Pałac w Wersalu · Wersal · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Pałacu w Wersalu,
pięć przystanków, za darmo.
Wszystkie pięć odtworzysz w tej karcie, bez aplikacji i bez kolejki do stanowiska z audioprzewodnikami. Skieruj Chiaro na cokolwiek innego w pałacu, a opowie ci właśnie o tym; zbiory liczą ponad 60 000 dzieł.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Pałacu w Wersalu.
Kaplica Królewska
Pałac w Wersalu
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Pałacu w Wersalu.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Nasz audioprzewodnik po Pałacu w Wersalu trzyma się jednej trasy przez sam pałac: pięć przystanków, a jeden bilet obejmuje wszystkie. Kaplicę Królewską poznajesz z trybuny królewskiej na piętrze, skąd król słuchał mszy, patrząc z góry na swój dwór; wchodzisz do Salonu Herkulesa na początku Wielkiego Apartamentu Króla; przechodzisz przez Galerię Zwierciadlaną; na jej drugim końcu trafiasz do sypialni królowej; a kończysz przed dziesięcioma metrami Napoleona w Sali Koronacyjnej. Około trzynastu minut słuchania. Pałac przewiduje na ten odcinek zwiedzania półtorej godziny, a w zatłoczone popołudnie zajmie to dłużej.
Godziny otwarcia, ceny, wejścia i nazwy sal na tej stronie pochodzą ze strony chateauversailles.fr i z bazy zbiorów samego pałacu. Sale w Wersalu bywają zamykane do renowacji z dnia na dzień, a dwie po stronie króla są zamknięte od 18 sierpnia. Jeśli tabliczka na drzwiach mówi co innego niż ta strona, wierz tabliczce i daj nam znać, żebyśmy mogli to poprawić.
Przystanek 1 z 5 · Korpus główny, północny kraniec; widok z trybuny królewskiej na pierwszym piętrze, na początku trasy przez Wielkie Apartamenty
Kaplica Królewska
Jules Hardouin-Mansart i Robert de Cotte, malowidła na sklepieniu: Antoine Coypel, Charles de La Fosse i Jean Jouvenet · 1699–1710 · Kamień, marmur i malowane sklepienie, na dwóch poziomach; piąta i ostatnia kaplica zbudowana w Wersalu
Na co zwrócić uwagę
- Sklepienie, które Hardouin-Mansart zaprojektował bez ani jednego gurtu, by czytało się jako jedna nieprzerwana płaszczyzna. Pośrodku „Bóg Ojciec w chwale” Coypela, w apsydzie „Zmartwychwstanie” La Fosse’a, a nad samą trybuną królewską „Zesłanie Ducha Świętego” Jouveneta.
- Organy nad ołtarzem, zbudowane przez Clicquota, z płaskorzeźbą króla Dawida na szafie organowej. Grał na nich François Couperin.
- Kolumnada na górnym poziomie. Z zewnątrz budynek czerpie z gotyku, łącznie z przyporami; wnętrze jest bez wątpienia klasyczne.
Transkrypcja (2:18)
Stoisz na poziomie, na którym stał król. Posadzka kaplicy jest piętro niżej: ta galeria to trybuna królewska, rozwiązanie zwyczajne w kaplicy pałacowej, a dziwne w kościele. Co rano, zwykle o dziesiątej, cały dwór przychodził tu na mszę. Ludwik Czternasty siedział tu, na górze, z rodziną. Damy dworu zajmowały boczne trybuny. Oficerowie i publiczność stali na dole, w nawie, a to znaczy, że przez całe nabożeństwo większość ludzi w kaplicy patrzyła w górę, na króla, a nie na ołtarz.
Król prawie nigdy nie schodził na dół. Do nawy wchodził tylko wtedy, gdy przyjmował komunię w wielkie święta kościelne, na uroczystości Orderu Ducha Świętego oraz na chrzty i śluby książąt i księżniczek z rodziny królewskiej, które odbywały się w tej kaplicy od 1710 do 1789 roku. Jeden z tych ślubów odbył się 16 maja 1770 roku: delfin Ludwik August poślubił wtedy austriacką arcyksiężnę imieniem Maria Antonina.
To piąta kaplica, jaką miał Wersal od czasów Ludwika Trzynastego, i ostatnia. Jules Hardouin-Mansart przedstawił królowi projekt w 1699 roku, a zmarł w 1708, dwa lata przed końcem prac; dokończył je w 1710 roku jego szwagier Robert de Cotte. Była to ostatnia budowla, jaką Ludwik Czternasty tu wzniósł, i poświęcono ją świętemu Ludwikowi, który był zarazem patronem króla i jego przodkiem. Stąd celowe nawiązania do paryskiej Sainte-Chapelle, którą ufundował właśnie święty Ludwik.
Teraz spójrz w górę. Hardouin-Mansart zaprojektował sklepienie bez ani jednego gurtu, więc biegnie jako jedna nieprzerwana płaszczyzna, a trzej malarze podzielili je między siebie. Pośrodku „Bóg Ojciec w chwale” Antoine’a Coypela. W apsydzie „Zmartwychwstanie” Charles’a de La Fosse’a. A dokładnie nad tobą, nad tą trybuną, „Zesłanie Ducha Świętego” Jeana Jouveneta, czyli obraz, który król miał nad głową każdego ranka.
Potem znajdź organy nad ołtarzem. Zbudował je Clicquot, a na szafie organowej wyrzeźbiono w płaskorzeźbie króla Dawida. Grał na nich François Couperin. Tutejsza muzyka słynęła w całej Europie: motety śpiewane przez całe nabożeństwo. Spływała na dwór znad ołtarza, spod tego instrumentu, a tymczasem wszyscy siedzieli zwróceni w złą stronę i patrzyli, jak modli się król.
Przystanek 2 z 5 · Pierwsze piętro, Wielki Apartament Króla, pierwsza sala na trasie przez Wielkie Apartamenty
Salon Herkulesa
Plafon: François Lemoyne; salon ukończony za Ludwika XV · Ukończony w 1736 roku · Marmurowe okładziny i złocony brąz pod plafonem namalowanym na płótnie i przyklejonym do sklepienia
Na co zwrócić uwagę
- Na ścianie „Uczta w domu Szymona” Veronesego. Republika Wenecka podarowała ją Ludwikowi XIV w 1664 roku; leżała w magazynie manufaktury Gobelinów, dopóki Ludwik XV nie kazał jej tu przenieść w 1730 roku.
- Na plafonie znajdują się sto czterdzieści dwie postacie, i to nie jest fresk. Lemoyne namalował go na płótnie i kazał przykleić do sklepienia.
- Proporcje. Ta sala jest tak wysoka, bo do 1710 roku stała tu kaplica pałacowa, wznosząca się przez dwie kondygnacje.
Transkrypcja (2:05)
Najpierw odchyl głowę do tyłu. Nad tobą unoszą się sto czterdzieści dwie postacie i żadna z nich nie została namalowana na tynku. François Lemoyne namalował cały plafon na płótnie w swojej pracowni, a potem kazał przykleić go do sklepienia; ta technika nazywa się marouflage. Tematem jest apoteoza Herkulesa, a praca zajęła mu cztery lata.
Kiedy skończył, w 1736 roku, Ludwik Piętnasty mianował go pierwszym malarzem króla. Rok później, w 1737 roku, Lemoyne odebrał sobie życie, wyczerpany dziełem, na które właśnie patrzysz.
Sam salon to pozostałość. Od 1682 roku w tym miejscu stała kaplica pałacowa, która wznosiła się przez dwie kondygnacje i służyła do 1710 roku, kiedy zastąpiła ją Kaplica Królewska, z której właśnie przychodzisz. Pośrodku Wielkich Apartamentów została wysoka, pusta skrzynia. Przedzielono ją stropem, a co było dalej, widzisz tutaj: Salon Herkulesa to ostatnia sala, jaką Ludwik Czternasty zbudował w Wersalu, i pierwsza, do której wchodzisz w Wielkim Apartamencie Króla. Przyjemna sprzeczność, którą możesz zabrać ze sobą na resztę zwiedzania.
Teraz ściana. To ogromne płótno to „Uczta w domu Szymona” Veronesego, a trafiło tu okrężną drogą. Republika Wenecka podarowała je Ludwikowi Czternastemu w 1664 roku. Potem leżało w magazynie manufaktury Gobelinów w Paryżu, dopóki Ludwik Piętnasty nie kazał go wydobyć w 1730 roku i powiesić w tym salonie; dekorację dokończono już wokół niego.
Tych siedem sal tworzyło apartament paradny, w którym król dopełniał oficjalnych czynności swojego dnia. Za dnia stały otworem dla każdego, kto chciał popatrzeć, jak król i rodzina królewska przechodzą tędy w drodze do kaplicy, czyli tą samą drogą, którą ty pokonujesz teraz w przeciwnym kierunku. Nazywa się je też Apartamentem Planet, bo każda sala dostała jedną z siedmiu planet znanych w siedemnastym wieku, z odpowiadającym jej bogiem namalowanym na plafonie. Dwóch z tych sal, Jowisza i Saturna, już nie ma. Herkules dostał to, co zostało po kaplicy.
Przystanek 3 z 5 · Pierwsze piętro, korpus główny, między Salonem Wojny a Salonem Pokoju
Galeria Zwierciadlana
Jules Hardouin-Mansart, malowane sklepienie: Charles Le Brun · 1678–1684 · Marmur, złocony brąz i malowane sklepienie; 73 metry długości, 357 luster w 17 arkadach
Na co zwrócić uwagę
- Siedemnaście okien od strony ogrodu, a naprzeciw nich siedemnaście arkad z lustrami, w których mieści się razem 357 luster.
- Kapitele na pilastrach z czerwonego marmuru: lilia burbońska pod królewskim słońcem, a po obu stronach kogut galijski. Le Brun zaprojektował ten nowy porządek dla Colberta, a ludzie nazwali go stylem francuskim.
- Ze środka galerii widok prosto wzdłuż Grande Perspective, którą André Le Nôtre wytyczył na osi wschód–zachód.
- Światło. Od lata 2025 roku część żyrandoli powieszonych w 1980 roku jest zdejmowana, więc plafon Le Bruna jest lepiej oświetlony niż kiedykolwiek w ciągu ostatnich czterdziestu lat.
Transkrypcja (3:27)
Siedemnaście okien z jednej strony, siedemnaście arkad z lustrami z drugiej i siedemdziesiąt trzy metry posadzki między Salonem Wojny za tobą a Salonem Pokoju na drugim końcu. Stań spokojnie i podążaj za światłem. Wpada przez szyby, przecina salę i wraca do ciebie odbite od trzystu pięćdziesięciu siedmiu luster. W tej liczbie tkwi cała rzecz. Wenecja miała monopol na wyrób luster, a lustro należało do najdroższych przedmiotów, jakie można było posiadać. Powieszenie trzystu pięćdziesięciu siedmiu luster na jednej ścianie nie było dekoracją. Było deklaracją gospodarczą: Francja umie je teraz robić sama, i to tak duże.
Pierwotnie nic z tego nie miało tu stanąć. W tym miejscu Louis Le Vau zbudował szeroki, otwarty taras od strony ogrodu, między apartamentami króla na północy a apartamentami królowej na południu. Był niewygodny, wystawiony na wiatr i deszcz, i długo nie przetrwał. Następca Le Vau, Jules Hardouin-Mansart, zabudował go galerią. Prace zaczęły się w 1678 roku i skończyły w 1684. Temu nieistniejącemu już tarasowi zawdzięczasz ten widok: podejdź na środek sali, wyjrzyj na zewnątrz, a patrzysz prosto wzdłuż Grande Perspective, którą André Le Nôtre wytyczył na osi wschód–zachód.
Teraz spójrz w górę. Charles Le Brun pokrył sklepienie trzydziestoma malowanymi kompozycjami, a nie jest to mitologia dla samej mitologii. To pierwsze osiemnaście lat osobistych rządów Ludwika Czternastego, od 1661 roku do traktatów pokojowych w Nijmegen, opowiedziane w alegoriach zapożyczonych z antyku. Zwycięstwa, reformy, reorganizacja królestwa, wszystko przebrane za starożytną historię.
Potem spójrz na szczyty pilastrów z czerwonego marmuru. Le Brun sam zaprojektował te kapitele, na prośbę Colberta, jako nowy porządek architektoniczny, który nazwano stylem francuskim. W każdym jest lilia burbońska pod królewskim słońcem, a po obu stronach kogut galijski. Kogut to po łacinie gallus i na tym polega dowcip, powtórzony w złoconym brązie przez całą długość sali.
Na co dzień była to po prostu sala przechodnia. Dworzanie i goście przechodzili tędy codziennie i stali tu, czekając. Sceną stawała się tylko od czasu do czasu: wnoszono wtedy tron i ustawiano go na podwyższeniu od strony Salonu Pokoju, a zagraniczne poselstwo musiało przejść całe siedemdziesiąt trzy metry, podczas gdy dwór siedział na stopniowanych ławach po obu stronach i patrzył. Doża Genui przeszedł tę drogę w 1685 roku. Posłowie z Syjamu w 1686, z Persji w 1715, z Imperium Osmańskiego w 1742.
A 28 czerwca 1919 roku w tej sali podpisano traktat kończący pierwszą wojnę światową. Dlatego słowo Wersal znaczy co innego dla historyka siedemnastego wieku, a coś zupełnie innego dla wszystkich pozostałych. Prezydenci Republiki Francuskiej wciąż przyjmują tu oficjalnych gości.
Jeszcze jedno, i to całkiem świeże. Żyrandole nie należą do pierwotnego wystroju. To dodatki, a komplet, który większość zwiedzających zna ze zdjęć, zawieszono w 1980 roku, by przywołać atmosferę rzadkich wielkich balów, które się tu odbywały. Pałac mówi dziś, że takie oświetlenie przeczyło temu, co naprawdę zbudował Ludwik Czternasty. Od lata 2025 roku część żyrandoli jest zdejmowana na rzecz dwudziestu czterech wysokich stojaków z kandelabrami, a sala zrobiła się przez to spokojniejsza: cienie i odbicia zamiast blasku. Wygrywa sklepienie. Trzydzieści obrazów Le Bruna nie było tak dobrze oświetlonych od czterdziestu lat.
Przystanek 4 z 5 · Pierwsze piętro, Apartament Królowej, pierwsza sala na trasie przez apartament
Sypialnia Królowej
Podział plafonu dla Marii Teresy; boazerie i grisaille François Bouchera dla Marii Leszczyńskiej; meble i kominek dla Marii Antoniny · W użyciu królewskim 1682–1789 · Złocone boazerie, malowany plafon i jedwab z Lyonu utkany na nowo
Na co zwrócić uwagę
- Szafa na klejnoty we wnęce na lewo od łóżka. Maria Antonina zamówiła ją u Schwerdfegera i stoi tam, gdzie stała pierwotnie.
- Jedwab na ścianach i na łóżku, utkany na nowo w Lyonie według oryginalnych wzorów, taki sam jak letnie obicia, które wisiały tu 6 października 1789 roku.
- Plafon jest starszy od wszystkiego, co pod nim. Jego podział zaprojektowano dla Marii Teresy, żony Ludwika XIV; boazerie i grisaille Bouchera powstały później, za Ludwika XV, dla Marii Leszczyńskiej.
- Drzwi ukryte w obiciach po obu stronach łóżka, prowadzące do prywatnych pokoi królowej i jej przejść przez pałac.
Transkrypcja (2:26)
Łóżko to rekonstrukcja, a sala to zmartwychwstanie, i dziwne w obu jest to, jak niewiele z tego, co się tu działo, było prywatne. Był to najważniejszy pokój w apartamencie królowej i ten, w którym spędzała najwięcej czasu. Spała tutaj, często razem z królem, i dlatego jej łóżko jest szersze niż jego. Dzień też zaczynała publicznie: w trakcie toalety i po niej przyjmowała gości, a etykieta określała ten rytuał równie ściśle jak ceremonię wstawania króla.
Publiczne były też porody. Między 1682 a 1786 rokiem urodziło się w tym pokoju dziewiętnaścioro królewskich dzieci, książąt i księżniczek Francji. Widownia była mniejsza, niż sugeruje to słowo: lekarze, damy dworu, guwernantka, księżniczki z rodziny królewskiej, kilku duchownych. Ale wszystkie drzwi apartamentu stały symbolicznie otworem, a reszta dworu czekała w dalszych pokojach. Królową kładziono na łożu porodowym, wnoszonym specjalnie na tę okazję i osłoniętym płóciennym namiotem, a potem przenoszono z powrotem do jej własnego łóżka, podczas gdy cały dwór defilował przed nią, składając gratulacje. Zmarły tu też dwie królowe: Maria Teresa w 1683 roku i Maria Leszczyńska w 1768.
Wystrój to trzy kobiety, nałożone warstwami jedna na drugą. Podział plafonu zaprojektowano dla Marii Teresy, żony Ludwika Czternastego. Boazerie i szare malowidła Bouchera powstały później, za Ludwika Piętnastego, dla Marii Leszczyńskiej. Maria Antonina zostawiła to wszystko, wymieniła meble i kominek, a portrety matki, cesarzowej Marii Teresy, i brata, cesarza Józefa Drugiego, powiesiła tam, gdzie mogła na nie patrzeć.
Znajdź szafę na klejnoty we wnęce na lewo od łóżka. Maria Antonina zamówiła ją u Schwerdfegera i stoi dokładnie tam, gdzie stała pierwotnie. Potem spójrz na jedwab. Rewolucja ogołociła ten pokój do gołych ścian, z mebli i z obić. To, co widzisz, utkano na nowo w Lyonie według oryginalnych wzorów, tak by odpowiadało letnim obiciom, które wisiały na tych ścianach 6 października 1789 roku.
Ta data nie jest tu dla ozdoby. O świcie tego dnia buntownicy dotarli do sali straży na drugim końcu apartamentu i próbowali wedrzeć się do środka. Jeden z gwardzistów królowej ostrzegł damę dworu, a ta zaryglowała drzwi przedpokoju i wyprowadziła Marię Antoninę przez małe prywatne pokoje za łóżkiem do apartamentów króla. Spójrz po obu stronach wezgłowia. Tam są drzwi, ukryte w obiciach, i przez jedne z nich królowa uciekła.
Przystanek 5 z 5 · Korpus główny, Wielkie Apartamenty, Sala Koronacyjna (salle du Sacre)
Koronacja Napoleona
Jacques-Louis David i Georges Rouget · 1808–1822 · Olej na płótnie, 610 × 971 cm
Na co zwrócić uwagę
- Napis w lewym dolnym rogu: rozpoczęty w Paryżu w 1808 roku, ukończony w Brukseli w 1822 roku na wygnaniu, podpisany L. David.
- Madame Mère, matka Napoleona, siedząca pośrodku trybuny i przewodnicząca uroczystości, na której wcale jej nie było.
- Poziom wyżej David namalował siebie przy rysowaniu, otoczonego rodziną, z uczniem Georges’em Rougetem u boku i ze swoim dawnym mistrzem Vienem.
- Korona. Napoleon trzyma ją nad klęczącą Józefiną, a papież Pius VII, który go namaścił, siedzi za nim.
Transkrypcja (2:23)
Prawie dziesięć metrów płótna, a człowiek w samym środku koronuje sam. Napoleon stoi z koroną uniesioną w obu dłoniach nad Józefiną, która klęczy przed nim. Za nim siedzi papież Pius Siódmy, który przyjechał z Rzymu, by udzielić namaszczenia, a potem patrzył, jak cesarz wyjmuje mu koronację z rąk. Uzgodniono to z papieżem zawczasu, co jakoś czyni całą rzecz jeszcze gorszą.
Uroczystość odbyła się 2 grudnia 1804 roku w katedrze Notre-Dame. Reims nie wchodziło w grę, za mocno kojarzyło się z dawnymi królami z dynastii Kapetyngów. Rozważano Dom Inwalidów i zrezygnowano z niego. Wygrała katedra.
Teraz część, o której nikt nie wspomina. Słynna wersja tego obrazu wisi w Luwrze, a to nie jest jej kopia zrobiona przez kogoś innego. To druga wersja samego Davida. Pozwolono mu namalować dwie: jedną dla manufaktury Gobelinów, która miała przenieść ją na tkaninę, i drugą, którą w 1808 roku najwyraźniej zamówiła grupa amerykańskich przedsiębiorców, licząc, że będą ją obwozić po amerykańskich miastach, tak jak obwożono wtedy dioramy. David zaczął ją w Paryżu, nie skończył i zabrał płótno ze sobą, kiedy udał się na wygnanie do Brukseli. Miasto dało mu dużą salę w ratuszu, pracował tam dziesięć miesięcy i w 1822 roku obraz był gotowy. Sam to na nim zapisał. Spójrz w lewy dolny róg: rozpoczęty w Paryżu w 1808 roku, ukończony w Brukseli w 1822 roku, na moim wygnaniu.
I rzeczywiście ruszył w trasę. Londyn zimą 1822 roku, potem Nowy Jork, Filadelfia, Boston i znowu Nowy Jork pod koniec 1827. Potem wrócił do Francji i nikt nie chciał go kupić, z powodu rozmiarów. W 1898 roku sprzedano go za trzydzieści dwa tysiące franków Parisowi Singerowi, który powiesił go w Anglii, w Oldway Mansion. Francja odkupiła go od jego spadkobierców za sześćdziesiąt tysięcy dolarów; do Wersalu dotarł 13 maja 1947 roku, a w czerwcu 1948 roku odsłonięto go w tej sali. Zajął miejsce oryginału, który w 1889 roku trafił do Luwru i nigdy już nie wrócił.
Ponieważ ta wersja powstała dopiero w 1822 roku, nie jest identyczna. Niektóre twarze postarzono. Stroje i fryzury uwspółcześniono. Kilka postaci zamieniono na inne. Malarstwo jest bardziej suche, a większość samej roboty malarskiej wykonał Georges Rouget, uczeń Davida, pod okiem mistrza.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co spotkasz w Pałacu w Wersalu.
Pięć przystanków, a trasa jeszcze się nie kończy: przed tobą wciąż Galeria Wielkich Bitew, a za wyjściem czekają ogrody i, trzydzieści minut spacerem przez park, cała posiadłość Trianon. Skieruj aparat na plafon, fontannę albo popiersie w korytarzu z dwuwyrazową tabliczką, a Chiaro powie ci, co to jest, kto chciał to tam postawić, i będzie odpowiadać tak długo, jak zechcesz zostać.
Przed wizytą
Dojazd
Place d’Armes, 78000 Versailles. Główne wejście do pałacu prowadzi przez Cour d’Honneur; zwiedzający indywidualnie z biletem kierują się do wejścia A, a grupy wchodzą wejściem B w Pawilonie Gabriela. Kasa jest po lewej stronie dziedzińca, w Południowym Skrzydle Ministrów.
Linia RER C dojeżdża do stacji Versailles Château – Rive Gauche, dziesięć minut pieszo od pałacu. Z dworca Gare Montparnasse linie SNCF N lub U jadą do Versailles Chantiers, skąd idzie się osiemnaście minut; z Gare Saint-Lazare linia P jedzie do Versailles Rive Droite, siedemnaście minut pieszo. Autobus RATP nr 171 odjeżdża z Pont de Sèvres, końcowej stacji linii 9 metra, i bez korków jedzie około trzydziestu minut.
Bilety
- Wejście do pałacu jest na określoną godzinę, a rezerwacja godziny jest obowiązkowa. Wejście w ciągu pół godziny od zarezerwowanej godziny jest gwarantowane tylko przy biletach kupionych online.
- Pałac jest zamknięty w poniedziałki oraz 25 grudnia, 1 stycznia i 1 maja.
- Jeden bilet nie obejmuje wszystkiego. Passport, od 1 kwietnia do 31 października za 35 euro normalny i 32 euro ulgowy, obejmuje pałac, posiadłość Trianon i ogrody; bilet do posiadłości Trianon za 15 euro w ogóle nie wpuszcza do pałacu. Osoby poniżej 18 lat i mieszkańcy Unii Europejskiej poniżej 26 lat wchodzą bezpłatnie, ale i tak muszą zarezerwować godzinę wejścia.
- Sypialnia Króla i przedpokój Œil-de-Bœuf, czyli Wolego Oka, są zamknięte od 18 sierpnia, a strona pałacu nie podaje daty ponownego otwarcia; dlatego ta trasa je omija.
- Plan samego pałacu na tłoczny dzień: pałac zaraz po otwarciu o 9, ogrody i park od 10 do południa, a od południa Trianon i posiadłość Marii Antoniny.
Oficjalny audioprzewodnik
Pałacowy audioprzewodnik nie jest wliczony w cenę biletu, co wielu zaskakuje. Kosztuje pięć euro normalnie i cztery ulgowo, dokupuje się go do biletu do Pałacu albo biletu Passport, jest dostępny w dwunastu językach, a odbiera się go przy stanowisku w westybulu Pawilonu Gabriela, czynnym codziennie z wyjątkiem poniedziałków. Te same trasy są bezpłatne w aplikacji mobilnej pałacu, jeśli masz własne słuchawki. Ta strona to osobna możliwość obok tych dwóch: pięć przystanków bez rezerwacji i bez kolejki do stanowiska, a pod każdym odtwarzaczem pełny tekst na wypadek sal tak gwarnych, że nic nie słychać.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Pałacu w Wersalu?
Tak, i to jest jeden z nich. Pięć przystanków powyżej otworzysz w dowolnej przeglądarce w telefonie, każde słowo jest wypisane pod odtwarzaczem i nie trzeba niczego instalować ani odbierać. Pałac udostępnia też bezpłatnie własne trasy audio w swojej aplikacji. A w setkach sal i dzieł, do których nie dociera żadna z tych opcji, wystarczy zdjęcie w aplikacji Chiaro, by usłyszeć opowieść o tym, co masz w kadrze.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Pałacu w Wersalu?
Pięć euro normalnie i cztery euro ulgowo, płatne dodatkowo do biletu do Pałacu albo biletu Passport. Jest dostępny w dwunastu językach, a odbierasz go przy stanowisku w westybulu Pawilonu Gabriela, czynnym codziennie z wyjątkiem poniedziałków. Dokładnie te same trasy są bezpłatne w aplikacji pałacu, jeśli weźmiesz słuchawki.
Gdzie w Pałacu w Wersalu jest Galeria Zwierciadlana?
Na pierwszym piętrze korpusu głównego, między Salonem Wojny a Salonem Pokoju. Jednokierunkowa trasa przez Wielkie Apartamenty sama cię do niej doprowadzi: Salon Wojny, w narożniku pałacu, otwiera się na galerię, a Salon Pokoju zamyka ją na drugim końcu, od strony Apartamentu Królowej.
Jakiego biletu do Wersalu potrzebuję?
Całą posiadłość obejmuje Passport: pałac z zarezerwowaną godziną wejścia, od południa posiadłość Trianon z Grand Trianon, Petit Trianon i Wioską Królowej (Hameau de la Reine), a także wystawy czasowe i ogrody. W taryfie od 1 kwietnia do 31 października kosztuje 35 euro normalny i 32 euro ulgowy. Bilet do posiadłości Trianon, w tej samej taryfie 15 euro normalny i 12 euro ulgowy, obejmuje tylko Trianon i nie wpuści cię do pałacu. Cokolwiek kupisz, zarezerwuj godzinę wejścia do pałacu.
Czy ogrody w Wersalu są bezpłatne?
Zwykle tak. Ogrody i park są otwarte codziennie, a wstęp do ogrodów jest bezpłatny, z wyjątkiem dni pokazów Grandes Eaux Musicales, czyli muzycznych fontann, i Jardins Musicaux, czyli muzycznych ogrodów, kiedy do ogrodów obowiązują bilety. Passport obejmuje i te dni. Posiadłość Trianon to osobna sprawa i otwiera się w południe.
Czy Pałac w Wersalu jest zamknięty w poniedziałki?
Tak. Pałac i posiadłość Trianon są zamknięte w poniedziałki oraz 25 grudnia, 1 stycznia i 1 maja. Ogrody i park są otwarte codziennie. Od 1 kwietnia do 31 października pałac jest czynny od 9:00 do 18:30, ostatnie wejście o 17:45; od 1 listopada do 31 marca od 9:00 do 17:30, ostatnie wejście o 16:45.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Pałacu w Wersalu.