Notre-Dame Katedrali · Paris · Bağımsız rehber
Notre-Dame sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beşi de bu sekmede çalıyor, hiçbir şey yüklemeniz gerekmiyor. Sonra 1163'te başlanan, 127 metre uzunluğundaki bu katedralin geri kalanını tek bir fotoğrafla Chiaro anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Notre-Dame Katedrali yönetimiyle bağlantılı değildir.
Batı cephesi, katedral meydanından
Notre-Dame Katedrali, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Notre-Dame Katedrali ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Kendi başınıza gezeceğiniz bu Notre-Dame sesli rehberindeki beş duraktan ikisi daha kapıdan girmeden geliyor, ikisi içeride, sonuncusu ise Seine'in karşı yakasından geriye bakıyor. Batı cephesinin önündeki meydanda başlayın, ardından giriş kapısı olan Son Yargı Portali'ne bakın. İçeride kuzey taraftan ilerleyin, koronun arkasını dolaşan geçitten oymalı ve boyalı koro perdesine gidin, sonra koronun güney tarafından, güney transeptin köşesindeki payede duran Paris Meryem Ana'sına dönün. Dışarı çıkın, Pont au Double köprüsünden sol yakaya geçin ve son durak olan sivri kule için arkanızı dönün. Toplam yaklaşık on iki dakikalık dinleme ve bir saat kadar yürüyüş; rezervasyonsuz gelirseniz kapıdaki bekleme daha uzun sürebilir. Katedral içeride sessizlik istiyor; bu yüzden kulaklık getirin ya da içerideki iki durağı girmeden önce meydanda dinleyin.
Buradaki her bilginin kaynağı katedralin kendi sitesi notredamedeparis.fr ve Wikipedia. Açılış saatlerini katedral belirliyor ve kendi sayfasında yayımlıyor; gideceğiniz günün saatlerine oradan bakın. İbadetin sürdüğü bir katedralde bir ayin günün akışını değiştirebilir; portalda görevli kişiler size bu sayfadan farklı bir şey söylerse onların sözüne uyun ve bize yazın, böylece bir sonraki okur doğru bilgiyi alsın.
Durak 1 / 5 · Katedral meydanı (parvis), batı cephesinin önündeki alan; ücretsiz, giriş kuyruğunun dışında
Batı cephesi, katedral meydanından
Piskoposlar Eudes de Sully ve Guillaume d'Auvergne döneminde çalışan, adları günümüze ulaşmamış baş ustalar; 1844–1864 arasında Jean-Baptiste Lassus (1807–1857) ve Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879) tarafından restore edildi · 1200'de başlandı; güney kulesi yaklaşık 1220–1240, kuzey kulesi 1235–1250 · Paris kireçtaşı; iki kule 69 m yüksekliğinde, batı gül penceresinin çapı 9,6 m
Şunlara dikkat edin
- Üç kapının üzerinde, yirmi metre yükseklikte, taç giymiş yirmi sekiz Yahuda kralından oluşan sıra. Hepsi on dokuzuncu yüzyılda yapılmış yenileri ve birinin yüzü Viollet-le-Duc'ün yüzü.
- Kuleler ikiz değil. Solunuzdaki kuzey kulesi biraz daha büyük, payandası da öyle.
- Batı gül penceresinin iki yanında Âdem ile Havva, önünde de iki melek arasında duran Meryem.
- Meydanın taş döşemesine gömülü sıfır kilometre işareti: Paris'ten çıkan yolların ölçülmeye başlandığı nokta.
Konuşma metni (3:18)
Bütün cepheyi bir bakışta görebilecek kadar meydanda geriye çekilin: dümdüz, sakin, neredeyse kare bir yüz; kulelerin tepesine kadar altmış dokuz metre. Le Corbusier bu cepheye, karenin ve dairenin yönettiği saf bir zihin yaratısı demişti. Önce daireyi bulun. Tam ortadaki batı gül penceresi bu: çapı 9,6 metre, 1225 civarında yapılmış.
Şimdi simetrik olmayanı arayın. İki kule ikiz gibi görünür ama değildir. Solunuzdaki, yani kuzey kulesi biraz daha büyüktür, payandası da öyle. Önce güney kulesi yükseldi, 1220 civarından itibaren; kuzey kulesi ise 1235 ile 1250 arasında. On üçüncü yüzyılda ikisine de sivri bir külah eklenmesi düşünüldü ama hiç yapılmadı; tepelerinin düz bitmesi bundandır.
Cepheye 1200'de Piskopos Eudes de Sully zamanında başlandı, Aziz Louis'nin günah çıkaran rahibi Guillaume d'Auvergne zamanında sürdürüldü ve adları günümüze ulaşmamış bir dizi baş usta tarafından yaklaşık elli yılda tamamlandı.
Gözünüzü üç kapının üzerindeki, yirmi metre yükseklikteki uzun taçlı figürler sırasına indirin. Burası Krallar Galerisi: İsa'dan önceki yirmi sekiz Yahuda kralı kuşağını temsil eden yirmi sekiz kral. Devrim sırasında Fransa kralları sanıldılar; yıkıldılar ya da parçalandılar. Şu an orada duranların hiçbiri Orta Çağ'dan kalma değil. On dokuzuncu yüzyılda Adolphe-Victor Geoffroy-Dechaume'un atölyelerinde yeniden yontuldular ve restoratörler kendilerine küçük bir şaka hakkı tanıdı. Heykeltıraş Chenillon 1860'ta yeni krallardan bazılarının üzerine, yüzlerin kime ait olduğunu söyleyen yazılar bıraktı: Mimar Eugène Viollet-le-Duc yukarıda Kral Ela'nın yüzüyle duruyor, meslektaşı Lassus da Amatsya olarak.
Gerçek başlar 1977'de ortaya çıktı, yirmi bir tanesi birden: Dokuzuncu bölgedeki rue de la Chaussée-d'Antin'de yapılan bir inşaat sırasında topraktan çıkarıldılar. Şimdi Cluny Müzesi'ndeler ve üzerlerinde hâlâ boya izleri var; bu da cephenin bazı bölümlerinin bir zamanlar renkli olduğunun kanıtı.
Kralların üstünde, gül pencerenin önünde iki melek arasında duran Meryem de Viollet-le-Duc'ün siparişi; onu 1854'te Geoffroy-Dechaume yaptı. Gül pencerenin bir yanına Âdem'i, öbür yanına Havva'yı koyduran da yine Viollet-le-Duc'tür.
Viollet-le-Duc bugün sık sık duyacağınız bir isim ve bunun bir sebebi var. 1830'larda bu yapı o kadar kötü durumdaydı ki Paris yöneticileri onu yıkmayı düşündü. Victor Hugo'nun 1831 tarihli romanı şehrin ona yeniden bakmasını sağladı ve 1844'te Lassus ile Viollet-le-Duc onu restore etmekle görevlendirildi. Açık rengi ise daha da sonra geldi: 1963'ten itibaren Kültür Bakanı André Malraux cepheyi yüzyılların isinden temizletti.
Sağınızdaki güney kulesinin yükseklerinde büyük çan Emmanuel asılı. 1683'te döküldü ve adını On Dördüncü Louis verdi: On üç ton ağırlığında, tokmağı beş yüz kilo ve fa diyez sesi veriyor. Burada Devrim'in eritmediği tek çan o.
Nisan 2019'daki yangın gecesi alevler, sekiz çanın asılı olduğu kuzey kulesine ulaştı. Korkulan şuydu: Çanlar düşerse kuleyi parçalayacak, öbür kuleyi ve onunla birlikte bütün katedrali tehlikeye atacaklardı. Bir grup itfaiyeci güney kulesine tırmandı, karşıya geçti ve yangınla çanların altında savaştı. Baktığınız cephe, onların kurtardığı cephedir.
Kuyruğa girmeden önce aşağı bakın. Bu meydanın döşemesinde bir yerde küçük bir işaret var: sıfır kilometre, Fransa'nın yollarının Paris'ten itibaren ölçüldüğü nokta.
Durak 2 / 5 · Batı cephesi, orta portal: katedralin girişi; meydandan ve giriş kuyruğundan görülür
Son Yargı Portali
1220'lerin adı bilinmeyen heykeltıraşları; orta direk, alt lento, akıllı ve akılsız kızlar ile on iki havari Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879) yönetiminde yeniden yapıldı · 1220–1230 arasında yerleştirildi; 1771'de Germain Soufflot tarafından ortası açıldı; on dokuzuncu yüzyılda restore edildi · Oyma kireçtaşı; batıdaki üç portalın ortadaki ve en büyüğü; kapı sövelerinde her yanda altışar olmak üzere on iki havari
Şunlara dikkat edin
- Üst kuşaktaki terazi: Bir yanda Başmelek Mikail, öbür yanda tartıyı kendi lehine çevirmek için kefeye bastıran bir şeytan.
- En alt kuşakta mezarlarından çıkan ölüler; aralarında bir papa ve bir kral var.
- İsa'nın yanında haçı tutan melek ve karşısında mızrakla çivileri taşıyan melek.
- İçeri girerken kapı sövelerindeki on iki havari: Viollet-le-Duc'ün, 1792'de parçalanan heykellerin yerine koydurduğu yenileri.
Konuşma metni (2:10)
Birazdan içinden geçeceğiniz kapı bu; o yüzden henüz dışarıdayken ona bir dakika ayırın. Orta portal üçünün en büyüğüdür ve en son o yerleştirildi, 1220 ile 1230 arasında. Konusu dünyanın sonudur ve aşağıdan yukarıya doğru okunur.
En alt kuşakta, kapıların hemen üstünde, melekler borazan çalarken ölüler mezarlarından çıkıyor. Katedral aralarında kimlerin olduğunu özellikle belirtiyor: bir papa, bir kral, kadınlar, savaşçılar ve Afrikalı bir adam. On üçüncü yüzyılda bu, yargının da kurtuluşun da herkes için olduğunu söylemenin bir yoluydu.
Bir kuşak yukarıda, bulmanız gereken sahne var. Başmelek Mikail elinde bir terazi tutuyor, bir ruhu tartıyor; öbür tarafta bir şeytan hile yapmak için kefeye yükleniyor. Terazinin bir yanında kurtulanlar özgürce İsa'ya doğru yürüyor. Öbür yanında ise lanetliler kendi zincirlerini tutarak uzaklaşıyor ve katedralin yorumuna göre onları kimse zorlamıyor: Zincirleri bırakmak istemiyorlar. O sağ taraftaki kemerleri yukarı doğru izleyin, cehennemle dolduklarını göreceksiniz. Buna ilk bakan insanların çoğu okuma yazma bilmiyordu. Onların kitabı buydu.
En tepede İsa yargıç olarak oturuyor ve ellerindeki ve böğründeki yaraları gösteriyor. Yanındaki bir melek mızrakla çivileri taşıyor, bir başkası haçı; Meryem ile Aziz Yuhanna da iki uçta diz çökmüş. Çevresindeki kemerlerde, onun sağ yanında akıllı kızlar kandillerini yanar halde tutuyor; sol yanındaki akılsız kızların kandilleri ise sönmüş.
Şimdi de kimsenin sizi önceden uyarmadığı kısım. 1771'de mimar Germain Soufflot bu portalın ortasını kesip açtı. Başpiskoposun tören gölgeliği dinsel alaylar sırasında geçebilsin diye orta direği ve iki lentonun ortasını söktü, boşluğu da ahşap bir kemerle doldurdu. Kapı sövelerindeki havariler 1792'ye gelindiğinde parçalanmıştı. Bugün bütün bu yerlerde duranlar Viollet-le-Duc'ündür: Portalı eski haline döndürdü, orta direği üzerinde Öğretmen İsa heykeliyle yeniden yaptı, kızları ve on iki havarinin hepsini de yerine koydu.
Yani başınızın üzerindeki timpanın üst kısmı on üçüncü yüzyıl taşı; göz hizasındakilerin büyük kısmı ise on dokuzuncu yüzyıldan.
Bunların hepsi bir zamanlar boyalı ve yaldızlıydı. Kemerin altından geçerken iki yanınızdaki havarilere bakın. Petrus soldaki altı havarinin arasında, Pavlus da sağdaki altı havarinin arasında.
Durak 3 / 5 · Koronun arkasını dolaşan geçit (ambulatuvar): gidişte kuzey duvarı, güney transepte dönüşte güney duvarı
Koro perdesi, koronun arkasındaki geçitten
Pierre de Chelles (kuzey duvarı), ardından 1318–1344 arasında yapı ustabaşı olan Jean Ravy (güney duvarı); 1351'de yeğeni Jean le Bouteiller tamamladı · On dördüncü yüzyıl, 1351'de tamamlandı · Oyma, boyalı ve yaldızlı taş: kuzey duvarında yüksek kabartma on dört sahne, güney duvarında tam heykel olarak oyulmuş dokuz sahne
Şunlara dikkat edin
- Mavi cüppesiyle diz çökmüş, parmağını İsa'nın böğründeki yaraya sokan Tomas; öteki havariler iki küçük kulenin pencerelerinden izliyor.
- Her sahnenin altındaki Latince satır. Tomas'ın altında şöyle yazıyor: İsa on havariye ve Tomas'a görünür.
- İki duvar arasındaki üslup farkı: Kuzey tarafında sakin bir yüksek kabartma, güney tarafında ise tamamen yuvarlak heykel olarak oyulmuş, daha kalabalık figürler.
- Bahçıvan kılığında Mecdelli Meryem'e görünen İsa: güney duvarının ilk sahnesi.
Konuşma metni (2:20)
Şimdi koronun arkasını baştan sona dolaşan geçitte, ambulatuvardasınız. Omzunuzun yanındaki oymalı ve boyalı sahnelerle dolu duvar, on dördüncü yüzyıldan kalma bir koro perdesinin bugüne ulaşan kısmı. Amacı sessizlikti: Koronun içinde dua eden kanonik rahipleri, burada, dışarıda olup biten her şeyden ayırıyordu.
Kuzey tarafından geldiyseniz ilk yarıyı geçtiniz: Meryem'in Elizabet'i ziyaretinden Zeytin Bahçesi'ne kadar İsa'nın hayatı, hiç ara vermeden birbirine akan on dört sahne. Bunlar, koronun süslemesini tasarlayan ve 1316'da Chartres'ta çalışmak için ayrılan mimar Pierre de Chelles yönetiminde oyuldu.
Bu güney tarafı farklı ve karşılaştırmaya değer. Yapı ustabaşılığını Jean Ravy devraldı ve yirmi altı yıl boyunca burası onun işiydi. Konu, Diriliş'ten sonra olanlar: İsa'nın bahçede, bahçıvan kılığında Mecdelli Meryem'e görünmesi, ardından kutsal kadınlara, Petrus'a, Emmaus'taki iki öğrenciye, Tomas'a ve havarilerin hepsine birden görünmesi. Dokuz sahne, her biri kendi küçük sütunlarıyla çerçevelenmiş. Katedral, bu kadar eksiksiz bir dizinin Orta Çağ heykelciliğinde ender olduğunu söylüyor. Oymacılığın kendisine bakın. Kuzey duvarı yüksek kabartma; sakin ve net. Burada ise figürler tamamen yuvarlak heykel olarak duruyor, kumaş kıvrımları daha sert ve her sahne ayrıntıyla dolu.
Tomas'ı bulun. Mavi bir cüppeyle diz çökmüş, parmağını İsa'nın böğründeki yaraya sokuyor; öteki havariler iki yandaki küçük kulelerin pencerelerinden izliyor. Altındaki Latince yazı bunu açıkça söylüyor: İsa on havariye ve Tomas'a görünür.
Ravy kendini de bu duvara, kenarında diz çökmüş olarak koydu. 1344'te öldü ve yeğeni Jean le Bouteiller işi 1351'de bitirdi. Masrafları karşılayan Pierre de Fayel adlı bir kanonik rahip de kendini duvarın sonunda diz çökmüş olarak yontturmuştu; o figür şimdi Louvre'da.
Gördüğünüz yalnızca yan duvarlar. Perde bir zamanlar koronun çevresini baştan sona dolaşıyordu; on sekizinci yüzyılda doğu ucu klasik mermer süslemeye yer açmak için kesilip kaldırıldı, nefi kapatan bir bölme olan batı ucu da yıkıldı.
Renk modern bir fikir değil. On dokuzuncu yüzyıldaki restorasyonda Caudron adlı bir restoratör özgün boyayı kazıyıp atmak yerine korumaya çalıştı; boya o zamandan beri, on dokuzuncu ve yirminci yüzyıllarda yenilendi. Yürümeye devam etmeden önce bu duvara bir kez daha bakın: mavi cüppeler, kırmızı kenarlar, altın bir zemin; Orta Çağ'daki renk düzenine göre yenilenmiş boya, neredeyse yedi yüz yıl önce oyulmuş bir taşın üzerinde.
Durak 4 / 5 · Güney transept, yüzünüz kuzeye, kesişim alanına dönük: Heykel, koronun başladığı yerde sağınızdaki payede; kuzey gül penceresi tam karşınızda
Paris Meryem Ana'sı, kesişimin güneydoğu payesinde
On dördüncü yüzyılda yaşamış, adı bilinmeyen Parisli bir heykeltıraş; 1855'te Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879) tarafından bu payeye yerleştirildi · On dördüncü yüzyıl; 1818'de Notre-Dame'a, 1855'te bu payeye getirildi · Taş, 1,8 m yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Çocuk'un, annesinin peçesinin ucunu çeken eli ve öbür elindeki küre, yani dünya.
- Bedeninin kıvrımı: dışarı çıkan kalça, uzun bir S eğrisi, Gotik Meryem heykellerinin imzası.
- Göklerin Kraliçesi olarak taşıdığı taç ve kraliyet giysisi.
- Kesişimin karşısındaki kuzey gül penceresi: Ortasında yine Meryem var, yaklaşık 1250'den beri yerinde duran camda.
Konuşma metni (2:18)
Güney transeptte durun ve yüzünüzü kuzeye, kesişim alanının karşısındaki büyük mavi gül pencereye çevirin. Sağınızdaki köşe payesinde, koronun başladığı yerde, Viollet-le-Duc onu buraya koyduğundan beri katedralin adını taşıyan heykel duruyor: Notre-Dame de Paris, yani Paris Meryem Ana'sı; taçlı, 1,8 metre boyunda, oğlunu kolunda taşıyan taştan bir Meryem.
Bu yapı için yapılmadı. On dördüncü yüzyılda, adadaki kanonik rahiplerin manastır avlusunda bulunan Saint-Aignan şapeli için yontuldu. Devrim, dışarıdaki Meryem Portali'nin orta direğinde duran on üçüncü yüzyıl Meryem heykelini yok etti; 1818'de onun yerini alması için bu heykel getirildi. 1855'te Viollet-le-Duc onu buraya, içeriye, on ikinci yüzyıldan beri Meryem'e adanmış bir sunağın bulunduğu bir payeye taşıdı.
Duruşuna bakın: Kalça dışarıda, beden tek bir uzun, ağır S; Gotik Meryem heykellerinin imzası, burada hareketten çok zarafet için sonuna kadar zorlanmış. Sonra Çocuk'a bakın. Elinde dünyayı temsil eden bir küre tutuyor ama heykeltıraş ona gerçek bir bebek hareketi de vermiş: Annesinin peçesinin ucunu çekiştiriyor.
1898'de bu katedral hakkında yazan romancı Joris-Karl Huysmans, Meryem'in ağzının gözyaşlarını haber veren bir somurtmayla büzüldüğünü düşünüyordu; sanki heykeltıraş doğumun sevincini ve henüz gelecek olan acıyı tek bir yüze koymuştu.
1886'nın Noel günü, akşam duası sırasında, şair Paul Claudel kalabalığın içinde, koro girişindeki ikinci payenin yanında, sağ tarafta duruyordu. Kendi anlattığına göre bir anda kalbine dokunuldu ve inandı; sonrasında hiçbir şey bu inancı sarsamadı.
Heykel, 2019 yangınını atlattı.
Şimdi de arkasındaki gül pencere. Kuzey gül penceresi 1250 civarında Jean de Chelles yönetiminde yapıldı ve camları, neredeyse tamamı, on üçüncü yüzyılın camlarıdır. 1756'da kanonik rahipler yapının fazla karanlık olduğuna karar verdi; Orta Çağ vitraylarını yok ettirip yerine düz beyaz cam taktırdılar. Gül pencerelere dokunmadılar. Bunun ortasında yine Meryem var; çevresinde Eski Ahit'in yargıçları, kralları, başkâhinleri ve peygamberleri. Yukarıda, arkanızda kalan güney gül penceresi Aziz Louis'nin armağanıydı ama on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda büyük ölçüde restore edildi; size hâlâ 1250'nin ışığını gösteren, kuzey gül penceresidir.
Payedeki heykel ile gül pencerenin ortasındaki kadın aynı kişidir: Biri taşta, öbürü camda, aralarında bütün kesişim alanı.
Durak 5 / 5 · Pont au Double köprüsü ve Quai de Montebello, sol yakada; Seine'in karşısından kuzeydoğuya, katedralin güney yanına bakarak; halka açık sokak, bilet gerekmez
Sivri kule, Pont au Double köprüsünden
Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879) tasarladı ve Jean-Baptiste Lassus (1807–1857) tarafından başlatılan projeyi sürdürdü; meşe iskeleti marangoz Auguste Bellu kurdu; 2019 yangınından sonra aynı planlara göre yeniden yapıldı · 1859; 15 Nisan 2019'da yıkıldı; yeniden yapılıp Şubat 2024'te açığa çıkarıldı · Kurşunla kaplı meşe, 96 m yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Tam kesişim alanının, yani transeptin nefle buluştuğu yerin üzerinde yükselen sivri kule.
- Güney yan boyunca dizilen uçan payandalar; her biri yan nefleri tek bir taş sıçrayışıyla aşıyor.
- 1258'de Jean de Chelles'in başladığı, Pierre de Montreuil'ün bitirdiği güney transept cephesi ve gül penceresi.
- Payandaların uçlarındaki çörtenler: Her şeyden önce yağmur oluklarıdır, suyu duvarlardan uzağa fırlatırlar.
Konuşma metni (2:21)
Pont au Double köprüsünden sol yakaya geçin ve arkanızı dönün. Buradan katedralin uzun güney yanını görürsünüz: uçan payandalarıyla nef, gül penceresiyle güney transept cephesi ve haçın kollarının buluştuğu kesişim alanının üzerinde sivri kule.
Buradaki ilk sivri kule bu değil. Asıl kule 1220 ile 1230 arasında yükseldi; beş yüzyıllık rüzgâr onu eğdi ve zayıflattı, 1786'dan itibaren de söküldü. Jean-Baptiste Lassus yenisine başladı; 1857'de ölümünden sonra işi Viollet-le-Duc devraldı ve tasarımını Orléans Katedrali'nin sivri kulesine dayandırdı. Ağustos 1859'da bitirdiği kule doksan altı metre yüksekliğindeydi, asıl kuleden on sekiz metre fazla: Champagne meşesinden, marangoz Auguste Bellu'nun kurduğu bir iskelet ve üzerinde yaklaşık iki yüz elli ton kurşun.
Kaidesinin çevresine Geoffroy-Dechaume'un yaptığı on altı bakır heykel yerleştirdi: on iki havari, her yönde üçer tane; her grubun başında dört İncil yazarının simgelerinden biri, bir boğa, bir aslan, bir kartal ve bir melek. Havarilerin hepsi Paris'e bakıyordu, biri hariç. Mimarların koruyucu azizi Aziz Tomas arkasını dönmüş, sivri kuleye bakıyordu ve yüzü Viollet-le-Duc'ün yüzüydü.
On bir Nisan 2019'da sivri kulenin restorasyonu başladı ve on altı heykel onarım için vinçle indirildi. Dört gün sonra çatı alev aldı. Sivri kule yandı; çöktüğünde yedi yüz elli ton taş ve kurşunu da beraberinde getirdi ve tonozların bir kısmını delip geçti. İçine Viollet-le-Duc'ün bizzat bir Dikenli Taç parçası yerleştirdiği tepedeki horozun kaybolduğu sanıldı. Ertesi gün enkazın içinde bulundu; hasarlıydı ama büyük ölçüde sağlamdı.
Hükümet yeni bir tasarım için yarışma açacağını duyurdu ve fikirler arasında altın varakla kaplı karbon fiber bir sivri kule bile vardı. Temmuz 2020'de karar öbür yönde çıktı: Viollet-le-Duc'ün kulesi aynı planlara göre birebir yeniden yapılacaktı. On altı Aralık 2023'te tepeye yeni bir horoz kondu; içinde aynı kutsal emanetler ve yeniden yapımda çalışan iki bin kişinin adı vardı. Şubat 2024'te altı yüz tonluk iskele söküldüğünde altından bu çıktı.
Yani baktığınız şey yeni meşe ve yeni kurşun; tasarımı ise 1859'dan.
Gitmeden önce altındaki yan cepheye, uçan payandaların yan nefleri tek bir açıklıkla aştığı yere bakın. Daha doğuda, koronun çevresinde, Jean Ravy her biri on beş metrelik açıklık geçen on dördüncü yüzyıl payandaları inşa etti: İçeride koro perdesinin güney duvarını gördüğünüz Ravy'nin ta kendisi.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Notre-Dame'da gördüğünüz her şeye doğrultun.
Beş durak, katedralin büyük kısmını keşfetmeyi size bırakıyor: üç portal, yirmi dokuz şapel, yirmi üç sahneyle oyulmuş bir koro perdesi, cephe boyunca yirmi sekiz kral ve çörtenlerle donanmış uçan payandalar. Gözünüze yerini çıkaramadığınız oyma bir yüz, bir vitray parçası ya da bir mezar takılırsa fotoğrafını çekin; Chiaro size ne gördüğünüzü ve onu kimlerin elinin biçimlendirdiğini anlatır. Ambulatuvarın sonuna kadar soru sormayı sürdürebilirsiniz.
Gitmeden önce
Ulaşım
6 Parvis Notre-Dame – Place Jean-Paul II, 75004 Paris; Île de la Cité üzerinde. Giriş, güvenlik kontrolünden sonra meydandan, batı cephesinin orta kapısı olan Son Yargı Portali'nden yapılır. Tekerlekli sandalye kullananlar için aynı portalda rezervasyon gerektirmeyen hızlı bir giriş var; kuzey transeptteki bir kaldırma platformu da koronun arkasındaki geçide çıkarır.
En yakını, 4 numaralı metro hattıyla Cité ya da Saint-Michel. 1 ve 11 numaralı hatlar Hôtel de Ville'de, 10 numaralı hat Maubert-Mutualité ya da Cluny – La Sorbonne'da, 7, 11 ve 14 numaralı hatlar ise Châtelet'de durur. RER B ve C hatları Saint-Michel – Notre-Dame'da durur. Otobüsler: 47 (Cité ya da Saint-Michel), 72 ve 87 (Hôtel de Ville) ve 75 (Maubert-Mutualité ya da Cluny – La Sorbonne).
Bilet ve giriş
- Giriş ücretsiz. Katedralin kendi sitesinden ya da uygulamasından ücretsiz, saatli rezervasyon yapmak isteğe bağlı: Yalnızca beklemeyi kısaltır, rezervasyonsuz da içeri girebilirsiniz. Rezervasyonlar günler öncesinden değil, ancak birkaç saat önceden açılır. Başka hiçbir web sitesinin giriş satmasına izin verilmiyor; yani başka birinden alınan ücretli bir “bilet” hiçbir işe yaramaz.
- Katedralin kendi sayfasına göre ziyaret saatleri pazartesiden cumaya 7.50–19.00, perşembe günleri kapanış 22.00; cumartesi ve pazar 8.15–19.30. Son giriş kapanıştan 30 dakika önce. Bu saatlerde her gün açık, ancak büyük törenler ve resmî etkinlikler sırasında ziyarete kapanıyor (örneğin 13 Aralık 2025'te bir beatifikasyon, yani kutsanmış ilan etme töreni nedeniyle bütün gün kapalıydı); gelmeyi planladığınız günü katedralin kendi sitesinden kontrol edin.
- İçeride sessizlik isteniyor ve telefonla konuşmak yasak; katedral ziyaretçilerden içeride telefonlarını kullanmamalarını rica ediyor. Katedralin kendi uygulaması kulaklıkla kullanılmak üzere tasarlandı, bu sayfa da öyle; ya da 3. ve 4. durakları içeri girmeden önce dinleyin. Binanın büyük bölümünde flaşsız fotoğraf çekmek serbest.
- Herkes güvenlik kontrolünden geçer: Valiz ya da büyük çanta alınmaz, sırt çantaları en fazla 20 litre olabilir. Bir ibadet yerine uygun giyinin; omuzlar, karın ve uyluklar kapalı olsun, erkekler şapkalarını çıkarır. Kuleler için ayrıca kendi resmî web sitelerinden rezervasyon yapılır, Hazine bölümü de ücretlidir.
Resmî sesli rehber
Katedralin kendine ait üç rehberi var. Android ve iPhone için ücretsiz resmî bir uygulama: Fransızca, İngilizce ya da İspanyolca; bireysel ziyaretçiler, aileler ve hacılar için turlar sunuyor ve katedral, uygulamayı kullanmak için kendi kulaklığınızı getirmenizi istiyor. Danışma masasında kiralanan sesli rehber cihazları: 6 avro; Fransızca, İngilizce, İspanyolca, Almanca, Portekizce ve İtalyanca. Bir de CASA Notre-Dame gönüllülerinin rehberliğinde, en fazla yirmi kişilik gruplarla yapılan ücretsiz turlar; buluşma yeri kuzey kulesinin yanında, rue du Cloître-Notre-Dame ile rue d'Arcole kesişimindeki köşe. Katedralden bağımsız dördüncü seçenek ise bu sayfa: ücretsiz, danışmadan alınacak bir cihaz yok ve her durağın anlatımı oynatıcının altında eksiksiz yazılı; sessizlik istenen bir nefte bu çok işe yarıyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Notre-Dame sesli rehberi var mı?
Evet: Katedralin resmî uygulaması da bu sayfa da ücretsiz. Uygulama Android ve iPhone'da çalışıyor ve Fransızca, İngilizce ya da İspanyolca rehberli turlar sunuyor. Bu sayfa içinse hiçbir uygulamaya gerek yok: Beş durak doğrudan web sayfasında çalıyor ve her birinin altında anlatımın tamamı yazılı. İkisi için de kulaklık getirin. Para ödenen tek seçenek, danışma masasında kiralanan sesli rehber cihazı.
Bu Notre-Dame sesli rehberi ücretli mi, bilet gerekiyor mu?
Hayır. Katedrale giriş ücretsiz ve beş duraktan üçü açık havada, herkese açık alanda: meydan, giriş portali ve Pont au Double köprüsü. Öbür ikisi içeride. Ücretsiz saatli rezervasyon isteğe bağlıdır ve yalnızca kapıdaki beklemeyi kısaltır.
Notre-Dame Katedrali'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Danışma masasındaki sesli rehber cihazları 6 avro; Fransızca, İngilizce, İspanyolca, Almanca, Portekizce ve İtalyanca seçenekleri var. Katedralin resmî uygulaması ise ücretsiz; Fransızca, İngilizce ya da İspanyolca dillerinde bireysel ziyaretçiler, aileler ve hacılar için turlar içeriyor.
Notre-Dame'a girmek için rezervasyon şart mı?
Hayır. Katedral, rezervasyonun tamamen isteğe bağlı olduğunu ve yalnızca girişi hızlandırmaya yaradığını söylüyor; rezervasyonsuz da girebilirsiniz, yoğun saatlerde biraz daha uzun beklersiniz. Ücretsiz zaman dilimleri katedralin kendi sitesinde ya da uygulamasında ancak birkaç saat önceden açılır ve başka hiçbir platformun bunları satmasına izin verilmez. Ayine katılmak için rezervasyon gerekmez: Her ayinden 20 dakika önce ayrı bir kuyruk açılır.
Notre-Dame Katedrali hiç kapalı oluyor mu?
Bazen. Kendi sayfasında verilen saatlerde her gün açık: pazartesiden cumaya 7.50–19.00, perşembe günleri 22.00'ye kadar, cumartesi ve pazar 8.15–19.30; son giriş kapanıştan 30 dakika önce. Ama büyük törenler ve resmî etkinlikler sırasında ziyarete kapanıyor: Örneğin 13 Aralık 2025'te bir beatifikasyon töreni nedeniyle bütün gün kapalıydı. Gelmeyi planladığınız günü katedralin kendi sitesinden kontrol edin.
Kulelere çıkabilir miyim?
Katedralin ücretsiz girişiyle çıkamazsınız. Kuleler ayrı olarak Centre des monuments nationaux tarafından işletiliyor ve yalnızca kendi resmî web sitelerinden rezerve ediliyor; fiyatlar, ziyaret saatleri, tarihler ve kapalı günler de orada. Bu sayfadaki beş duraktan hiçbiri için kulelere çıkmanız gerekmiyor.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Notre-Dame Katedrali yönetimiyle bağlantılı değildir.