Przejdź do treści

Hôtel de la Marine · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Hôtel de la Marine,
pięć przystanków, za darmo.

Słuchaj wprost na telefonie z pełną transkrypcją pod każdym nagraniem, a potem skieruj Chiaro na dowolny eksponat spośród ponad 500 zabytkowych mebli i dzieł sztuki w pałacu.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Hôtel de la Marine.

9:41

Gabinet pracy intendenta

Hôtel de la Marine, Paryż

0:00 2:35
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Ten audioprzewodnik po Hôtel de la Marine prowadzi wzdłuż pełnej trasy zwiedzania na pierwszym piętrze w kolejności kroków zwiedzającego: od osiemnastowiecznych apartamentów intendentów we wschodnim skrzydle przez złocone salony reprezentacyjne aż na kolumnową loggię nad Place de la Concorde. Zaczynasz wśród królewskiego meblarstwa w gabinecie intendenta, mijasz nakryty stół śniadania ostrygowego w jadalni, zaglądasz do lustrzanego buduaru Jacques’a Gondoina, przechodzisz do dawnej Sali Klejnotów, gdzie Victor Schœlcher podpisał w 1848 roku dekret znoszący niewolnictwo, i kończysz między dwunastoma korynckimi kolumnami Ange-Jacques’a Gabriela z panoramą Paryża. Wszystkie pięć nagrań trwa łącznie około trzynastu minut w ramach wizyty, na którą pałac przeznacza jedną godzinę i piętnaście minut.

Godziny otwarcia, rodzaje biletów, zasady wstępu i dane liczbowe o kolekcji opierają się na serwisie hotel-de-la-marine.paris oraz inwentarzu Collectio prowadzonym przez Centre des monuments nationaux, uzupełnionych o zapisy historyczne w Wikipedii i Wikidanych. Meble trafiają czasem do konserwacji, a sale bywają zamykane na prywatne uroczystości, więc jeśli tabliczka przy drzwiach albo obsługa w kasie mówi co innego niż poniższy tekst, zaufaj pracownikom na miejscu i daj nam znać.

Przystanek 1 z 5 · Pierwsze piętro, skrzydło wschodnie, apartamenty intendentów (Grand cabinet de travail)

Gabinet pracy intendenta

Budynek: Ange-Jacques Gabriel (1698–1782); wystrój apartamentów za czasów Pierre’a-Élisabetha de Fontanieu (1731–1784) i Marca-Antoine’a Thierry’ego de Ville-d'Avray (1732–1792); meble: Jean-Henri Riesener (1734–1806) · 1767–1786 · Malowana i złocona boazeria drewniana, wielobarwny parkiet intarsjowany oraz meble w stylu Ludwika XVI

Na co zwrócić uwagę

  • Geometryczny parkiet intarsjowany pod stopami, ułożony z kontrastujących gatunków drewna i ocalony po dwóch stuleciach pod biurami Ministerstwa Marynarki.
  • Wysokie malowane płyciny z arabeskami po bokach luster, odsłonięte centymetr po centymetrze skalpelami spod nawet osiemnastu późniejszych warstw farby.
  • Biurko cylindryczne z roletą oraz stolik do pisania zdobiony złoconym brązem — popis rzemiosła królewskich warsztatów, które z tego gmachu wyposażały Wersal i Fontainebleau.
Transkrypcja (2:35)

Spójrz najpierw pod nogi, zanim przyjrzysz się meblom. Te zazębiające się ośmiokąty i kwadraty z jasnego oraz ciemnego drewna przeleżały całe pokolenia ukryte pod biurami Ministerstwa Marynarki, a ściany wokół ciebie zniknęły pod osiemnastoma warstwami farby. Od 2017 do 2021 roku zespoły konserwatorów pracowały w tych apartamentach ze skalpelami w dłoni, zdejmując dwa stulecia szarej biurokracji centymetr po centymetrze, aż osiemnasty wiek znów wyszedł na światło dzienne.

Zanim wprowadziła się tu francuska marynarka wojenna, pałac był siedzibą Garde-Meuble de la Couronne, królewskiego zarządu, który meblował i utrzymywał każdą rezydencję monarchy, od Wersalu i Trianon po Fontainebleau, Compiègne, Marly oraz Rambouillet. Pod tym dachem pracowało ponad stu pisarzy, tapicerów, płatnerzy i ebenistów. Przechowywano tu arrasy, brązy, zbroje paradne i klejnoty koronne, a także miedziane naczynia kuchenne i pałacową pościel, dzięki czemu instytucja ta stała się bezpośrednim przodkiem dzisiejszego Mobilier national.

Tym imperium kierowało z tych pokoi dwóch ludzi. Pierwszym był Pierre-Élisabeth de Fontanieu, mianowany w 1767 roku, którego pierwotny gabinet roboczy z dwoma kominkami odnaleziono podczas renowacji zamurowany za późniejszymi ściankami działowymi marynarki. W 1784 roku zastąpił go Marc-Antoine Thierry, baron de Ville-d'Avray, wcześniej pierwszy kamerdyner Ludwika XVI, który od 1786 roku na nowo urządził ten reprezentacyjny gabinet, aby przyjmować dostawców, artystów i dworzan, zachowując tuż obok skromny pokój do codziennej pracy.

Teraz przyjrzyj się biurkom. Fontanieu gorąco wspierał urodzonego w Niemczech mistrza Jeana-Henriego Riesenera, wykształconego w warsztacie mebli mechanicznych Jeana-François Oebena i mianowanego w 1774 roku nadwornym ebenistą króla. Dwa meble zbudowane przez Riesenera specjalnie do prywatnych pokoi Fontanieu w tym gmachu, mechaniczny stół wielofunkcyjny oraz stolik do pisania, mają status skarbów narodowych i wróciły tu po latach spędzonych w Luwrze i Wersalu. Gdy jednak rządy objął Ville-d'Avray, uznał rachunki wystawiane Koronie przez Riesenera za zdecydowanie zbyt wysokie, zerwał z nim współpracę i stworzył własny warsztat pod nadzorem rzeźbiarza Jeana Hauré.

Ville-d'Avray sporządził również skrupulatne inwentarze generalne mebli koronnych, dzięki którym dzisiejsi kuratorzy mogli ustawić każdy przedmiot dokładnie tam, gdzie stał dawniej. Wierność monarchii kosztowała go życie. Aresztowany po upadku tronu w sierpniu 1792 roku ostatni intendent Garde-Meuble zginął w więzieniu Abbaye podczas masakr wrześniowych.

Przystanek 2 z 5 · Pierwsze piętro, skrzydło wschodnie, apartamenty intendentów (Salle à manger)

Jadalnia intendentów

Wnętrza: Jacques Gondoin (1737–1818) w pałacu Ange-Jacques’a Gabriela; bufety: Antoine-Robert Gaudreaus (ok. 1680–1746) i Jean-Henri Riesener (1734–1806) · Budynek 1757–1774; biblioteczka 1744, powiększona do formy bufetu w latach 70. XVIII wieku · Malowana boazeria, kwieciste tkaniny ścienne z medalionami pasterskimi, bufety z mahoniu i złoconego brązu oraz biskwitowa porcelana z Sèvres

Na co zwrócić uwagę

  • Lniane serwetki niedbale przerzucone przez oparcia krzeseł, puste muszle po ostrygach i butelki wina — scena zaaranżowana według obrazu Jeana-François de Troya „Śniadanie ostrygowe” z 1735 roku.
  • Para mahoniowych bufetów zdobionych złoconym brązem na tle kwiecistych ścian: jeden rozpoczęty dla Ludwika XV w 1744 roku i wyposażony w ukryty podajnik potraw, a jego bliźniak zwrócony w depozycie z Pałacu Elizejskiego.
  • Białe nieszkliwione figurki mitologiczne z biskwitowej porcelany z Sèvres biegnące środkiem obrusu.
Transkrypcja (2:15)

Ktokolwiek tu jadł, wygląda tak, jakby wstał od stołu trzydzieści sekund temu. Biała lniana serwetka zwisa krzywo z oparcia kwiecistego krzesła, muszle po ostrygach i ciemnozielone butelki stoją rozsiane po obrusie, a środek stołu zajmują białe nieszkliwione figurki z biskwitowej porcelany z Sèvres. Konserwatorzy wnętrz Joseph Achkar i Michel Charrière zaaranżowali ten pokój tak, jakby zatrzymano go pod koniec osiemnastowiecznej kolacji, czerpiąc nastrój wprost z obrazu Jeana-François de Troya Śniadanie ostrygowe z 1735 roku.

Pokój przeznaczony wyłącznie do jedzenia był w oświeceniowym Paryżu wciąż nowoczesnym luksusem. Za panowania Ludwika XIV wielkie domy jadały przy stołach na kozłach rozstawianych tam, gdzie akurat zebrało się towarzystwo, a gości przyjmowano w sypialniach. W latach siedemdziesiątych XVIII wieku paryscy arystokraci pragnęli już prywatności, ciepła i wyspecjalizowanych pokoi ułożonych w amfiladzie, z wąskimi korytarzami służbowymi za ścianą, którymi służba mogła przemykać niepostrzeżenie.

Zwróć uwagę na układ półmisków na obrusie. Niczego nie wnoszono tu danie po daniu na gotowych talerzach, tak jak podaje się dziś obiad w restauracji. Zamiast tego stosowano service à la française: marszałkowie dworu ustawiali jednocześnie całe symetryczne kompozycje półmisków wokół porcelanowej dekoracji środkowej, a goście sami nakładali sobie to, co mieli w zasięgu ręki. Miejsce przy stole pani Thierry de Ville-d'Avray po cichu zdradzało więc twoją rangę towarzyską. Jej kuchnia serwowała ostrygi, ryby, szampana i indyki z Nowego Świata obok modnych filiżanek czekolady, herbaty i kawy.

Teraz odwróć się od stołu ku dwóm bogato okutym bufetom stojącym pod owalnymi medalionami pejzażowymi na tle kwiecistych ścian. Wyglądają jak bliźniaki i kryją jedną z najciekawszych meblarskich historii Paryża. Jeden z nich rozpoczął życie w 1744 roku wcale nie jako kredens jadalniany, lecz jako niska biblioteczka zbudowana przez królewskiego ebenistę Antoine’a-Roberta Gaudreaus dla króla Ludwika XV. Fontanieu sprowadził go tutaj do własnej jadalni i poprosił Jeana-Henriego Riesenera o powiększenie mebla w bufet skrywający pomysłowy mechanizm podajnika, ukryte okienko pozwalające podawać potrawy na stół w idealnej temperaturze.

Następnie Riesener zbudował pasujący drugi egzemplarz, aby zachować równowagę ściany. Rozdzielony po rewolucji bliźniaczy bufet spędził całe pokolenia w Pałacu Elizejskim, zanim Mobilier national odesłało oba meble do domu, by znów stały naprzeciw siebie na tej posadzce.

Przystanek 3 z 5 · Pierwsze piętro, strona południowa, apartamenty intendentów, wejście z sypialni Fontanieu (Cabinet des Glaces)

Gabinet Luster

Jacques Gondoin (1737–1818), na zamówienie Pierre’a-Élisabetha de Fontanieu (1731–1784) · Około 1770–1774 (przemalowany po 1784) · Rzeźbiona i złocona płatkowo boazeria drewniana z malowanymi lustrami (glaces peintes) oraz jedwabną kanapką

Na co zwrócić uwagę

  • Malowane tafle lustrzane nad jedwabną kanapką: pulchne skrzydlate amorki i udrapowane postacie kobiece na klasycznych cokołach w miejscu, gdzie zamalowano dawne akty zamówione przez Fontanieu.
  • Ustawione pod kątem ramy ze złoconego drewna, które odbijają dwa płomienie świec tam i z powrotem przez wąski pokoik, tworząc lśniący korytarz odbić.
Transkrypcja (2:22)

Wyjdź z sypialni Fontanieu do złoconej szkatułki ledwie szerszej niż ustawiona pod ścianą jedwabna kanapka, a ściany nagle znikną. Każda powierzchnia wokół ciebie to wysokie lustrzane szkło oprawione w rzeźbione złoto płatkowe i nachylone pod takim kątem, że para świec mnoży się w dziesiątki uciekających w głąb pokoi. Bezpośrednio na posrebrzanej tafli osiemnastowieczni malarze namalowali girlandy róż, przysiadłe ptaki, smukłe trójnogi i tańczące postacie, które zdają się unosić wewnątrz odbicia, a nie wisieć na ścianie.

Pierre-Élisabeth de Fontanieu kazał zbudować ten kameralny buduar od 1770 do 1774 roku architektowi i rysownikowi Garde-Meuble Jacques’owi Gondoinowi, którego inspirowane Piranesim projekty pomogły skierować paryski gust od rokokowych krągłości ku wyrazistemu klasycyzmowi. Fontanieu był nietypowym urzędnikiem królewskim. Za dnia zarządzał meblami monarchy i majsterkował w pobliskim prywatnym gabinecie fizycznym, wytapiając sztuczne kamienie szlachetne z barwionego kryształu oraz grawerując biżuterię na mechanicznej tokarce. Nocą pozostawał zatwardziałym kawalerem, słynącym w całym Paryżu z podejmowania tancerek operowych.

Przyjrzyj się uważnie postaciom namalowanym wprost na lustrach nad poduszkami. Dziś na jednej tafli widzisz pucołowate skrzydlate amorki otaczające cokół, a na sąsiedniej skromnie udrapowane klasyczne kobiety pod kwiatowymi festonami. Nie to jednak zamówił Fontanieu. Za jego czasów na tych cokołach stały nagie kobiety, namalowane specjalnie do prywatnego zacisza kawalera.

Wszystko zmieniło się w 1784 roku, gdy podupadły na zdrowiu Fontanieu przeszedł w stan spoczynku i jeszcze w tym samym roku zmarł. Do apartamentu wprowadził się wraz z żoną Marc-Antoine Thierry de Ville-d'Avray, pobożny małżonek, którego surowa sypialnia mijana wcześniej na tej trasie nie mogłaby bardziej różnić się od tego wnętrza. Zgorszona widokiem tuż obok sypialni pani de Ville-d'Avray wezwała malarzy, by z przyzwoitości przemalowali szkło, zamieniając swobodne akty w niewinne putta i okrywając nagą skórę malowanymi szatami.

Tuż przed wejściem do tych sypialni przeszedłeś przez narożny salon u zbiegu Place de la Concorde i Rue de Rivoli. Nawet te wnętrza z jedwabiu i złota zaznały walk dwudziestego wieku: w sierpniu 1944 roku zabarykadowani tutaj niemieccy marynarze wywiercili w drewnianej wewnętrznej okiennicy tego narożnego salonu otwór obserwacyjny, przez który śledzili żołnierzy alianckich posuwających się pod arkadami Rue de Rivoli.

Przystanek 4 z 5 · Pierwsze piętro, fasada południowa, salony reprezentacyjne (Salon diplomatique), z widokiem na Place de la Concorde

Salon Dyplomatyczny (dawna Sala Klejnotów)

Budynek: Ange-Jacques Gabriel (1698–1782); osiemnastowieczna galeria Garde-Meuble, złocona boazeria Ministerstwa Marynarki z połowy XIX wieku oraz biurko Victora Schœlchera w stylu Ludwika XV · 1765–1777; wystrój recepcyjny połowa XIX wieku; dekret abolicyjny 27 kwietnia 1848 · Biała i złocona płatkowo rzeźbiona boazeria z emblematami morskimi, kryształowy żyrandol oraz intarsjowane biurko w stylu Ludwika XV

Na co zwrócić uwagę

  • Faliste intarsjowane biurko Victora Schœlchera w stylu Ludwika XV na środku dywanu, przy którym 27 kwietnia 1848 roku podpisano dekret znoszący niewolnictwo we francuskich koloniach.
  • Drewnianą okiennicę wewnętrzną od strony Place de la Concorde noszącą ślady kradzieży klejnotów z września 1792 roku oraz ukryte w licu ściany drzwi obok kominka prowadzące do ciasnego schowka podsłuchowego.
  • Rzeźbione w złoconym drewnie kotwice, delfiny i dzioby okrętów nad lustrami z 226 lat, gdy gmach był siedzibą francuskiego Ministerstwa Marynarki.
Transkrypcja (2:37)

Pośród dziewiętnastowiecznej biało-złotej boazerii, karmazynowych foteli i rzeźbionych morskich kotwic jeden mebel wygląda o całe stulecie starzej niż jego sąsiedzi. Stań przed falistym intarsjowanym biurkiem w stylu Ludwika XV na środku dywanu. Dwudziestego siódmego kwietnia 1848 roku Victor Schœlcher, podsekretarz stanu do spraw marynarki i kolonii w rządzie Drugiej Republiki, przygotował i podpisał przy tym stole dekret znoszący niewolnictwo we francuskich koloniach, kładąc kres systemowi przywróconemu przez Napoleona Bonapartego w 1802 roku. Ze względu na to wydarzenie od 2019 roku w tym budynku mieści się siedziba Fundacji Pamięci o Niewolnictwie.

Na długo zanim zasiedli tu admirałowie i dyplomaci, sala ta stanowiła punkt kulminacyjny pierwszego w Paryżu publicznego muzeum rzemiosła artystycznego. Od 1777 roku Fontanieu otwierał galerie Garde-Meuble w jeden wtorek miesiąca od wiosny do listopada. Zwiedzający mijali w zbrojowni królewskie pancerze oraz dwie nabijane srebrem armaty syjamskie — te same działa, które paryżanie zdobyli trzynastego lipca 1789 roku i z których następnego ranka strzelali do Bastylii — przechodzili przez Wielką Galerię Mebli i wkraczali do tej sali, zwanej wówczas Salle des Bijoux.

Szklane gabloty mieściły tu pięćset pięćdziesiąt osiem waz z kamieni twardych i kryształu górskiego obok klejnotów koronnych Francji: ponad dziesięć tysięcy kamieni wycenionych w 1791 roku na dwadzieścia trzy miliony liwrów, w tym Wielki Szafir Ludwika XIV, Sancy, diament Regent oraz słynny Błękit Francji.

Przez pięć burzliwych nocy między jedenastym a szesnastym września 1792 roku szajka trzydziestu do czterdziestu złodziei pod wodzą Paula Miette’a wspinała się po latarniach ulicznych i linach na zewnętrzną loggię, wybiła szybę, wycięła otwór w drewnianej okiennicy wewnętrznej — uszkodzenie wciąż widać — i niepokojona przez nikogo opróżniała gabloty, pijąc i ucztując. Większość klejnotów, w tym Regenta i Sancy, później odnaleziono, a kilku rabusiów trafiło pod gilotynę na placu przed pałacem, natomiast Błękit Francji przepadł w Londynie i został przeszlifowany na dzisiejszy diament Hope.

Rok później, dwudziestego czwartego października 1793 roku, urzędnicy podpisali w tym samym pokoju akt zgonu Marii Antoniny, osiem dni po jej egzekucji przed gmachem. A kiedy marynarka zamieniła wnętrze w salon dyplomatyczny, obok kominka ukryto jeszcze jeden sekret: zlicowane ze ścianą drzwi do wąskiego osiemnastowiecznego korytarza służbowego, w którym niewidoczny słuchacz mógł notować każde słowo wypowiedziane przy tym stole.

Przystanek 5 z 5 · Pierwsze piętro, fasada południowa, równolegle do salonów reprezentacyjnych z widokiem na Place de la Concorde

Loggia od strony Place de la Concorde

Ange-Jacques Gabriel (1698–1782), wzniesiona pod kierunkiem Jacques’a-Germaina Soufflota (1713–1780) i Louisa-François Trouarda (1729–1794) · 1757–1774 · Wapienna kolumnada z dwunastu kolumn korynckich, rzeźbione ośmiokątne kasetony stropowe oraz czarno-biała kamienna posadzka

Na co zwrócić uwagę

  • Rzeźbione ośmiokątne kasetony na kamiennym stropie — alegorie Rolnictwa, Handlu, Muzyki i Sztuk — z których podczas rewolucji skuto królewskie monogramy Ludwika XV.
  • Czarno-białą kamienną szachownicę posadzki biegnącą wzdłuż wszystkich dwunastu żłobkowanych kolumn korynckich, nawiązującą do perystylu Trianon w Wersalu.
  • Otwartą oś widokową prosto przez Place de la Concorde, obok Obelisku z Luksoru aż ku Sekwanie, Palais Bourbon i Wieży Eiffla.
Transkrypcja (3:12)

Wyjdź między wapienne kolumny i pozwól oczom przywyknąć do otwartego nieba. Dwanaście żłobkowanych korynckich trzonów ciągnie się przez całą długość tej cofniętej galerii, rzucając ostre pasy światła i cienia na czarno-białą kamienną szachownicę posadzki zaczerpniętą z perystylu Trianon w Wersalu. Poniżej balustrady rozpościera się cały Place de la Concorde ze zwieńczonym złotem Obeliskiem z Luksoru pośrodku, drzewami Ogrodów Tuileries po lewej, Polami Elizejskimi po prawej oraz Sekwaną i Wieżą Eiffla na wprost.

Oto najdziwniejszy fakt architektoniczny dotyczący pałacu za twoimi plecami: kiedy te kolumny wznoszono, nie stał za nimi żaden pałac. W 1748 roku władze Paryża postanowiły uczcić króla Ludwika XV po przebytej ciężkiej chorobie brązowym pomnikiem konnym dłuta Edmé Bouchardona, ukazującym monarchę jadącego na oklep po rzymsku na otwartym terenie nad rzeką. Dziewiętnastu architektów stanęło do konkursu na oprawę tego posągu, a król odrzucił co do jednego wszystkie projekty. W 1753 roku polecił swojemu pierwszemu architektowi Ange-Jacques’owi Gabrielowi samodzielnie połączyć najlepsze pomysły.

Gabriel narysował po północnej stronie nowego placu Ludwika XV dwie identyczne klasycystyczne fasady rozdzielone ulicą Rue Royale i zainspirowane wielką wschodnią kolumnadą Luwru rozpoczętą dziewięćdziesiąt lat wcześniej. Budowa ruszyła w 1757 roku pod okiem młodszego zastępcy Gabriela, Jacques’a-Germaina Soufflota — przyszłego twórcy Panteonu — oraz Louisa-François Trouarda, początkowo wyłącznie jako kamienne kulisy zamykające plac. Dopiero od 1765 do 1768 roku Korona zdecydowała się ulokować za tą wschodnią fasadą Garde-Meuble, podczas gdy zachodniego bliźniaka po drugiej stronie Rue Royale podzielono na cztery prywatne rezydencje, w których dziś mieszczą się między innymi Hôtel de Crillon i Automobile Club de France.

Unieś głowę prosto ku sufitowi. W rzeźbionych ośmiokątnych kasetonach widnieją kamienne płaskorzeźby sławiące dziedziny, którym patronował królewski rząd: Rolnictwo, Handel, Muzykę, Przemysł, Obronność i Sztuki. Każdy kaseton nosił też niegdyś spleciony monogram Ludwika XV, dopóki dłuta rewolucjonistów nie wyrąbały królewskich inicjałów z kamienia.

Paryżanie przezwali tę galerię balkonem państwa, bo historia Francji raz po raz odgrywała swoje najgłośniejsze sceny tuż pod nią. Dwudziestego pierwszego stycznia 1793 roku minister marynarki Gaspard Monge obserwował z okna swojego ministerstwa egzekucję Ludwika XVI na placu w dole i kontrasygnował akt zgonu króla; dziewięć miesięcy później na tym samym bruku pod ostrzem zginęła Maria Antonina.

Czterdzieści trzy lata później, dwudziestego piątego października 1836 roku, inżynier Apollinaire Lebas za pomocą gigantycznych kabestanów i lin postawił w dole do pionu Obelisk z Luksoru. Król Ludwik Filip, wciąż wstrząśnięty letnim zamachem na swoje życie i śmiertelnie bojący się publicznego ośmieszenia, gdyby pękła któraś lina, czekał ukryty za oknami salonu za twoimi plecami. Dopiero w ułamku sekundy, gdy granitowa iglica stanęła pionowo, monarcha wyszedł z rodziną na tę loggię, by zebrać ryk zachwytu tłumu wypełniającego plac — dokładnie na ten sam kamienny balkon, z którego zagraniczni goście François Mitterranda oglądali w lipcu 1989 roku defiladę w dwusetną rocznicę rewolucji.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na każdy szczegół w Hôtel de la Marine.

Nasze pięć nagrań omawia najważniejsze punkty trasy, ale apartamenty i salony kryją jeszcze setki zegarów, porcelanowych waz, morskich portretów i intarsjowanych komód — często bez tabliczek z opisem, bo pokoje zaaranżowano jak zamieszkane wnętrza. Zrób zdjęcie dowolnego przedmiotu w aplikacji Chiaro, aby usłyszeć, kto go wykonał i który królewski pałac go użyczył, oraz zadawaj na głos kolejne pytania podczas spaceru.

Jak włamywacze dostali się po klejnoty w 1792 roku?Dlaczego zamalowano akty na lustrach?Gdzie kryje się tajny schowek do podsłuchu?

Przed wizytą

01

Dojazd

2 Place de la Concorde, 75008 Paryż. Przejdź bezpłatnie przez osiemnastowieczne arkady na dziedziniec honorowy (Cour d'Honneur) od strony Place de la Concorde lub Rue Royale, a następnie skieruj się na przeszklony Dziedziniec Intendenta do kasy biletowej i punktu odbioru słuchawek.

Stacja metra Concorde (linie 1, 8 i 12) ma wyjście wprost przed południową fasadą; ze stacji Madeleine (linia 14) dojdziesz krótkim spacerem ulicą Rue Royale. Autobusy RATP linii 42, 45, 52, 72, 73 i 84 zatrzymują się na przystankach Concorde lub Concorde-Royale, a stacje rowerów Vélib' znajdują się przy Cambon-Rivoli/Madeleine.

02

Bilety

  • Wybierz pełną trasę zwiedzania za 17 € (14 € stawka partnerska), aby zobaczyć wszystkie pięć przystanków z tej strony; bilet na Kolekcję Al Thani za 13 € oraz krótka trasa między wystawami za 9 € obejmują salony reprezentacyjne i loggię, ale pomijają apartamenty intendentów.
  • Czynne codziennie od 10:30 do 19:00, a w piątki do 21:30, przy czym ostatnie wejście przypada 45 minut przed zamknięciem; pałac jest nieczynny wyłącznie 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. Zalecana jest rezerwacja online na konkretną godzinę (ważna do 30 minut po wyznaczonym czasie), choć bilety w kasie są również dostępne w miarę wolnych miejsc.
  • Wstęp jest bezpłatny dla osób poniżej 18 lat zwiedzających z rodziną, obywateli Unii Europejskiej i stałych mieszkańców Francji w wieku od 18 do 25 lat, posiadaczy karty Paris Museum Pass na trasie apartamentów intendentów, osób z niepełnosprawnościami wraz z opiekunem oraz dla wszystkich bez rezerwacji w każdą pierwszą niedzielę miesiąca od listopada do marca.
  • Zgodnie z przepisami bezpieczeństwa Vigipirate wszelkie torby i walizki — nawet małe torebki — są w salach zabronione i trzeba je zostawić w bezpłatnych szafkach o wymiarach 40 × 40 cm. Na pierwsze piętro wjeżdża winda, a w kasie można bezpłatnie wypożyczyć wózki inwalidzkie o szerokości 65 cm dopasowane do wąskich zabytkowych drzwi; na spokojniejsze zwiedzanie pałac poleca środy przez cały dzień lub dowolne popołudnie od 16:30.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Bilet wstępu do Hôtel de la Marine obejmuje już bez dopłaty oficjalny zestaw słuchawkowy pałacu — Le Confident — wydawany w kasie każdemu indywidualnemu zwiedzającemu. Opracowany wspólnie z Radio France system wykorzystuje binauralny dźwięk 3D uruchamiany automatycznie przy przechodzeniu z sali do sali w dziewięciu językach (francuskim, angielskim, hiszpańskim, włoskim, niemieckim, chińskim, japońskim, rosyjskim i arabskim), a towarzyszy mu bezpłatna aplikacja internetowa bez pobierania poświęcona zbiorom. Naszych pięć nagrań w przeglądarce nie wymaga odbioru sprzętu w kasie i zawiera pełny tekst pod każdym odtwarzaczem — jeśli chcesz przeczytać historie przed wejściem lub wrócić do nich na zewnątrz.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy istnieje darmowy audioprzewodnik po Hôtel de la Marine?

Zarówno na miejscu, jak i tutaj. Każdy bilet wstępu do Hôtel de la Marine obejmuje bez dopłaty pałacowe słuchawki Le Confident oraz darmową aplikację internetową o zbiorach na smartfonie. Na tej stronie możesz przed wizytą lub w jej trakcie posłuchać w przeglądarce pięciu niezależnych nagrań po polsku z pełną transkrypcją, a w środku fotografować poszczególne meble aplikacją Chiaro.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik w Hôtel de la Marine?

Zero ponad cenę biletu: binauralne słuchawki Le Confident są wliczone w każdy bilet indywidualny i wydawane w kasie po przyjściu. Na pełnej trasie za 17 € oferują dziewięć języków — francuski, angielski, hiszpański, włoski, niemiecki, chiński, japoński, rosyjski i arabski — oraz wybór między ścieżkami o historii, epoce oświecenia lub dla rodzin.

Gdzie znajduje się Loggia w Hôtel de la Marine?

Wzdłuż południowej fasady na pierwszym piętrze, bezpośrednio za dwunastoma korynckimi kolumnami zwróconymi ku Place de la Concorde. Zarówno pełna trasa zwiedzania, jak i krótsze warianty obejmujące salony reprezentacyjne wyprowadzają na jej czarno-białą kamienną posadzkę na samym końcu złoconych sal recepcyjnych.

Który bilet do Hôtel de la Marine obejmuje osiemnastowieczne apartamenty?

Zarezerwuj pełną trasę zwiedzania (17 € bilet normalny, 14 € stawka partnerska; trasa objęta także kartą Paris Museum Pass), która trwa około jednej godziny i piętnastu minut oraz łączy apartamenty intendentów, salony reprezentacyjne i loggię. Bilet na Kolekcję Al Thani (13 €) oraz krótka trasa ekspresowa (9 €) prowadzą wyłącznie do salonów reprezentacyjnych i na loggię, z pominięciem gabinetu intendenta, jadalni i Gabinetu Luster.

Kiedy Hôtel de la Marine jest zamknięty?

Pałac zamyka podwoje tylko w trzy dni świąteczne w roku: 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. We wszystkie pozostałe dni zaprasza od 10:30 do 19:00, a w piątki do 21:30, przy czym kasa i ostatnie wejście zamykają się 45 minut wcześniej; warto pamiętać, że we wtorkowe popołudnia, czwartkowe poranki oraz w pierwszy piątkowy wieczór miesiąca pierwszeństwo mają rezerwacje grupowe.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Hôtel de la Marine.