Versay Sarayı · Versay · Bağımsız rehber
Versay Sarayı sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beşi de bu sekmede çalıyor; ne uygulama gerekiyor ne de sesli rehber gişesinde kuyruk. Chiaro'yu sarayda başka bir şeye doğrultun, size de onu anlatsın: koleksiyonlarda 60.000'den fazla eser var.
Chiaro tarafından hazırlandı. Versay Sarayı ile bağlantılı değildir.
Kraliyet Şapeli
Versay Sarayı
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Versay Sarayı koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Versay Sarayı sesli rehberimiz sarayın içinde tek bir rotayı izliyor: beş durak, hepsi tek bilete dahil. Kraliyet Şapeli'ni yukarıdaki kraliyet locasından görüyorsunuz; kral ayini burada, saray erkânına yukarıdan bakarak dinlerdi. Ardından Kralın Büyük Dairesi'nin başındaki Herkül Salonu'na giriyor, Aynalar Salonu'nu boydan boya geçiyor, öbür uçta Kraliçenin Yatak Odası'na çıkıyor ve Taç Giyme Salonu'nda on metrelik bir Napolyon'un karşısında bitiriyorsunuz. Toplam dinleme süresi on bir dakika kadar. Saray, ziyaretin bu bölümü için bir buçuk saat öneriyor; kalabalık bir öğleden sonra bu süre uzar.
Bu sayfadaki saatler, fiyatlar, girişler ve salon adları chateauversailles.fr'den ve sarayın kendi koleksiyon veritabanından geliyor. Versay'da salonlar restorasyon için kısa bir haberle kapanabiliyor; kralın tarafındaki iki salon 18 Ağustos'tan beri kapalı. Bir kapıdaki tabela bu sayfadan farklı bir şey söylüyorsa tabelaya inanın ve bize haber verin ki biz de güncelleyelim.
Durak 1 / 5 · Merkez bina, kuzey ucu; Büyük Daireler rotasının başında, 1. kattaki kraliyet locasından görülür
Kraliyet Şapeli
Mimarlar: Jules Hardouin-Mansart ve Robert de Cotte; tavan resimleri: Antoine Coypel, Charles de La Fosse ve Jean Jouvenet · 1699–1710 · Taş, mermer ve boyalı tonoz, iki katlı; Versay'da yapılan beşinci ve son şapel
Şunlara dikkat edin
- Tonoz. Hardouin-Mansart onu tek bir kuşak kemer bile kullanmadan tasarladı, bu yüzden kesintisiz tek bir yüzey gibi görünüyor. Ortada Coypel'in Görkemi İçinde Baba Tanrı'sı, apsiste La Fosse'un Diriliş'i, kraliyet locasının tam üstünde de Jouvenet'nin Kutsal Ruh'un İnişi var.
- Sunağın üstündeki org. Clicquot yaptı, kasasına Kral Davut kabartma olarak oyuldu. François Couperin bu orgu çaldı.
- Üst kattaki sütun dizisi. Binanın dışı, payandalarına varana dek Gotik mimariden ödünç alıyor; içi ise tartışmasız klasik.
Konuşma metni (2:02)
Kralın durduğu katta duruyorsunuz. Şapelin zemini bir kat aşağınızda: bu galeri kraliyet locası; bir saray şapeli için olağan, bir kilise için tuhaf bir düzen. Her sabah, genellikle saat onda, bütün saray erkânı ayin için buraya gelirdi. On Dördüncü Louis ailesiyle birlikte burada, yukarıda otururdu. Saray hanımları yan locaları alırdı. Subaylar ve halk aşağıda, nefte dururdu; yani ayin boyunca içeridekilerin çoğu sunağa değil, yukarıya, krala bakıyordu.
Kral aşağıya neredeyse hiç inmezdi. Nefe yalnızca büyük dini bayramlarda komünyon alırken, Kutsal Ruh Nişanı törenlerinde ve kraliyet ailesinin prens ve prenseslerinin vaftizlerinde ve düğünlerinde inerdi; bu törenler 1710'dan 1789'a kadar bu şapelde yapıldı. O düğünlerden biri 16 Mayıs 1770'teydi: o gün veliaht Louis Auguste, Marie Antoinette adında Avusturyalı bir arşidüşesle evlendi.
Bu, Versay'ın On Üçüncü Louis döneminden beri sahip olduğu beşinci ve sonuncu şapel. Jules Hardouin-Mansart tasarımı 1699'da krala sundu, ardından 1708'de, işin bitmesinden iki yıl önce öldü; bacanağı Robert de Cotte şapeli 1710'da tamamladı. Bu, On Dördüncü Louis'nin burada yaptırdığı son yapıydı ve Aziz Louis'ye adandı. Aziz Louis hem kralın koruyucu azizi hem de atasıydı; Aziz Louis'nin Paris'te kurduğu Sainte-Chapelle'e yapılan göndermeler de bilinçli.
Şimdi yukarı bakın. Hardouin-Mansart tonozu tek bir kuşak kemer bile olmadan tasarladı, bu yüzden tavan kesintisiz tek bir yüzey gibi akıyor; üç ressam da onu aralarında paylaştı. Ortada Antoine Coypel'in Görkemi İçinde Baba Tanrı'sı. Apsiste Charles de La Fosse'un Diriliş'i. Ve tam üstünüzde, bu locanın üzerinde, Jean Jouvenet'nin Kutsal Ruh'un İnişi: kralın her sabah başının üstünde duran tablo.
Sonra sunağın üstündeki orgu bulun. Onu Clicquot yaptı ve kasasına Kral Davut kabartma olarak oyuldu. François Couperin bu orgu çaldı. Buradaki müzik bütün Avrupa'da ünlüydü; ayin boyunca baştan sona motetler söylenirdi. Müzik saray erkânına sunağın üstünden, o çalgının çevresinden gelirdi, herkes ise ters yöne dönmüş, dua eden krala bakardı.
Durak 2 / 5 · 1. kat, Kralın Büyük Dairesi, Büyük Daireler rotasının ilk salonu
Herkül Salonu
Tavan: François Lemoyne; salonun tamamlanması: XV. Louis dönemi · 1736'da tamamlandı · Mermer kaplama ve yaldızlı bronz; tavan resmi tuvale yapılıp tonoza yapıştırıldı
Şunlara dikkat edin
- Duvardaki Veronese tablosu, Simon'un Evinde Yemek. Venedik Cumhuriyeti onu 1664'te XIV. Louis'ye hediye etti; tablo, XV. Louis 1730'da buraya getirtene kadar Gobelins'te depoda kaldı.
- Tavanda yüz kırk iki figür var ve bu bir fresk değil. Lemoyne onu tuvale boyadı ve tonoza yapıştırttı.
- Oranlar. Salon bu kadar yüksek, çünkü 1710'a kadar burada iki kat boyunca yükselen saray şapeli vardı.
Konuşma metni (1:48)
Her şeyden önce başınızı geriye yatırın. Üstünüzde yüz kırk iki figür var ve hiçbiri sıvanın üzerine boyanmadı. François Lemoyne bütün tavanı atölyesinde tuvale boyadı, sonra tonoza yapıştırttı; bu tekniğin adı marouflage. Konu Herkül'ün tanrılaşması ve bu iş onun dört yılını aldı.
İşi 1736'da bitirdiğinde On Beşinci Louis onu Kralın Baş Ressamı yaptı. Bir yıl sonra, 1737'de, Lemoyne kendi canına kıydı; şu anda baktığınız eser onu tüketmişti.
Salonun kendisi bir artık. 1682'den itibaren bu alanda iki kat boyunca yükselen saray şapeli vardı ve 1710'a kadar kullanıldı; o yıl, az önce geldiğiniz Kraliyet Şapeli onun yerini aldı. Böylece Büyük Daireler'in ortasında yüksek, boş bir kutu kaldı. Bu boşluğa bir döşeme atıldı ve sonrasını burada görüyorsunuz: Herkül Salonu, On Dördüncü Louis'nin Versay'da yaptırdığı son salon ve Kralın Büyük Dairesi'nde girdiğiniz ilk salon. Gezinin geri kalanına yanınızda götürebileceğiniz hoş bir çelişki.
Şimdi duvara bakın. O dev tuval Veronese'nin Simon'un Evinde Yemek tablosu ve buraya uzun bir yoldan geldi. Venedik Cumhuriyeti onu 1664'te On Dördüncü Louis'ye hediye etti. Tablo daha sonra Paris'teki Gobelins'te depoda bekledi; ta ki On Beşinci Louis onu 1730'da çıkartıp bu salona astırana kadar. Salonun süslemesi de onun çevresinde tamamlandı.
Bu yedi salon, kralın gününün resmî işlerini yürüttüğü tören dairesiydi. Gündüz saatlerinde, kralın ve kraliyet ailesinin şapele giderken buradan geçişini izlemek isteyen herkese açıktı; az önce tersten yürüdüğünüz yol da tam olarak buydu. Diğer adları Gezegenler Dairesi'dir, çünkü her salon on yedinci yüzyılda bilinen yedi gezegenden birini almış, tavanına da ona karşılık gelen tanrı resmedilmişti. Bu salonlardan ikisi, Jüpiter ve Satürn salonları, artık yok. Herkül'e de şapelden geriye kalan düştü.
Durak 3 / 5 · 1. kat, merkez bina, Savaş Salonu ile Barış Salonu arasında
Aynalar Salonu
Mimar: Jules Hardouin-Mansart; boyalı tonoz: Charles Le Brun · 1678–1684 · Mermer, yaldızlı bronz ve boyalı tonoz; 73 metre uzunluğunda, 17 kemerde 357 ayna
Şunlara dikkat edin
- Bahçe tarafında on yedi pencere, karşılarında on yedi aynalı kemer; hepsinde toplam 357 ayna.
- Kırmızı mermer plasterlerin başlıkları: kraliyet güneşinin altında bir Fransız zambağı, iki yanında birer Galya horozu. Le Brun bu yeni düzeni Colbert için tasarladı ve buna Fransız üslubu dendi.
- Galerinin ortasından, André Le Nôtre'un doğu-batı ekseni üzerine kurduğu Grande Perspective'e dümdüz uzanan manzara.
- Işık. 1980'de asılan avizelerin bir kısmı 2025 yazından beri indiriliyor; bu yüzden Le Brun'ün tavanı kırk yıldır olmadığı kadar iyi aydınlanıyor.
Konuşma metni (3:12)
Bir yanda on yedi pencere, öbür yanda on yedi aynalı kemer ve arkanızdaki Savaş Salonu ile en uçtaki Barış Salonu arasında yetmiş üç metrelik bir zemin. Durun ve ışığı takip edin. Camdan giriyor, salonu geçiyor ve üç yüz elli yedi aynadan size geri yansıyor. Bütün mesele o sayıda. Ayna yapımının tekeli Venedik'teydi ve ayna, insanın sahip olabileceği en pahalı eşyalar arasındaydı. Tek bir duvara üç yüz elli yedi ayna koymak süsleme değildi. Ekonomiye dair bir mesajdı: Fransa artık bunları kendisi yapabiliyor, hem de bu boyutta.
Bunların hiçbiri burada olmayacaktı. Louis Le Vau bu noktaya, bahçeye bakan, kuzeyde Kralın Dairesi ile güneyde Kraliçenin Dairesi arasında geniş, açık bir teras yapmıştı. Kullanışsızdı, yağmura rüzgâra açıktı ve uzun ömürlü olmadı. Le Vau'nun halefi Jules Hardouin-Mansart terası kapatıp yerine bir galeri yaptı. İş 1678'de başladı ve 1684'te bitti. Bu manzarayı da o kaybolan terasa borçlusunuz: salonun ortasına yürüyün, dışarı bakın; André Le Nôtre'un doğu-batı ekseni boyunca kurduğu Grande Perspective'e dümdüz bakıyorsunuz.
Şimdi yukarı bakın. Charles Le Brun tonozu otuz resimli kompozisyonla kapladı ve bunlar mitoloji olsun diye yapılmış mitoloji değil. On Dördüncü Louis'nin kişisel yönetiminin ilk on sekiz yılını, 1661'den Nijmegen barış antlaşmalarına kadar, Antik Çağ'dan ödünç alınmış alegorilerle anlatıyorlar. Zaferler, reformlar, krallığın yeniden düzenlenmesi; hepsi antik tarih kılığına sokulmuş.
Sonra kırmızı mermer plasterlerin tepesine bakın. Le Brun bu başlıkları Colbert'in isteğiyle bizzat tasarladı, Fransız üslubu denen yeni bir mimari düzen olarak. Her birinde bir kraliyet güneşinin altında bir Fransız zambağı, iki yanında da birer Galya horozu var. Latincede horoza gallus denirdi; şaka da bu, salonun boydan boya yaldızlı bronzla tekrarlanan şakası.
Burası çoğu zaman yalnızca bir koridordu. Saraylılar ve ziyaretçiler her gün buradan geçer, burada bekleşirdi. Ancak arada bir sahneye dönüşürdü: taht içeri taşınıp Barış Salonu ucundaki bir platforma konur, yabancı bir elçilik heyeti de iki yanda basamaklı sıralara oturmuş saray erkânının gözleri önünde yetmiş üç metrenin tamamını yürümek zorunda kalırdı. Ceneviz Doçu bu yürüyüşü 1685'te yaptı. Siyam elçileri 1686'da, İran elçileri 1715'te, Osmanlı İmparatorluğu elçileri 1742'de.
Ve 28 Haziran 1919'da Birinci Dünya Savaşı'nı bitiren antlaşma bu salonda imzalandı. Versay kelimesinin on yedinci yüzyıl tarihçisi için bir şey, geri kalan herkes için bambaşka bir şey ifade etmesinin nedeni bu. Fransa cumhurbaşkanları resmî konuklarını hâlâ burada ağırlıyor.
Son bir şey, hem de yeni. Avizeler özgün süslemenin parçası değil. Bunlar aksesuar; ziyaretçilerin çoğunun fotoğraflardan tanıdığı takım, burada verilen seyrek büyük baloların havasını yansıtsın diye 1980'de asıldı. Saray şimdi bu aydınlatmanın On Dördüncü Louis'nin gerçekte yaptırdığı şeyle çeliştiğini söylüyor. 2025 yazından beri avizelerin bir kısmı, yirmi dört yüksek şamdan ayağı ve üzerlerindeki çok kollu şamdanlar lehine indiriliyor ve salon bu sayede daha sakin: göz alıcı bir parıltı yerine gölgeler ve yansımalar. Kazançlı çıkan tavan oluyor. Le Brun'ün otuz resmi kırk yıldır bu kadar iyi aydınlatılmamıştı.
Durak 4 / 5 · 1. kat, Kraliçe Dairesi, dairenin içinden geçen rotanın ilk odası
Kraliçenin Yatak Odası
Tavan bölümlemesi: Maria Theresa için; ahşap kaplama ve grisaille resimler: François Boucher, Marie Leszczyńska için; mobilya ve şömine: Marie Antoinette için · 1682–1789 arasında kraliyet kullanımında · Yaldızlı ahşap kaplama, boyalı tavan ve yeniden dokunmuş Lyon ipeği
Şunlara dikkat edin
- Yatağın solundaki nişte duran mücevher dolabı. Marie Antoinette onu Schwerdfeger'e ısmarladı ve dolap bugün de ilk konduğu yerde duruyor.
- Duvarlardaki ve yataktaki ipek: Lyon'da özgün desenlerden yeniden dokundu, 6 Ekim 1789'da asılı olan yazlık kumaşların aynısı.
- Tavan, altındaki her şeyden daha eski. Bölümlemesi XIV. Louis'nin eşi Maria Theresa için yapıldı; ahşap kaplama ve Boucher'nin grisaille'i ise daha sonra, XV. Louis döneminde Marie Leszczyńska için.
- Yatağın iki yanında, duvar kumaşlarına gizlenmiş kapılar. Kraliçenin özel odalarına ve saraydaki geçitlerine açılıyorlar.
Konuşma metni (2:21)
Yatak bir rekonstrüksiyon, oda ise bir diriliş; ikisinin de tuhaf yanı, burada olanların ne kadar azının mahrem olduğu. Burası kraliçe dairesinin en önemli odasıydı ve kraliçe vaktinin çoğunu burada geçirirdi. Burada uyurdu, çoğu zaman kralla birlikte; yatağının kralınkinden geniş olması bu yüzden. Güne de herkesin önünde başlardı: tuvaleti sırasında ve sonrasında ziyaretçi kabul ederdi ve bu da tıpkı kralın sabah kalkış töreni gibi görgü kurallarıyla sıkı sıkıya düzenlenmişti.
Doğumlar da herkesin önündeydi. 1682 ile 1786 arasında bu odada on dokuz Fransız prens ve prensesi doğdu. Seyirci, kelimenin çağrıştırdığından azdı: hekimler, nedimeler, mürebbiye, kraliyet ailesinin prensesleri, birkaç din adamı. Ama dairedeki her kapı sembolik olarak açık dururdu ve sarayın geri kalanı ötedeki odalarda beklerdi. Kraliçe bu iş için getirilen bir doğum yatağına yatırılır, bir kanvas çadırın arkasında gözlerden saklanır, sonra kendi yatağına geri taşınırdı; bütün saray da tebriklerini sunmak için önünden geçerdi. Bu odada iki kraliçe de öldü: 1683'te Maria Theresa, 1768'de Marie Leszczyńska.
Süsleme, üst üste konmuş üç kadından oluşuyor. Tavanın bölümlenişi, On Dördüncü Louis'nin eşi Maria Theresa için tasarlandı. Ahşap kaplama ve Boucher'nin gri tonlu resimleri ise daha sonra, On Beşinci Louis döneminde Marie Leszczyńska için yapıldı. Marie Antoinette bunların hepsini korudu, mobilyayı ve şömineyi değiştirdi ve annesi İmparatoriçe Maria Theresia'nın ve ağabeyi İmparator İkinci Joseph'in portrelerini görebileceği bir yere astı.
Yatağın solundaki nişte mücevher dolabını bulun. Marie Antoinette onu Schwerdfeger'e ısmarladı ve dolap tam ilk durduğu yerde duruyor. Sonra ipeğe bakın. Devrim bu odayı mobilyasından duvar kumaşına kadar soyup boşalttı. Gördüğünüz ipek Lyon'da özgün desenlerden yeniden dokundu; 6 Ekim 1789'da bu duvarlarda asılı olan yazlık kumaşların aynısı.
O tarih süs olsun diye seçilmedi. O sabah şafakta isyancılar bu dairenin öbür ucundaki muhafız odasına kadar ulaştı ve zorla içeri girmeye çalıştı. Kraliçenin muhafızlarından biri bir nedimeyi uyardı; nedime bekleme odasının kapısını sürgüledi ve Marie Antoinette'i yatağın arkasındaki küçük özel odalardan geçirip kralın dairesine ulaştırdı. Yatak başının iki yanına bakın. Kapılar orada, duvar kumaşlarının içine gizlenmiş; kraliçe de bunlardan birinden kaçtı.
Durak 5 / 5 · Merkez bina, Büyük Daireler, Taç Giyme Salonu (salle du Sacre)
Napolyon'un Taç Giyme Töreni
Jacques-Louis David ve Georges Rouget · 1808–1822 · Tuval üzerine yağlıboya, 610 × 971 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alt köşedeki yazı: 1808'de Paris'te başlandı, 1822'de sürgünde Brüksel'de bitirildi, imza L. David.
- Napolyon'un annesi Madame Mère, tribünün ortasında oturmuş, katılmadığı bir töreni başköşeden izliyor.
- Onun bir üst katında David kendini çizim yaparken resmetmiş; çevresinde ailesi, yanında öğrencisi Georges Rouget ve eski hocası Vien var.
- Taç. Napolyon onu diz çökmüş Josephine'in başının üzerinde tutuyor; kendisine kutsal yağı süren Papa VII. Pius ise arkasında oturuyor.
Konuşma metni (2:08)
Neredeyse on metrelik bir tuval ve ortasındaki adam taç giydirmeyi kendisi yapıyor. Napolyon, önünde diz çökmüş Josephine'in üzerine iki eliyle bir taç kaldırmış duruyor. Arkasında Papa Yedinci Pius oturuyor; kutsal yağı sürmek için Roma'dan gelmiş, sonra da imparatorun taç giydirme işini elinden alışını seyretmişti. Bu, papayla önceden kararlaştırılmıştı ve nedense bu, durumu daha da kötü gösteriyor.
Tören 2 Aralık 1804'te Notre-Dame'da yapıldı. Reims olmazdı; eski Kapet krallarıyla fazla özdeşti. Invalides düşünüldü, sonra vazgeçildi. Katedral kazandı.
Şimdi kimsenin söz etmediği kısım. Bu tablonun ünlü versiyonu Louvre'da ve bu, başka birinin yaptığı bir kopya değil. Bu, David'in kendi ikinci versiyonu. Ona iki tane yapma izni verilmişti: biri Gobelins'te duvar halısına dönüştürülmek için, öbürü de görünüşe göre 1808'de bir grup Amerikalı iş insanının ısmarladığı tablo; o zamanlar dioramaların gezdirildiği gibi Amerikan şehirlerinde gezdirmeyi umuyorlardı. David bu ikinciye Paris'te başladı, bitiremedi ve Brüksel'e sürgüne giderken tuvali yanında götürdü. Şehir ona Belediye Sarayı'nda büyük bir salon verdi, orada on ay çalıştı ve tablo 1822'de bitti. Bunu tablonun üzerine kendisi yazdı. Sol alt köşeye bakın: 1808'de Paris'te başlandı, 1822'de Brüksel'de, sürgünümde bitirildi.
Tablo gerçekten de yollara düştü. 1822 kışında Londra, sonra New York, Philadelphia, Boston ve 1827'nin sonunda yeniden New York. Sonra Fransa'ya döndü ve boyutu yüzünden kimse almak istemedi. 1898'de otuz iki bin franka Paris Singer'a satıldı; Singer onu İngiltere'de, Oldway Mansion'da astı. Fransa tabloyu mirasçılarından altmış bin dolara satın aldı; tablo 13 Mayıs 1947'de Versay'a ulaştı ve Haziran 1948'de bu salonda halka tanıtıldı. Burada, 1889'da Louvre'a gidip bir daha geri dönmeyen orijinalin yerini aldı.
Bu versiyon 1822'de bittiği için birebir aynı değil. Bazı yüzler yaşlandırılmış. Kostümler ve saç modelleri güncellenmiş. Birkaç figür başkalarıyla değiştirilmiş. Fırça işçiliği daha kuru ve asıl boyama işinin çoğunu, ustasının gözetiminde çalışan öğrencisi Georges Rouget yapmış.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Versay Sarayı'nda gördüğünüz her şeye doğrultun.
Beş durak bitti ama rota bitmedi: Büyük Savaşlar Galerisi hâlâ önünüzde, çıkışın ötesinde de bahçeler ve parkın içinden otuz dakikalık yürüyüşle bütün Trianon bölgesi var. Kamerayı bir tavana, bir çeşmeye ya da etiketinde iki kelimeden fazlası yazmayan bir koridor büstüne çevirin; Chiaro eserin adını söylesin, onu oraya kimin koydurduğunu anlatsın ve siz orada durdukça sorularınızı yanıtlamayı sürdürsün.
Gitmeden önce
Ulaşım
Place d'Armes, 78000 Versailles. Saraya ana giriş Cour d'Honneur avlusundan; bileti olan bireysel ziyaretçiler A girişine gider, gruplar ise Gabriel Pavyonu'ndaki B girişinden girer. Gişe avlunun solunda, Güney Bakanlar Kanadı'ndadır.
RER C hattı Versailles Château – Rive Gauche istasyonuna gider; saray buradan on dakika yürüme mesafesinde. Gare Montparnasse'tan SNCF'nin N veya U hatları Versailles Chantiers istasyonuna ulaşır, oradan on sekiz dakika yürünür; Gare Saint-Lazare'dan P hattı Versailles Rive Droite istasyonuna gider, oradan da on yedi dakika. RATP'nin 171 numaralı otobüsü, 9 numaralı metro hattının son durağı Pont de Sèvres'den kalkar ve trafik yoksa yaklaşık otuz dakika sürer.
Biletler
- Saraya giriş saatli ve bir giriş saati ayırtmak zorunlu. Ayırttığınız saatten sonraki yarım saat içinde içeri girebilmeniz yalnızca çevrimiçi satın alınan biletler için garanti.
- Saray pazartesileri ve 25 Aralık, 1 Ocak ile 1 Mayıs'ta kapalıdır.
- Tek bilet her yeri kapsamıyor. 1 Nisan–31 Ekim arasında tam 35 avro, indirimli 32 avro olan Passport sarayı, Trianon bölgesini ve bahçeleri kapsar; 15 avroluk Trianon Bölgesi bileti ise saraya hiç sokmaz. 18 yaş altındakiler ve Avrupa Birliği'nde yaşayan 26 yaş altındakiler ücretsiz girer, ama onların da giriş saati ayırtması gerekir.
- Kralın Yatak Odası ile Öküz Gözü Bekleme Odası (Œil-de-Bœuf) 18 Ağustos'tan beri kapalı ve sarayın kendi sayfasında yeniden açılış tarihi verilmiyor; bu yürüyüşün onların çevresinden dolaşmasının nedeni bu.
- Sarayın kalabalık günler için kendi önerisi: saray, saat 9'da açılır açılmaz; bahçeler ve park, saat 10'dan öğlene kadar; öğleden itibaren de Trianon ve Marie Antoinette'in malikânesi.
Resmî sesli rehber
Sarayın kendi sesli rehberi biletinize dahil değil ve bu pek çok kişiyi şaşırtıyor. Tam fiyatı beş avro, indirimlisi dört avro; Saray ya da Passport biletine ek olarak ayırtılıyor, on iki dilde sunuluyor ve Gabriel Pavyonu giriş holündeki gişeden teslim alınıyor; gişe pazartesi hariç her gün açık. Kendi kulaklığınızı getirirseniz aynı turlar sarayın mobil uygulamasında ücretsiz. Bu sayfa ikisinden de ayrı bir seçenek: rezervasyon gerektirmeyen ve önünde kuyruk beklenecek bir gişesi olmayan beş durak; her oynatıcının altında da sesin duyulamayacağı kadar gürültülü salonlar için metnin tamamı.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Versay Sarayı sesli rehberi var mı?
Var, işte bunlardan biri. Yukarıdaki beş durak telefonunuzdaki herhangi bir tarayıcıda açılıyor; her kelime oynatıcının altında yazılı ve kurulacak ya da teslim alınacak hiçbir şey yok. Saray da kendi sesli turlarını mobil uygulamasında ücretsiz sunuyor. İkisinin de uğramadığı yüzlerce salon ve eser içinse Chiaro uygulamasıyla bir fotoğraf çekin, neye doğrulttuysanız onun anlatımını dinleyin.
Versay Sarayı'nın resmî sesli rehberi ne kadar?
Tam fiyatı beş avro, indirimlisi dört avro; Saray ya da Passport biletinin üzerine ödeniyor. On iki dilde sunuluyor ve Gabriel Pavyonu giriş holündeki gişeden alınıyor; gişe pazartesi hariç her gün açık. Kulaklığınızı getirirseniz aynı turlar sarayın kendi uygulamasında ücretsiz.
Aynalar Salonu, Versay Sarayı'nın neresinde?
Merkez binanın 1. katında, Savaş Salonu ile Barış Salonu arasında. Büyük Daireler'deki tek yönlü rota sizi kendiliğinden oraya götürür: sarayın köşesindeki Savaş Salonu galeriye açılır, en uçtaki Barış Salonu ise galeriyi kapatır ve Kraliçe Dairesi'ne bağlanır.
Versay için hangi bilete ihtiyacım var?
Bütün alanı kapsayan bilet Passport: giriş saatli saray; öğleden itibaren Grand Trianon, Petit Trianon ve Kraliçe'nin Köyü (Hameau de la Reine) dahil Trianon bölgesi; geçici sergiler ve bahçeler. 1 Nisan–31 Ekim tarifesinde tam 35 avro, indirimli 32 avro. Trianon Bölgesi bileti aynı tarifede tam 15 avro, indirimli 12 avro; yalnızca Trianon'u kapsar ve saraya sokmaz. Hangisini alırsanız alın, saray için bir giriş saati ayırtın.
Versay bahçeleri ücretsiz mi?
Genellikle evet. Bahçeler ve park her gün açık ve bahçelere giriş ücretsiz; yalnızca Müzikli Çeşmeler Gösterisi (Grandes Eaux Musicales) ve Müzikli Bahçeler (Jardins Musicaux) günlerinde bahçeler biletli oluyor. Passport bu günleri de kapsar. Trianon bölgesi ayrı bir konu ve öğlen açılıyor.
Versay Sarayı pazartesi günleri kapalı mı?
Evet. Saray ve Trianon bölgesi pazartesileri ve 25 Aralık, 1 Ocak ile 1 Mayıs'ta kapalı. Bahçeler ve park her gün açık kalır. 1 Nisan–31 Ekim arasında saray 9.00–18.30 saatleri arasında açık, son giriş 17.45'te; 1 Kasım–31 Mart arasında 9.00–17.30 saatleri arasında açık, son giriş 16.45'te.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Versay Sarayı ile bağlantılı değildir.