Galeria Starych Mistrzów · Drezno · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Galerii Starych Mistrzów,
pięć przystanków, za darmo.
Tych pięciu posłuchasz tutaj, bez instalowania czegokolwiek. W Semperbau wisi jeszcze siedemset obrazów, a o każdym z nich Chiaro opowie ci na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Galerii Starych Mistrzów w Dreźnie.
Madonna Sykstyńska
Galeria Starych Mistrzów w Dreźnie, Drezno
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Galerii Starych Mistrzów w Dreźnie.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć dzieł, dwa piętra, jeden budynek. Trasa zaczyna się na pierwszym piętrze, w sali 106, od Madonny Sykstyńskiej Rafaela, prowadzi przez sąsiednią salę do sali 104, do Śpiącej Wenus Giorgionego i Tycjana, przecina to piętro aż do sali 129, gdzie wisi obraz U stręczycielki Vermeera, dokłada drugiego Vermeera w zbiorach, Dziewczynę czytającą list przy otwartym oknie, i kończy się piętro wyżej, w sali 208, przy Czekoladziarce Liotarda. Około trzynastu minut słuchania. Własną trasę po piętnastu najważniejszych dziełach na tych samych piętrach muzeum przewiduje na sześćdziesiąt minut, a ten spacer jest krótszy.
Każda informacja na tej stronie opiera się na SKD Online Collection, bazie danych samego muzeum, i na jeszcze jednym źródle; numery sal pochodzą z bezpłatnego przewodnika multimedialnego muzeum. Obrazy w Semperbau bywają przewieszane i wypożyczane, więc jeśli tabliczka na ścianie przeczy temu, co tu czytasz, kieruj się tabliczką i daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Semperbau przy Zwingerze, pierwsze piętro, sala 106
Madonna Sykstyńska
Rafael · 1512/1513 · Olej na płótnie, 269,5 × 201 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwaj skrzydlaci chłopcy na samym dole, oparci łokciami o parapet. Od ponad stu lat drukuje się ich na znaczkach, pocztówkach, koszulkach, skarpetkach i papierze do pakowania.
- Brak podłogi. Nie ma tronu ani architektury; Madonna idzie ku tobie boso po obłokach, a drewniany parapet to jedyna solidna rzecz na obrazie.
- Światło za nią. Popatrz chwilę, a zamieni się w dziesiątki na wpół widocznych anielskich twarzy.
- Święty Sykstus po lewej, w złocie, wskazujący prawą ręką coś poza obrazem, i święta Barbara po prawej, patrząca w dół. Zamówienie wymagało, by oboje się na nim znaleźli.
Transkrypcja (3:05)
Dwie zielone zasłony właśnie się rozsunęły, a wszystko, co dzieje się za nimi, rozgrywa się w powietrzu. Na tym polega sztuczka tego obrazu i działa ona już z drugiego końca sali. Nie ma tu podłogi, tronu ani architektury. Madonna idzie ku tobie boso po obłokach, niosąc ciężkie dziecko, a jedyną solidną rzeczą w całym obrazie jest drewniany parapet wzdłuż dolnej krawędzi. Opierają się o niego łokciami dwaj mali skrzydlaci chłopcy, patrzą w górę i nic a nic nie robi na nich wrażenia.
Znasz tę dwójkę. Od ponad stu lat są na znaczkach, pocztówkach, koszulkach, skarpetkach i papierze do pakowania prezentów. Już w 1913 roku pisarz Gustav Kobbé stwierdził, że żadna grupka cherubinów na świecie nie jest tak sławna jak ta dwójka oparta o blat ołtarza na samym dole tego obrazu. Większość ludzi, którzy potrafiliby ich narysować z pamięci, nie ma pojęcia, co jest nad nimi.
A nad nimi jest Rafael, u schyłku życia, pracujący dla papieża Juliusza Drugiego. Juliusz zamówił obraz w 1512 roku dla uczczenia swojego zmarłego stryja, papieża Sykstusa Czwartego, do ołtarza głównego kościoła klasztornego San Sisto w Piacenzy, na południowy wschód od Mediolanu, a zamówienie wymagało, by znalazło się na nim dwoje konkretnych świętych. Sykstus jest po lewej, to starzec w złocie, który prawą ręką wskazuje coś poza obrazem. Barbara jest po prawej i patrzy w dół. Za Madonną, w czymś, co na pierwszy rzut oka wygląda na czyste światło, kryją się dziesiątki na wpół widocznych twarzy innych aniołów.
Do Drezna obraz trafił w 1754 roku. Saski dwór negocjował niemal dwa lata przez pośrednika nazwiskiem Giovanni Battista Bianconi, a August Trzeci zapłacił od stu dziesięciu do stu dwudziestu tysięcy franków. Przez kolejne dziesięciolecia była to najwyższa cena, jaką kiedykolwiek zapłacono za obraz. Podobno przestawił nawet własny tron, żeby dać obrazowi lepszą ścianę. W 1855 roku, kiedy otwarto nową galerię Gottfrieda Sempera, to płótno dostało osobną salę.
Potem przyszedł wiek dwudziesty. W czasie wojny obraz trafił najpierw do zamku Albrechtsburg w Miśni, a w 1943 roku do nieużywanego tunelu kolejowego w Lohmgrund koło Rottwerndorfu. W lipcu 1945 roku radziecka służba trofiejna wywiozła go do Moskwy, gdzie pozostał dziesięć lat. Narosła legenda o żołnierzach brodzących po kolana w zalanej jaskini i niosących Madonnę na płachtach. W 1991 roku rosyjski historyk sztuki Andriej Czegodajew, którego w 1945 roku wysłano do Niemiec, by obejrzał dzieła sztuki, nazwał tę historię najbezczelniejszym, wierutnym kłamstwem. Obraz stał w suchym tunelu, z przyrządami kontrolującymi wilgotność, był w ramie, a czterech mężczyzn nie zdołałoby go w ten sposób unieść. Do Drezna wrócił w 1956 roku.
Jeszcze jedna historia, z 1849 roku. W czasie powstania w Dreźnie Michaił Bakunin miał podobno doradzić rządowi rewolucyjnemu, żeby wynieść Madonnę Sykstyńską z galerii i zawiesić ją na barykadach na skraju miasta, w przekonaniu, że pruskie wojsko jest zbyt kulturalne, by strzelać do Rafaela. Nikt nie skorzystał z tej rady. A teraz spójrz jeszcze raz w dół, na dwóch chłopców na parapecie, i oceń, czy słuchają.
Przystanek 2 z 5 · Semperbau przy Zwingerze, pierwsze piętro, sala 104
Śpiąca Wenus
Giorgione i Tycjan · około 1508–1510 · Olej na płótnie, 108,5 × 175 cm
Na co zwrócić uwagę
- Zielona łąka przy jej prawej stopie. Do 1837 roku siedział tam Kupidyn bawiący się łukiem i strzałą, dopóki galeria go nie zamalowała, bo był w bardzo złym stanie.
- Linia jej ciała i linia wzgórz za nią. To ta sama krzywizna i stąd bierze się spokój całego obrazu.
- Prześcieradła. Namalowano je srebrzystymi odcieniami, chłodnym kolorem zamiast ciepłych tonów, jakimi zwykle malowano płótno lniane, dlatego wyglądają sztywniej niż pościel na jakimkolwiek porównywalnym obrazie Tycjana.
Transkrypcja (2:32)
To przez nią każdy leżący akt, który powstał po niej, wygląda tak, jak wygląda. Przed tym płótnem, namalowanym mniej więcej między 1508 a 1510 rokiem, nikt w sztuce zachodniej nie uczynił pojedynczej śpiącej nagiej kobiety jedynym tematem dużego obrazu. Wenus z Urbino Tycjana, Wenus z lustrem Velázqueza, Maja naga Goi, Olimpia Maneta: wszystkie wywodzą się od niej.
Zacznij od tego, czego brakuje. U jej stóp siedział kiedyś Kupidyn, bawiący się łukiem i strzałą. W dziewiętnastym wieku był już w tak złym stanie, że w 1837 roku galeria po prostu zamalowała go zielenią łąki. Nadal jest pod spodem, a na zdjęciach rentgenowskich widać jego fragmenty, ale z miejsca, w którym stoisz, widać tylko trawę.
Prześwietlenia ujawniły też inne zmiany. Pejzaż zmieniano po obu stronach jeszcze w trakcie malowania, zmieniono kolor draperii, a jej głowa była pierwotnie ukazana z profilu, a nie przechylona tak jak teraz.
Jest jeszcze pytanie, czyja ręka co namalowała. Wenecki patrycjusz Marcantonio Michiel, który notował swoje uwagi o oglądanych obrazach, zapisał w 1525 roku, że obraz w domu Girolama Marcella zaczął Giorgione, a dokończył jego kolega Tycjan. Marcello ożenił się w 1507 roku, więc najpewniej było to zamówienie ślubne. Galeria uczciwie jednak przyznaje, gdzie leżą granice wiedzy. Konserwatorzy pracowali przy tym płótnie tyle razy, że nie da się już wiarygodnie powiedzieć, które partie należą do którego z nich. Ewentualny rysunek przygotowawczy przepadł, kiedy całość przeniesiono na nowe płótno, prawdopodobnie na początku dziewiętnastego wieku.
Drezno kupiło obraz w 1695 roku od francuskiego marszanda, dla Augusta Mocnego, jako dzieło Giorgionego. W 1722 roku katalog nazywał go słynną Wenus leżącą w pejzażu, pędzla Tycjana. Na początku dziewiętnastego wieku uważano go za kopię według Tycjana. Dopiero Giovanni Morelli, później w tym samym stuleciu, ponownie powiązał go z notatką Michiela i spór rozgorzał od nowa.
Przebyła tę samą drogę co Rafael kawałek dalej: Miśnia, potem tunel kolejowy w Lohmgrund, potem Moskwa od 1945 do 1955 roku i powrót w 1956 roku.
Wodź wzrokiem po zarysie jej ciała, a potem nie zatrzymuj się i przejdź na wzgórza za nią. To ta sama krzywizna. Potem spójrz na prześcieradła pod nią. Namalowano je srebrem, a nie ciepłą bielą, dlatego wydają się zimniejsze i sztywniejsze niż jakakolwiek pościel na obrazach Tycjana, i dlatego ona sama przypomina nie tyle śpiącą osobę, co pejzaż, który przybrał ludzką postać.
Przystanek 3 z 5 · Semperbau przy Zwingerze, pierwsze piętro, sala 129
U stręczycielki
Johannes Vermeer · 1656 · Olej na płótnie, 143 × 130 cm
Na co zwrócić uwagę
- Obie ręce żołnierza. Jedna spoczywa na piersi młodej kobiety, drugą wrzuca monetę do jej otwartej dłoni. Ta transakcja jest całym tematem obrazu.
- Dywan przerzucony przez balustradę, zajmujący jedną trzecią płótna. Pochodzi z Uşaku w zachodniej Anatolii; ciemnoniebieskie tło i czerwony medalion w kształcie cebuli datują ten typ na pierwszą połowę szesnastego wieku.
- Mężczyzna po lewej, w czarnym berecie i z rozcinanymi rękawami, szczerzący się prosto do ciebie. Uznano go za samego Vermeera.
- Niebiesko-szary dzban stojący na dywanie. To kamionka z Westerwaldu, zwykła niemiecka ceramika tamtych czasów.
Transkrypcja (2:11)
Vermeer miał dwadzieścia cztery lata. To pierwszy obraz, na którym namalował świat, w którym naprawdę żył, zamiast historii biblijnej czy mitu, i czuć, jak dochodzi do tego, jakim malarzem zostanie.
Cztery osoby w rzędzie, przyciśnięte do przedniej krawędzi płótna. Po prawej młoda kobieta w żółtym kaftanie i białym czepcu, uśmiechnięta, z wyciągniętą otwartą dłonią. Żołnierz w czerwieni obejmuje ją jednym ramieniem, drugą rękę trzyma na jej piersi i wrzuca jej do dłoni monetę. Za nimi pochyla się kobieta w czerni i przygląda się pieniądzom. A po lewej stronie mężczyzna w czarnym berecie i kaftanie z rozcinanymi rękawami unosi kieliszek i szczerzy się prosto do ciebie.
Tego mężczyznę uznaje się za Vermeera. Jego twarz przypomina malarza widzianego od tyłu w Alegorii malarstwa, a ktokolwiek to jest, patrzy prosto na nas.
Spójrz teraz na dolną połowę obrazu, bo tam poszła większość pracy. Dywan zajmuje jedną trzecią płótna, przerzucony przez balustradę. Pochodzi z Uşaku w zachodniej Anatolii, a ciemnoniebieskie tło z czerwonym medalionem w kształcie cebuli datuje ten typ na pierwszą połowę szesnastego wieku. Niebiesko-szary dzban, który na nim stoi, to kamionka z Westerwaldu. Instrument w drugiej ręce mężczyzny po lewej to najpewniej cytra. A ciemnego płaszcza z pięcioma guzikami na pierwszym planie początkowo nie było; Vermeer dodał go później.
To jeden z zaledwie trzech obrazów, które kiedykolwiek podpisał i opatrzył datą. Pozostałe dwa to Astronom i Geograf. Kiedy w 1696 roku trafił na aukcję w Amsterdamie, w katalogu opisano go po prostu jako wesołe towarzystwo w izbie. Drezno kupiło go w 1741 roku z kolekcji hrabiego Franza Josefa von Waldsteina w Duchcovie w Czechach, dla elektora saskiego, a w 1945 roku obraz pojechał z resztą galerii do Moskwy i wrócił w 1956 roku.
Jeszcze jeden przypis, bo jest naprawdę dobry. Istnieje inny obraz U stręczycielki, przez lata przypisywany Vermeerowi, dopóki badania techniczne w 2011 roku nie wykazały w farbie bakelitu. Niemal na pewno namalował go Han van Meegeren, fałszerz, który utwardzał swoje podróbki żywicą. Ten obraz, z monetą, dywanem i mężczyzną szczerzącym się znad kieliszka, jest prawdziwy, a farba ma 370 lat.
Przystanek 4 z 5 · Semperbau przy Zwingerze
Dziewczyna czytająca list przy otwartym oknie
Johannes Vermeer · około 1657–1659 · Olej na płótnie, 83 × 64,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Stojący Kupidyn na tylnej ścianie, odsłonięty w 2021 roku. W prawej ręce trzyma pionowo łuk, lewe ramię unosi i depcze dwie maski leżące na ziemi.
- Okno. Otworzyło się do środka, a w prawej dolnej szybie odbija się jej twarz.
- Brzoskwinia na stole, przekrojona na pół, tak że widać pestkę, wśród owoców przechylonych w misie.
- Brzegi płótna, również uwolnione od późniejszej farby. Wyglądają dziwnie niedokończone, a kuratorka Uta Neidhardt zasugerowała, że Vermeer mógł je tak zostawić, bo kiedyś zakrywała je prawdziwa drewniana rama.
Transkrypcja (2:35)
Spójrz na ścianę za nią. Jest tam nagi chłopiec z łukiem, stojący na dwóch porzuconych maskach, a do tej konserwacji w ogóle go na tej ścianie nie było. Przez prawie trzy stulecia obraz pokazywał młodą kobietę czytającą w wysokim pokoju na tle gołej białej ściany, i to właśnie ta biała ściana jest wersją wydrukowaną w niemal każdej książce o Vermeerze, jaka kiedykolwiek się ukazała.
Zdjęcie rentgenowskie wykonane w 1979 roku ujawniło pod spodem obraz w obrazie. Annaliese Mayer-Meintschel opublikowała to odkrycie w 1982 roku i przez prawie czterdzieści lat wszyscy zakładali to, co oczywiste: że Vermeer sam zamalował swojego Kupidyna, bo zmienił zdanie.
Nie zamalował. Projekt konserwatorsko-badawczy, który ruszył tutaj w 2017 roku, wykonał nowe zdjęcia rentgenowskie i w podczerwieni, przeanalizował płótno i całą historię konserwacji obrazu, a próbki farby wysłał do laboratorium archeometrii Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie. Rozstrzygnęło skanowanie całej powierzchni metodą fluorescencji rentgenowskiej, przeprowadzone z pomocą Rijksmuseum w Amsterdamie. Białe przemalowanie nałożono co najmniej kilkadziesiąt lat po powstaniu obrazu, długo po śmierci Vermeera, i zrobiła to cudza ręka.
Na początku 2018 roku muzeum postanowiło je usunąć. Pracę wykonał Christoph Schölzel z pracowni konserwatorskiej Państwowych Zbiorów Sztuki w Dreźnie i skończył ją na początku 2021 roku. Spod przemalowania wyłonił się stojący Kupidyn z łukiem, strzałami i dwiema maskami, depczący leżące u jego stóp maski obłudy: znak, że szczera miłość zwycięża oszustwo. A to mówi ci, co jest w liście, który ona trzyma. Stephan Koja, dyrektor tej galerii, ujął to bez ogródek: przed konserwacją patrzyliśmy na fragment.
Skoro już stoisz blisko, spójrz na okno. Otworzyło się do środka, a w prawej dolnej szybie odbija się jej twarz. Na stole, wśród owoców w misie, leży brzoskwinia przekrojona na pół, tak że widać pestkę. I spójrz na brzegi płótna, również uwolnione od późniejszej farby, a teraz dziwnie niedokończone. Kuratorka Uta Neidhardt zasugerowała, że Vermeer mógł zostawić je niezamalowane, bo kiedyś zakrywała je prawdziwa drewniana rama.
Obraz jest w Dreźnie od 1742 roku. Kupiono go w Paryżu w przekonaniu, że to Rembrandt, w 1826 roku przypisano go Pieterowi de Hoochowi, a Vermeerowi przywrócono go dopiero w 1860 roku. Kiedy Związek Radziecki postanowił w 1955 roku odesłać drezdeńskie obrazy do domu, kuratorzy w Moskwie zasugerowali, że Niemcy w dowód wdzięczności mogliby podarować ten obraz i Wenus Giorgionego. Niemcy odmówili i oba obrazy wróciły. Minęło jeszcze sześćdziesiąt sześć lat, zanim ten obraz znów wyglądał tak, jak zostawił go Vermeer.
Przystanek 5 z 5 · Semperbau przy Zwingerze, drugie piętro, sala 208
Czekoladziarka
Jean-Étienne Liotard · około 1744 · Pastel na pergaminie, 82,5 × 52,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Cienie, a raczej ich brak. Tło to tylko jasna ściana i zwykłe deski podłogi, a światło w szklance wody to odbicie dwóch okien.
- Filiżanka. To trembleuse, filiżanka zrobiona tak, by siedziała zablokowana w spodku, co w osiemnastym wieku oznaczało czekoladę: gęstą, mocną i drogą.
- Taca. Zarówno lakierowana taca, jak i porcelanowa filiżanka naśladują japońskie wzory, a taca ma podniesiony brzeg, żeby nic z niej nie zsunęło.
Transkrypcja (2:27)
Żadnych cieni. To pierwsza rzecz, a kiedy już ją zauważysz, robi się dziwnie. Postać stojąca w pokoju, która nigdzie nie rzuca cienia, na tle jasnej ściany i zwykłych desek podłogi, a poza tym, co niesie, na obrazie nie ma zupełnie nic.
Francesco Algarotti, włoski pisarz, który go kupił, zauważył to od razu. W 1751 roku napisał do swojego przyjaciela Pierre'a-Jeana Mariette'a, że obraz jest niemal pozbawiony cieni, że światło dają dwa okna odbite w szklance wody i że choć to obraz europejski, mógłby się spodobać Chińczykom, którzy, jak to ujął, są zaprzysięgłymi wrogami cieni. Nazwał go też Holbeinem w pastelu. Kupił go od Liotarda w Wenecji trzeciego lutego 1745 roku, w imieniu Augusta Trzeciego, króla Polski i elektora saskiego, i od tamtej pory obraz jest w Dreźnie.
To nie jest obraz olejny. To pastel, sucha kreda, na pergaminie, 82,5 na 52,5 centymetra, i dlatego wisi za szkłem, i dlatego to, że w ogóle przetrwał, jest trochę nieprawdopodobne. Podczas drugiej wojny światowej przewieziono go do twierdzy Königstein, przetrwał tam zimno i wilgoć, a gdy armia niemiecka się wycofywała, odwieziono go z powrotem do Drezna.
Spójrz na tacę, którą trzyma. Zarówno lakierowana taca, jak i porcelanowa filiżanka powstały według japońskich wzorów, a taca ma podniesiony brzeg, żeby nic z niej nie zsunęło. Filiżanka to trembleuse, filiżanka zrobiona tak, by siedziała zablokowana w spodku, a w osiemnastym wieku oznaczało to czekoladę, gęstą, mocną i spienioną. Czekolada była wciąż luksusem, na który stać było tylko wyższe sfery, dlatego muzeum zakłada, że filiżanka jest w drodze do kogoś wysoko postawionego. Słowo pochodzi od azteckiego xocoatl, a pierwsze ziarna kakaowca dotarły do Europy z Hernánem Cortésem.
Kim ona jest, nigdy nie ustalono. Większość literatury nazywa ją pokojówką. Ale stara etykieta na odwrocie zmniejszonej osiemnastowiecznej kopii, w domu pod Londynem, mówi, że to Charlotte Baldauf, córka wiedeńskiego bankiera, narysowana przez Liotarda, kiedy mieszkał w domu bankiera, a później hrabina.
A jeśli wydaje ci się dziwnie znajoma, zanim jeszcze przeczytasz o niej choć słowo, to nie bez powodu. W 1862 roku amerykańska firma Baker's Chocolate Company uzyskała prawo do posługiwania się jej wizerunkiem, a około 1900 roku dziewczyna stała się pielęgniarką na puszkach kakao firmy Droste. Sprzedaje czekoladę od ponad stu sześćdziesięciu lat i wciąż trzyma tacę idealnie poziomo.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w Galerii Starych Mistrzów.
Pięć obrazów i na tym ta strona się kończy. Podnieś aparat do Canaletta z widokiem miasta, po którym właśnie spacerujesz, do Rembrandta po drugiej stronie sali albo do obrazu, którego nie potrafisz rozpoznać, a aplikacja powie ci, co to jest i jak trafiło do Drezna, i będzie opowiadać dalej, dopóki pytasz.
Przed wizytą
Dojazd
Zwinger, Theaterplatz 1, 01067 Dresden. Galeria mieści się w Semperbau, skrzydle Zwingera od strony Łaby, zbudowanym przez Gottfrieda Sempera; wejście bez schodów jest od Theaterplatz.
Tramwaje 4, 8 i 9 zatrzymują się na przystanku Theaterplatz, przed Semperbau. Tramwaj 11 staje na przystanku Am Zwingerteich, po drugiej stronie Zwingera.
Bilety
- Zamknięte w każdy poniedziałek. W pozostałe dni otwarte od 10 do 17.
- Nie ma biletu tylko do Galerii Starych Mistrzów. Bilet do Zwingera za 18 euro obejmuje też Zbiory Rzeźby do 1800 roku, Gabinet Instrumentów Matematycznych i Fizycznych oraz Kolekcję Porcelany, więc zarezerwuj więcej czasu, niż wymaga tych pięć przystanków. Kolekcja Porcelany jest zamknięta z powodu remontu od 7 września do mniej więcej 30 października 2026 roku; galerii obrazów to nie dotyczy.
- Dzieci do wieku szkolnego wchodzą bezpłatnie, a uczniowie poniżej 20 lat płacą 2 euro.
- Wszystkie muzea w Zwingerze i Semperbau są zamknięte od 22 lutego do 5 marca 2027 roku.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny przewodnik multimedialny muzeum jest bezpłatny, nie wymaga pobierania i działa w przeglądarce telefonu ze strony internetowej muzeum; trzeba mieć własne słuchawki. Oferuje sześćdziesięciominutową trasę po piętnastu najważniejszych dziełach i dwugodzinną wielką trasę po czterdziestu. Nasz też jest bezpłatny, a kiedy skończy się jego pięć dzieł, resztę galerii przejmuje aplikacja Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Galerii Starych Mistrzów?
Są nawet dwa. Jednym jest ta strona: pięć przystanków, które otwierają się w przeglądarce telefonu, z tekstem pod każdym i bez pobierania. Muzeum ma też własny bezpłatny przewodnik multimedialny na swojej stronie, z trasą po piętnastu i po czterdziestu dziełach. Poza nimi jest aplikacja Chiaro, która opowie o każdym obrazie w Semperbau, na który skierujesz aparat.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Galerii Starych Mistrzów?
Nic. Przewodnik multimedialny muzeum jest bezpłatny, nie wymaga pobierania i uruchamia się go bezpośrednio ze strony muzeum na własnym telefonie lub tablecie. Muzeum prosi, by przynieść własne słuchawki.
Gdzie w Galerii Starych Mistrzów wisi Madonna Sykstyńska?
W sali 106 na pierwszym piętrze Semperbau. Trasy muzeum docierają do niej z sali 104, gdzie wisi Śpiąca Wenus Giorgionego i Tycjana, przez salę pomiędzy nimi. Święta Noc Correggia wisi razem z Rafaelem w sali 106.
Ile kosztuje wstęp do Galerii Starych Mistrzów?
Nie ma osobnego biletu do galerii obrazów. Jeden bilet do Zwingera, 18 euro normalny i 13,50 euro ulgowy, obejmuje Galerię Obrazów Starych Mistrzów i Zbiory Rzeźby do 1800 roku, Gabinet Instrumentów Matematycznych i Fizycznych oraz Kolekcję Porcelany. Dzieci do wieku szkolnego wchodzą bezpłatnie, uczniowie poniżej 20 lat płacą 2 euro, a grupy od dziesięciu osób płacą po 16 euro od osoby.
Czy Galeria Starych Mistrzów jest zamknięta w poniedziałki?
Tak, w każdy poniedziałek. Poza tym jest otwarta codziennie od 10 do 17. Wszystkie muzea w Zwingerze i Semperbau są też zamknięte od 22 lutego do 5 marca 2027 roku, 24 grudnia zamykają się o 14:00, 31 grudnia o 16:00, a 1 stycznia otwierają się dopiero o 12:00.
Ile czasu zajmuje zwiedzanie Galerii Starych Mistrzów?
Nasze pięć przystanków to razem około trzynastu minut nagrań, rozłożonych na dwa piętra Semperbau. Muzeum przewiduje na swoją trasę po piętnastu najważniejszych dziełach sześćdziesiąt minut, a na wielką trasę po czterdziestu dwie godziny; wystawionych jest około 700 obrazów.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Galerii Starych Mistrzów w Dreźnie.