Westminster Abbey · Londen · Onafhankelijke gids
Audiogids voor Westminster Abbey,
vijf stops, gratis.
Het hoogste gotische gewelf van Engeland, bijna 102 voet (31 meter), boven een kerk waaraan in 1245 werd begonnen. Je beluistert alle vijf stops gewoon hier in dit tabblad; de rest van die acht eeuwen vertelt Chiaro je zodra je er een foto van maakt.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Westminster Abbey.
De noordgevel en het Portaal van Salomo
Westminster Abbey, Londen
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij Westminster Abbey.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Deze audiogids voor Westminster Abbey is een wandeling op eigen houtje door de kerk waar de Britse vorsten worden gekroond, en één standaardticket dekt vier van de vijf stops. De stop waarvoor je geen ticket nodig hebt, is meteen de eerste: buiten aan de noordkant, met je gezicht naar Parliament Square, voor de noorddeur en het grote roosvenster. Je hebt er niets anders voor nodig dan zicht op de gevel. Daarna ga je door die deur naar binnen, naar de viering midden in de kerk, voor de dertiende-eeuwse vloer waarop vorsten worden gekroond; oostwaarts door de noordelijke kooromgang en de trap op naar de Mariakapel van Hendrik VII, voor het graf van Elizabeth I in de noordelijke zijbeuk; via de zuidelijke kooromgang terug naar Poets’ Corner in het zuidelijke dwarsschip; en westwaarts door het schip naar het graf van de Onbekende Strijder, een paar passen binnen de grote westdeur waardoor je weer naar buiten gaat. Ongeveer twaalf minuten luisteren en een paar honderd meter lopen, in een kerk die van het ene eind tot het andere meer dan 500 voet (ruim 150 meter) meet.
Alle namen, jaartallen en maten op deze pagina komen van de eigen website van Westminster Abbey en de tabel met afmetingen van het gebouw die de abdij publiceert, aangevuld met een tweede bron. Openingstijden en prijzen vind je op westminster-abbey.org; ze bewegen mee met de kalender van een kerk waar gewoon elke dag diensten zijn, dus kijk wat er geldt op de dag dat je gaat. Zegt een bord in de abdij iets anders, ga dan af op het bord en laat het ons weten, dan passen we deze pagina aan.
Stop 1 van 5 · Buiten, aan de noordkant tegenover Parliament Square, naast het grasveld North Green, met zicht op de noorddeur en het roosvenster
De noordgevel en het Portaal van Salomo
De meester-steenhouwers van Hendrik III vanaf 1245; later bewerkt door Christopher Wren en William Dickinson; drievoudig portaal ontworpen door George Gilbert Scott en voltooid door zijn zoon John; bovengevel en steenwerk van het roosvenster aangepast door John Loughborough Pearson · Begonnen in 1245; portaal en bovengevel gerestaureerd eind 19e eeuw; glas van het roosvenster 1722; beelden in de nissen grotendeels opnieuw gehakt in de jaren 1980 · Natuursteen, oorspronkelijk bekleed met Reigate-steen die slecht verweerde en sindsdien meermaals is gerestaureerd en opnieuw bekleed; het noordelijke dwarsschip achter deze gevel is met beide zijbeuken 84 voet en 8 duim breed, en de twee dwarsschepen samen meten 203 voet en 2 duim (62 meter) van eind tot eind
Om op te letten
- Het roosvenster bovenin. Het glas werd ontworpen door James Thornhill en in 1722 gemaakt door Joshua Price: Christus, de apostelen zonder Judas, de vier evangelisten en in het midden de Bijbel. Toen J. L. Pearson in de negentiende eeuw het stenen maaswerk opnieuw uithakte, verloren de figuren hun voeten.
- Het beeldhouwwerk boven de middelste deur, de reden voor de bijnaam Portaal van Salomo: Christus in majesteit met engelen, daaronder de zittende apostelen en daar weer onder een stoet van beroepen en de koningen die de abdij bouwden. Op de pijler tussen de deuren staat Maria met het Kind.
- De lege nissen onderaan aan weerszijden. George Gilbert Scott ontwierp er beelden voor die nooit zijn gemaakt, dus de gebeeldhouwde draakjes die ze moesten dragen, dragen niets; daarboven spuwen waterspuwers regenwater uit pijpen in hun bek.
- Sint-Petrus die de duivel vertrapt, op de top van de puntgevel boven het portaal, en de vier aartsengelen Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël helemaal boven in de gevel.
Transcriptie (2:08)
Neem deze hele gevel even in je op: dit is het gezicht van de kerk van Hendrik de Derde, niet dat van de ansichtkaarten. De twee torens aan de westkant kwamen pas vijfhonderd jaar later. Dit dwarsschip, met het grote ronde venster bovenin, hoort bij de kerk waaraan op zes juli 1245 werd begonnen, toen Hendrik de oostelijke helft van de abdij van Eduard de Belijder liet afbreken en opnieuw begon, in de nieuwste Franse stijl.
Zijn bouwlieden keken het af in Reims, Amiens en Chartres: spitsbogen, ribgewelven, luchtbogen, roosvensters. Of zijn eerste meester-steenhouwer, Henry of Reynes, een Engelsman of een Fransman was, weet niemand. En de arm van de kerk waar je naar kijkt, werd om een praktische reden ongewoon lang gebouwd: een kroning vraagt om zitplaatsen, en de dwarsschepen moesten zo veel mogelijk gasten kunnen bergen.
Lees de gevel nu van onder naar boven. Drie portalen. Lang voor het beeldhouwwerk dat je nu ziet, had de middeleeuwse gevel al een bijnaam, het Portaal van Salomo, naar de tempel in Jeruzalem; wat je vandaag voor je hebt, is de Victoriaanse herbouw ervan. In de boog boven de middelste deur zegent Christus in majesteit de Kerk en de Wereld, met engelen om zich heen. Onder hem zitten de apostelen, en daaronder trekt een stoet van beroepen voorbij, muziek, schilderkunst, beeldhouwkunst, recht, geschiedenis, ingenieurskunst, samen met de koningen die deze plek hebben gebouwd. Op de pijler tussen de deuren houdt Maria het gekroonde Christuskind vast.
Kijk nu naar de onderste nissen aan weerszijden van de deuren. Ze zijn leeg. George Gilbert Scott ontwierp er beelden voor, maar die zijn er nooit gekomen. De kleine gebeeldhouwde draakjes die ze hadden moeten dragen, zitten er nog steeds en dragen niets, en daarboven spugen waterspuwers regenwater uit de afvoerpijpen in hun bek.
Heel weinig van het oppervlak is middeleeuws. De oorspronkelijke Reigate-steen verweerde slecht, en de kolenrook van Londen deed de rest. Christopher Wren en zijn assistent William Dickinson werkten aan deze gevel, Scott ontwierp het drievoudige portaal en John Loughborough Pearson veranderde de bovengevel en het steenwerk van het roosvenster. Het glas daarin werd ontworpen door James Thornhill en in 1722 gemaakt: Christus en de apostelen, zonder Judas. Toen Pearson het venster restaureerde, raakten de figuren hun voeten kwijt. Op de top van de portaalgevel vertrapt Sint-Petrus de duivel.
Nog één ding voor je naar binnen gaat. Op elf november 1920 kwam er een affuit naar deze deur, met de koning er te voet achter, en het koor kwam naar buiten, dit noordportaal in, om een kist op te wachten. Het was de kist van de Onbekende Strijder, en bij zijn graf eindigt deze wandeling.
Stop 2 van 5 · De viering, midden in de kerk, met je blik naar het oosten, het sacrarium in, op de vloer voor het hoogaltaar
De cosmatenvloer en het hoogaltaar
Romeinse vaklieden onder leiding van Odoricus, in opdracht van Hendrik III; hoogaltaar en altaarwand ontworpen door George Gilbert Scott, met beelden van Henry Hugh Armstead en een mozaïek van het Laatste Avondmaal, ontworpen door John Richard Clayton en uitgevoerd door Antonio Salviati · Vloer gelegd in 1268; altaar en altaarwand 1866–67; vloer geconserveerd en opnieuw ingewijd in 2010 · Onyx, purperen porfier, groene serpentijn, gele kalksteen en ondoorzichtig gekleurd glas, gezet in donker Purbeckmarmer; 24 voet en 10 duim (7,58 meter) in het vierkant
Om op te letten
- De vier rondelen rond het midden van de vloer. Geen twee zijn gelijk: één is rond, één zeshoekig, één zevenhoekig en één achthoekig.
- De donkere steen tussen de patronen. Het is Purbeckmarmer, waar dezelfde vaklieden in Italië wit marmer zouden hebben gebruikt, en tussen de steen zitten scherfjes rood, turkoois en kobaltblauw glas, iets wat men in Italië in een vloer ook vermeed.
- Het gouden mozaïek van het Laatste Avondmaal midden in de wand achter het altaar, en de deuren aan weerszijden ervan, die naar de kapel van Eduard de Belijder leiden.
- De middeleeuwse graftombes links van je, langs de noordkant van het sacrarium: Edmund Crouchback, broer van Eduard I, Aymer de Valence en Edmunds vrouw Aveline.
Transcriptie (2:23)
Je staat in de viering, het midden van de kerk, en de abdij heeft voor deze ruimte een eigen naam: het theater. De vloer om je heen blijft vrij van vaste kerkbanken, want af en toe wordt hier een vorst gekroond.
Voor het hoogaltaar, voorbij de treden, ligt waar dit allemaal om draait: een vierkant van steen en glas, in 1268 gelegd in opdracht van Hendrik de Derde. De vaklieden kwamen uit Rome, onder leiding van een zekere Odoricus, en ze werkten in een techniek die opus sectile heet, snijwerk. Elk stukje is op zijn eigen vorm gesneden, bijna dertigduizend in totaal. Het vierkant meet in beide richtingen vierentwintig voet en tien duim, zeven meter achtenvijftig, en de maten zijn uitgerekend in Romeinse voeten.
Kijk naar de kleuren. Het rondeel in het midden is onyx. Er zit purperen porfier in, gewonnen tot in Egypte en onder het Romeinse Rijk naar Italië gebracht, groene serpentijn, gele kalksteen, en stukjes gekleurd glas, rood, turkoois en kobaltblauw. Kijk dan tussen de patronen. Thuis zetten deze Italianen hun werk in wit marmer. Hier zetten ze het in donker Purbeckmarmer, en ze stopten glas in een vloer, wat in Italië niet gebeurde. Geen twee rondelen zijn gelijk: van de vier rond het midden is er één rond, één zeshoekig, één zevenhoekig en één achthoekig.
Het beschadigde koperen opschrift van de vloer berekent het einde van de wereld. Een heg leeft drie jaar, een hond negen, een paard zevenentwintig, een mens eenentachtig, elk wezen drie keer zo lang als het vorige, via herten, raven, adelaars en walvissen tot aan de wereld zelf: negentienduizend zeshonderddrieëntachtig jaar. Zelfs het jaartal is een raadsel: twaalfhonderdtwaalf, plus zestig, min vier, en dat komt uit op 1268, het jaar waarin de vloer werd gelegd. De gangbare uitleg leest meer in de losse delen: twaalfhonderdtwaalf plus zestig is 1272, het sterfjaar van Hendrik, en zestig min vier is zesenvijftig, het aantal jaren dat hij regeerde. De abt die erin wordt genoemd, Richard de Ware, ligt eronder begraven.
Bij een kroning wordt de Kroningsstoel hierheen gebracht en met het gezicht naar het altaar gezet, en de zalving en de kroning vinden plaats op deze vloer. Voor koning Charles de Derde, op zes mei 2023, stond de stoel op het middelste rondeel.
De vergulde wand achter het altaar is van George Gilbert Scott, uit 1866 en 1867, met een Laatste Avondmaal in mozaïek van Antonio Salviati. De deuren aan weerszijden leiden naar de kapel van Eduard de Belijder, de enige grote Engelse heilige wiens lichaam nog altijd in zijn schrijn ligt; zijn stoffelijk overschot werd er op dertien oktober 1269 naartoe overgebracht. Links van je staan drie middeleeuwse graftombes schouder aan schouder: Edmund Crouchback, broer van Eduard de Eerste, Aymer de Valence, en Edmunds vrouw Aveline.
Stop 3 van 5 · De Mariakapel van Hendrik VII aan de oostkant van de kerk: de trap op en de noordelijke zijbeuk in
Elizabeth I en Maria I, in de noordelijke zijbeuk van de Mariakapel
Kapel waarschijnlijk van Robert Janyns en William Vertue, voor Hendrik VII; graftombe gemaakt door Maximilian Colt en beschilderd door Jan de Critz, in opdracht van Jacobus I · Kapel begonnen in 1503 en ingewijd in 1516; graftombe 1605–06 · Liggend beeld in wit marmer onder een baldakijn op tien zwarte zuilen; de tombe meet 3 bij 4,3 meter en staat in een zijbeuk van 62 voet en 5 duim lang en 17 voet en 2 duim breed, onder een waaiergewelf met hangende sluitstenen
Om op te letten
- Het gewelf boven de zijbeuk. Deze kapel was de eerste met hangende sluitstenen aan een waaiergewelf; elke hanger is één enkele steen, vastgeklemd in een boog die er half verborgen boven zit.
- De tien zwarte zuilen die het baldakijn dragen, en op de hoeken de leeuw en de draak, de schildhouders van het koninklijk wapen, elk met een schild.
- Het gezicht van het beeld, gemodelleerd naar portretten van de koningin op hoge leeftijd, met haar hoofd op twee kussens en een leeuw aan haar voeten. Ooit was het in kleur beschilderd; daar is geen spoor meer van over.
- Het ruitvormige lood in de zijramen: van het eerste glas van de kapel zijn maar een paar fragmenten bewaard, het meeste werd in de tijd van Oliver Cromwell kapotgeslagen en een groot deel van de rest werd in de Tweede Wereldoorlog naar buiten geblazen.
Transcriptie (2:18)
Kijk eerst omhoog, nog voor de tombe. Je staat in de noordelijke zijbeuk van de kapel die Hendrik de Zevende aan de oostkant van de abdij liet bouwen, begonnen in 1503 en ingewijd in 1516, en het plafond boven je hoofd is waarvoor de mensen komen. Het is een waaiergewelf, stenen ribben die uitwaaieren als geopende waaiers, en deze kapel was de eerste ter wereld waar er hangende sluitstenen aan werden gehangen. Elke hanger is één enkele steen, vastgeklemd in een boog die je maar half kunt zien. John Leland noemde het het wonder van de wereld. Francis Bacon zei dat de koning dood in zijn graf rijker woonde dan hij levend ooit in een van zijn paleizen had gedaan.
Nu de tombe aan het eind van de zijbeuk. Tien zwarte zuilen dragen een baldakijn, de leeuw en de draak van het koninklijk wapen staan op de hoeken, en daaronder ligt Elizabeth de Eerste in wit marmer, haar hoofd op twee kussens en een leeuw aan haar voeten. Het gezicht is gemodelleerd naar portretten van haar op hoge leeftijd. Jacobus de Eerste betaalde ervoor, de beeldhouwer was Maximilian Colt, en Jan de Critz beschilderde het: een tekening van tussen 1618 en 1620, gevonden in Duitsland, toont haar in een karmozijnrode mantel gevoerd met hermelijn, met een blauwe rijksappel en kleur op haar wangen. Van die verf is niets over, en de kroon, de rijksappel en de scepter die ze nu vasthoudt, zijn moderne vervangingen: de originelen zijn eeuwen geleden gestolen.
En dan de verrassing: ze ligt hier niet alleen. Haar kist werd in 1603 eerst in de grafkelder van haar grootvader gezet en in 1606 overgebracht naar de kelder onder dit monument, bovenop de kist van haar halfzus, Maria de Eerste. De protestantse koningin ligt boven op de katholieke. Het Latijn op de sokkel zegt: deelgenoten in troon en graf slapen wij hier, Elizabeth en Maria, zusters, in de hoop op de verrijzenis.
En Jacobus wilde iets duidelijk maken. Aan de overkant van de kapel, in de zuidelijke zijbeuk, bouwde hij een tweede monument, hoger dan dit, voor zijn eigen moeder: Maria Stuart, koningin van Schotland, wier terechtstelling tot de dingen hoort waarvoor de regering van Elizabeth wordt onthouden. Zo kreeg de koningin die Elizabeth had laten terechtstellen, de hogere tombe.
Bij haar begrafenis, op achtentwintig april 1603, hief de menigte, zo werd opgetekend, zo'n algemeen zuchten, kermen en wenen aan als men nooit had gezien of gekend in de heugenis der mensen.
Kijk voor je vertrekt nog naar de zijramen naast je, in het lood gezet in kleine ruitvormige vakjes. Van het eerste glas van de kapel zijn in de hele ruimte maar een paar fragmenten over. De rest werd in de tijd van Oliver Cromwell kapotgeslagen, en het meeste van wat er nog was, werd in de Tweede Wereldoorlog door bommen naar buiten geblazen.
Stop 4 van 5 · Poets’ Corner, in het zuidelijke dwarsschip: de oostelijke zijbeuk van het dwarsschip, de eigenlijke hoek
Het graf van Chaucer in Poets’ Corner
Monument opgericht door de dichter Nicholas Brigham voor Geoffrey Chaucer; het dwarsschip gebouwd door de steenhouwers van Hendrik III · Chaucer begraven in 1400; monument 1556; opschrift teruggevonden en opnieuw beschilderd in 1866 · Tombe van grijs Purbeckmarmer onder een gebeeldhouwd baldakijn, in een zuidelijk dwarsschip van 82 voet en 5 duim lang
Om op te letten
- Het Latijnse opschrift op de achterwand van de tombe, en de woorden N. BRIGHAM onderaan: de dichter die het monument in 1556 betaalde, ondertekent het in naam van de muzen.
- De twee beschilderde schilden met het wapen van Chaucer, gedeeld in zilver en rood, met een schuine balk eroverheen.
- De vlakke bovenkant van de tombe. Vanaf 1586 kregen de armen van de parochie hier hun jaarlijkse aalmoes uitbetaald, misschien gewoon omdat het de handigste tafel bij de deur was.
Transcriptie (2:15)
Meer dan honderd dichters en schrijvers liggen in dit dwarsschip begraven of worden er herdacht, en ze zijn er allemaal dankzij een ambtenaar die toevallig hiernaast stierf. Zoek de grijze marmeren tombe onder een gebeeldhouwd baldakijn, met een gedraaide zuil aan de zijkant en twee rood-zilveren schilden op de achterwand. Dat is Geoffrey Chaucer.
Chaucer werd hier niet begraven vanwege De Canterbury-vertellingen. Hij was opzichter van de koninklijke bouwwerken in het paleis van Westminster geweest, en in december 1399 huurde hij een huis in de tuin van de oude Mariakapel van de abdij: voor drieënvijftig jaar, tegen drieënvijftig shilling en vier pence per jaar. Het huurcontract ligt nog altijd in het archief van de abdij. Hij heeft er nog geen jaar van gebruikt. Hij stierf op vijfentwintig oktober 1400, en waarschijnlijk omdat hij zo dicht bij de abdij stierf en nog altijd in de gunst stond bij het hof, werd hij in de kerk begraven.
Deze tombe kreeg hij niet. Zijn graf werd gemarkeerd met een eenvoudige zerk, en in 1720 werd die zerk blijkbaar in stukken gezaagd om plaats te maken voor een monument voor John Dryden. Wat je ziet, werd in 1556 neergezet en betaald door een andere dichter, Nicholas Brigham, die het misschien tweedehands kocht van een Londense kerk die onder Hendrik de Achtste was gesloten. Toen de tombe in 1866 werd schoongemaakt, vond men bijna alle ingegraveerde letters van het opschrift terug en werden ze opnieuw beschilderd. De laatste regels zeggen dat N. Brigham dit in naam van de muzen op zich nam, in 1556. Zoek zijn naam onderaan.
De hoek zelf begon met iemand die gezelschap zocht. Edmund Spenser, die De Feeënkoningin schreef voor Elizabeth de Eerste, stierf in 1599 en vroeg om bij Chaucer te worden begraven, misschien met een oog op zijn eigen reputatie. Zo ontstond een traditie, al noemde niemand dit vóór 1733 in druk Poets’ Corner, de Dichtershoek. Shakespeare moest tot 1740 wachten op zijn monument hier. Händel ligt in dit dwarsschip begraven, en ook Thomas Parr, die in 1635 zou zijn gestorven op de leeftijd van honderdtweeënvijftig jaar, nadat hij tien vorsten op de troon had zien zitten.
Niet iedereen was welkom. Een latere deken, Samuel Horsley, zou de actrice Kitty Clive een graf hier hebben geweigerd, met de waarschuwing dat de abdij anders al snel weinig meer zou zijn dan een gotische artiestenfoyer. Wie hier binnenkomt, bepalen de dekens nog altijd zelf.
Kijk ten slotte naar de vlakke bovenkant van Chaucers tombe. Vanaf 1586 werd hier, volgens het testament van een tuinman uit Westminster, John Varnham, elk jaar geld uitgedeeld aan de armen van de parochie, waarschijnlijk om geen betere reden dan dat het een goede tafel was, vlak bij de deur.
Stop 5 van 5 · Westkant van het schip, een paar passen binnen de grote westdeur, waar het bezoek eindigt
Het graf van de Onbekende Strijder, bij de grote westdeur
Opschrift opgesteld door Herbert Ryle, deken van Westminster; het schip eromheen gebouwd door Henry Yevele voor abt Nicholas Litlyngton en Richard II · Begraven op 11 november 1920; schip gebouwd 1376–1517 · Zwart Belgisch marmer uit een groeve bij Namen, met letters van messing, in een schip dat vanaf de westdeur 166 voet (50,59 meter) lang en 101 voet en 8 duim (31 meter) hoog is
Om op te letten
- De rand van rode klaprozen rond de zwarte zerk. Het is de enige grafsteen in de abdij waar niemand overheen loopt.
- De vier teksten langs de rand van het opschrift: ‘De Heer kent de zijnen’ bovenaan en ‘In Christus zullen allen levend gemaakt worden’ onderaan.
- De Medal of Honor aan een pijler dicht bij het graf, op zeventien oktober 1921 geschonken door de Verenigde Staten, en de scheepsbel van HMS Verdun, die vlakbij hangt.
- De Kroningsstoel in de Sint-Joriskapel aan de westkant van het schip, en de namen die scholieren en toeristen in de rugleuning hebben gekerfd.
Transcriptie (2:43)
Blijf staan voor je bij de zwarte steen met de rand van rode klaprozen bent. Het is het enige graf in de abdij waar niemand overheen loopt.
Het idee ontstond in 1916 in een achtertuin in Armentières, waar een legerpredikant, dominee David Railton, een graf zag met een ruw kruis en vier woorden in potlood: Een Onbekende Britse Soldaat. In augustus 1920 schreef hij aan de deken van Westminster, Herbert Ryle, en binnen drie maanden was het gebeurd. De stoffelijke resten van niet-geïdentificeerde Britse militairen werden opgehaald uit vier strijdgebieden, de Aisne, de Somme, Arras en Ieper, en een brigadegeneraal die niet wist welk lichaam waarvandaan kwam, koos er één uit. Hij kon bij het leger, de marine of de luchtmacht hebben gediend, en van overal op de Britse Eilanden of uit het Rijk komen. Daarom staat er op de steen strijder en niet soldaat.
De kist werd gemaakt van eikenhout van twee duim dik, uit een boom in de tuin van Hampton Court, met een zestiende-eeuws zwaard in de ijzeren banden. De torpedobootjager HMS Verdun bracht hem naar Dover, en de scheepsbel hangt bij het graf. Op elf november 1920 kwam de kist binnen door de noorddeur waardoor jij ook binnenkwam, en werd hij hierheen gedragen, langs zo'n duizend rouwenden en een erewacht van honderd dragers van het Victoria Cross. De eregasten waren ongeveer honderd vrouwen die elk hun man en al hun zonen hadden verloren. Koning George de Vijfde liet uit een zilveren schaaltje een handvol Franse aarde op de kist vallen, en een week later werd het graf gevuld met honderd zandzakken aarde van de slagvelden.
De zerk is van zwart marmer uit een groeve bij Namen in België, en de letters, opgesteld door deken Ryle, werden gemaakt van messing van omgesmolten munitie uit de oorlog. Lees de laatste regel: ze begroeven hem tussen de koningen, omdat hij goed had gedaan jegens God en jegens zijn huis. Zoek de Amerikaanse Medal of Honor aan een pijler hier vlakbij. In 1923 legde Elizabeth Bowes-Lyon hier haar bruidsboeket neer voor een broer die bij Loos was gesneuveld, en sindsdien worden de boeketten van koninklijke bruiden op deze steen gelegd.
Een paar passen verderop, in de Sint-Joriskapel aan deze westkant van het schip, staat de Kroningsstoel: twee meter en vijf centimeter eikenhout, gemaakt voor Eduard de Eerste in 1300 en 1301 om de Steen van Scone te bevatten, en sinds 1308 bij kroningen gebruikt. Kijk naar de rugleuning. Twee eeuwen lang kerfden leerlingen van Westminster School en toeristen er hun naam in, en een van hen legde op de zitting vast dat P. Abbott op vijf en zes juli 1800 in deze stoel had geslapen. Een bom in 1914, vermoedelijk het werk van suffragettes, sloeg er een hoek af. De steen werd op eerste kerstdag 1950 gestolen en in april 1951 teruggevonden; in 1996 ging hij terug naar Schotland, en voor de kroning van koning Charles de Derde in 2023 kwam hij terug in de stoel. De rest van de tijd staat de stoel leeg.
Kijk, voor je door de grote westdeur naar buiten loopt, nog één keer terug het schip in. Hendrik de Derde stierf in 1272 zonder dat dit deel gebouwd was. Henry Yevele bouwde in 1376 verder in de oude stijl, honderd jaar achter op de mode, en het gewelf boven je, eenendertig meter hoog, was pas in 1517 klaar.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in Westminster Abbey ziet.
Rond deze vijf stops liggen in de abdij dertig koningen en koninginnen en meer dan honderd schrijvers, met gedenktekens aan elke muur en onder elke traptree. Houd je telefoon bij een naam die in de vloer is gehakt, een wapenschild op een tombe of een beeld in een nis zonder bordje, en Chiaro vertelt je wie het is en waarom die hier ligt; draai je naar de volgende steen en vraag het opnieuw.
Voor je gaat
Zo kom je er
Westminster Abbey, 20 Dean's Yard, London SW1P 3PA, naast Parliament Square. De bezoekersingang is aan de noordkant, tegenover Parliament Square: daar is de noorddeur de drempelvrije, rolstoeltoegankelijke ingang van de abdij, en de eerste stop van deze pagina is vlak buiten die deur. De grote westdeur is de ingang voor kerkdiensten en stil gebed, en aan het eind van deze wandeling de uitgang.
Metrostation Westminster, aan de Jubilee, District en Circle Line, ligt op zo'n 300 meter, ongeveer vier minuten lopen. St James's Park, aan de District en Circle Line, ligt op ongeveer 500 meter. Van de treinstations ligt Charing Cross op zo'n 1100 meter, Waterloo op ongeveer 1400 en Victoria op ongeveer 1700. Bij de abdij kun je niet parkeren.
Tickets en toegang
- Volgens de eigen website is de abdij van maandag tot en met vrijdag open van 9.30 tot 15.30 uur en op zaterdag van 9.30 tot 15.00 uur; op zondag is ze alleen open voor kerkdiensten. Omdat er gewoon elke dag gekerkt wordt, gaat ze soms dicht voor bijzondere diensten, dus kijk in de kalender met toegangstijden op westminster-abbey.org voor de dag dat je gaat. Aan de noordkant komt eind 2026 een nieuwe sacristie klaar, en de manier waarop bezoekers binnenkomen kan veranderen zodra die opengaat.
- Boek vooraf online voor een vast tijdslot en voorrang bij de ingang in drukke periodes. De prijzen hangen af van de datum en staan op de eigen site van de abdij, en een ticket dat je daar koopt, kun je bij je bezoek gratis omzetten in een jaarpas: drie bezoeken voor de prijs van één. Met tickets van tussenverkopers kan dat niet.
- Eén standaardticket geldt voor alle vier de stops binnen, plus de kruisgang, de kapittelzaal, de Pyx Chamber en College Garden. Voor de Queen’s Diamond Jubilee Galleries, boven in het triforium, heb je daarbovenop een apart ticket met tijdslot nodig, en op zondag zijn ze dicht. De Mariakapel ligt 12 treden hoger; bij een Abbey Marshal, een van de suppoosten, kun je gratis een rolstoel lenen.
- Fotograferen mag in het grootste deel van de kerk, maar niet tijdens diensten, en nooit in de schrijn van Sint-Eduard, de St Faith’s Chapel of de Galleries; geen flits, video, selfiesticks of statieven. Alleen kleine tassen tot 40 bij 30 bij 20 centimeter zijn toegestaan, geen bagage of tassen op wieltjes, en er is geen bagagedepot.
De officiële audiogids
De eigen multimediagids van de abdij zit bij de toegangsprijs inbegrepen: haal bij aankomst een apparaatje op, of download een ingekorte versie op je eigen telefoon of tablet en neem een koptelefoon mee. Hij spreekt 14 talen, en er zijn versies in Britse Gebarentaal en met audiodescriptie, plus uitgeschreven teksten op papier. De kosters van de abdij (vergers) geven ook rondleidingen, voor de toegangsprijs plus £ 10, alleen te boeken bij aankomst, van maandag tot en met zaterdag, in het Engels, voor maximaal 20 mensen en van ongeveer 90 minuten; ze komen ook bij de schrijn van Eduard de Belijder, waar gewone bezoekers niet in mogen. Daarnaast is deze pagina een gratis, onofficiële mogelijkheid waarvoor je bij aankomst niets hoeft op te halen: onder de speler van elk van de vijf stops staat de tekst uitgeschreven, zodat je kunt meelezen als er een dienst bezig is of als het te druk is om goed te luisteren.
Officiële website →Vragen
Bestaat er een gratis audiogids voor Westminster Abbey?
Ja, deze pagina. Het is een wandeling langs vijf stops die je in een webbrowser opent, zonder app en zonder apparaatje dat je weer moet inleveren, met onder elke stop de tekst uitgeschreven. De eigen multimediagids van de abdij kost ook niets extra, want die zit bij de toegang inbegrepen. Valt je verder iets op in de kerk, maak er dan een foto van en vraag het aan de Chiaro-app.
Kan ik deze gids gebruiken zonder ticket voor de abdij?
Alleen de eerste stop werkt zonder: die speel je buiten af aan de noordkant, tegenover Parliament Square, met de noordgevel in zicht. Alles daarna is binnen en vraagt een standaardticket: de cosmatenvloer, het graf van Elizabeth I in de Mariakapel, het graf van Chaucer in Poets’ Corner en het graf van de Onbekende Strijder. Dat ene ticket is genoeg voor alle vier; je hoeft verder niets te boeken.
Hoeveel kost de officiële audiogids van Westminster Abbey?
Volgens de abdij zit hij bij de toegang inbegrepen, dus hij kost precies wat je toegangsbewijs kostte en niets meer. Haal er bij aankomst een op of download een ingekorte versie op je eigen telefoon; in beide gevallen kun je uit 14 talen kiezen. Wat wel extra kost, is een rondleiding door een van de kosters: £ 10 bovenop de toegangsprijs, en die kun je alleen ter plekke boeken.
Aan welke kant van de abdij begin ik?
Aan de noordkant, tegenover Parliament Square, waar ook de bezoekersingang is. Ga met je gezicht naar de noorddeur en het roosvenster staan en speel daar de eerste stop af, voor je naar binnen gaat. Binnen steekt de route het midden van de kerk over, gaat de trap op naar de Mariakapel, komt rond naar Poets’ Corner en eindigt bij de grote westdeur, waar je naar buiten gaat.
Is Westminster Abbey op zondag open voor bezoekers?
Nee. Op zondag is de abdij alleen open voor kerkdiensten, niet voor bezichtiging, en ook de Queen’s Diamond Jubilee Galleries zijn dan dicht. Op andere dagen is ze volgens de eigen website van maandag tot en met vrijdag open van 9.30 tot 15.30 uur en op zaterdag van 9.30 tot 15.00 uur, maar een kerk in gebruik gaat soms dicht voor bijzondere diensten, dus check de kalender met toegangstijden voor jouw dag.
Waar is Poets’ Corner in Westminster Abbey?
In het zuidelijke dwarsschip, de rechterarm van de kerk als je naar het altaar kijkt; de eigenlijke Poets’ Corner is de oostelijke zijbeuk van dat dwarsschip, al hebben graven en gedenktekens zich over het hele dwarsschip verspreid. Het graf van Chaucer, de vierde stop op deze pagina, is waar de traditie begon. Het valt onder het standaardticket.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Westminster Abbey.