Panthéon · Paris · Bağımsız rehber
Panthéon sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
83 metre yüksekliğinde bir kubbenin altında 110 metre uzunluğunda bir kilise, ulusun anıt mezarına dönüştü: beş durak bu sekmede çalıyor, kriptadaki diğer her ismi ise Chiaro bir fotoğraftan anlatıyor.
Chiaro tarafından hazırlandı. Panthéon yönetimiyle bağlantılı değildir.
Batı cephesi ve David d'Angers'nin alınlığı
Panthéon, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Panthéon ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Panthéon sesli rehberi, Soufflot Caddesi'nin tepesindeki meydanda başlıyor; portik, alınlık ve kubbe daha içeri girmeden buradan okunabiliyor. Rehber, zeminin altındaki mezarların arasında bitiyor. Kapılardan geçince nef boyunca doğuya ilerleyin ve dört kolun kesiştiği yerde, kubbenin altında durun; Foucault sarkacı tam o noktada salınıyor. Doğuya doğru en uca kadar devam edin; orada sunağın yerinde La Convention nationale anıtı duruyor. Sonra kriptaya, Voltaire'in mezar odasına inin. Hepsi 110 metre uzunluğundaki tek bir binanın içinde ya da önünde olan beş rehbersiz durak, toplamda yaklaşık 12 dakikalık dinleme ediyor.
Yola çıkmadan önce burada iki şeyin değiştiğini bilin: Ekim'den Mart'a yaz dönemine göre daha düşük olan bilet fiyatı ve nef fazla dolduğunda erkene çekilen kapanış saati. Bu sayfadaki her açılış saati, fiyat ve kural, anıtın resmî sitesi paris-pantheon.fr'den alındı; hikâyeler de bu siteye ve Vikipedi'ye dayanıyor. Portiğin yanındaki basılı bir duyuru ya da bir görevlinin sözü burada yazan her şeyden önce gelir; bu sayfayı bir hatada yakalarsanız bize yazın ki bir sonraki ziyaretçi onu düzeltilmiş bulsun.
Durak 1 / 5 · Place du Panthéon, Soufflot Caddesi'nin tepesinde, batı cephesine bakarak; halka açık meydan, bilet gerekmeden
Batı cephesi ve David d'Angers'nin alınlığı
Mimar: Jacques-Germain Soufflot (1713–1780), tamamlayan: Jean-Baptiste Rondelet; alınlık: David d'Angers (1788–1856) · Yapım 1764–1790; alınlık 1831–1837 · Oymalı bir alınlığın altında Korint sütunlu taş portik; bina 110 m uzunluğunda ve 84 m genişliğinde
Şunlara dikkat edin
- Alınlığın altındaki banttaki yazıt: Aux grands hommes la patrie reconnaissante, “Büyük insanlara minnettar vatan”. 1791'den beri birden fazla kez indirilip yeniden kondu; 1885'ten beri yerinde.
- Alınlığın sağ yarısında askerlerin ve üniformalı öğrencilerin arasında Napolyon'u, solda düşünürlerin arasında Voltaire, Rousseau ve Lafayette'i.
- Portiğin derinliklerinde kapıların üstündeki kabartma panoları: 1790'ların ve 1837'nin heykelleri, her rejim değişikliğinden sağ çıkmışlar.
- Fenerin üstündeki haç. 1830'dan 1851'e kadar onun yerinde bir bayrak, 1871 Komünü sırasında ise kırmızı bir bayrak dalgalandı.
Konuşma metni (2:23)
Soufflot Caddesi'nin meydana açıldığı yerde durun ve tepeye doğru bakın. Bütün cephe buradan görülmek için yapılmış: bir sıra Korint sütunu, onların üzerine oturan oyma figürlerden bir üçgen ve hepsinin üstünde yine sütunlarla çevrili bir kasnak, bir kubbe ve bir fener. 1790'dan Eyfel Kulesi'nin yükseldiği 1889 yılına kadar, o fenerin üstündeki haç Paris'in en yüksek noktasıydı. Arkanıza bir göz atın: cadde, yaklaşık üç yüz metre boyunca dümdüz yokuş aşağı Lüksemburg Bahçesi'ne iniyor.
Her şey bir adakla başladı. 1744'te On Beşinci Louis Metz'de ağır hastalandı, Paris'in koruyucu azizesi Azize Geneviève'e dua etti ve iyileşti. Onun manastır kilisesini bu tepenin üstünde yeniden inşa etmeye ant içti. Hazine boştu, bu yüzden taç devasa bir piyango düzenledi ve kral temel taşını altı Eylül 1764'te bizzat koydu. Mimarı Jacques-Germain Soufflot pek tanınmayan biriydi ve Roma'daki Aziz Petrus Bazilikası ile Londra'daki Aziz Paul Katedrali'ne rakip olmayı amaçlıyordu. Yapı bitmeden öldü. Çalışma arkadaşı Brébion ve öğrencisi Rondelet binayı 1790'da tamamladı; Devrim'in onu azizeden alması için tam zamanında.
Üçgenin altındaki bantta yazan sözleri okuyun: Aux grands hommes la patrie reconnaissante, yani “Büyük insanlara minnettar vatan”. Bu sözler 1791'de, kilise kahramanların yattığı bir yere dönüştüğünde yazıldı. Geri dönen krallar döneminde indirildi, 1830'da yeniden kondu, İkinci İmparatorluk'ta yine indirildi ve 1885'te Victor Hugo'nun cenazesi için kalıcı olarak geri döndü. Bina altı kez işlev değiştirdi ve bu yazıt onun barometresi.
Şimdi alınlığa bakın. David d'Angers onu 1831 ile 1837 arasında oydu. Ortada Vatan duruyor ve Özgürlük'ün ona uzattığı taçları dağıtıyor, Tarih ise isimleri yazıyor. Solda düşünürler ve bilim insanları var: Voltaire, Rousseau, hekim Bichat ve Lafayette. Hükümet Lafayette'in çıkarılmasını istedi. David d'Angers reddetti ve alınlık hiçbir resmî tören yapılmadan açıldı. Sağda Napolyon Bonapart, askerleri ve üniformalı École Polytechnique öğrencileri duruyor.
Bu sütunlar siyasetten daha kötüsünü gördü. Haziran 1848'de içeride siper alan isyancılar, bu cepheye ağır hasar veren top ateşiyle dışarı sürüldü. Ve yirmi altı Mayıs 1871'de, Komün düşerken, milletvekili Jean-Baptiste Millière bu basamaklarda, dizlerinin üstünde kurşuna dizildi.
Durak 2 / 5 · İçeride, nef boyunca kubbenin altındaki kesişme noktasına vardığı yere kadar; yukarı bakın
Neften görülen, kesişme noktasının üstündeki kubbe
Jacques-Germain Soufflot (1713–1780) ve Jean-Baptiste Rondelet; pandantifler: François Gérard (1770–1837); kubbe resmi: Antoine-Jean Gros (1771–1835) · Kubbe tasarımı 1777'de kabul edildi, 1790'da tamamlandı; Gros'nun resmi 1811–1824; pandantifler 1821–1837 · İç içe üç taş kubbe, tepeye kadar 83 m yükseklik; kubbe 17.000 ton ağırlığında
Şunlara dikkat edin
- François Gérard'ın dört pandantifinden birinin dibindeki, La Mort, yani Ölüm yazan boyalı şerit; diğerleri Şan, Ulus ve Adalet.
- Kasetli alt kubbedeki açıklık ve onun üstünde, üç kubbenin ortadakinde süzülen resim.
- Kasnaktaki pencereler: Gros'nun resmini yukarıdan aydınlatan, onların gün ışığı.
- Karşıdaki kemerin ardında, Yunan haçının bir sonraki kolunun kasetli tonozu.
Konuşma metni (2:28)
Nef boyunca ilerleyin ve binanın dört kolunun buluştuğu ortadaki açık alana varmadan hemen önce durun. Sonra başınızı geriye atın. Üstünüzde taş, yerini bir pencere halkasına, oyma çelenklerden bir kuşağa ve bir kubbenin iç yüzüne bırakıyor. Baktığınız şey, bu binayı neredeyse yıkan kısım.
Soufflot bir Yunan haçı tasarladı: eşit uzunlukta dört kol ve kesişme noktasının üstünde kubbe. Gördüğünüz, iç içe geçmiş üç kubbenin yalnızca ilki. En alttaki kasetli ve ortası açık. O açıklıktan, üzerinde bir resim taşıyan ikinciyi seçebilirsiniz; ikisinin de üstünde, meydandan gördüğünüz dış kabuk oturuyor: Fransız kubbelerinde alışıldığı gibi ahşap iskeletle değil, taştan örülmüş ve kurşunla kaplanmış. Ortadaki kubbe, beş tondan ağır taş feneri taşıyor; Soufflot onun eğrisini, Robert Hooke'un 1676'de yayımladığı bir kurama dayanarak ters çevrilmiş, sarkan bir zincir gibi çizdi. Kubbenin tamamı on yedi bin ton ağırlığında.
Eleştirmenler dört ayağın bunu asla taşıyamayacağını söylüyordu. Soufflot taşı demir çubuklarla ördü; bu, betonarme yapının bir öncüsüydü. Rondelet de 1806'dan itibaren ayakları güçlendirmek zorunda kaldı. Yirmi birinci yüzyıla gelindiğinde çubuklar paslanmıştı ve 2010 ile 2020 arasındaki bir restorasyonda yenileri takıldı.
Yuvarlak kubbenin kare kesişme alanına oturduğu yerdeki dört kavisli üçgeni bulun. Bunlar François Gérard'ın pandantifleri: Şan, Ölüm, Ulus ve Adalet, 1821 ile 1837 arasında boyanmış. Gérard 1837'de öldü ve onları öğrencileri bitirdi. Üzerinde La Mort, yani Ölüm yazan boyalı şeridi arayın.
İkinci kubbedeki resim, Azize Geneviève'in Yüceltilişi, Antoine-Jean Gros'nun eseri ve hikâyesi dört perdelik bir fars. Napolyon resmi 1811'de ısmarladı ve Gros İmparator'u resme koydu. Ağustos 1814'te geri dönen kralın bakanlığı ona, imparatorun yerine On Sekizinci Louis'yi boyamasını söyledi. Mart 1815'in sonunda Napolyon geri dönmüştü, onu boyama emri de. Yüz Gün sona erince sıra yeniden Louis'deydi. Bu arada ücret otuz altı bin franktan elli bin franka çıktı.
Devam etmeden önce nefe doğru dönüp bakın. Sağdaki ilk dört bölmedeki tuvaller Puvis de Chavannes'ın Azize Geneviève'in Çocukluğu adlı eseri; 1874 ile 1878 arasında boyanmış ve döngünün geri kalanı gibi, onlarca yıl önce örülüp kapatılmış pencerelerin üstüne asılmış. Aynı döngünün sonraki bir tuvalinde Joseph Blanc, cumhuriyetçi lider Gambetta'yı Clovis'in bir elçisi, Georges Clemenceau'yu da Aziz Galactoire olarak resmetti.
Durak 3 / 5 · Kesişme noktası, tam kubbenin altında, sarkacın çevresindeki alçak bariyerin yanında
Kubbenin altında Foucault sarkacı
Deney: Léon Foucault (1819–1868), mühendis Gustave Froment ile; yeniden kurulum: 1995 · 1851; 1995'te kalıcı olarak yeniden kuruldu · Kubbeden sarkan 67 m uzunluğunda çelik tel üzerinde 28 kg'lık pirinç ve kurşun küre
Şunlara dikkat edin
- Topun çizgisini, çevresine işaretlenmiş halkaya göre izleyin. Çeyrek saat sonra gelin; çizgi ilerlemiş olacak, çünkü zemin ilerlemiş olacak.
- Dümdüz yukarı uzanıp gözden kaybolan tel. Alt ucunda top var; üst ucu altmış yedi metre yukarıda, kubbeye sabitlenmiş.
- Tam tepenizde, açık kubbeden görünen, çevresinde Fransa kralları bulunan Gros'nun Azize Geneviève'i.
Konuşma metni (1:58)
Artık tam kubbenin altındasınız ve önünüzde salınan pirinç top, ondan altmış yedi metre uzunluğunda çelik bir telle sarkıyor. Ona bir dakika verin. Sabit görünen bir çizgi boyunca gidip geliyor; her tam salınım, yaklaşık altı metre genişliğinde bir yay üzerinde on altı saniye sürüyor. Çizgi sabit değil. Her salınım bir öncekinden yaklaşık iki buçuk milimetre ötede bitiyor ve saatler içinde çizgi dairenin çevresinde yavaşça dönüyor.
Hareket eden top değil. Sizsiniz. Sarkaç aynı düzlemde salınmayı sürdürürken zemin, bina ve bütün Paris, Dünya'yla birlikte onun altında dönüyor.
Léon Foucault bunu ilk olarak Paris'teki kendi evinin mahzeninde denedi. 1851'deki halka açık bir gösteri için yüksekliğe ihtiyacı vardı ve o sırada Cumhurbaşkanı olan Louis-Napoléon Bonaparte, ona ve mühendis Gustave Froment'a bu kubbeyi kullanma izni verdi. Davetiyelerde şöyle yazıyordu: “Dünya'nın döndüğünü görmeye davetlisiniz.” Yirmi sekiz kilogram ağırlığında pirinç ve kurşundan bir küre astılar; altındaki bir uç bir kum yatağını çiziyordu, böylece her geçiş bir öncekinin yanına taze bir oluk bırakıyordu. Parisliler akın akın geldi.
Aylarca sürdü. Aralık 1851'de aynı Louis-Napoléon bir darbeyle iktidarı ele geçirdi, binayı Kilise'ye geri verdi ve deney durduruldu. Elli yıl sonra astronom Camille Flammarion buraya yeniden bir sarkaç astı ve ilk gösteriye iki binden fazla kişi geldi. Sarkaç 1995'te kalıcı olarak geri döndü, 2014'teki restorasyon sırasında indirildi ve on beş Eylül 2015'te yeniden asıldı.
Bu topa bağlanmadan önce bilmeniz gereken bir şey var: bu bir kopya. Foucault'nun özgün küresi Musée des Arts et Métiers'ye ait. 1995'ten itibaren bir süre, o müze yenilenirken, gerçekten burada asılı kaldı, sonra evine döndü.
Foucault'nun adı Eyfel Kulesi'nde de yazılı, ama fikrinin hâlâ çalıştığı yer bu kesişme noktası. Teli gözlerinizle yukarı doğru izleyin. Kasetli kubbedeki açıklıktan geçip kayboluyor ve orada, yukarıda Gros'nun resmi var: kayalık bir çıkıntının üstünde oturan Azize Geneviève ve çevresinde toplanmış, Clovis'ten On Sekizinci Louis'ye kadar Fransa kralları.
Durak 4 / 5 · Doğu ucu, kesişme noktasının ötesindeki apsiste, sunağın durduğu yerdeki anıta bakarak
Doğu ucunda La Convention nationale
Heykeltıraş: François-Léon Sicard (1862–1934); mozaik tasarımı: Ernest Hébert; arkadaki resimler: Édouard Detaille · 1911'de sergilendi; mozaik 1875–1884; Detaille'ın üçlemesi 1902–1905 · 6,40 m yüksekliğinde ve 9,60 m uzunluğunda taş heykel grubu
Şunlara dikkat edin
- Marianne'ın altındaki kaideye oyulmuş Vivre libre ou mourir, “Özgür yaşa ya da öl”.
- Sağdaki grubun önündeki iki davulcu ve arkalarında at üstündeki General Hoche.
- Yukarıdaki altın mozaikte sancağıyla Jeanne d'Arc: beş figür arasında halesi olmayan tek kişi.
- Mozaiğin altındaki, ANGELVM GALLIAE CVSTODEM, yani “Fransa'nın koruyucu meleğini” sözleriyle başlayan Latince bant.
Konuşma metni (2:12)
Doğuya doğru yürümeye devam edin; kesişme noktasını geçip en uca, bir kilisenin ana sunağının olacağı yere gidin. Bu eser tam olarak orada duruyor. Karşınızda 6,40 metre yüksekliğinde ve 9,60 metre uzunluğunda, taştan insanlardan bir duvar var ve adı La Convention nationale, yani Ulusal Konvansiyon.
Hiçbir zaman bu bina için düşünülmemişti. François-Léon Sicard'ın heykel grubu önce Tuileries Bahçesi için tasarlanmış, sonunda ise buraya, apsisteki eski sunağın yerine gelmişti: kilise olarak başlanmış bir binanın başında cumhuriyetçi bir sunak. Sicard onun üzerinde yaklaşık dört yıl çalıştı ve 1911'de sergilendiğinde basın onu yerden yere vurdu; hem devasa boyutu yüzünden hem de baştan sona taştan ibaret olduğu için.
Onu ortadan okuyun. Kaidenin üstünde tahtına kurulmuş Marianne, yani Cumhuriyet oturuyor; altında Vivre libre ou mourir, yani “Özgür yaşa ya da öl” sözleri var. Solunuzda Konvansiyon milletvekilleri kollarını uzatıp ileri atılarak yemin ediyor. Sağınızda General Hoche cumhuriyetçi askerlerin arasında at üstünde oturuyor ve önde iki davulcu ritme doğru eğiliyor. Giysilere ve harekete dikkat edin: Sicard insanları togalarla değil, kendi zamanlarının giysileriyle oydu ve onları sendeler gibi ileri atılırken gösterdi.
Sonra onların ardına bakın. Sağdaki grubun arkasındaki resim, Édouard Detaille'ın Vers la gloire, yani Şana Doğru adlı üçlemesine ait; 1902 ile 1905 arasında boyanmış ve Cumhuriyet'e boyayla yazılmış bir ilahi olarak karşılanmış. Sicard grubunu, resim hâlâ görünsün diye biçimlendirdi.
Şimdi gözlerinizi tepedeki yarım kubbeye kaldırın; tartışma burada ilginçleşiyor. O altın mozaik Ernest Hébert tarafından tasarlandı ve bina daha kilise olacakken, 1875 ile 1884 arasında yapıldı. İsa'nın Fransa'nın koruyucu meleğine ülkenin kaderini öğrettiğini gösteriyor; kırk iki metrekarelik bir mozaik ve Latince yazısı alt kenarı boyunca uzanıyor. Haleleri sayın. Beş figürden dördünde hale var, Paris Şehri'ni temsil eden diz çökmüş kadın da dahil. Sancağını tutan Jeanne d'Arc'ta ise yok. Kilise onu ancak 1920'de aziz ilan etti.
Yani binanın bu ucunda devrimci bir yemin ve yürüyen bir ordu, Katolik bir mozaiğin altında duruyor ve Cumhuriyet onları karşı karşıya bırakmış.
Durak 5 / 5 · Kilisenin altındaki kripta: Voltaire'in mezar odası
Kriptada Voltaire'in mezarı
Heykel: Jean-Antoine Houdon (1741–1828); tonozlar: Soufflot ve Rondelet · Voltaire'in naaşı 11 Temmuz 1791'de getirildi; heykel yaklaşık 1808–1812 · Bütün binanın altında dört galerili taş kripta; mermer heykel ve lahit
Şunlara dikkat edin
- Lahdin üzerindeki yaldızlı AUX MANES DE VOLTAIRE yazıtı ve Meclis kararının tarihi, 30 Mayıs 1791.
- Houdon'un Voltaire'i: gülümseme, kemikli yüz ve göğsüne bastırdığı kâğıtlar.
- Mezar odasının ucundaki yarım ay biçimli pencere. Kripta bütün binanın altından geçiyor ve dışarıdan ışık alıyor.
Konuşma metni (2:38)
Kriptaya inin. Burası beklediğinizden daha serin, daha sessiz ve çok daha büyük: yukarıdaki kilisenin her kolunun altında birer tane olmak üzere dört uzun galeri, her birinin yukarısında pencereler; bu yüzden hiçbir zaman tamamen yerin altında değil. Yaklaşık üç yüz mezar için yer var; şimdiye kadar kullanılandan çok daha fazlası.
Hâlâ burada olanların en eskisi karşınızda. Voltaire'in naaşı bu binaya on bir Temmuz 1791'de, görkemli bir törenle getirildi. Lahdin üzerindeki yaldızlı harfleri okuyun: Aux mânes de Voltaire, yani Voltaire'in ruhuna; altında da Ulusal Meclis'in otuz Mayıs 1791'de onun büyük insanlara yaraşan onurları hak ettiğine karar verdiği yazıyor. Yanındaki ince ve gülümseyen, elinde bir deste kâğıt tutan mermer Voltaire, Jean-Antoine Houdon'un eseri; yaklaşık 1808 ile 1812 arasında yontulmuş.
Her zaman hoş karşılanan bir misafir olmadı. 1821'de, bina yeniden kilise olmuşken, Voltaire ile Rousseau'nun mezarları halkın gözünden uzaklaştırıldı. Saray erkânı On Sekizinci Louis'ye, din adamlarının böyle bir düşmanını kilisede bırakmanın uygun olup olmadığını sordu. Bırakın onu, dedi kral; her gün ayin dinlemek zorunda kalmak ona yeterince ceza. İkinci İmparatorluk döneminde iki mezarın üstü tahtalarla kapatıldı. Paris de onlarca yıl boyunca 1814'te bağnazların Voltaire'in kemiklerini çalıp bir çöp yığınına attığı hikâyesini anlatıp durdu. Söylenti öyle güçlendi ki tabut 1897'de açıldı. Voltaire içindeydi.
Rousseau onu 1794'te izledi. Onların ötesinde galeriler, Cumhuriyet'in sonraki seçimleriyle doluyor: 1885'te Victor Hugo, 1908'de Émile Zola, Jean Jaurès, Jean Moulin ve Louis Braille. Marie Curie 1995'te geldi; buraya kendi değeriyle kabul edilen ilk kadın. Direniş kahramanları Geneviève de Gaulle-Anthonioz ve Germaine Tillion 2015'te, Simone Veil 2018'de, Joséphine Baker da 2021'de onları izledi; Baker bir mezarla değil, bir kenotafla onurlandırıldı. 2024'te Mélinée Manouchian, Direniş savaşçısı eşi Missak Manouchian'ın yanına geldi. Yine de aşağıda gömülü olanların yarısı, bugün neredeyse kimsenin hatırlamadığı Napolyon İmparatorluğu ileri gelenleri. 1958'den beri buraya kimin gireceğine Cumhurbaşkanı karar veriyor. En sonuncular, Haziran 2026'da, tarihçi Marc Bloch ve eşi Simonne Bloch oldu: burada kenotaflarla, yani boş mezarlarla onurlandırılıyorlar, çünkü Marc Bloch'un mezarı Creuse'de kalıyor.
Soufflot da burada, 1829'da aşağı getirildi. Kiliseyi bir azize için yükselten mimar, onun altında, büyük insanların arasında yatıyor.
Bağımsız rehber · Chiaro
Panthéon'da gözünüze takılan her şeye Chiaro'yu doğrultun.
Beş durak binanın büyük kısmını anlatılmamış bırakıyor: nefte boydan boya boyanmış azizler ve krallarla dolu duvarlar, Gérard'ın dört pandantifi ve yarısı, pek az ziyaretçinin adını sayabileceği İmparatorluk ileri gelenlerinden oluşan seksen bir defnin yapıldığı bir kripta. Bir tuvalin, bir mezar odasının üstüne oyulmuş bir ismin ya da alınlıktaki bir figürün fotoğrafını çekin; Chiaro onun kim olduğunu, kimin yaptığını ve Cumhuriyet'in onu neden oraya koyduğunu anlatsın. Sorular da siz kriptadan yukarı çıkana kadar sürebilir.
Gitmeden önce
Ulaşım
Place du Panthéon, 75005 Paris, Quartier Latin'de. Bina meydanın ortasında durur ve batıya, Soufflot Caddesi'ne doğru bakar.
Metro 10 numaralı hatla Maubert-Mutualité'ye ya da 7 numaralı hatla Place Monge'a. RER B hattıyla Luxembourg'a, ardından Soufflot Caddesi'nden yukarı yürüyün. En yakın Vélib' bisiklet istasyonu 5032 numaralı Panthéon - Valette.
Bilet ve giriş
- Tek bilet nef ve kriptayı, yani beş durağın hepsini kapsar; ilki dışarıda ve bilet gerektirmez. Biletler kış aylarında, Ekim'den Mart'a 13 avro, yaz sezonunda, Nisan'dan Eylül'e 16 avro; Saint-Denis Bazilikası'nı da eklerseniz 26 avro.
- Elektronik bileti olan bir yetişkinle gelen 16 yaş altındakiler, engelli bir ziyaretçi ile bir refakatçisi ve Kasım, Aralık, Ocak, Şubat ve Mart aylarının ilk pazar günlerinde tüm ziyaretçiler için giriş ücretsiz. 16 ile 25 yaş arasındaki AB vatandaşları ve Fransa'da düzenli olarak ikamet edenler de ücretsiz girer, ama biletlerini gişeden almaları gerekir.
- Her gün açık: Nisan'dan Eylül'e 10.00–18.30, Ekim'den Mart'a 10.00–18.00; son giriş kapanıştan 45 dakika önce. Her ayın resmî tatile denk gelmeyen ilk pazartesi günü öğlen açılır, 24 ve 31 Aralık'ta ise 17.00'de kapanır.
- Vestiyer ya da bagaj dolabı yok ve yalnızca normal sırt çantalarıyla girilebiliyor; yiyecek ve içecek yasak. Dışarıdaki bir rampa ve içerideki bir asansör nefin tamamına ulaşıyor. Kişisel fotoğraf serbest, tripod değil.
Resmî sesli rehber
Anıtın kendisi dört tür yardım sunuyor. Danışma masası on bir dilde basılı ziyaret belgelerini ücretsiz veriyor ve aralarında İngilizcenin de bulunduğu on dilde 5 avroya sesli rehber cihazı kiralıyor. Görevliler, uygunluk durumuna göre saat 14.00 ve/veya 15.00'te, rezervasyonsuz ve giriş ücreti dışında hiçbir ek ödeme gerektirmeyen bir tur yaptırıyor; konferanslı tur ise ayrıca satın alınıyor ve yetişkin başına 20,50 avro. Bizimki resmî değil ve ücretsiz: meydanın taşlarında başlayıp Voltaire'de biten beş kayıt; kriptanın sessizliğinde dinlemek yerine okumayı tercih ederseniz diye her kelimesi ayrıca yazılı.
Resmî web sitesi →Sorular
Paris'teki Panthéon için ücretsiz bir sesli rehber var mı?
Evet, şu anda açık olan bu: dışarıdaki Place du Panthéon'dan Voltaire'in lahdine kadar, doğrudan bu sayfadan telefonunuzda çalan ve her birinin metni altında yazılı beş ücretsiz kayıt. İçeride anıtın ek ücret almadan sunduğu tek sözlü seçenek, yönetecek biri boşta olduğunda saat 14.00 ve/veya 15.00'teki görevli turu; sesli rehber cihazı ise 5 avro. Bu beş durağın değinmediği bir mezar odasındaki ismi ya da nefteki resimlerden birindeki bir figürü öğrenmek için Chiaro uygulamasına bir fotoğraf yeter.
Paris'teki Panthéon'un sesli rehberini bilet almadan dinleyebilir miyim?
Birinci durak için evet. Onu Place du Panthéon'da, portiğin, alınlığın ve kubbenin önünde, halka açık bir meydanda durarak dinlersiniz. Diğer dördü, yani kubbenin altındaki, doğu ucundaki ve aşağıda kriptadaki duraklar içeride ve tek bilet nefi ve kriptayı birlikte kapsar: Ekim'den Mart'a 13 avro, Nisan'dan Eylül'e 16 avro.
Paris'teki Panthéon'un resmî sesli rehberi ne kadar?
5 avro, aralarında İngilizcenin de bulunduğu on dilde. Anıtın görevlileri ayrıca uygunluk durumuna göre saat 14.00 ve/veya 15.00'te rezervasyonsuz, ücretsiz bir rehberli tur yapıyor; danışma masasına sorun. Konferanslı tur bir yetişkin için 20,50 avro.
Paris'teki Panthéon ne zaman kapalı?
Yılda üç kez kapılarını kapatır: bir Ocak'ta, bir Mayıs'ta ve yirmi beş Aralık'ta. Diğer her gün saat 10.00'da açılır; Nisan'dan Eylül'e 18.30'da, Ekim'den Mart'a 18.00'de kapanır ve son giriş 45 dakika önce. İki istisna var: her ayın resmî tatile denk gelmeyen ilk pazartesi günü öğlen açılır, 24 ve 31 Aralık'ta ise 17.00'de kapanır.
Paris'teki Panthéon'un kubbesine ve sütunlu galerisine çıkabilir miyim?
Şu an için hayır: anıtın kendi sitesi panoramik manzaranın ziyaretçilere kapalı olduğunu söylüyor. Beş durağın hepsini onsuz da dinleyebilirsiniz. Kubbe aşağıdan yine ziyaretin merkezinde: sarkacın yanında onun altında durup yukarıya, resme bakarsınız.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Panthéon yönetimiyle bağlantılı değildir.