V&A · Londra · Bağımsız rehber
V&A Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Oynat'a bastığınız anda başlayan beş kayıt; ne uygulama gerekiyor ne bilet, çünkü müze de ücretsiz. V&A'nın kendi veri tabanına göre South Kensington'da yaklaşık 58.000 eser sergileniyor; bunlardan başka birinin fotoğrafını çekin, Chiaro size onu anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. V&A Müzesi ile bağlantılı değildir.
Raffaello Kartonları
V&A Müzesi, Londra
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, V&A Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 13 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş eser, üç kat ve herkesin içinde kaybolduğu tek bir bina. Rota, Kat 0'da, ana giriş olan Grand Entrance'a birkaç dakika mesafedeki Raphael Court'ta, Salon 48a'da başlıyor. Oradan Cromwell Road cephesi boyunca Salon 42'deki Erdebil Halısı'na, sonra da heykel galerilerinde, Salon 22'deki Canova'nın Theseus heykeline geçiyor. Grand Entrance'a döndüğünüzde bir merdiven aşağıya, Kat -1'e, Salon 7'deki Bernini'nin Neptün ve Triton'una iniyor; yukarı çıkan merdivenler ise sizi Kat 1'e, Salon 57'deki Büyük Ware Yatağı'na götürüyor. Kayıtlar için yaklaşık on üç dakika, merdivenler dâhil yürüyüş için yarım saat ayırın.
Aşağıdaki her bilgi V&A'nın kendi koleksiyon kayıtlarına ve bağımsız ikinci bir kaynağa dayanıyor. V&A galerilerini sırayla kapatıyor; Tippoo's Tiger'ın, yani Tipu Sultan'ın Kaplanı'nın bulunduğu South Asia Gallery 2028'e kadar kapalı. Bir etiket ya da bariyer bu sayfayla çelişirse etikete uyun ve bize birkaç satır yazın.
Durak 1 / 5 · Raffaello, Salon 48a, The Raphael Cartoons (Raphael Court), Kat 0. Kraliyet Koleksiyonu, Majesteleri Kral'ın ödüncü (ROYAL LOANS.2-8)
Raffaello Kartonları
Raffaello · Yaklaşık 1515–1516 · Kâğıt üzerine guaj, tuvale yapıştırılmış; yedi karton, her biri 3 m'den biraz yüksek. Görseldeki Mucizevi Balık Avı 322 × 401 cm
Şunlara dikkat edin
- Her resimdeki dikey ek yerleri. Kartonlar dokumacılar için bir metreye yakın genişlikte şeritlere kesilmiş, ancak 1690'larda yeniden birleştirilmiş.
- Mucizevi Balık Avı'nın karşısında asılı Mortlake dokuması. Kartonun ayna görüntüsü, çünkü tezgâhlar deseni ters çeviriyordu.
- Mucizevi Balık Avı'nda teknede diz çökmüş, mavi tunikli Petrus ve İsa'nın kutsamak için kaldırdığı eli.
- Pavlus Atina'da Vaaz Ediyor adlı resmin en solundaki kırmızı başlıklı adam: bütün bunların parasını ödeyen Papa Onuncu Leo.
Konuşma metni (2:42)
Salonun kendisi ilk ipucu. Neredeyse tam olarak Sistina Şapeli büyüklüğünde: şapel 548 metrekare, bu salon 546. Salon başka koleksiyonlar için yapılmış, kartonlar da buraya ancak 1950'de, 94 numaralı galeriden taşınmış; ama benzerlik yerinde, çünkü bu yedi resim Sistina Şapeli için yapıldı. Daha doğrusu, orada asılacak duvar halılarına dönüştürülmek için.
Papa Onuncu Leo, 1513'te seçilmesinden kısa süre sonra bunları Raffaello'ya sipariş etti. Michelangelo tavanı bir yıl önce bitirmişti ve geriye boş kalan tek duvar alanı en alttaki şeritti. Leo da Aziz Petrus ile Aziz Pavlus'un hayatını anlatan bir duvar halısı takımı ısmarladı, Raffaello da bunların gerçek boyutlu tasarımlarını boyadı. Her biri üç metreden yüksek; birbirine yapıştırılmış kâğıt tabakaların üzerine tutkallı boyayla yapılmış. Raffaello'ya bin duka ödendi. Brüksel'deki dokuma ise on beş bin dukaya mal oldu.
Şimdi her resimden aşağı inen dikey ek yerlerini arayın. Kartonlar dokumacılara gitmeden önce yaklaşık bir yarda, yani bir metreye yakın genişlikte şeritlere kesildi, böylece her şerit bir tezgâhın yanına konabildi. Brüksel'deki tezgâhlar arkadan çalıştığı için, burada gördüğünüz her şey yün ve ipekte ters çıktı. Kanıtı bu salonda: Mucizevi Balık Avı'nın on yedinci yüzyılda Mortlake'te dokunmuş bir örneği, kendi kartonunun tam karşısında, ayna görüntüsü olarak asılı.
Brüksel'e on karton gitti. Yedisi günümüze ulaştı. Halılar teslim edildikten sonra tasarımlar neredeyse yüz yıl boyunca ortadan kayboldu, sonra Cenova'da ortaya çıktı. 1623'te, sonradan Birinci Charles olacak genç Prens Charles onları orada üç yüz sterline satın aldı. Mortlake'te yeni kurduğu halı atölyesi için çalışma şablonları istiyordu ve bu fiyat, onlara nasıl bakıldığını gösteriyor: Raffaello eseri olarak değil, atölye çizimi olarak. Charles idam edilip koleksiyonu satışa çıkarıldığında, Oliver Cromwell bunları elinde tuttu. Şeritler nihayet 1690'larda Hampton Court'ta yeniden birleştirildi ve Christopher Wren onlar için, ışığa karşı yeşil ipek perdeleri olan bir galeri yaptı.
Kartonlar hâlâ Kral'a ait. Kraliçe Victoria onları 1865'te Prens Albert'in anısına bu müzeye ödünç verdi; İkinci Dünya Savaşı'nda ise bodrumdaki bir sığınağa konup önleri tuğlayla örüldü.
Mucizevi Balık Avı'nı bulun. Az sonra Petrus adını alacak olan Simun, mavi tunikle teknede diz çökmüş; İsa onu kutsamak için elini kaldırıyor, tutulan balıklar da teknenin kenarından taşıyor. Bu tasarımdan dokunan halı yirmi altı Aralık 1519'da Sistina Şapeli'nde asıldı ve Raffaello büyük olasılıkla onu görmek için oradaydı. Sonra Pavlus Atina'da Vaaz Ediyor adlı resmi bulun ve en solda, kırmızı başlıklı, dinleyen adama bakın. O, her şeyin parasını ödeyen ve kendini de dinleyicilerin arasına koyduran Onuncu Leo.
Durak 2 / 5 · İslami Orta Doğu, Salon 42, The Jameel Gallery, Kat 0
Erdebil Halısı
Adı bilinmeyen dokumacılar, Safevi İranı; yazıtta Kaşanlı Maksud'un adı geçiyor · 1539–1540 · İpek temel üzerine düğümlü yün hav, on renk, 1044 × 535,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Işık. Vitrin her saat başı ve buçukta on dakika aydınlatılıyor, aralarda loş kalıyor; ziyaretinizi buna göre ayarlayın.
- Ortadaki sarı madalyondan sarkan iki kandil; biri ötekinden gözle görülür biçimde büyük.
- Bir uçtaki beyaz pano: dizeler, imza ve 946 tarihi.
- Mavi zeminde, yeni bir parti boyalı yünün başladığı yerlerdeki hafif renk geçişleri.
Konuşma metni (2:21)
Salon loş görünüyorsa bekleyin. Vitrin her saat başı ve buçukta on dakika aydınlatılıyor, aralarda ise renkleri korumak için ışık kısık tutuluyor. Işıklar yanınca koyu mavi zemine ve ortadaki sarı madalyona bakın.
Müzenin kendi hesabına göre bu, dünyanın tarihi bilinen en eski halısı ve en büyüklerinden biri: on metreyi biraz aşan bir uzunluk, beş metre de genişlik. Bir uçta, zemine düğümlenmiş küçük beyaz panoyu bulun. Üzerinde on dördüncü yüzyıl şairi Hafız'dan iki dize var: “Dünyada senin eşiğinden başka sığınağım yok.” Ardından bir imza, “Dergâhın kulu Kaşanlı Maksud'un eseri”, ve bir tarih: Hicri takvimle 946, yani 1539-1540. Maksud büyük olasılıkla işin başındaki saray görevlisiydi.
Halıyı, Safevi İranı'nın hükümdarı Şah Tahmasb, ülkenin kuzeybatısındaki Erdebil kentinde, atası Şeyh Safiyüddin'in türbesi için, bir çiftin parçası olarak yaptırdı. Çözgü ve atkı beyaz ipek; hav ise on renkli yün. İnç kareye yaklaşık 340 düğüm düşüyor, yani santimetrekareye elliden fazla, ve belki aynı anda on dokumacı yıllarca üzerinde çalıştı. Boyalar nar kabuğundan ve çivitten elde edildi; mavide hafif dalgalanmaların görünmesinin nedeni de bu: bir parti yünün bittiği, yenisinin başladığı yerler.
Şimdi orta madalyondan sarkan iki kandili bulun. Biri ötekinden açıkça büyük. Bir açıklama perspektif: küçük kandilin olduğu uçta oturursanız ikisi aynı boyda görünür. Müze, 1530'ların İran'ında böyle bir hilenin başka hiçbir kanıtı olmadığını belirtiyor ve başka bir yorum öneriyor: kusur kasıtlı, çünkü kusursuzluk yalnızca Tanrı'ya mahsus.
İngiliz gezginler halıyı 1843'te hâlâ türbede serili görmüştü. 1888 dolaylarında, bir deprem binalara zarar verdikten sonra, belki onarımların parasını karşılamak için Manchester'daki bir ticaret şirketine satıldı; şirket halıyı epeyce yamadı. Karşınızdaki, ikizinden kesilen parçalarla onarılmış tek bir halı. İkizinden geriye kalan ise 1892'de Amerikalı bir zengine satıldı; söylendiğine göre bir daha asla Britanya'ya dönmemesi şartıyla. Bugün Los Angeles'ta.
Bu halıyı Londra'ya getiren William Morris oldu. Müzenin danışmanı olarak halıyı inceledi ve onu “mantıklı ve tutarlı biçimde güzel” diye nitelendirdi; müze de Mart 1893'te halıyı satın aldı. Sonraki onlarca yıl boyunca halı bir tablo gibi duvarda asılı kaldı. Ancak 2006'da yere, bu vitrine indirildi; bir halının görülmesi gerektiği gibi.
Durak 3 / 5 · Heykel, Salon 22, The Dorothy and Michael Hintze Galleries, Kat 0
Theseus ve Minotor
Antonio Canova · 1782 · Mermer, 145,4 × 158,7 × 91,4 cm, yaklaşık 940 kg
Şunlara dikkat edin
- Minotor'un sol bacağının yanında, kayanın üstündeki iplik kangalları: Ariadne'nin ipi, labirentten çıkışın yolu.
- Theseus'un yüzü. Ölü yaratığa zaferden çok acımaya yakın bir ifadeyle bakıyor.
- Sol elindeki lobut ve Minotor'un bacağına dayadığı sağ eli.
- Minotor'un, aynadaki gibi ters dönmüş uzun bir S çizerek kayanın üzerine serilmiş gövdesi.
Konuşma metni (1:58)
Hiçbir şey olmuyor. Bütün mesele de bu. Kavga bitmiş, canavar ölmüş ve kahraman, yorgun bir adamın bir duvara oturuşu gibi onun üzerine oturmuş. Yüzüne bakın: zafer değil, acımaya daha yakın bir şey var, az önce öldürdüğü şeye bakarken.
Antonio Canova bunu yonttuğunda yirmili yaşlarındaydı; Venedik'ten Roma'ya 1780'de yeni gelmişti. Mermer blok, hamisi Venedik elçisi Girolamo Zulian'ın bir armağanıydı. Zulian konuyu seçmeyi Canova'ya bıraktı, o da Ovidius'tan Theseus ile Minotor'u seçti. Neyin satacağını iyi bilen İskoç ressam ve sanat taciri dostu Gavin Hamilton, eseri eser yapan öğüdü verdi. Mücadeleyi gösterme, dedi. Sonrasındaki anı göster. Durgun bir grup, şiddetli bir gruptan daha çok övgü toplar.
Haklıydı. Bitmiş mermer 1782'de ortaya çıktığında insanlar onu antik bir Yunan özgün eseri sandılar ve yeni yapıldığını öğrenince şaşırıp kaldılar. Raffaello Morghen'in bir gravürü kompozisyonu bütün Avrupa'ya yaydı; Canova da çağının en ünlü heykeltıraşı olma yolundaydı.
Şimdi Canova'nın sizin için sakladığı ayrıntılara bakın. Theseus sol elinde bir lobut tutuyor, sağ elini de Minotor'un bacağına dayamış. Yarı insan yarı boğa olan yaratık, aynadaki gibi ters dönmüş uzun bir S çizerek kayanın üzerinde yatıyor. Sol bacağının dibinde de iplik kangallarını arayın. Bu, Ariadne'nin, labirentten çıkış yolunu bulabilsin diye Theseus'a verdiği iplik yumağı. Bütün hikâye orada, birkaç mermer ilmeğin içinde.
Grup 940 kilo ağırlığında ve yolculukları da mit kadar ilginç. Eser bittiğinde Zulian İstanbul'a atanmıştı ve heykeli Canova'ya bıraktı. Canova onu Avusturyalı bir konta sattı; kont da 1788'de Viyana'ya götürdü. 1822'de Londonderry Markisi onu satın alıp Londra'daki Londonderry House'a yerleştirdi. 1960'larda o konak yıkılmak üzere boşaltılınca müze mermeri üç bin sterline satın aldı; bunun üçte birini National Art Collections Fund karşıladı. 1962'den beri müzede, canavarının üzerinde dinleniyor; hiç acelesi yok.
Durak 4 / 5 · Avrupa 1600-1815, Salon 7, The Sheikha Amna Bint Mohammed Al Thani Gallery, Kat -1
Neptün ve Triton
Gian Lorenzo Bernini · 1622–1623 · Mermer, sonradan konmuş ahşap bir üç dişli mızrakla; 182,2 cm yüksekliğinde, yaklaşık 842 kg
Şunlara dikkat edin
- Triton'un ağzındaki deniz kabuğu. Burası çeşmenin ağzıydı; içinden tek bir su fıskiyesi çıkardı.
- Üç dişli mızrak. Ahşap; kaybolan aslının yerine konmuş.
- Neptün'ün pelerininin, bir yunus başı gibi yontulmuş serbest ucu.
- Triton'un iki kuyruğu ve Neptün'ün uylukları arasına sıkışmış omzu.
Konuşma metni (2:26)
Bütününü görecek kadar geri çekilin, sonra oğlanın ağzına bakın. Triton bir deniz kabuğunu boru gibi üflüyor ve yüz elli yılı aşkın bir süre boyunca bu kabuktan su fışkırdı. Bu bir çeşme. Roma'daki Villa Montalto'nun bahçesinde, büyük bir balık havuzunun başında duruyordu; koca bir çağlayanlar düzeninin merkeziydi ve on yedinci ile on sekizinci yüzyıllarda ziyaretçiler onu kentin görülmesi gereken yerleri arasında sayıyordu.
Eseri Kardinal Alessandro Peretti Montalto sipariş etti; Gian Lorenzo Bernini de onu Mart 1622 ile Şubat 1623 arasında, bir yıldan kısa bir sürede, henüz yirmi beşine basmadan yonttu. Eser, en ünlü iki grubunun tam arasına düşüyor: ikisi de hâlâ Villa Borghese'de duran Pluton ve Proserpina ile Apollon ve Dafne. Kardinal, eser bittikten birkaç ay sonra, Haziran 1623'te öldü.
Deniz tanrısının ne yaptığına bakın. Neptün bir kabuğun üzerinde duruyor, ağırlığını öne, sağ bacağına vermiş, bir pelerin dışında çıplak; üç dişli mızrağını aşağıya, suya doğru indiriyor, bacaklarının arasına sıkışmış Triton ise alarm veriyor. Bunun hangi hikâye olduğu yüzyıllardır tartışılıyor. Ovidius'taki Tufan olabilir: orada Neptün, Triton'a kabuğu üfleyip suları geri çağırmasını buyurur. Ya da Vergilius olabilir: orada Neptün mızrağını bir fırtınaya karşı kaldırır ve bir tehdide başlar, “Quos ego”, yani “Ben sizi…”, ama cümleyi hiç bitirmez. Bernini'nin kendi biyografi yazarı Filippo Baldinucci kahramanları karıştırıp oğlana Glaukos adını verdi; Glaukos, bir deniz adamına dönüşen bir balıkçıdır. Bu yüzden baskılar kuşaklar boyunca bu esere Neptün ve Glaukos dedi.
Şimdi küçük ayrıntılar. Mızrak ahşap; kaybolan aslının yerine konmuş. Neptün'ün pelerininin, yunus başı gibi yontulmuş serbest ucuna bakın. Triton'un kuyruğuna bakın: iki tane. Grubun her yöne nasıl taştığına da bakın. Sanat tarihçisi Rudolf Wittkower bunu, silüetin kırıldığı ilk Bernini eseri, sanatçının Barok özgürlüğünü tam olarak bulduğu an diye nitelendirdi.
Sonra eseri Londra'ya kadar izleyin. 1786'da grup, Montalto bahçesinden İngiliz sanat taciri Thomas Jenkins'e, ardından ressam Sir Joshua Reynolds'a satıldı; Reynolds onu ömrünün sonuna kadar elinde tuttu. 1792'de ölümünden sonra eser Lord Yarborough'ya geçti; Lord onu önce Chelsea'deki bahçesine, sonra da Lincolnshire'daki malikânesine yerleştirdi. Müze onu 1950'de, National Art Collections Fund'ın yardımıyla, aileden on beş bin sterline satın aldı. Bir zamanlar bir kardinalin bahçesini haber veren bir çeşme, şimdi South Kensington'da bir bodrumda kupkuru duruyor.
Durak 5 / 5 · British Galleries, Salon 57, Kat 1
Büyük Ware Yatağı
Adı bilinmeyen İngiliz bir usta, büyük olasılıkla Ware ya da Londra'dan; kakma işleri Hans Vredeman de Vries ekolünde · 1590–1600 · Meşe; oyma, kakma ve boyama, 267 × 326 × 338 cm
Şunlara dikkat edin
- Karyola direklerinde ve başlıkta, dört yüzyıl boyunca konukların kazıdığı baş harfler ve bıraktığı kırmızı mühür mumları.
- Başlığı bölen üç oyma figür, iki erkek ve bir kadın, iki yanlarında birer satir. Özgün boyalarının izleri hâlâ duruyor.
- Başlığa kakılmış, Hans Vredeman de Vries üslubunda tasarlanmış iki kemerli kakma pano.
- Bir ara kısaltılıp tepeliklerini yitirmiş direkler; yatağın ilk yapıldığı halinden biraz daha alçak olmasının nedeni bu.
Konuşma metni (3:08)
Genişliği 326 santimetre, derinliği 338; müze, bu boyuta yaklaşan başka bir Elizabeth dönemi yatağı bilmiyor. Etiketin tek kelimesini okumadan önce direklere yürüyün ve meşeye kazınmış baş harfleri, tahtaya bastırılmış küçük kırmızı mum lekelerini arayın. Bunlar konuklar. Üç yüz yılı aşkın bir süre boyunca burada uyuyanlar adlarını yatağa kazıdı, ziyaretlerini mumla mühürledi; izler hâlâ orada.
Çünkü bu hiçbir zaman bir saray yatağı değildi. Neredeyse kesin olarak, yolcuları Hertfordshire'daki Ware kasabasında bir hana çekmek için yapılmış bir reklam numarasıydı. Ware, Londra'nın yirmi iki mil, yani otuz beş kilometre kadar kuzeyinde, at sırtında bir günlük yoldaydı ve kuzey yolunun konak yerlerinden biriydi. Kasaba müşteri kapmak için yarışan hanlarla doluydu ve bu hanlardan birinde İngiltere'nin en büyük yatağı vardı.
İşe yaradı. Bilinen en eski anış, 1596'da oradan geçen bir Alman prensine ait: prens günlüğüne, Ware'de dört çiftin rahatça yan yana yatabileceği bir yatak olduğunu yazmış. Beş yıl sonra Shakespeare onu On İkinci Gece'ye koydu; oyunda Sir Toby Belch bir kâğıdı Ware yatağına yetecek kadar büyük diye tarif eder. Shakespeare'in bu şakayı açıklamasına gerek yoktu, çünkü seyircisi yatağı zaten biliyordu. Ben Jonson 1609'da ona Ware'deki büyük yatak dedi ve bu ad kaldı. Ün büyüdükçe hikâyeler de büyüdü. 1732'de bir yazar yatağa yirmi çift sığdığını iddia etti. Biri, yatağın Kral Dördüncü Edward için yapıldığı masalını desteklemek için başlığa 1463 tarihini boyadı; bu yazı artık solmuş. Müzeye göre, pek çok kitapta hâlâ yapımcısı olarak geçen marangoz Jonas Fosbrooke ise 1839'da bir Londra pantomim oyunu için uydurulmuş.
Başlığa bakın. Hollandalı tasarımcı Hans Vredeman de Vries üslubunda kakılmış iki kemerli pano; aralarını üç oyma figür bölüyor, iki erkek ve bir kadın, iki yanlarında da birer satir. Bir zamanlar canlı renklere boyanmışlardı, boyanın izleri hâlâ duruyor. Yatak, ilk yapıldığı halinden biraz daha alçak: direkler kısaltılmış ve tepeliklerini yitirmiş, üstteki friz de sonradan yenilenmiş. Perdeler, dönemin kumaşlarının modern kopyaları. Aslında yatak, sıcaklık ve mahremiyet için üç yandan perdelerle kapanırdı. Müzenin kendi notlarına göre, şilteleri taşıyan yatak ipleri özel gerdirme aletleriyle gergin tutulurdu; müze, İngilizcedeki “sleep tight” deyiminin, yani kelimesi kelimesine “sıkı uyu”, bugünkü anlamıyla “iyi uykular” dileğinin buradan geldiğini söylüyor.
Yatak 1870'te hanlardan ayrılıp yakındaki Hoddesdon'da, lunaparkı olan bir eğlence bahçesindeki Rye House Hotel'e gitti. Orada, tepesinde bir çift geyik boynuzuyla kendi binasında duruyordu ve otelin sahibi para karşılığında ziyaretçilere yatağın üzerinde yemin ettiriyordu. Bu müzeye yatak 1865'te önerilmişti, müze ise onu kaba ve sakatlanmış bir kalıntı diye geri çevirmişti. 1931'de fikrini değiştirdi ve dört bin sterlin ödedi; bunun yarısını National Art Collections Fund karşıladı. Asıl amaç, yatağın yurt dışına gitmesini önlemekti.
2012'de yatak bir yıllığına evine döndü. Ware Müzesi onun için bir salon hazırladı ve otuz dört binden fazla kişi bir yatağı görmeye geldi. Sonra yatak buraya, Salon 57'ye geri döndü; başka insanlardan kalma dört yüzyıllık baş harfleriyle.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu V&A'daki her şeye doğrultun.
Bu sayfada beş esere yer var; binada ise yaklaşık elli sekiz bin eser sergileniyor ve galeriler toplam yedi mil, yani on bir kilometreyi aşıyor. Telefonunuzu Trajan Sütunu'nun alçı kopyasına, bir Japon lake sandığa ya da etiketi iki satırı geçmeyen bir Rodin bronzuna tutun: Chiaro size eserin ne olduğunu ve South Kensington'a nasıl geldiğini anlatır, siz kaldıkça da sorularınızı yanıtlamayı sürdürür.
Gitmeden önce
Ulaşım
Cromwell Road, London SW7 2RL. Danışma masası, vestiyer ve mağazanın bulunduğu Cromwell Road girişi ana giriştir ve basamaksızdır. Exhibition Road girişi de basamaksız. South Kensington istasyonundan gelen yaya tünelinin sonundaki Tunnel girişinde ise basamaklar var.
Circle, District ve Piccadilly hatlarındaki South Kensington istasyonu, sokaktan yürüyerek beş dakika, basamakları olan yaya tünelinden ise yaklaşık dört dakika uzaklıkta. Gloucester Road on dakika. Basamaksız en yakın istasyon, on dört dakikalık mesafedeki Knightsbridge. V&A, Piccadilly hattında 2026 ve 2027 boyunca sürecek yenileme çalışmalarının yolculukları aksatabileceği uyarısında bulunuyor.
Biletler
- Giriş ücretsiz ve rezervasyon gerekmiyor. Yalnızca geçici sergiler ücretli; müze bunlar için önceden çevrimiçi bilet almanızı öneriyor.
- Müze her gün 10.00-17.45 arası açık; cuma günleri saat 22.00'ye kadar uzuyor, ama bazı galeriler o gün de her zamanki saatte kapanıyor. Müze yılda yalnızca üç gün kapalı: 24, 25 ve 26 Aralık. Görevliler kapanıştan otuz dakika önce galerileri boşaltmaya başlıyor. Tekerlekli bavullar ve 56 × 45 × 21 cm'den büyük çantalar, parça başına ücret alan vestiyere bırakılmalı.
- Erdebil Halısı her saat başı ve buçukta on dakika aydınlatılıyor. Salon 42'ye birkaç dakika erken gidin.
- Galeriler sırayla kapanıyor. Tippoo's Tiger'ın evi olan South Asia Gallery 2028 baharına, Fashion Gallery ise 2028 sonbaharına kadar kapalı; gitmeden önce ziyaret sayfasındaki kapalı galeriler bölümüne bakın.
Resmî sesli rehber
V&A'nın ziyaret, SSS ve erişilebilirlik sayfalarında ne kiralık sesli rehber cihazı ne de kalıcı koleksiyon için ücretli bir uygulama yer alıyor. Listelenenler ücretsiz: vam.ac.uk'taki kendi başınıza izleyebileceğiniz rotalar, Avrupa 1600-1815 galerileri için bir web sesli rehberi ve Raphael Court'ta her Raffaello kartonu için QR kodla açılan sesli betimlemeler. Buradaki beş durak da ücretsiz; bunların ötesindeki her şeyi Chiaro uygulaması üstlenebilir.
Resmî web sitesi →Sorular
V&A için ücretsiz bir sesli rehber var mı?
Var, işte bu: beş eser, her birinin kaydı ve metniyle, hiçbir şey yüklemeden doğrudan bu sayfada çalıyor. V&A da ücretsiz rotalar ve Avrupa 1600-1815 galerileri için bir web sesli rehberi yayımlıyor. Binadaki başka herhangi bir şeyin fotoğrafını çekin, Chiaro uygulaması onu size sesli anlatsın.
Resmî V&A sesli rehberi ne kadar?
Müzenin kendi sayfalarında ücretli bir rehber yer almıyor. V&A kiralık sesli rehber cihazı sunmuyor, kalıcı koleksiyon için ücretli bir rehber uygulaması da yok. Kendi sesli içerikleri, yani Avrupa 1600-1815 web rehberi ve Raphael Court'taki betimlemeler ücretsiz; rotaları da öyle.
Büyük Ware Yatağı V&A'nın neresinde?
British Galleries'in Salon 57'sinde, Kat 1'de; Cromwell Road'daki Grand Entrance'ın bir kat yukarısında. V&A'nın British Galleries'ten geçen kendi Shakespeare rotası da orada duruyor.
Raffaello Kartonları nerede?
Kat 0'da, Grand Entrance'a birkaç dakika uzaklıktaki Raphael Court'ta, Salon 48a'da. Yedi karton Kraliyet Koleksiyonu'na ait ve 1865'ten beri V&A'ya ödünç verilmiş durumda; karşılarında da bunlardan birinden dokunmuş bir Mortlake halısı asılı.
V&A pazartesi günleri açık mı?
Evet, diğer bütün günlerde de; haftalık kapalı günü yok. Kapılar 10.00-17.45 arası açık, cuma günleri müze 22.00'ye kadar açık kalıyor. Kapalı olduğu tek günler 24, 25 ve 26 Aralık.
V&A'yı gezmek ne kadar sürer?
Bizim beş durağımızı dinlemek yaklaşık on üç dakika, merdivenler dâhil yürümek yarım saat sürüyor. Müzenin beş kata yayılmış 145 galerisi ve sergide yaklaşık 58.000 eseri var; yani bütün bir gün bile ancak bir seçki olur. Giriş ücretsiz olduğu için pek çok Londralı müzeyi parça parça geziyor.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. V&A Müzesi ile bağlantılı değildir.