Opactwo Westminsterskie · Londyn · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Opactwie Westminsterskim,
pięć przystanków, za darmo.
Najwyższe gotyckie sklepienie w Anglii, prawie 102 stopy (31 metrów), nad kościołem rozpoczętym w 1245 roku. Wszystkich pięciu przystanków posłuchasz w tej karcie, a resztę ośmiu stuleci opowie ci Chiaro na podstawie jednego zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Opactwa Westminsterskiego.
Fasada północna i Portyk Salomona
Opactwo Westminsterskie, Londyn
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Opactwa Westminsterskiego.
Pięć przystanków · 14 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten audioprzewodnik po Opactwie Westminsterskim to samodzielny spacer po kościele, w którym koronuje się brytyjskich monarchów, a jeden zwykły bilet obejmuje cztery z pięciu przystanków. Ten, który nie wymaga biletu, jest na początek: na zewnątrz, po północnej stronie, naprzeciw Parliament Square, przed Drzwiami Północnymi i wielką rozetą. Potrzebujesz tu tylko widoku na fasadę. Potem wchodzisz tymi drzwiami na skrzyżowanie naw pośrodku kościoła, do trzynastowiecznej posadzki, na której koronuje się monarchów; dalej na wschód północnym obejściem i po schodach do Kaplicy Mariackiej Henryka VII, do grobowca Elżbiety I w jej północnej nawie; z powrotem południowym obejściem do Zakątka Poetów w południowym ramieniu transeptu; i wreszcie na zachód nawą główną do Grobu Nieznanego Wojownika, kilka kroków od Wielkich Drzwi Zachodnich, którymi wyjdziesz. Około czternastu minut słuchania i kilkaset metrów marszu w kościele, który od końca do końca mierzy ponad 500 stóp (ponad 150 metrów).
Każde nazwisko, każda data i każdy wymiar na tej stronie pochodzą z własnych stron Opactwa Westminsterskiego i z opublikowanej przez nie tabeli wymiarów budynku, a także z drugiego źródła. Godziny zwiedzania i ceny znajdziesz na westminster-abbey.org; zmieniają się wraz z kalendarzem kościoła, w którym codziennie odprawia się nabożeństwa, więc sprawdź je na dzień swojej wizyty. Jeśli tabliczka w opactwie mówi coś innego, kieruj się tabliczką i daj nam znać, żebyśmy poprawili tę stronę.
Przystanek 1 z 5 · Na zewnątrz, po północnej stronie, naprzeciw Parliament Square, obok trawnika North Green, z widokiem na Drzwi Północne i rozetę
Fasada północna i Portyk Salomona
Mistrzowie kamieniarscy Henryka III od 1245 roku; później pracowali przy niej Christopher Wren i William Dickinson; potrójny portyk zaprojektował George Gilbert Scott, a ukończył jego syn John; górną część fasady i kamieniarkę rozety przerobił John Loughborough Pearson · Rozpoczęta w 1245; portyk i górna część fasady odnowione pod koniec XIX wieku; witraż rozety 1722; figury w niszach w większości wyrzeźbione na nowo w latach 80. XX wieku · Kamień, pierwotnie licowany kamieniem z Reigate, który źle znosił warunki atmosferyczne, później wielokrotnie odnawiany i licowany na nowo; północne ramię transeptu za tą fasadą ma wraz z obiema nawami bocznymi 84 stopy i 8 cali szerokości, a oba ramiona transeptu mierzą od końca do końca 203 stopy i 2 cale (62 metry)
Na co zwrócić uwagę
- Rozeta na górze. Jej witraż zaprojektował James Thornhill, a wykonał Joshua Price w 1722 roku: Chrystus, apostołowie bez Judasza, czterej ewangeliści i Biblia pośrodku. Kiedy J. L. Pearson w XIX wieku wykuł na nowo kamienne maswerki, postacie straciły stopy.
- Rzeźby nad środkowymi drzwiami, od których portyk wziął przydomek Portyk Salomona: Chrystus w majestacie wśród aniołów, pod nim siedzący apostołowie, a niżej pochód zawodów i królów, którzy budowali opactwo. Na filarze między drzwiami stoi Madonna z Dzieciątkiem.
- Puste nisze na dole po obu stronach. George Gilbert Scott zaprojektował do nich posągi, których nigdy nie wykonano, więc wyrzeźbione smoki, które miały je dźwigać, nie dźwigają niczego; nad nimi gargulce wypluwają deszczówkę rurami w pyskach.
- Święty Piotr depczący diabła na wierzchołku szczytu nad portykiem i czterej archaniołowie, Michał, Gabriel, Rafał i Uriel, na samej górze fasady.
Transkrypcja (2:32)
Obejmij wzrokiem całą tę fasadę: to twarz kościoła Henryka Trzeciego, a nie ta z pocztówek. Dwie wieże od zachodu powstały pięćset lat później. To ramię transeptu, z wielkim okrągłym oknem na górze, należy do kościoła rozpoczętego szóstego lipca 1245 roku, kiedy Henryk kazał zburzyć wschodnią połowę opactwa Edwarda Wyznawcy i zaczął od nowa, w najnowszym francuskim stylu.
Jego budowniczowie podpatrzyli Reims, Amiens i Chartres: łuki ostre, sklepienia żebrowe, łuki przyporowe, rozety. Nikt nie wie, czy jego pierwszy mistrz kamieniarski, Henry of Reynes, był Anglikiem, czy Francuzem. A ramię kościoła, na które patrzysz, zbudowano wyjątkowo długie z praktycznego powodu: koronacja wymaga miejsc siedzących, a transept zaprojektowano tak, by pomieścił jak najwięcej gości.
Teraz przeczytaj fasadę od dołu do góry. Trzy portale. Na długo przed rzeźbami, które widzisz dziś, średniowieczna fasada zyskała przydomek Portyk Salomona, od świątyni w Jerozolimie; to, co masz przed sobą, to jej wiktoriańska przebudowa. W łuku nad środkowymi drzwiami Chrystus w majestacie błogosławi Kościół i Świat, otoczony aniołami. Pod nim siedzą apostołowie, a pod nimi idzie pochód zawodów, muzyka, malarstwo, rzeźba, prawo, historia, inżynieria, razem z królami, którzy zbudowali to miejsce. Na filarze między drzwiami Maryja trzyma ukoronowane Dzieciątko.
Teraz najniższe nisze po obu stronach drzwi. Są puste. George Gilbert Scott zaprojektował do nich posągi, ale nigdy ich nie wykonano. Małe wyrzeźbione smoki, które miały je dźwigać, wciąż tam są i nie dźwigają niczego, a nad nimi gargulce plują deszczówką z rur w pyskach.
Bardzo niewiele z tej powierzchni jest średniowieczne. Pierwotny kamień z Reigate źle znosił pogodę, a resztę dokończył londyński dym węglowy. Przy tej fasadzie pracowali Christopher Wren i jego asystent William Dickinson, Scott zaprojektował potrójny portyk, a John Loughborough Pearson przerobił górną część fasady i kamień rozety. Witraż w środku zaprojektował James Thornhill i wykonano go w 1722 roku: Chrystus i apostołowie, bez Judasza. Kiedy Pearson odnawiał rozetę, postacie straciły stopy. Na wierzchołku szczytu nad portykiem święty Piotr depcze diabła.
Jeszcze jedno, zanim wejdziesz. Jedenastego listopada 1920 roku pod te drzwi podjechała laweta armatnia, za którą pieszo szedł król, a chór wyszedł do tego północnego portyku na spotkanie trumny. Była to trumna Nieznanego Wojownika, a przy jego grobie kończy się ten spacer.
Przystanek 2 z 5 · Skrzyżowanie naw pośrodku kościoła, twarzą na wschód, w stronę prezbiterium, przed posadzką u stóp ołtarza głównego
Posadzka Cosmati i ołtarz główny
Rzymscy rzemieślnicy pod kierunkiem Odoricusa, na zlecenie Henryka III; ołtarz główny i jego retabulum zaprojektował George Gilbert Scott, z posągami Henry'ego Hugh Armsteada i mozaiką Ostatniej Wieczerzy według projektu Johna Richarda Claytona, wykonaną przez Antonia Salviatiego · Posadzka ułożona w 1268; ołtarz i retabulum 1866–67; posadzka poddana konserwacji i ponownie poświęcona w 2010 · Onyks, purpurowy porfir, zielony serpentynit, żółty wapień i nieprzezroczyste barwne szkło osadzone w ciemnym marmurze z Purbeck; kwadrat o boku 24 stóp i 10 cali (7,58 metra)
Na co zwrócić uwagę
- Cztery medaliony otaczające środek posadzki. Żadne dwa nie są takie same: jeden jest okrągły, jeden sześciokątny, jeden siedmiokątny, a jeden ośmiokątny.
- Ciemny kamień między wzorami. To marmur z Purbeck, tam gdzie ci sami rzemieślnicy we Włoszech użyliby białego marmuru, a między kamieniami odłamki szkła czerwonego, turkusowego i kobaltowego, czego włoska praktyka w posadzkach również unikała.
- Złota mozaika Ostatniej Wieczerzy pośrodku ściany za ołtarzem i drzwi po obu jej stronach, prowadzące do kaplicy Edwarda Wyznawcy.
- Średniowieczne grobowce po twojej lewej, wzdłuż północnej strony prezbiterium: Edmund Crouchback, brat Edwarda I, Aymer de Valence i Aveline, żona Edmunda.
Transkrypcja (2:53)
Stoisz na skrzyżowaniu naw, w samym środku kościoła, a opactwo ma na to miejsce własną nazwę: teatr. Posadzka wokół ciebie jest wolna od stałych ławek, bo od czasu do czasu koronuje się tu monarchę.
Przed ołtarzem głównym, za stopniami, leży to, wokół czego to wszystko jest urządzone: kwadrat z kamienia i szkła, ułożony w 1268 roku na polecenie Henryka Trzeciego. Rzemieślnicy przybyli z Rzymu pod wodzą niejakiego Odoricusa i pracowali w technice zwanej opus sectile, czyli dzieło cięte. Każdy kawałek docięto do jego własnego kształtu, a jest ich prawie trzydzieści tysięcy. Kwadrat ma w każdą stronę dwadzieścia cztery stopy i dziesięć cali, czyli siedem metrów pięćdziesiąt osiem centymetrów, a jego wymiary wyliczono w stopach rzymskich.
Przyjrzyj się kolorom. Koło pośrodku to onyks. Jest purpurowy porfir, wydobywany aż w Egipcie i przywożony do Italii za czasów Cesarstwa Rzymskiego, zielony serpentynit, żółty wapień i kawałki barwnego szkła: czerwonego, turkusowego i kobaltowego. Potem spójrz między wzory. U siebie Włosi osadzali takie prace w białym marmurze. Tutaj osadzili je w ciemnym marmurze z Purbeck i wstawili szkło do posadzki, czego włoska praktyka nie robiła. Żadne dwa medaliony nie są takie same: z czterech otaczających środek jeden jest okrągły, jeden sześciokątny, jeden siedmiokątny, a jeden ośmiokątny.
Uszkodzony mosiężny napis na posadzce oblicza koniec świata. Żywopłot żyje trzy lata, pies dziewięć, koń dwadzieścia siedem, człowiek osiemdziesiąt jeden, a każde stworzenie trzy razy dłużej od poprzedniego, przez jelenie, kruki, orły i wieloryby aż po sam świat: dziewiętnaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt trzy lata. Nawet data jest zagadką: tysiąc dwieście dwanaście, plus sześćdziesiąt, minus cztery, co daje 1268, rok ułożenia posadzki. Zwykłe odczytanie widzi więcej w częściach: tysiąc dwieście dwanaście plus sześćdziesiąt to 1272, rok śmierci Henryka, a sześćdziesiąt minus cztery to pięćdziesiąt sześć, liczba lat jego panowania. Opat wymieniony w napisie, Richard de Ware, jest pod nią pochowany.
Podczas koronacji przynosi się tu Krzesło Koronacyjne i ustawia przodem do ołtarza, a namaszczenie i koronacja odbywają się na tej posadzce. Podczas koronacji króla Karola Trzeciego, szóstego maja 2023 roku, krzesło stało na środkowym kole.
Złocona ściana za ołtarzem to dzieło George'a Gilberta Scotta z lat 1866 i 1867, z mozaiką Ostatniej Wieczerzy Antonia Salviatiego. Drzwi po obu stronach prowadzą do kaplicy Edwarda Wyznawcy, jedynego wielkiego angielskiego świętego, którego ciało wciąż spoczywa w jego relikwiarzu; jego szczątki przeniesiono tam trzynastego października 1269 roku. Po twojej lewej stoją ramię w ramię trzy średniowieczne grobowce: Edmunda Crouchbacka, brata Edwarda Pierwszego, Aymera de Valence i Aveline, żony Edmunda.
Przystanek 3 z 5 · Kaplica Mariacka Henryka VII na wschodnim krańcu kościoła: po schodach w górę i do północnej nawy
Elżbieta I i Maria I w północnej nawie Kaplicy Mariackiej
Kaplica prawdopodobnie dzieło Roberta Janynsa i Williama Vertue'a dla Henryka VII; grobowiec wykonał Maximilian Colt, a pomalował Jan de Critz, na zlecenie Jakuba I · Kaplica rozpoczęta w 1503 i konsekrowana w 1516; grobowiec 1605–06 · Postać leżąca z białego marmuru pod baldachimem na dziesięciu czarnych kolumnach, grobowiec 3 na 4,3 metra, w nawie bocznej o długości 62 stóp i 5 cali i szerokości 17 stóp i 2 cali, pod sklepieniem wachlarzowym z wiszącymi zwornikami
Na co zwrócić uwagę
- Sklepienie nad nawą. Ta kaplica jako pierwsza miała wiszące zworniki u sklepienia wachlarzowego; każdy z nich to jeden kamień, zaklinowany w łuku, który do połowy kryje się nad nim.
- Dziesięć czarnych kolumn dźwigających baldachim, a w narożnikach lew i smok, trzymacze herbu królewskiego, z tarczami.
- Twarz postaci, wzorowana na portretach królowej w podeszłym wieku, z głową na dwóch poduszkach i lwem u stóp. Kiedyś była pomalowana; nie został po tym żaden ślad.
- Ołowiane szprosy w romby w bocznych oknach: z pierwszych szyb kaplicy przetrwało tylko kilka fragmentów, większość rozbito w czasach Olivera Cromwella, a znaczną część reszty wydmuchały wybuchy podczas II wojny światowej.
Transkrypcja (2:26)
Zanim spojrzysz na grobowiec, popatrz w górę. Stoisz w północnej nawie kaplicy, którą Henryk Siódmy zbudował na wschodnim krańcu opactwa, rozpoczętej w 1503 roku i konsekrowanej w 1516 roku, a sklepienie nad twoją głową to to, po co ludzie tu przychodzą. To sklepienie wachlarzowe, kamienne żebra rozchodzące się jak otwarte wachlarze, a ta kaplica jako pierwsza na świecie miała u takiego sklepienia wiszące zworniki. Każdy z nich to jeden kamień, zaklinowany w łuku, który widzisz tylko do połowy. John Leland nazwał to cudem świata. Francis Bacon powiedział, że król po śmierci mieszka w swoim grobie wspanialej, niż za życia mieszkał w którymkolwiek ze swoich pałaców.
Teraz grobowiec na końcu nawy. Dziesięć czarnych kolumn dźwiga baldachim, w narożnikach stoją lew i smok z herbu królewskiego, a pod spodem leży Elżbieta Pierwsza z białego marmuru, z głową na dwóch poduszkach i lwem u stóp. Twarz wzorowano na jej portretach z czasów starości. Zapłacił za to Jakub Pierwszy, rzeźbiarzem był Maximilian Colt, a pomalował go Jan de Critz: rysunek wykonany między 1618 a 1620 rokiem i odnaleziony w Niemczech pokazuje ją w szkarłatnej szacie podbitej gronostajami, z niebieskim jabłkiem i rumieńcami na policzkach. Z tej farby nic nie zostało, a korona, jabłko i berło, które trzyma teraz, to współczesne zamienniki; oryginały skradziono przed wiekami.
A teraz niespodzianka: nie leży tu sama. Jej trumnę w 1603 roku złożono najpierw w krypcie jej dziadka, a w 1606 roku przeniesiono do krypty pod tym pomnikiem i postawiono na trumnie jej przyrodniej siostry, Marii Pierwszej. Królowa protestantka leży na królowej katoliczce. Łaciński napis na cokole mówi: towarzyszki na tronie i w grobie, śpimy tu, Elżbieta i Maria, siostry w nadziei zmartwychwstania.
A Jakub chciał coś zaznaczyć. Po drugiej stronie kaplicy, w nawie południowej, wzniósł drugi pomnik, wyższy od tego, dla własnej matki: Marii Stuart, królowej Szkotów, której egzekucja jest jednym z wydarzeń, z których pamięta się panowanie Elżbiety. Tak więc królowa, którą Elżbieta kazała stracić, dostała wyższy grobowiec.
Na jej pogrzebie, dwudziestego ósmego kwietnia 1603 roku, tłumy, jak zapisano, wydały z siebie takie powszechne wzdychanie, jęki i płacz, jakich nie widziano ani nie znano za ludzkiej pamięci.
Zanim wyjdziesz, spójrz na boczne okna obok ciebie, oprawione w ołów w małe romby. Z pierwszych szyb kaplicy przetrwało w niej tylko kilka fragmentów. Resztę rozbito w czasach Olivera Cromwella, a większość tego, co ocalało, wydmuchały bomby podczas drugiej wojny światowej.
Przystanek 4 z 5 · Zakątek Poetów w południowym ramieniu transeptu: wschodnia nawa transeptu, czyli sam zakątek
Grób Chaucera w Zakątku Poetów
Pomnik wzniesiony przez poetę Nicholasa Brighama dla Geoffreya Chaucera; transept zbudowali kamieniarze Henryka III · Chaucer pochowany w 1400; pomnik 1556; napis odnaleziony i odmalowany w 1866 · Sarkofag z szarego marmuru z Purbeck pod rzeźbionym baldachimem, w południowym ramieniu transeptu o długości 82 stóp i 5 cali
Na co zwrócić uwagę
- Łaciński napis na tylnej ścianie grobowca i słowa N. BRIGHAM przy jego dolnej krawędzi: poeta, który w 1556 roku zapłacił za pomnik, podpisuje go w imieniu Muz.
- Dwie malowane tarcze z herbem Chaucera, dzielone w srebro i czerwień, z ukośnym pasem.
- Płaski wierzch sarkofagu. Od 1586 roku ubodzy z parafii dostawali tu swoją coroczną jałmużnę, może po prostu dlatego, że był to najporęczniejszy stół przy drzwiach.
Transkrypcja (2:33)
Ponad stu poetów i pisarzy jest w tym transepcie pochowanych lub upamiętnionych, a każdy z nich jest tu z powodu urzędnika, który akurat umarł tuż obok. Znajdź szary marmurowy grobowiec pod rzeźbionym baldachimem, ze skręconą kolumną z boku i dwiema czerwono-srebrnymi tarczami na tylnej ścianie. To Geoffrey Chaucer.
Chaucera nie pochowano tu za „Opowieści kanterberyjskie”. Był nadzorcą budowli królewskich w Pałacu Westminsterskim, a w grudniu 1399 roku wynajął dom w ogrodzie dawnej Kaplicy Mariackiej opactwa: na pięćdziesiąt trzy lata, za pięćdziesiąt trzy szylingi i cztery pensy rocznie. Umowa najmu wciąż leży w archiwum opactwa. Wykorzystał z niej niecały rok. Zmarł dwudziestego piątego października 1400 roku i pewnie dlatego, że umarł tak blisko opactwa i wciąż cieszył się łaską dworu, pochowano go w kościele.
Tego grobowca nie dostał. Jego grób oznaczała zwykła płyta, którą w 1720 roku najwyraźniej pocięto, żeby zrobić miejsce na pomnik Johna Drydena. To, co widzisz, stanęło w 1556 roku, opłacone przez innego poetę, Nicholasa Brighama, który mógł je kupić z drugiej ręki z londyńskiego kościoła zamkniętego za Henryka Ósmego. Kiedy w 1866 roku czyszczono grobowiec, odnaleziono prawie wszystkie wyryte litery napisu i odmalowano je. Ostatnie wersy mówią, że N. Brigham podjął się tego w imieniu Muz, w 1556 roku. Poszukaj jego nazwiska przy dolnej krawędzi.
Sam zakątek zaczął się od chęci bycia w dobrym towarzystwie. Edmund Spenser, który napisał „Królową wróżek” dla Elżbiety Pierwszej, zmarł w 1599 roku i poprosił, by pochować go blisko Chaucera, być może z myślą o własnej sławie. Tak narodziła się tradycja, choć nikt nie nazwał tego miejsca w druku Zakątkiem Poetów aż do 1733 roku. Szekspir czekał na swój pomnik tutaj do 1740 roku. W tym transepcie pochowano Händla, a także Thomasa Parra, który podobno zmarł w 1635 roku w wieku stu pięćdziesięciu dwóch lat, widziawszy na tronie dziesięciu władców.
Nie każdy był mile widziany. Późniejszy dziekan, Samuel Horsley, miał podobno odmówić pochówku tutaj aktorce Kitty Clive, ostrzegając, że inaczej opactwo wkrótce stanie się niewiele lepsze od gotyckiej garderoby dla aktorów. Dziekani wciąż decydują, kto tu trafia.
Na koniec spójrz na płaski wierzch grobowca Chaucera. Od 1586 roku, na mocy testamentu westminsterskiego ogrodnika Johna Varnhama, co roku rozdawano na nim pieniądze ubogim z parafii, pewnie tylko dlatego, że był to dobry stół blisko drzwi.
Przystanek 5 z 5 · Zachodni kraniec nawy głównej, kilka kroków od Wielkich Drzwi Zachodnich, gdzie kończy się zwiedzanie
Grób Nieznanego Wojownika przy Wielkich Drzwiach Zachodnich
Napis ułożony przez Herberta Ryle'a, dziekana Westminsteru; otaczającą go nawę główną zbudował Henry Yevele dla opata Nicholasa Litlyngtona i Ryszarda II · Pochowany 11 listopada 1920; nawa budowana w latach 1376–1517 · Czarny belgijski marmur z kamieniołomu pod Namur, z mosiężnymi literami, w nawie głównej o długości 166 stóp (50,59 metra) od drzwi zachodnich i wysokości 101 stóp i 8 cali (31 metrów)
Na co zwrócić uwagę
- Obwódka z czerwonych maków wokół czarnej płyty. To jedyny nagrobek w opactwie, po którym nikt nie chodzi.
- Cztery cytaty wzdłuż krawędzi napisu: „Zna Pan tych, którzy są Jego” u góry i „W Chrystusie wszyscy będą ożywieni” u dołu.
- Medal Honoru na filarze blisko grobu, nadany przez Stany Zjednoczone siedemnastego października 1921 roku, i dzwon okrętowy HMS Verdun wiszący nieopodal.
- Krzesło Koronacyjne w kaplicy św. Jerzego na zachodnim krańcu nawy i nazwiska, które uczniowie i turyści wyryli na jego oparciu.
Transkrypcja (3:12)
Zatrzymaj się, zanim dojdziesz do czarnego kamienia w obwódce z czerwonych maków. To jedyny grób w opactwie, po którym nikt nie chodzi.
Pomysł narodził się w 1916 roku w przydomowym ogrodzie w Armentières, gdzie kapelan wojskowy, wielebny David Railton, zobaczył grób z prostym krzyżem i słowami napisanymi ołówkiem: Nieznany Żołnierz Brytyjski. W sierpniu 1920 roku napisał do dziekana Westminsteru, Herberta Ryle'a, i w ciągu trzech miesięcy rzecz była załatwiona. Ciała niezidentyfikowanych brytyjskich żołnierzy sprowadzono z czterech pól bitewnych, znad Aisne i Sommy, spod Arras i Ypres, a generał brygady, który nie wiedział, skąd które pochodzi, wybrał jedno z nich. Ten człowiek mógł służyć w armii, marynarce albo lotnictwie i pochodzić z dowolnego miejsca na Wyspach Brytyjskich albo w Imperium. Dlatego na kamieniu jest „wojownik”, a nie „żołnierz”.
Trumnę zrobiono z dębu grubego na dwa cale, z drzewa z ogrodu w Hampton Court, a w jej żelazne okucia wprawiono szesnastowieczny miecz. Do Dover przewiózł ją niszczyciel HMS Verdun, a jego dzwon wisi przy grobie. Jedenastego listopada 1920 roku trumnę wniesiono tymi samymi Drzwiami Północnymi, którymi dziś wchodzą zwiedzający, i przeniesiono tutaj, pośród około tysiąca żałobników, obok kompanii honorowej złożonej ze stu kawalerów Krzyża Wiktorii. Honorowymi gośćmi było około stu kobiet, z których każda straciła męża i wszystkich synów. Król Jerzy Piąty wysypał na trumnę garść francuskiej ziemi ze srebrnego naczynia, a tydzień później grób wypełniono stu workami ziemi z pól bitewnych.
Płyta jest z czarnego marmuru z kamieniołomu pod Namur w Belgii, a litery, ułożone przez dziekana Ryle'a, odlano z mosiądzu przetopionej amunicji z czasów wojny. Przeczytaj ostatni wiersz: pochowali go wśród królów, bo dobrze czynił wobec Boga i wobec Jego domu. Poszukaj amerykańskiego Medalu Honoru na pobliskim filarze. W 1923 roku Elżbieta Bowes-Lyon złożyła tu swój ślubny bukiet dla brata poległego pod Loos i od tamtej pory bukiety królewskich panien młodych kładzie się na tym kamieniu.
Kilka kroków dalej, w kaplicy świętego Jerzego na tym zachodnim krańcu nawy, stoi Krzesło Koronacyjne: dwa metry i pięć centymetrów dębu, wykonane dla Edwarda Pierwszego w latach 1300 i 1301, by mieściło Kamień ze Scone, i używane podczas koronacji od 1308 roku. Spójrz na jego oparcie. Przez dwa stulecia uczniowie Westminster School i turyści wycinali na nim swoje nazwiska, a jeden z nich zapisał na siedzisku, że P. Abbott spał w tym krześle piątego i szóstego lipca 1800 roku. Bomba z 1914 roku, przypisywana sufrażystkom, odłupała mu róg. Kamień skradziono w Boże Narodzenie 1950 roku i odzyskano w kwietniu 1951 roku; w 1996 roku wrócił do Szkocji, a na koronację króla Karola Trzeciego w 2023 roku powrócił do krzesła. Przez resztę czasu krzesło stoi puste.
Zanim wyjdziesz Wielkimi Drzwiami Zachodnimi, obejrzyj się jeszcze raz na nawę. Henryk Trzeci zmarł w 1272 roku, zostawiając tę część niezbudowaną. Henry Yevele kontynuował budowę w 1376 roku w dawnym stylu, sto lat za modą, a sklepienie nad tobą, trzydzieści jeden metrów w górze, ukończono dopiero w 1517 roku.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Opactwie Westminsterskim.
Wokół tych pięciu przystanków spoczywa trzydzieścioro królów i królowych, a ponad stu pisarzy ma tu grób albo pomnik; tablice są na każdej ścianie i pod każdym stopniem. Podnieś telefon do nazwiska wykutego w posadzce, herbu na grobowcu albo rzeźbionej postaci w niszy bez podpisu, a Chiaro powie ci, kto to jest i dlaczego tu jest; obróć się do następnego kamienia i zapytaj znowu.
Przed wizytą
Dojazd
Westminster Abbey, 20 Dean's Yard, London SW1P 3PA, obok Parliament Square. Wejście dla zwiedzających jest od północy, od strony Parliament Square: bezprogowym wejściem opactwa, dostępnym dla wózków, są tamtejsze Drzwi Północne, a pierwszy przystanek z tej strony jest tuż przed nimi. Wielkie Drzwi Zachodnie to wejście na nabożeństwa i na prywatną modlitwę, a na koniec tego spaceru wyjście.
Stacja metra Westminster na liniach Jubilee, District i Circle jest około 300 metrów dalej, mniej więcej cztery minuty pieszo. Stacja St James's Park na liniach District i Circle jest około 500 metrów dalej. Z dworców kolejowych Charing Cross jest około 1100 metrów stąd, Waterloo około 1400, a Victoria około 1700. Przy opactwie nie ma parkingu.
Bilety i wstęp
- Według własnych stron opactwa jest ono otwarte od poniedziałku do piątku w godzinach 9:30–15:30, a w sobotę 9:30–15:00; w niedzielę jest otwarte tylko na nabożeństwa. Jako czynny kościół bywa zamykane na uroczystości specjalne, więc sprawdź kalendarz godzin wstępu na westminster-abbey.org na dzień swojej wizyty. Nowa zakrystia po północnej stronie ma być gotowa pod koniec 2026 roku, a sposób wchodzenia zwiedzających może się zmienić, gdy ją otworzą.
- W okresach dużego ruchu kup bilet online z wyprzedzeniem, z określoną godziną wejścia i pierwszeństwem wstępu. Ceny zależą od daty i są ustalane na stronie opactwa, a bilet kupiony tam możesz podczas wizyty bezpłatnie zamienić na karnet roczny: trzy wizyty w cenie jednej. Biletów kupionych u pośredników nie da się tak zamienić.
- Jeden zwykły bilet obejmuje wszystkie cztery przystanki w środku, a także krużganki, kapitularz, Pyx Chamber, czyli dawny skarbiec, i College Garden. Do Queen's Diamond Jubilee Galleries, na górze w triforium, potrzebny jest dodatkowy, osobny bilet na określoną godzinę; w niedziele galerie są zamknięte. Kaplica Mariacka jest 12 stopni wyżej; wózek można bezpłatnie wypożyczyć u porządkowego opactwa (Abbey Marshal).
- Fotografować można w większości kościoła, ale nie podczas nabożeństw i nigdy w sanktuarium św. Edwarda, kaplicy św. Fides ani w galeriach; bez lampy błyskowej, filmowania, kijków do selfie i statywów. Wpuszczane są tylko małe torby do 40 na 30 na 20 centymetrów, bez bagażu i walizek na kółkach, a przechowalni bagażu nie ma.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny przewodnik multimedialny opactwa jest wliczony w cenę biletu: odbierz urządzenie po przyjściu albo pobierz skróconą wersję na swój telefon lub tablet i weź słuchawki. Mówi w 14 językach, są też wersje w brytyjskim języku migowym i z audiodeskrypcją oraz drukowane teksty. Kościelni opactwa (vergers) prowadzą też zwiedzanie z przewodnikiem, za cenę wstępu plus 10 £, z rezerwacją wyłącznie na miejscu, od poniedziałku do soboty, po angielsku, dla grup do 20 osób i przez około 90 minut; docierają do sanktuarium św. Edwarda Wyznawcy, do którego zwykli zwiedzający nie mają wstępu. Obok obu tych opcji ta strona jest darmową, nieoficjalną możliwością, po którą nie trzeba nic odbierać na miejscu: tekst każdego z pięciu przystanków jest wypisany pod odtwarzaczem, więc da się go przeczytać, gdy trwa nabożeństwo albo tłum utrudnia słuchanie.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po Opactwie Westminsterskim?
Tak: ta strona. To spacer z pięcioma przystankami, który otwierasz w przeglądarce, bez aplikacji i bez urządzenia do oddania, z tekstem każdego przystanku wypisanym pod nim. Własny przewodnik multimedialny opactwa też nie kosztuje nic ekstra, bo jest wliczony w bilet. Jeśli w kościele zaciekawi cię coś jeszcze, zrób zdjęcie i zapytaj o to aplikację Chiaro.
Czy mogę korzystać z tego przewodnika bez biletu do opactwa?
Bez biletu działa tylko pierwszy przystanek: odtwarzasz go na zewnątrz, po północnej stronie, naprzeciw Parliament Square, patrząc na fasadę północną. Wszystko dalej jest w środku i wymaga zwykłego biletu: posadzka Cosmati, grobowiec Elżbiety I w Kaplicy Mariackiej, grób Chaucera w Zakątku Poetów i Grób Nieznanego Wojownika. Ten jeden bilet wystarczy na wszystkie cztery; niczego więcej nie trzeba rezerwować.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Opactwie Westminsterskim?
Według opactwa jest wliczony w cenę wstępu, więc kosztuje tyle, ile twój bilet, i nic ponad to. Odbierz urządzenie na miejscu albo pobierz skróconą wersję na swój telefon; w obu przypadkach masz do wyboru 14 języków. Dodatkowo płatne jest zwiedzanie z jednym z kościelnych: 10 £ ponad cenę wstępu, a zarezerwować je można dopiero po przyjściu.
Od której strony opactwa zacząć?
Od północnej, naprzeciw Parliament Square, bo tam jest wejście dla zwiedzających. Stań przodem do Drzwi Północnych i rozety i odtwórz tam pierwszy przystanek, zanim wejdziesz. W środku trasa przecina środek kościoła, wspina się do Kaplicy Mariackiej, okrąża prezbiterium do Zakątka Poetów i kończy się przy Wielkich Drzwiach Zachodnich, którymi wychodzisz.
Czy Opactwo Westminsterskie jest otwarte dla zwiedzających w niedziele?
Nie. W niedzielę opactwo jest otwarte tylko na nabożeństwa, nie do zwiedzania, a Queen's Diamond Jubilee Galleries także są zamknięte. W pozostałe dni według własnych stron jest otwarte od poniedziałku do piątku w godzinach 9:30–15:30, a w sobotę 9:30–15:00, ale czynny kościół bywa zamykany na uroczystości specjalne, więc sprawdź kalendarz godzin wstępu na swój dzień.
Gdzie w Opactwie Westminsterskim jest Zakątek Poetów?
W południowym ramieniu transeptu, czyli w prawym ramieniu kościoła, gdy stoisz twarzą do ołtarza; właściwy Zakątek Poetów to wschodnia nawa tego ramienia, choć groby i pomniki rozeszły się po całym transepcie. Grób Chaucera, czwarty przystanek na tej stronie, to miejsce, gdzie zaczęła się ta tradycja. Obejmuje go zwykły bilet.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Opactwa Westminsterskiego.