Westminster Manastırı · Londra · Bağımsız rehber
Westminster Manastırı sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
İngiltere'nin en yüksek Gotik tonozu, neredeyse 102 fit (31 metre), 1245 yılında başlanan bir kilisenin üzerinde yükseliyor. Beş durağın hepsi bu sekmede çalıyor; sekiz yüzyılın geri kalanını ise Chiaro tek bir fotoğraftan anlatıyor.
Chiaro tarafından hazırlandı. Westminster Manastırı yönetimiyle bağlantılı değildir.
Kuzey Cephesi ve Süleyman'ın Eyvanı
Westminster Manastırı, Londra
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Westminster Manastırı ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 13 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Westminster Manastırı sesli rehberi, hükümdarların taç giydiği kilisede kendi başınıza yapacağınız bir yürüyüş; beş duraktan dördü tek bir standart biletle gezilebiliyor. Bilet gerektirmeyen durak, başlangıç noktanız: dışarıda, kuzey tarafta, Parlamento Meydanı'na bakan cephede, Kuzey Kapısı'nın ve büyük gül pencerenin önünde. Bunun için cepheyi görmekten başka hiçbir şeye ihtiyacınız yok. Sonra aynı kapıdan içeri, kilisenin ortasındaki kesişim alanına, hükümdarların üzerinde taç giydiği on üçüncü yüzyıldan kalma zemin için; kuzeydeki koro koridorundan doğuya ve basamakları çıkarak Yedinci Henry'nin Meryem Ana Şapeli'ne, kuzey yan nefteki Birinci Elizabeth'in mezarı için; güneydeki koro koridorundan dolanarak güney transeptteki Şairler Köşesi'ne; ve ana neften batıya, çıkışta kullanacağınız Büyük Batı Kapısı'nın birkaç adım içindeki Meçhul Savaşçı'nın Mezarı'na. Yaklaşık on üç dakikalık dinleme ve bir uçtan öbür uca 500 fitten (150 metreden) uzun bir kilisenin içinde birkaç yüz metrelik yürüyüş.
Bu sayfadaki her ad, tarih ve ölçü, Westminster Manastırı'nın kendi sayfalarına ve yapının ölçülerini veren yayımlanmış tablosuna, ayrıca ikinci bir kaynağa dayanıyor. Ziyaret saatleri ve fiyatlar westminster-abbey.org'da yer alıyor ve her gün ayin yapılan bir kilisenin takvimine göre değişiyor; gideceğiniz günün bilgisine oradan bakın. Manastır'ın içindeki bir tabela farklı bir şey söylüyorsa tabelaya uyun ve sayfayı düzeltebilmemiz için bize haber verin.
Durak 1 / 5 · Dışarıda, Parlamento Meydanı'na bakan kuzey tarafta, North Green çimenliğinin yanından Kuzey Kapısı'na ve gül pencereye bakarak
Kuzey Cephesi ve Süleyman'ın Eyvanı
1245'ten itibaren Üçüncü Henry'nin baş taş ustaları; Christopher Wren ve William Dickinson'ın elden geçirdiği cephe; George Gilbert Scott'un tasarlayıp oğlu John'un tamamladığı üçlü giriş; üst cephe ve gül pencerenin taş işçiliği John Loughborough Pearson tarafından değiştirildi · 1245'te başlandı; giriş ve üst cephe 19. yüzyılın sonunda restore edildi; gül pencerenin camları 1722; nişlerdeki figürler büyük ölçüde 1980'lerde yeniden yontuldu · Taş; ilk kaplama, kötü aşınan Reigate taşıydı ve cephe birçok kez restore edilip yeniden kaplandı; bu cephenin arkasındaki kuzey transept iki yan nefle birlikte 84 fit 8 inç genişliğinde, iki transept uç uca 203 fit 2 inç (62 metre)
Şunlara dikkat edin
- En üstteki gül pencere. Camlarını James Thornhill tasarladı, Joshua Price 1722'de yaptı: İsa, Yahuda'sız havariler, dört İncil yazarı ve ortada Kutsal Kitap. J. L. Pearson on dokuzuncu yüzyılda taş dilimleri yeniden yonttuğunda figürler ayaklarını kaybetti.
- Orta kapının üstündeki oyma, girişin Süleyman'ın Eyvanı lakabını almasının sebebi: meleklerle çevrili Hükümran İsa, altında oturan havariler ve onların da altında meslekleri ve Manastır'ı yaptıran kralları taşıyan bir alay. Kapıların arasındaki sütunda Çocuk İsa'yla Meryem duruyor.
- İki yandaki en alt boş nişler. George Gilbert Scott onlar için heykeller tasarladı ama heykeller hiç yapılmadı; bu yüzden onları taşıması gereken oyma ejderhalar hiçbir şey taşımıyor. Üstlerindeki gargoyller ağızlarındaki borulardan yağmur suyu fışkırtıyor.
- Giriş alınlığının tepesinde şeytanı ayağıyla ezen Aziz Petrus ve cephenin en tepesindeki dört baş melek: Mikail, Cebrail, Rafael ve Uriel.
Konuşma metni (2:27)
Bu cepheye bütünüyle bir bakın: Burası kartpostallardaki değil, Üçüncü Henry'nin kilisesinin yüzü. Batı ucundaki iki kule beş yüz yıl sonra geldi. En tepesinde büyük yuvarlak pencere olan bu transept, altı Temmuz 1245'te temeli atılan kiliseye ait. O gün Henry, Günah Çıkarıcı Edward'ın manastırının doğu yarısını yıktırdı ve her şeye en yeni Fransız üslubuyla yeniden başladı.
Ustaları Reims'ten, Amiens'ten ve Chartres'tan ödünç aldılar: sivri kemerler, kaburgalı tonozlar, uçan payandalar, gül pencereler. İlk baş taş ustası Henry of Reynes'in İngiliz mi Fransız mı olduğunu kimse bilmiyor. Karşınızdaki kilise kolu da pratik bir sebeple alışılmadık uzunlukta yapıldı: Taç giyme töreni oturacak yer ister ve transeptler mümkün olduğunca çok konuğu alacak şekilde tasarlandı.
Şimdi cepheyi aşağıdan yukarıya okuyun. Üç giriş. Bugün gördüğünüz oymalardan çok önce, ortaçağ cephesi Kudüs'teki tapınağa atfen bir lakap kazanmıştı: Süleyman'ın Eyvanı. Bugün karşınızda duran, onun Viktorya dönemindeki yeniden yapımı. Orta kapının üstündeki kemerde, meleklerle çevrili Hükümran İsa, Kilise'yi ve Dünya'yı kutsuyor. Altında havariler oturuyor, onların altında da meslekleri temsil eden bir alay yürüyor: müzik, resim, heykel, hukuk, tarih, mühendislik ve yanlarında burayı yaptıran krallar. Kapıların arasındaki sütunda Meryem, taç giymiş Çocuk İsa'yı tutuyor.
Şimdi kapıların iki yanındaki en alt nişlere bakın. Boşlar. George Gilbert Scott onlar için heykeller tasarladı ama heykeller hiç yapılmadı. Onları taşıması gereken küçük oyma ejderhalar hâlâ yerinde ve hiçbir şey taşımıyorlar. Üstlerindeki gargoyller ise ağızlarındaki oluklardan yağmur suyunu dışarı tükürüyor.
Yüzeyin çok azı ortaçağdan kalma. İlk kullanılan Reigate taşı kötü aşındı, gerisini de Londra'nın kömür dumanı halletti. Christopher Wren ve yardımcısı William Dickinson bu cephe üzerinde çalıştı, Scott üçlü girişi tasarladı, John Loughborough Pearson da üst cepheyi ve gül pencerenin taşını değiştirdi. İçindeki camları James Thornhill tasarladı ve 1722 yılında yapıldı: İsa ve havariler, Yahuda olmadan. Pearson pencereyi restore ettiğinde figürler ayaklarını kaybetti. Giriş alınlığının tepesinde Aziz Petrus şeytanı ayağıyla eziyor.
İçeri girmeden önce son bir şey. On bir Kasım 1920'de bir top arabası bu kapıya geldi, arkasından da Kral yürüyordu; koro bir tabutu karşılamak için bu kuzey girişine çıktı. Tabut Meçhul Savaşçı'nındı ve onun mezarı, bu yürüyüşün bittiği yer.
Durak 2 / 5 · Kesişim alanı, kilisenin ortası; doğuya, Sacrarium denilen kutsal alana, Ana Sunak'ın önündeki döşemeye bakarak
Cosmati döşemesi ve Ana Sunak
Üçüncü Henry için Odoricus önderliğinde çalışan Romalı ustalar; Ana Sunak ve arkasındaki paravanı George Gilbert Scott tasarladı, heykeller Henry Hugh Armstead'in, Son Akşam Yemeği mozaiğinin tasarımı John Richard Clayton'ın, yapımı Antonio Salviati'nin · Döşeme 1268'de yapıldı; sunak ve paravan 1866–67; döşeme 2010'da korunup yeniden takdis edildi · Koyu renkli Purbeck mermerine yerleştirilmiş oniks, mor porfir, yeşil serpantin, sarı kireçtaşı ve opak renkli cam; 24 fit 10 inç (7,58 metre) kenarlı bir kare
Şunlara dikkat edin
- Döşemenin ortasını çevreleyen dört madalyon. Hiçbiri diğerine benzemiyor: biri daire, biri altıgen, biri yedigen, biri sekizgen.
- Desenlerin arasındaki koyu taş. Bu Purbeck mermeri; aynı ustalar İtalya'da beyaz mermer kullanırdı. Taşların arasındaki kırmızı, turkuaz ve kobalt mavisi cam parçalarından da İtalyan geleneği zeminlerde kaçınırdı.
- Sunağın arkasındaki paravanın ortasındaki altın Son Akşam Yemeği mozaiği ve iki yanındaki, Günah Çıkarıcı Edward'ın şapeline açılan kapılar.
- Solunuzda, kutsal alanın kuzey kenarı boyunca dizilen ortaçağ mezarları: I. Edward'ın kardeşi Edmund Crouchback, Aymer de Valence ve Edmund'un eşi Aveline.
Konuşma metni (2:32)
Kilisenin ortasındaki kesişim alanındasınız ve Manastır'ın bu alan için kendine özgü bir adı var: tiyatro. Çevrenizdeki zemin sabit sıralardan boş tutuluyor, çünkü arada bir burada bir hükümdar taç giyiyor.
Ana Sunak'ın önünde, basamakların ötesinde, bütün bu düzenin etrafında kurulduğu şey duruyor: Üçüncü Henry'nin emriyle 1268 yılında döşenmiş, taştan ve camdan bir kare. Ustalar Roma'dan geldi, başlarında Odoricus adında biri vardı ve opus sectile denilen, yani kesme işi tekniğiyle çalıştılar. Her parça kendi biçimine göre kesildi; neredeyse otuz bin parça. Karenin her kenarı yirmi dört fit on inç, yani yedi metre elli sekiz santim ve ölçüleri Roma ayağıyla hesaplandı.
Renklere bakın. Ortadaki yuvarlak oniks. Roma İmparatorluğu döneminde Mısır kadar uzak yerlerden çıkarılıp İtalya'ya taşınmış mor porfir, yeşil serpantin, sarı kireçtaşı ve renkli cam parçaları var: kırmızı, turkuaz, kobalt mavisi. Sonra desenlerin arasına bakın. Bu İtalyanlar memleketlerinde işlerini beyaz mermere yerleştirirdi. Burada koyu Purbeck mermerine yerleştirdiler ve zemine cam koydular; İtalyan geleneğinde bu yapılmazdı. Hiçbir madalyon diğerine benzemiyor: Ortayı çevreleyen dört madalyondan biri daire, biri altıgen, biri yedigen, biri sekizgen.
Döşemenin hasarlı pirinç yazıtı dünyanın sonunu hesaplıyor. Bir çit üç yıl yaşar, bir köpek dokuz, bir at yirmi yedi, bir insan seksen bir; her canlı bir öncekinin üç katı yaşar ve geyikler, kuzgunlar, kartallar, balinalar derken sıra dünyanın kendisine gelir: on dokuz bin altı yüz seksen üç yıl. Tarih bile bir bilmece: bin iki yüz on iki, artı altmış, eksi dört deniyor; bu da döşemenin yapıldığı yıl olan 1268 ediyor. Yaygın yoruma göre parçalarda daha fazlası saklı: Bin iki yüz on iki artı altmış, Henry'nin öldüğü yıl olan 1272 eder; altmış eksi dört de elli altı eder, saltanat yıllarının sayısı. Yazıtta adı geçen başrahip Richard de Ware bu döşemenin altında gömülü.
Taç giyme töreninde Taç Giyme Sandalyesi buraya getirilir ve sunağa dönük olarak yerleştirilir; kutsal yağla meshetme ve taç giyme bu zeminde yapılır. Kral Üçüncü Charles için, altı Mayıs 2023'te, sandalye ortadaki yuvarlağın üzerinde durdu.
Sunağın arkasındaki yaldızlı paravan George Gilbert Scott'un eseri, 1866 ve 1867 yıllarından; ortasında Antonio Salviati'nin mozaikten Son Akşam Yemeği var. İki yanındaki kapılar Günah Çıkarıcı Edward'ın şapeline açılıyor. Edward, bedeni hâlâ kendi türbesinde yatan tek büyük İngiliz azizi; kalıntıları on üç Ekim 1269'da oraya taşındı. Solunuzda üç ortaçağ mezarı omuz omuza duruyor: Birinci Edward'ın kardeşi Edmund Crouchback, Aymer de Valence ve Edmund'un eşi Aveline.
Durak 3 / 5 · Kilisenin doğu ucundaki VII. Henry'nin Meryem Ana Şapeli: basamaklardan çıkıp kuzey yan nefe
I. Elizabeth ve I. Mary, Meryem Ana Şapeli'nin kuzey yan nefinde
Şapel büyük olasılıkla VII. Henry için Robert Janyns ve William Vertue'nun eseri; mezarı I. James için Maximilian Colt yaptı, Jan de Critz boyadı · Şapele 1503'te başlandı, 1516'da takdis edildi; mezar 1605–06 · On siyah sütun üzerindeki bir baldaken altında beyaz mermer yatar heykel; mezar 3'e 4,3 metre, sarkıt süslemeli bir yelpaze tonozun altında, 62 fit 5 inç uzunluğunda ve 17 fit 2 inç genişliğinde bir yan nefte
Şunlara dikkat edin
- Yan nefin üstündeki tonoz. Bu şapel, bir yelpaze tonozdan sarkıt taşlar sarkıtan ilk yapıydı; her sarkıt tek bir taş ve yukarıda yarı gizli duran bir kemere kama gibi oturtulmuş.
- Baldakeni taşıyan on siyah sütun ve köşelerde kalkanlarını tutan aslan ile ejderha, kraliyet armasının taşıyıcıları.
- Heykelin yüzü: Kraliçe'nin yaşlılık portrelerinden örnek alınmış; başı iki yastığın üzerinde, ayaklarının dibinde bir aslan. Bir zamanlar renkli boyalıydı; bugün izi bile kalmadı.
- Yan pencerelerdeki baklava biçimli kurşun çerçeveler: Şapelin ilk camlarından yalnızca birkaç parça kaldı; çoğu Oliver Cromwell döneminde kırıldı, kalanın büyük kısmı da İkinci Dünya Savaşı'nda patlamalarla dışarı savruldu.
Konuşma metni (2:33)
Mezardan önce başınızı kaldırın. Yedinci Henry'nin Manastır'ın doğu ucuna yaptırdığı şapelin kuzey yan nefinde duruyorsunuz; şapele 1503 yılında başlandı, 1516 yılında takdis edildi ve insanlar asıl başınızın üstündeki tavan için geliyor. Bu bir yelpaze tonoz: açılmış yelpazeler gibi yayılan taş kaburgalar. Bu şapel, böyle bir tonozdan sarkıt taşlar sarkıtan dünyadaki ilk yapı. Her sarkıt tek bir taş ve ancak yarısını görebildiğiniz bir kemere kama gibi oturtulmuş. John Leland burayı dünyanın harikası diye andı. Francis Bacon ise kralın ölüyken mezarında, sağken saraylarının hiçbirinde oturmadığı kadar zengin oturduğunu söyledi.
Şimdi yan nefin sonundaki mezara bakın. On siyah sütun bir baldakeni taşıyor, köşelerinde kraliyet armasının aslanı ve ejderhası duruyor; altında ise beyaz mermerden Birinci Elizabeth yatıyor, başı iki yastığın üzerinde, ayaklarının dibinde bir aslan. Yüzü, onun yaşlılık portrelerinden örnek alınarak yapıldı. Parasını Birinci James ödedi, heykeltıraş Maximilian Colt'tu, boyayan da Jan de Critz: 1618 ile 1620 arasında yapılmış ve Almanya'da bulunmuş bir çizim, onu kakım kürkü astarlı koyu kırmızı bir kaftanla, mavi bir küreyle ve al yanaklarla gösteriyor. O boyadan hiçbir şey kalmadı; şu an elinde tuttuğu taç, küre ve asa da modern kopyalar, asılları yüzyıllar önce çalındı.
Sürpriz şu: Burada yalnız değil. Tabutu 1603 yılında önce dedesinin mezar odasına konuldu, 1606 yılında da bu anıtın altındaki mezar odasına taşınıp baba bir kız kardeşi Birinci Mary'nin tabutunun üstüne yerleştirildi. Protestan kraliçe, Katolik olanın üstünde yatıyor. Kaidedeki Latince yazıt şöyle diyor: Tahtta ve mezarda ortak, burada uyuyoruz, Elizabeth ve Mary, diriliş umuduyla kız kardeşler.
James de bir mesaj veriyordu. Şapelin karşı tarafında, güney yan nefte, kendi annesi için bundan daha yüksek ikinci bir anıt yaptırdı: İskoçya Kraliçesi Mary için. Mary'nin idamı, Elizabeth'in saltanatının akılda kalan olaylarından biridir. Yani Elizabeth'in idam ettirdiği kraliçe daha yüksek mezarı aldı.
Yirmi sekiz Nisan 1603'teki cenaze töreninde, kayıtlara geçtiği üzere halk öyle umumi bir iç çekiş, inleyiş ve ağlayış koparmıştı ki, benzeri insan hafızasında ne görülmüş ne de bilinmişti.
Ayrılmadan önce yanınızdaki, küçük baklava biçimli camlardan oluşan kurşun çerçeveli yan pencerelere bakın. Şapelin ilk camlarından bütün şapelde yalnızca birkaç parça kaldı. Geri kalanı Oliver Cromwell döneminde kırıldı, arta kalanın çoğu da İkinci Dünya Savaşı'nda bombalarla dışarı savruldu.
Durak 4 / 5 · Şairler Köşesi, güney transeptte: transeptin doğu yan nefi, yani köşenin kendisi
Şairler Köşesi'nde Chaucer'ın mezarı
Geoffrey Chaucer için şair Nicholas Brigham'ın yaptırdığı anıt; transept, Üçüncü Henry'nin ustalarının eseri · Chaucer 1400'de gömüldü; anıt 1556; yazıt 1866'da yeniden ortaya çıkarılıp boyandı · Oyma bir baldaken altında gri Purbeck mermerinden lahit; 82 fit 5 inç uzunluğundaki güney transeptte
Şunlara dikkat edin
- Mezarın arka duvarındaki Latince yazıt ve dibine yakın N. BRIGHAM sözcükleri: Anıtın parasını 1556'da ödeyen şair, onu Musalar adına imzalıyor.
- Chaucer'ın arması olan iki boyalı kalkan: gümüş ve kırmızı olarak ikiye bölünmüş, üzerinden çapraz bir şerit geçiyor.
- Lahdin düz üst yüzü. 1586'dan itibaren bucağın yoksullarına yıllık sadakaları burada ödendi; belki de sadece kapının yanındaki en elverişli masa olduğu için.
Konuşma metni (2:19)
Bu transeptte yüzden fazla şair ve yazar gömülü ya da anılıyor ve hepsi, tesadüfen hemen yan tarafta ölen bir devlet memuru sayesinde burada. Oyma bir baldakenin altındaki gri mermer mezarı bulun; yanında burmalı bir sütun, arka duvarında kırmızı-gümüş iki kalkan var. Bu, Geoffrey Chaucer.
Chaucer buraya Canterbury Hikâyeleri yüzünden gömülmedi. Westminster Sarayı'nda Kraliyet İnşaatları Kâtibi olarak görev yapmıştı ve Aralık 1399'da Manastır'ın eski Meryem Ana Şapeli'nin bahçesindeki bir evi kiraladı: elli üç yıllığına, yılda elli üç şilin dört peniye. Kira sözleşmesi hâlâ Manastır'ın arşivinde duruyor. Bunun bir yılını bile kullanamadı. Yirmi beş Ekim 1400'de öldü ve büyük olasılıkla Manastır'a bu kadar yakın öldüğü ve hâlâ kralın gözünde olduğu için kiliseye gömüldü.
Bu mezar ona yapılmadı. Mezarının üstünde sade bir taş vardı ve 1720 yılında bu taş, anlaşılan John Dryden'a bir anıt yapılabilsin diye kesilip parçalandı. Gördüğünüz anıt 1556 yılında dikildi; parasını başka bir şair, Nicholas Brigham ödedi. Brigham onu Sekizinci Henry döneminde kapatılan bir Londra kilisesinden ikinci el satın almış olabilir. Mezar 1866 yılında temizlendiğinde yazıtın kazınmış harflerinin neredeyse tamamı bulundu ve yeniden boyandı. Son satırlar, N. Brigham'ın bu işi Musalar adına üstlendiğini söylüyor, 1556. Adını dibe yakın bir yerde arayın.
Köşenin kendisi de birinin yalnız kalmak istememesiyle başladı. Birinci Elizabeth için Peri Kraliçesi'ni yazan Edmund Spenser 1599 yılında öldü ve belki kendi şöhretini de düşünerek Chaucer'ın yakınına gömülmeyi istedi. Böylece bir gelenek doğdu, ama 1733 yılına kadar kimse burayı basılı bir metinde Şairler Köşesi diye anmadı. Shakespeare buradaki anıtını 1740 yılına kadar bekledi. Händel bu transepte gömülü; Thomas Parr da öyle. Rivayete göre Parr, tahtta on hükümdar gördükten sonra 1635 yılında yüz elli iki yaşında ölmüştü.
Herkes hoş karşılanmadı. Sonraki dekanlardan Samuel Horsley'nin, aktris Kitty Clive'a burada mezar yeri vermeyi reddettiği, aksi hâlde Manastır'ın kısa sürede gotik bir kulisten farksız olacağını söylediği anlatılır. Buraya kimin gireceğine hâlâ dekanlar karar veriyor.
Son olarak Chaucer'ın mezarının düz üst yüzüne bakın. 1586 yılından itibaren, John Varnham adında Westminsterli bir bahçıvanın vasiyeti uyarınca, bucağın yoksullarına her yıl bu taşın üstünde para dağıtıldı; büyük olasılıkla bunun tek sebebi, kapının yanında iyi bir masa olmasıydı.
Durak 5 / 5 · Ana nefin batı ucu, Büyük Batı Kapısı'nın birkaç adım içi, ziyaretin bittiği yer
Büyük Batı Kapısı'nın yanında Meçhul Savaşçı'nın Mezarı
Yazıtı Westminster Dekanı Herbert Ryle kaleme aldı; çevresindeki ana nefi Başrahip Nicholas Litlyngton ve İkinci Richard için Henry Yevele inşa etti · 11 Kasım 1920'de gömüldü; ana nef 1376–1517 · Namur yakınlarındaki bir ocaktan çıkarılmış siyah Belçika mermeri, pirinç harflerle; batı kapısından itibaren 166 fit (50,59 metre) uzunluğunda ve 101 fit 8 inç (31 metre) yüksekliğinde bir ana nefte
Şunlara dikkat edin
- Siyah mezar taşını çevreleyen kırmızı gelincikler. Manastır'da kimsenin üzerine basmadığı tek mezar taşı bu.
- Yazıtın kenarlarındaki dört metin: Tepede “Rab kendisine ait olanları tanır”, altta “Mesih'te herkes yaşama kavuşacak”.
- Mezarın yakınındaki bir sütunda, Amerika Birleşik Devletleri'nin on yedi Ekim 1921'de verdiği Onur Madalyası ve yakınlarda asılı duran HMS Verdun'un gemi çanı.
- Ana nefin batı ucundaki Aziz George Şapeli'nde Taç Giyme Sandalyesi ve okul çocuklarıyla turistlerin arkalığına kazıdığı isimler.
Konuşma metni (2:57)
Kırmızı gelinciklerle çevrili siyah taşa varmadan durun. Manastır'da kimsenin üzerine basmadığı tek mezar bu.
Fikir 1916 yılında Armentières'de bir arka bahçede doğdu. Bir ordu papazı, Peder David Railton, orada kaba bir haç ve kurşun kalemle yazılmış birkaç sözcük taşıyan bir mezar gördü: Meçhul Bir İngiliz Askeri. Ağustos 1920'de Westminster Dekanı Herbert Ryle'a yazdı ve üç ay içinde iş tamamlanmıştı. Kimliği belirlenemeyen İngiliz askerlerinin cesetleri dört cephe bölgesinden getirildi: Aisne, Somme, Arras ve Ypres. Hangisinin nereden geldiğini bilmeyen bir tuğgeneral içlerinden birini seçti. Orduda, donanmada ya da hava kuvvetlerinde hizmet etmiş olabilirdi; Britanya Adaları'nın ya da İmparatorluğun herhangi bir yerinden gelmiş olabilirdi. Taşta “asker” değil “savaşçı” yazmasının sebebi bu.
Tabut, Hampton Court'un bahçesindeki bir ağaçtan, iki inç kalınlığında meşeden yapıldı; demir kuşaklarına on altıncı yüzyıldan bir kılıç yerleştirildi. HMS Verdun muhribi onu Dover'a taşıdı ve geminin çanı mezarın yakınında asılı. On bir Kasım 1920'de tabut, sizin de girdiğiniz kuzey kapısından içeri alındı ve yaklaşık bin yaslının ve Victoria Haçı sahibi yüz kişiden oluşan bir şeref kıtasının arasından buraya taşındı. Onur konukları, her biri kocasını ve bütün oğullarını kaybetmiş yaklaşık yüz kadındı. Kral Beşinci George gümüş bir kaptan tabutun üzerine bir avuç Fransız toprağı serpti ve bir hafta sonra mezar, savaş alanlarından getirilen yüz kum torbası toprakla dolduruldu.
Mezar taşı, Belçika'da Namur yakınlarındaki bir ocaktan çıkarılmış siyah mermer. Dekan Ryle'ın kaleme aldığı harfler, eritilmiş savaş mühimmatının pirincinden yapıldı. Son satırı okuyun: Onu kralların arasına gömdüler, çünkü Tanrı'ya ve O'nun evine iyilik etmişti. Yakındaki bir sütunda Amerikan Onur Madalyası'nı arayın. 1923 yılında Elizabeth Bowes-Lyon, Loos'ta ölen bir erkek kardeşi için gelin buketini buraya bıraktı ve o günden beri kraliyet gelinlerinin buketleri bu taşın üstüne konuyor.
Birkaç adım ötede, ana nefin bu batı ucundaki Aziz George Şapeli'nde Taç Giyme Sandalyesi duruyor: Scone Taşı'nı taşısın diye 1300 ve 1301 yıllarında Birinci Edward için yapılmış, iki metre beş santim boyunda meşe bir sandalye; 1308 yılından beri taç giyme törenlerinde kullanılıyor. Arkalığına bakın. Westminster okulunun öğrencileri ve turistler iki yüzyıl boyunca isimlerini buraya kazıdı; içlerinden biri de oturağın üstüne, P. Abbott'un beş ve altı Temmuz 1800'de bu sandalyede uyuduğunu not etti. 1914 yılında patlayan ve süfrajetlerin işi olduğu düşünülen bir bomba sandalyenin bir köşesini kopardı. Taş, 1950 yılının Noel gününde çalındı ve Nisan 1951'de bulundu; 1996 yılında İskoçya'ya geri verildi ve 2023 yılında Kral Üçüncü Charles'ın taç giyme töreni için sandalyeye döndü. Geri kalan zamanlarda sandalye boş duruyor.
Büyük Batı Kapısı'ndan çıkmadan önce dönüp ana nefe bir kez daha bakın. Üçüncü Henry 1272 yılında öldüğünde bu uç henüz yapılmamıştı. Henry Yevele 1376 yılında eski üslupla, modanın yüz yıl gerisinde kalarak işe devam etti ve başınızın üstündeki, otuz bir metre yukarıdaki tonoz ancak 1517 yılında bitti.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Westminster Manastırı'nda gördüğünüz her şeye doğrultun.
Bu beş durağın çevresinde Manastır'da otuz kral ve kraliçe ile yüzden fazla yazar yatıyor; her duvarda ve her basamağın altında bir anıt var. Telefonunuzu zemine kazınmış bir isme, bir mezarın üstündeki armaya ya da etiketi olmayan bir nişteki oyma figüre tutun; Chiaro onun kim olduğunu ve neden burada bulunduğunu anlatsın. Sonra bir sonraki taşa dönün ve yeniden sorun.
Gitmeden önce
Ulaşım
Westminster Abbey, 20 Dean's Yard, London SW1P 3PA, Parlamento Meydanı'nın yanında. Ziyaretçi girişi kuzey tarafta, Parlamento Meydanı'na bakıyor: Manastır'ın basamaksız ve tekerlekli sandalyeyle girilebilen kapısı oradaki Kuzey Kapısı ve bu sayfadaki ilk durak onun hemen dışında. Büyük Batı Kapısı ise ayinler ve kişisel dua için giriş, bu yürüyüşün sonunda da çıkış kapısı.
Jubilee, District ve Circle hatlarındaki Westminster metro istasyonu yaklaşık 300 metre uzakta, yürüyerek dört dakika kadar. District ve Circle hatlarındaki St James's Park istasyonu yaklaşık 500 metre. Tren istasyonlarından Charing Cross yaklaşık 1100 metre, Waterloo yaklaşık 1400 ve Victoria yaklaşık 1700 metre uzakta. Manastır'da otopark yok.
Bilet ve giriş
- Manastır'ın kendi sayfalarına göre ziyaret saatleri pazartesiden cumaya 9.30 ile 15.30, cumartesi 9.30 ile 15.00 arası; pazar günü ise yalnızca ayinler için açık. Her gün ayin yapılan bir kilise olduğundan özel ayinler için zaman zaman kapanıyor; gideceğiniz günün giriş saatlerini westminster-abbey.org'daki takvimden kontrol edin. Kuzey tarafta yeni bir sakristi binasının, yani kilise eşyalarının saklandığı yapının, 2026 sonunda tamamlanması bekleniyor; açıldığında ziyaretçilerin giriş yolu değişebilir.
- Yoğun dönemlerde belirli bir giriş saati ve öncelikli giriş için önceden çevrimiçi bilet alın. Fiyatlar tarihe göre Manastır'ın kendi sitesinde belirleniyor; oradan alınan bir bilet, ziyaretiniz sırasında ücretsiz olarak yıllık karta çevrilebiliyor: bir fiyatına üç ziyaret. Aracı firmalardan alınan biletlerde bu mümkün değil.
- Tek bir standart bilet içerideki dört durağın hepsini, ayrıca revaklı avluyu, Kapitül Salonu'nu, Pyx Odası'nı ve College Garden bahçesini kapsıyor. Yukarıda, triforyumdaki Queen's Diamond Jubilee Galleries için bunun üstüne ayrı, saatli bir bilet gerekiyor; galeriler pazar günleri kapalı. Meryem Ana Şapeli 12 basamak yukarıda; tekerlekli sandalyeyi Abbey Marshal denilen görevlilerden ücretsiz ödünç alabilirsiniz.
- Kilisenin büyük bölümünde fotoğraf çekmek serbest, ama ayinler sırasında değil; Aziz Edward Türbesi'nde, Aziz Faith Şapeli'nde ve galerilerde ise hiçbir zaman. Flaş, video, selfie çubuğu ve tripod yasak. Yalnızca 40'a 30'a 20 santimetreye kadar küçük çantalara izin veriliyor; valiz ya da tekerlekli çanta kabul edilmiyor ve emanet bürosu yok.
Resmî sesli rehber
Manastır'ın kendi multimedya rehberi giriş ücretine dahil: Vardığınızda bir cihaz alın ya da kısaltılmış bir sürümünü kendi telefonunuza veya tabletinize indirip kulaklık getirin. 14 dilde konuşuyor; İngiliz İşaret Dili ve sesli betimlemeli sürümleri ile basılı metinleri de var. Manastır'ın kilise görevlileri (verger) de rehberli turlar düzenliyor: giriş ücretine ek 10 sterlin, yalnızca vardığınızda yerinde rezerve edilebiliyor, pazartesiden cumartesiye, İngilizce, en fazla 20 kişiyle ve yaklaşık 90 dakika; bu turlar, genel ziyaretçilerin giremediği Günah Çıkarıcı Aziz Edward'ın Türbesi'ne de giriyor. Bu sayfa da ikisinin yanında ücretsiz ve gayriresmî bir seçenek; vardığınızda almanız gereken hiçbir şey yok: Beş durağın her birinin metni oynatıcının altında yazılı, böylece bir ayin sürerken ya da kalabalık dinlemeyi zorlaştırdığında okuyabilirsiniz.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Westminster Manastırı sesli rehberi var mı?
Evet: bu sayfa. Bir web tarayıcısında açtığınız beş duraklık bir yürüyüş; uygulama yok, geri teslim edilecek cihaz yok ve her durağın metni altında yazılı. Manastır'ın kendi multimedya rehberi de ek bir ücrete mal olmuyor, çünkü girişe dahil. Kilisede gözünüze takılan başka her şeyin fotoğrafını çekip Chiaro uygulamasına sorun.
Bu rehberi Manastır bileti olmadan kullanabilir miyim?
Yalnızca ilk durak biletsiz çalışır: Onu dışarıda, kuzey tarafta, Parlamento Meydanı'na bakarak, Kuzey Cephesi'ni görerek dinlersiniz. Sonrasının hepsi içeride ve standart bilet gerektiriyor: Cosmati döşemesi, Meryem Ana Şapeli'ndeki I. Elizabeth'in mezarı, Şairler Köşesi'ndeki Chaucer'ın mezarı ve Meçhul Savaşçı'nın Mezarı. Dördü için o tek bilet yeterli; başka hiçbir şey için rezervasyon gerekmiyor.
Resmî Westminster Manastırı sesli rehberi ne kadar?
Manastır'a göre girişe dahil; yani giriş biletiniz ne tuttuysa o kadar, fazlası değil. Vardığınızda bir cihaz alın ya da kısaltılmış bir sürümü kendi telefonunuza indirin; iki durumda da 14 dil arasından seçim yapabilirsiniz. Ek ücretli olan, kilise görevlilerinden birinin rehberlik ettiği tur: girişin üstüne 10 sterlin ve yalnızca vardığınızda rezerve edilebiliyor.
Manastır'ın hangi tarafından başlıyorum?
Ziyaretçi girişinin de bulunduğu, Parlamento Meydanı'na bakan kuzey taraftan. İçeri girmeden önce Kuzey Kapısı'na ve gül pencereye dönük durun ve ilk durağı orada dinleyin. İçeride rota kilisenin ortasından geçiyor, Meryem Ana Şapeli'ne çıkıyor, dolanıp Şairler Köşesi'ne geliyor ve çıkış yaptığınız Büyük Batı Kapısı'nda bitiyor.
Westminster Manastırı pazar günleri ziyaretçilere açık mı?
Hayır. Pazar günü Manastır gezmek için değil, yalnızca ayinler için açık ve Queen's Diamond Jubilee Galleries de kapalı. Diğer günlerde kendi sayfalarına göre pazartesiden cumaya 9.30 ile 15.30, cumartesi 9.30 ile 15.00 arasında açık; ama her gün ayin yapılan bir kilise olarak özel ayinler için zaman zaman kapanıyor, bu yüzden gideceğiniz günün takvimine bakın.
Şairler Köşesi Westminster Manastırı'nın neresinde?
Güney transeptte, yani sunağa dönük durduğunuzda kilisenin sağ kolunda. Asıl Şairler Köşesi bu transeptin doğu yan nefi, ama mezarlar ve anıtlar transeptin tamamına yayılmış. Bu sayfanın dördüncü durağı olan Chaucer'ın mezarı, geleneğin başladığı yer. Standart bilete dahil.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Westminster Manastırı yönetimiyle bağlantılı değildir.