasılıkla, o tarihe kadar bu tabloya yirmi yıldır sahip olan veliahdın teşvikiyle.
Friedrich'in dostu, ressam Carl Gustav Carus, onu belki de bütün modern manzara resmindeki en derin şiirsel eser diye nitelendirdi. Aynı zamanda kırılgan bir eser. İki tablo da ince bir bez üzerine bir ya da iki çok ince katmanla boyanmış ve 1900 dolaylarında içler acısı bir durumdaydılar. Bugün gördüğünüz, Keşiş'i aydınlatan aynı restorasyonun sonucu: Yeniden yan yana iki tuval, kumsal ve cenaze.
Durak 3 / 5 · İkinci sergi katı, Salon 2.02 (Roma'daki Alman ressamlar)
Ölüler Adası
Arnold Böcklin · 1883 · Ahşap üzerine yağlıboya, 80 × 150 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağdaki kayalıkta bir mezar odasının üstüne kazınmış A. B. baş harfleri. Böcklin onları ilk kez bu versiyonda ekledi.
- Pruvada ayakta duran, beyazlara bürünmüş figür; yanında çelenklerle süslü beyaz bir tabut.
- Simetri. Basamaklar bakışınızı merkeze götürür, sonra selviler kapanır ve içeriyi asla göremezsiniz.
Konuşma metni (2:04)
Bir kat aşağıda hava yine karanlık, ama ışık bambaşka. Durgun, cam gibi bir suyun içinden kayalık bir ada yükseliyor; çevresi uçurumlarla çevrili, üstü uzun kara selvilerle dolu. Bir kayık taş bir iskeleye doğru süzülüyor. Kıçta bir kürekçi oturuyor, pruvada ise baştan aşağı beyazlara bürünmüş bir figür, çelenklerle süslü beyaz bir tabutun yanında ayakta duruyor.
Arnold Böcklin bu tabloya hiçbir zaman Ölüler Adası demedi. 1880 baharında Floransa'daki atölyesinde Marie Berna adında genç bir dul, ondan üzerine hayal kurabileceği bir resim istedi ve ilk versiyonlar bu istekten doğdu. Ad sonradan, satıcısı Fritz Gurlitt'ten geldi. Gurlitt bu tuvali 1883'te, beş versiyonun üçüncüsü olarak ısmarladı; ardından Max Klinger'e bunun bir gravürünü yaptırdı. Baskılar ve fotoğraflarla çoğaltılan bu versiyon, imgeyi ünlü yaptı. Vladimir Nabokov, her Berlin evinde bir reprodüksiyonunu bulabileceğinizi yazdı. Sigmund Freud da çalışma odasında bir tane bulunduruyordu.
Ada nerede? Kimse kesin olarak bilmiyor. Böcklin 1879 sonbaharını İskia'da geçirmişti; orada kıyının hemen açığındaki küçük bir adacıkta bir kale yükselir, belki o manzara aklında kaldı. Ölüm de hiçbir zaman aklından uzak değildi. On dört çocuğunun sekizini kaybetti.
Şimdi sağdaki uçuruma, kayaya oyulmuş mezar odalarına bakın. Bu versiyondan itibaren bunlardan birinde ressamın baş harfleri var: A. B. Böcklin kendi adasında kendine bir mezar verdi.
Bu tuvalin sonraki hayatı, üzerindeki her şeyden daha karanlık. 1930'larda Böcklin'e hayran olan Adolf Hitler tabloyu satın aldı. Onu dağ evi Berghof'a, 1940'tan itibaren de burada, Berlin'deki Yeni Reich Şansölyeliği'ne astı. Nationalgalerie tabloyu 1980'de edindi.
Bir hayran daha, daha mutlu bir hayran. Sergey Rahmaninov, Ölüler Adası adlı senfonik şiirini 1909'da siyah beyaz bir baskıyı gördükten sonra yazdı ve aslını renkli görmüş olsaydı müziği büyük olasılıkla hiç yazmayacağını söyledi. O hâlde bir adım geri çekilin ve onun kaçırdığı renklere bakın: gökyüzünün çürük moru, soluk kayadaki pas ve yosun, ve karanlık bir kayıkta tek bir beyaz figür.
Durak 4 / 5 · Birinci sergi katı, arka enine salon ve apsisteki Menzel salonları
Demir Haddehanesi (Modern Kikloplar)
Adolph Menzel · 1872–1875 · Tuval üzerine yağlıboya, 158 × 254 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alt köşedeki imza: Adolph Menzel, Berlin, 1875.
- Sağ altta yemek sepetli genç kadın; kalabalıkta size geri bakan tek yüz.
- Sol kenarda yıkanan, belden yukarısı çıplak adamlar; vardiyaları çoktan bitmiş.
- Ortadaki demir arabanın üstünde akkor hâlindeki kütle; birazdan ilk merdanenin altına girip demiryolu rayına dönüşecek.
Konuşma metni (2:09)
Birinci kata inin; on dokuzuncu yüzyıl birden gürültülü bir hâl alıyor. Tuvalin ortasına bakın: Öyle kızgın bir demir kütlesi ki rengi beyaza dönmüş. Adamların, haddehanenin ilk merdanesinin altına sürmek için devirdiği bir demir arabanın üstünde duruyor. Birkaç dakika sonra bir demiryolu rayı olacak.
Adolph Menzel sahneyi kendisi, Nisan 1879'da Nationalgalerie kataloğu için yazdığı bir metinde, bir mühendis titizliğiyle anlattı: Fırından yeni çıkmış kor hâlindeki demir kütlesi, onu kıskaçlarla merdanelere yönlendiren üç adam, karşı tarafta onu yakalayıp bir sonraki oluktan geri göndermeyi bekleyen üç adam daha.
Doğru resmedebilmek için 1872 yazının sonunda, dönemin büyük demir fabrikalarından biri olan Yukarı Silezya'daki Königshütte'ye gitti. Mühendislik kitapları okudu, makineleri ve aletleri çizdi, her şeyden önce de hareket hâlindeki insanları tekrar tekrar çizdi. Yalnızca bu tablo için yaptığı yüzden fazla kurşun kalem etüdü, Berlin'in gravür ve çizim koleksiyonu Kupferstichkabinett'te korunuyor.
Onu radikal kılan şey boyutuydu. Bu kadar büyük bir tuval, bir buçuk metre yüksekliğinde ve iki buçuk metre genişliğinde, tarih resmine ayrılmış bir formattı: krallar, savaşlar, azizler. Menzel bu formatı bir fabrika vardiyasına verdi; Avrupa'da makine emeğini bu ölçekte resmeden başka kimse henüz yoktu.
Şimdi hikâyenin kenarlarını bulun. Solda, belden yukarısı çıplak adamlar vardiyalarının sonunda yıkanıyor. Sağ altta, yorgun düşmüş işçiler genç bir kadının sepetle getirdiği yemeği yiyor; kırktan fazla kişilik kalabalıkta size doğrudan bakıyormuş gibi görünen tek kişi o kadın. Yukarıda, pusun içinde, melon şapkalı ve sivil giysili bir adam, herkes didinirken elleri arkasında salonda geziniyor. Menzel ona orkestra şefi diyordu.
Bankacı Adolph von Liebermann tabloyu 1875'te 11.000 talere satın aldı. Birkaç ay içinde iflas etti ve Nationalgalerie tablo için 30.000 taler ödedi. 1878'de tablo Paris'e, Dünya Sergisi'ne gitti. Tanrıların dev demircilerinden esinlenen Modern Kikloplar lakabı Menzel'in fikri değildi.
Gitmeden önce aşağıya, sol alt köşeye bakın; orada adını imzalamış, nerede ve ne zaman bitirdiğini de söylemiş: Adolph Menzel, Berlin, 1875.
Durak 5 / 5 · Birinci sergi katı, Salon 1.01 (Klasisist heykel)
Prensesler Grubu
Johann Gottfried Schadow · 1795–1797 · Carrara mermeri, gerçek boyutta
Şunlara dikkat edin
- Luise'nin çenesine ve boynuna bağlanmış dar bez. Bir şişliği gizliyordu ve bir moda başlattı.
- Birbirine sarılıp yaslanan iki kız kardeş; büyüğü biraz önde.
- Arka yüz. Heykel onlarca yıl duvara dayalı durmuş olsa da Schadow arkasını da ön yüzü kadar özenle yonttu.
Konuşma metni (2:05)
İki genç kadın, sanki bir sohbetin ortasında durmuşlar gibi, kollarını birbirine dolayıp birbirine yaslanıyor. Solunuzdaki, biraz önde duran, Prusya veliaht prensesi Luise. Ona yaslanan ise küçük kız kardeşi Friederike.
1793 Noel'inde iki kız kardeş, Berlin Sarayı'nda iki gün arayla iki Prusyalı erkek kardeşle evlendi. On yedi ve on beş yaşındaydılar. Kral İkinci Friedrich Wilhelm yeni gelinlerine öyle hayran kaldı ki, onların portresini saray heykel atölyesini yöneten Johann Gottfried Schadow'ya yaptırdı. Önce kilden büstler geldi, ardından 1795 Akademi sergisini büyüleyen gerçek boyutlu bir alçı grup, sonra da bu mermer. Schadow on sekiz aylık emeği ve beyaz Carrara taşı için 5.000 taler istedi. Yontuyu Claude Goussaut adında bir usta yaptı ve eser on iki Temmuz 1797'de tamamlandı.
Luise'nin çenesine bakın. Başına ve boynuna dar bir bez bağlanmış. Schadow bunun, boynundaki ve sonradan inen bir şişliği gizlemek için orada olduğunu söyledi. Berlin nedenini umursamadı. Bant neredeyse anında moda oldu ve yüzyılın sonuna kadar Luise'yi hemen her resminde tanımanızı sağlayan işaret oldu.
Diziliş tesadüf değil, protokol. Daha büyük ve rütbece daha yüksek olan Luise onur yerinde duruyor, Friederike biraz geride.
Sonra hikâye değişiyor. Yaşlı kral mermer sergilendikten kısa süre sonra öldü ve oğlu, yani Luise'nin kocası, artık Kral Üçüncü Friedrich Wilhelm, heykeli hiç beğenmedi. Hükmü iki Almanca kelimeydi: Mir fatal, aşağı yukarı “Bence berbat.” Fazla doğal, hiç kraliyet vakarı yok, genç bedenler kumaşın altından fazla belli oluyor. Üç yıl karar vermeden bekledikten sonra heykeli sarayın bir misafir odasına, duvara dayalı olarak koydurdu. Yaklaşık doksan yıl boyunca neredeyse kimse onu görmedi; hele Schadow'nun ön yüzü kadar özenle yonttuğu arkasını hiç kimse.
Heykel İkinci Dünya Savaşı'nı Berlin Katedrali'nin mahzenlerinde atlattı. Orijinal artık taşınamayacak kadar kırılgan sayılıyor, bu yüzden onu görebileceğiniz tek yer bu salon; Berlin porselen fabrikası hâlâ elli beş santim yüksekliğinde, seksen sekiz parçadan birleştirilen küçük bir kopyasını üretiyor. Burada ise gerçek boyutta ve mermerde, müzeden çıkış yolunda iki kız kardeş; birinin boynunda bir eşarp.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Alte Nationalgalerie'de gördüğünüz her şeye doğrultun.
Yürüyüşümüz Schadow'nun kız kardeşleriyle bitiyor, ama binada romantiklerle, izlenimcilerle ve Berlinli realistlerle dolu üç kat var. Bir Monet'nin, bir Liebermann'ın ya da hiç duymadığınız bir portrenin fotoğrafını çekin: Chiaro eseri resimden tanır, kimin yaptığını ve neden önemli olduğunu anlatır, sonra da fırça işçiliği, model ya da çerçeve hakkında ne sormak isterseniz yanınızda olur.
Gitmeden önce
Ulaşım
Bodestraße, 10178 Berlin, Müzeler Adası'nda. Ziyaretçiler Bodestraße tarafından giriyor; bina, dış merdiveninin tepesinde atlı IV. Friedrich Wilhelm heykeli bulunan yükseltilmiş tapınaktır. Tekerlekli sandalye erişimi yalnızca kısmidir.
En yakın U-Bahn durağı U5 hattındaki Museumsinsel. S-Bahn ile Hackescher Markt (S3, S5, S7, S9) ya da Friedrichstraße'de inin. Tramvaylar Am Kupfergraben ve Hackescher Markt'ta duruyor.
Biletler
- Pazartesi günleri bina kapalı; salıdan pazara ondan altıya kadar açık. Resmî tatillerde genellikle pazar saatleri geçerli, ancak adadaki müzelerin hepsi 24 Aralık'ta ve 31 Aralık 2026'da kapalı, 2027'nin yılbaşı gününde ise öğlen açılıyor.
- İki biletin de saat dilimi yok: Her biri üzerinde yazan tarihin herhangi bir saatinde geçerli. Güncel “Across Epochs + Alte Nationalgalerie” bileti 16 avro (indirimli 8); 24 avroluk (indirimli 12) Müzeler Adası bileti ise o gün adadaki tüm müze ve sergilere giriş sağlıyor. Müzenin kendi tavsiyesi, gişede sıra beklemek yerine en fazla dört hafta önceden çevrimiçi rezervasyon yapmak.
- 18 yaş altı ücretsiz giriyor. Fotoğraf çekmek genellikle serbest; küçük bir çantadan büyük her şey (30 × 20 × 10 cm'den büyük) vestiyere bırakılıyor.
- En üst kattan başlayın. Müzenin kronolojik rotası orada romantiklerle başlıyor, bu yürüyüş de öyle.
Resmî sesli rehber
Berlin Devlet Müzeleri bu binada kendi sesli rehberini sunuyor ve Alte Nationalgalerie'ye özel bir uygulama yayımlıyor. Chiaro'nun ikisiyle de bir bağlantısı yok. Beş eser seçtik, her biri için bir kayıt yaptık ve metinlerin tamamını bu sayfada ücretsiz olarak yayımladık; üç katın geri kalanı için Chiaro uygulaması telefonunuzun kamerasıyla devreye giriyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Alte Nationalgalerie sesli rehberi var mı?
Evet, bu sayfa: Telefon tarayıcısında çalışan, kayıtları ve tam metinleriyle beş durak; hiçbir şey yüklemeniz gerekmiyor. Berlin Devlet Müzeleri'nin kendi sesli rehberi ve bir Alte Nationalgalerie uygulaması da var, ama bunlar bizden ayrı şeyler. Bu beş eserin ötesinde Chiaro uygulaması kameranızı neye doğrultursanız onu anlatıyor.
Resmî Alte Nationalgalerie sesli rehberi ne kadar?
İki resmî seçenek var: Devlet Müzeleri'nin bu bina için kendi sesli rehberi ve telefonunuz için ayrı bir Alte Nationalgalerie uygulaması. Kapıda ödediğiniz ise müzenin “Across Epochs + Alte Nationalgalerie” adıyla sattığı bilet: tam 16 avro, indirimli 8 avro.
Deniz Kıyısındaki Keşiş, Alte Nationalgalerie'de nerede?
Üçüncü katta, Caspar David Friedrich'e ayrılmış 3.06 numaralı salonda, eşi olan Meşe Ormanındaki Manastır ile yan yana. Müzenin kronolojik rotası o katta başlıyor, yani ilk ulaştığınız salonlardan biri.
Alte Nationalgalerie pazartesi günleri kapalı mı?
Evet, her pazartesi kapalı; salıdan pazara kapılar 10:00'dan 18:00'e kadar açık. Bu kış bütün ada 24 Aralık ve 31 Aralık 2026'da kapalı; 1 Ocak 2027'de ise açılış öğlene kayıyor, kapanış her zamanki gibi 18:00'de.
Müzeler Adası bileti almaya değer mi?
Aynı gün adada ikinci bir müzeyi de gezecekseniz bizim tavsiyemiz evet. Bilet 24 avro, indirimli 12 avro; adadaki her müze ve sergiyi bir gün boyunca kapsıyor. Müzenin “Across Epochs + Alte Nationalgalerie” adıyla sattığı bilet ise 16 avro.
Bu yürüyüş ne kadar sürer?
Yaklaşık on bir dakika kayıt, artı üçüncü kattan birinci kata inerken yirmi dakika kadar yürüyüş. Friedrich salonu sizi bırakmazsa, ki genellikle bırakmaz, daha fazla zaman ayırın.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Alte Nationalgalerie ile bağlantılı değildir.