Zamek w Chantilly · Chantilly · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Zamku w Chantilly,
pięć przystanków, za darmo.
Posłuchaj wszystkich pięciu nagrań prosto w przeglądarce, a potem zrób zdjęcie dowolnego spośród 800 obrazów lub książęcych salonów Musée Condé, by Chiaro o nich opowiedziało.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Zamku w Chantilly.
Trzy Gracje
Zamek w Chantilly
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Zamku w Chantilly.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
W otoczonej fosą rezydencji odbudowanej dla Henryka Orleańskiego, księcia Aumale, wisi najwspanialsza we Francji kolekcja malarstwa sprzed 1850 roku poza Luwrem — a ten audioprzewodnik po Zamku w Chantilly prowadzi jedną pętlą po górnym piętrze Musée Condé. Zaczniesz w kameralnym Santuario przed maleńkimi Trzema Gracjami Rafaela i czterdziestoma iluminowanymi kartami z Godzinek Étienne’a Chevaliera pędzla Jeana Fouqueta, przejdziesz do szkarłatnej Galerii Malarstwa do Rzezi niewiniątek Nicolasa Poussina, dotrzesz do zamykającej ją Rotundy z Portretem Simonetty Vespucci Piera di Cosimo, a na koniec wejdziesz do Sali Izabeli, gdzie czeka Pojedynek po balu maskowym Jeana-Léona Gérôme’a. Nagrania trwają łącznie około dwunastu minut, a sam spacer po salach zajmuje mniej więcej godzinę.
Dane katalogowe, nazwy sal i informacje praktyczne opierają się na opublikowanych materiałach Musée Condé w serwisie chateaudechantilly.fr oraz niezależnych opracowaniach naukowych dla każdego dzieła. Zgodnie z zapisem księcia Aumale na rzecz Institut de France żadne dzieło nie może nigdy opuścić Chantilly na wypożyczenie, a dziewiętnastowiecznego układu obrazów na ścianach nie wolno zmieniać, choć prace konserwatorskie w zamku potrafią czasem przesunąć trasę zwiedzania: jeśli oznaczenia na miejscu różnią się od poniższego opisu, kieruj się drogowskazami w salach i daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Santuario
Trzy Gracje
Rafael (1483–1520) · ok. 1504–1505 · Olej na desce, 17 × 17 cm
Na co zwrócić uwagę
- Maleńka kwadratowa deseczka o boku 17 centymetrów — mniejsza od otwartej książki kieszonkowej — oraz złota kula w zewnętrznej dłoni każdej z postaci.
- Subtelne różnice w stroju i biżuterii: przejrzysty welon na biodrach postaci po lewej oraz naszyjniki z czerwonego koralu u środkowej i prawej.
- Madonna Domu Orleańskiego Rafaela wisząca tuż obok w tym specjalnie zaprojektowanym gabinecie wraz z czterdziestoma oprawionymi miniaturami Jeana Fouqueta.
Transkrypcja (2:39)
Nachyl się blisko szyby w tym małym, cichym gabinecie, bo najsłynniejszy obraz w Chantilly nie jest większy od ceramicznego kafelka. Ma 17 centymetrów wysokości i 17 szerokości. Gdy Henryk Orleański, książę Aumale, kupił tę deskę w Anglii w grudniu 1885 roku za dwadzieścia pięć tysięcy funtów, polecił swojemu architektowi zaprojektować wokół niej Santuario niczym świeckie sanktuarium.
Rafael namalował ją około 1504 lub 1505 roku, ledwie przekroczywszy dwudziestkę, między Urbino, Sieną a pierwszymi miesiącami studiów nad Leonardem i Michałem Aniołem we Florencji. To jedno z jego najwcześniejszych dzieł świeckich i pierwszy przypadek, w którym ukazał kobiecy akt jednocześnie od przodu i od tyłu, zapożyczając spleciony układ ramion z uszkodzonej rzymskiej grupy marmurowej, którą mógł oglądać w Bibliotece Piccolominich przy katedrze w Sienie. Tam jednak, gdzie rzymski kamień jest chłodny i symetryczny, Rafael łagodnie pochyla trzy głowy ku sobie na tle jasnej umbryjskiej doliny i błękitnych wzgórz, zamieniając antyczny marmur w ciepłą skórę.
Spójrz na trzy złote kule w ich dłoniach. Zdjęcia rentgenowskie wykonane w pracowni konserwatorskiej muzeum odsłoniły niespodziankę pod warstwą farby. Kiedy Rafael zaczynał obraz, złote jabłko trzymała wyłącznie kobieta po lewej, co oznacza, że niemal na pewno rozpoczął malowanie Sądu Parysa, z Afrodytą dzierżącą nagrodę obok Hery i Ateny. W połowie pracy zmienił zamysł i domalował złote jabłko w każdej dłoni.
Skąd ta zmiana? Wskazówka znajduje się w National Gallery w Londynie, gdzie inna deseczka Rafaela dokładnie tego samego kwadratowego formatu 17 centymetrów ukazuje młodego śpiącego rycerza między surową Cnotą podającą miecz i księgę a Rozkoszą wyciągającą kwitnącą gałązkę. W 1930 roku historyk sztuki Erwin Panofsky dowodził, że tabliczki z Londynu i Chantilly powstały razem — połączone zawiasem jako miniaturowy dyptyk albo zestawione jak medal i jego rewers — dla młodego rzymskiego arystokraty z rodu Borghese. Odczytane w ten sposób trzy kobiety są nie tylko klasycznymi Gracjami Czystości, Piękna i Miłości, subtelnie stopniowanymi od przesłoniętej welonem panny po lewej do ozdobionej koralem postaci po prawej, lecz także Hesperydami podającymi złote jabłka nieśmiertelności jako nagrodę bohatera.
Obie deseczki znajdowały się razem w Villa Borghese w Rzymie już w 1633 roku, wydostały się z Włoch po wkroczeniu wojsk francuskich do Rzymu w 1800 roku i trafiły za kanał La Manche do kolekcji brytyjskich. Londyn zatrzymał śpiącego rycerza; książę Aumale sprowadził trzy siostry do Francji, a na mocy jego testamentu nie mogą już nigdy przekroczyć zamkowej fosy.
Przystanek 2 z 5 · Santuario
Godzinki Étienne’a Chevaliera
Jean Fouquet (ok. 1420–ok. 1480) · ok. 1452–1460 · Tempera i złoto na pergaminie, 40 iluminowanych kart naklejonych na drewno, każda ok. 16,5 × 12 cm
Na co zwrócić uwagę
- Na karcie dedykacyjnej krwawiąca tonsura świętego Szczepana i ostry kamień spoczywający w jego dłoni, gdy poleca klęczącego fundatora.
- Klasyczne złocone pilastry z napisem MAISTRE ESTIENNE CHEVALIER na fryzie oraz uskrzydlone putta u góry trzymające tarcze z podwójnym monogramem E.
- Średniowieczne budowle Paryża wplecione w sceny biblijne w sąsiednich ramach, w tym Sainte-Chapelle oraz wieże katedry Notre-Dame.
Transkrypcja (2:31)
Odwróć się od Rafaela ku czterdziestu niewielkim oprawionym kwaterom biegnącym wzdłuż ścian Santuario. Wyglądają jak miniaturowe obrazy sztalugowe i przez dwa stulecia marszandzi właśnie tak je traktowali. W rzeczywistości każda z nich jest kartą wyciętą ostrzem z piętnastowiecznego modlitewnika.
Około 1452 roku świeżo owdowiały Étienne Chevalier, skarbnik królewski Karola VII we Francji, zamówił osobiste godzinki u Jeana Fouqueta, mistrza z Tours, który niedawno wrócił z podróży do Włoch. Fouquet poświęcił temu rękopisowi większość lat pięćdziesiątych XV wieku, czyli dekady po 1450 roku. Podczas gdy wcześniejsi francuscy iluminatorzy zamykali drobne scenki w kolczastych bordiurach z liści bluszczu, Fouquet odrzucił obramienia, obniżył linię horyzontu i wprowadził włoską architekturę renesansową oraz północne światło na karty pergaminu o wysokości 16,5 centymetra.
Odszukaj otwierającą kartę dedykacyjną, będącą pierwotnie lewą połową dwustronicowego dyptyku. W szkarłatnej szacie, ze złożonymi dłońmi, klęczy sam Étienne Chevalier, z odkrytą głową i bez cienia idealizacji. Tuż obok niego klęczy z braterską dłonią na jego ramieniu jego patron, święty Szczepan, pierwszy chrześcijański męczennik: przyjrzyj się uważnie wygolonej tonsurze świętego, a dostrzeżesz strużkę krwi odpowiadającą ostremu, ciężkiemu kamieniowi opartemu na księdze w jego lewej ręce. Wokół nich wznosi się sala ze złoconymi korynckimi pilastrami, których rzeźbiony fryz układa się rzymską kapitałą w słowa Maistre Estienne Chevalier, a uskrzydlone cherubiny wzdłuż błękitnego gzymsu trzymają tarcze ze splecionym podwójnym inicjałem E.
Przebiegnij teraz wzrokiem pozostałe 39 kart wokół sali i zobacz, jak Fouquet wplata piętnastowieczną Francję wprost w Pismo Święte. Gdy zstępuje Duch Święty albo złe duchy pierzchają z nieba, panorama pod nimi to Paryż z wyspą Île de la Cité, dwiema wieżami Notre-Dame i iglicą Sainte-Chapelle.
Potomkowie Chevaliera przechowywali nienaruszoną księgę do końca XVII wieku. Później, w XVIII stuleciu, jeden z właścicieli rozciął rękopis, zaklejając łacińskie modlitwy paskami papieru, aby każdą miniaturę można było sprzedać osobno. Czterdzieści najpiękniejszych kart naklejono w Paryżu na dębowe deseczki, wywieziono podczas rewolucji francuskiej do Bazylei i sprzedano w 1809 roku frankfurckiemu bankierowi Georges’owi Brentano. Na całym świecie przetrwało dziś zaledwie siedem innych iluminowanych kart tego kodeksu, rozsianych od Luwru i muzeum Marmottan po Londyn i Nowy Jork. W 1891 roku książę Aumale zapłacił synowi Brentana dwieście pięćdziesiąt tysięcy franków za wszystkie czterdzieści kwater przed tobą, łącząc na powrót większość rozbitego arcydzieła Fouqueta w jednej sali.
Przystanek 3 z 5 · Galeria Malarstwa
Rzeź niewiniątek
Nicolas Poussin (1594–1665) · ok. 1628–1629 · Olej na płótnie, 147 × 171 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwie ostre przekątne — uniesiony miecz i zaparta noga żołnierza przecinające odrzucone ramię matki — zbiegające się dokładnie na jej otwartych w krzyku ustach.
- Lewa pięść oprawcy szarpiąca włosy matki do tyłu, podczas gdy jej prawa dłoń wpija się w jego plecy pod czerwonym płaszczem.
- W głębi po prawej kobieta w ciemnym błękicie przyciskająca dłoń do czoła i odchodząca z martwym niemowlęciem w ramionach.
- Trzypoziomowy salonowy układ 85 obrazów w całej galerii, rozmieszczonych według symetrii wizualnej, a nie chronologii, niezmieniony od 1898 roku.
Transkrypcja (2:23)
Wyjdź wąską galerią witraży do wielkiej, oświetlonej z góry Galerii Malarstwa, w której 85 płócien wspina się po karmazynowych ścianach rama przy ramie. W połowie sali jeden obraz przecina dziewiętnastowieczną ciszę niczym krzyk.
Nicolas Poussin namalował Rzeź niewiniątek w Rzymie około 1628 lub 1629 roku, mając nieco ponad trzydzieści lat i walcząc o uznanie wśród włoskich mecenasów. Nabywcą był markiz Vincenzo Giustiniani, jeden z najodważniejszych kolekcjonerów w Rzymie i wczesny protektor Caravaggia. Giustiniani miał osobisty powód, by zamówić ewangeliczną scenę rzezi niemowląt betlejemskich na rozkaz króla Heroda: w 1566 roku wojska osmańskie zajęły wyspę Chios i wzięły jako zakładników dzieci z rodu Giustinianich, z których kilkoro poniosło śmierć, odmawiając wyrzeczenia się wiary.
Wcześniejsi malarze renesansu ukazywali rozkaz Heroda jako splątany tłum dziesiątek żołnierzy i matek. Poussin wyrzucił tłum poza kadr. Zamknął cały dramat w trzech postaciach naturalnej wielkości, namalowanych gwałtowną czerwienią, żółcią i błękitem na tle zimnego klasycznego kamienia. Spójrz na geometrię kompozycji. Jedna brutalna przekątna biegnie od niemowlęcia przygniecionego obutą w sandał stopą żołnierza w górę wzdłuż nagiej nogi oprawcy aż po wzniesiony miecz. Druga przekątna strzela w dół wzdłuż oświetlonego na biało lewego ramienia matki odpychającej ramię napastnika, podczas gdy jego pięść szarpie jej włosy do tyłu, jej prawa dłoń drapie jego plecy, a obie linie zderzają się prosto na jej otwartych, krzyczących ustach. W głębi po prawej tragedia przeszła już w odrętwienie: druga matka w błękicie odchodzi ze wzrokiem wzniesionym ku obojętnemu niebu, niosąc pod ramieniem martwe dziecko.
Lucjan Bonaparte kupił to płótno z Palazzo Giustiniani w 1804 roku, a pięć dekad później, w 1854 roku, przebywający na wygnaniu książę Aumale nabył je w Londynie i zawiesił na tej ścianie, dobierając sąsiedztwo według formatu i barwy zamiast stulecia — dokładnie tak, jak pozostawił wszystkie osiemdziesiąt pięć dzieł w tej sali.
Przez dwieście lat krytycy podziwiali Poussina jako chłodnego, racjonalnego klasycystę i mijali to płótno z lekkim niepokojem. Dopiero XX wiek rozpoznał jego prawdziwą siłę. Pablo Picasso studiował tę odrzuconą głowę i rozwarte usta przed namalowaniem krzyczącej matki w Guernice, a brytyjski malarz Francis Bacon raz po raz przyjeżdżał z Paryża do Chantilly wyłącznie po to, by stanąć w miejscu, w którym teraz stoisz, nazywając wołanie tej matki największym krzykiem w dziejach malarstwa.
Przystanek 4 z 5 · Rotunda (na końcu Galerii Malarstwa)
Portret Simonetty Vespucci
Piero di Cosimo (1462–1521) · ok. 1480 · Tempera na desce topolowej, 57 × 42 cm
Na co zwrócić uwagę
- Żywy zielono-złoty wąż opleciony wokół cienkiego złotego naszyjnika, wyginający się ku własnemu ogonowi.
- Podzielony krajobraz za jej głową: ciemna chmura burzowa i nagie, martwe gałęzie przed jej twarzą po lewej, żywe zielone drzewa za jej karkiem po prawej.
- Wypisana wersalikami łacińska inskrypcja SIMONETTA IANVENSIS VESPVCCIA na malowanym kamiennym parapecie u dołu.
Transkrypcja (2:23)
Przejdź na sam koniec Galerii Malarstwa i wejdź do przypominającej apsydę Rotundy przeznaczonej na włoskie tablice renesansowe. W połowie obwodu blada kobieta ujęta w ścisłym lewym profilu wpatruje się w ciemną chmurę burzową: ma obnażone piersi, pasiasty jedwabny płaszcz zsunięty z ramion, jasne włosy zaplecione ze sznurami pereł i wstążkami oraz żywego węża owiniętego wokół szyi.
Przeczytaj złote litery namalowane wzdłuż kamiennego gzymsu pod nią: Simonetta Ianvensis Vespvccia — Simonetta Vespucci z Genui. Urodzona jako Simonetta Cattaneo około 1453 roku w szlacheckim rodzie genueńskim, w wieku szesnastu lat poślubiła florenckiego bankiera Marca Vespucciego — kuzyna Ameriga Vespucciego, od którego imienia nazwano później Amerykę — i przybyła do medycejskiej Florencji, budząc powszechny zachwyt. Poeci układali na jej cześć wiersze, a Sandro Botticelli według długiej tradycji zachował w pamięci jej rysy, malując lata później Wenus. Podczas słynnego turnieju rycerskiego we Florencji w 1475 roku młodszy brat Wawrzyńca Wspaniałego, Giuliano de’ Medici, wjechał na Piazza Santa Croce ze sztandarem namalowanym na jedwabiu przez Botticellego, ukazującym Simonettę w hełmie Pallas Ateny i ogłaszającym ją Królową Piękności. Czternaście miesięcy później, dwudziestego szóstego kwietnia 1476 roku, gruźlica zabrała ją w wieku dwudziestu trzech lat. Cała Florencja szła ulicami za jej otwartą trumną, a dwa lata później sam Giuliano zginął od sztyletów podczas spisku Pazzich.
Piero di Cosimo namalował tę topolową deskę około 1480 roku, kilka lat po śmierci obojga, jako pośmiertne upamiętnienie związane z kręgiem Medyceuszy i Vespuccich. Zobacz, jak każdy szczegół tła mówi o przedwcześnie przerwanym życiu. Dokładnie przed jej oczami po lewej stronie ciemna, sina chmura gęstnieje za bezlistnymi, martwymi gałęziami. Za jej karkiem po prawej drzewa stoją w pełnym listowiu pod czystym błękitnym światłem.
Kiedy szesnastowieczny biograf Giorgio Vasari oglądał ten obraz w domu Vespuccich we Florencji, pominął — albo w ogóle nie zauważył — łacińskie imię u dołu i opisał dzieło jako Kleopatrę z jadowitą żmiją przy szyi. Współcześni kuratorzy odczytują węża inaczej: gotowy pochwycić własny ogon przy jej złotym naszyjniku staje się starożytnym urobosem, znakiem zataczającego koło czasu i piękna, które przeżywa śmierć.
Przystanek 5 z 5 · Sala Izabeli (Logis)
Pojedynek po balu maskowym
Jean-Léon Gérôme (1824–1904) · 1857 · Olej na płótnie, 68 × 99 cm
Na co zwrócić uwagę
- Na zadeptanym śniegu na pierwszym planie: porzucony rapier zwycięzcy po prawej, jaskrawe pióra wyrwane z jego pióropusza oraz ślady stóp prowadzące ku czekającym powozom.
- Każdy kostium karnawałowy obsadzony w ponurej roli: biały Pierrot krwawiący z piersi, wenecki doża tamujący ranę, szesnastowieczny książę Gwizjusz podtrzymujący rannego oraz Arlekin odprowadzający zwycięzcę.
- Podpis Jeana-Léona Gérôme’a oraz data 1857 wpisane w śnieg w lewym dolnym rogu.
Transkrypcja (2:03)
Wyjdź z Rotundy do sąsiednich pokojów dziewiętnastowiecznego skrzydła Logis i zatrzymaj się w Sali Izabeli przed zimowym lasem spowitym szarą mgłą. Na tym płótnie nikt już nie walczy. Pchnięcie szpadą właśnie padło, a Jean-Léon Gérôme — który zbudował sławę na malowaniu ciszy tuż po przemocy zamiast samego ciosu — pozwala ci odtworzyć przebieg dramatu ze śladów na śniegu.
Jest świt w Lasku Bulońskim pod Paryżem po całonocnym balu karnawałowym. Sześciu mężczyzn przyjechało do mroźnego lasu, nie zdejmując kostiumów. Po lewej pojedynkowicz przebrany za pobielonego Pierrota osuwa się do tyłu; jego luźna biała atłasowa bluza nabiega czerwienią na żebrach, a bezwładna prawa dłoń ledwie muska rękojeść rapiera. Za nim sekundant w czarnej kryzie księcia Gwizjusza przejmuje ciężar ciała, chirurg w karmazynowo-złotej czapce doży weneckiego przyciska dłoń do rany kłutej, a czwarty towarzysz w czarnej masce domino chwyta się za głowę z przerażenia.
Podąż teraz wzrokiem po zadeptanym śniegu w prawo. Na lodzie leży porzucona broń obok dwóch jaskrawych piór wyrwanych w starciu. Dalej człowiek, który zadał śmiertelne pchnięcie — w stroju rdzennego wojownika amerykańskiego — idzie sztywno ku czekającej we mgle dorożce, wspierając się ciężko na ramieniu swojego sekundanta w rombowym kostiumie Arlekina.
Gdy trzydziestotrzyletni Gérôme wystawił to płótno na Salonie Paryskim w 1857 roku pod tytułem Suites d’un bal masqué, paryskie gazety natychmiast zaczęły zgadywać, który prawdziwy skandal zimowego sezonu Drugiego Cesarstwa przeniósł na płótno. Pokazany później tego samego roku w Londynie obraz przyciągnął wzrok wygnanego księcia Aumale, mieszkającego wówczas nad Tamizą w Twickenham, który kupił go w 1858 roku za dwadzieścia tysięcy franków. Powodzenie kompozycji było tak ogromne, że Gérôme namalował mniejsze repliki dla amerykańskiego potentata kolejowego w Baltimore oraz dla przyszłego cara Aleksandra III w Petersburgu — jednak przed tobą wisi oryginał z 1857 roku. Książę Aumale wypożyczył go malarzowi tylko raz, na Wystawę Światową w Paryżu w 1867 roku, gdzie obraz pomógł Gérôme’owi zdobyć Wielką Nagrodę Malarstwa, po czym sprowadził go na stałe do Chantilly.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na dowolne dzieło w Zamku w Chantilly.
Pięć przystanków ledwie muska kolekcję, w której płótna wiszą w trzech rzędach od boazerii aż pod gzyms, a dziewiętnastowiecznego układu nie wolno zakłócić ani jedną tabliczką na ścianie. Zrób zdjęcie portretu w Galerii Malarstwa, witraża z historią Psyche albo małpich fresków w Grande Singerie: Chiaro od razu rozpozna dzieło i odpowie na każde kolejne pytanie.
Przed wizytą
Dojazd
Château de Chantilly, 60500 Chantilly, 40 kilometrów na północ od Paryża. Idź aleją obok Wielkich Stajni przez taras nad fosą i wejdź przez dziedziniec Cour d’Honneur. W tym wpisanym do rejestru zabytków gmachu bezprogowy dostęp dla wózków inwalidzkich ogranicza się do położonych na parterze Czytelni i Wielkich Apartamentów (wejście przez Cour d’Honneur) oraz sklepu i Galerii Sztuk Graficznych (od dziedzińca Capitainerie); wszystkie pięć przystanków na górnym piętrze Musée Condé wymaga pokonania schodów.
Pociągi regionalne SNCF TER z dworca Paris Gare du Nord docierają do stacji Chantilly-Gouvieux w 25 minut; linia RER D jedzie na tę samą stację około 45 minut. Z peronu autobusowego A1 przed dworcem bezpłatny miejski autobus DUC, regionalny autobus 645 w kierunku Senlis oraz La Navette Touristique (w weekendy i francuskie święta państwowe) dowożą pod zamek w około 10 minut; piesze przejście leśną ścieżką zajmuje około 25 minut.
Bilety
- Zamek, Wielkie Stajnie i park są zamknięte w każdy wtorek, a ponadto posiadłość zamyka się tymczasowo co roku w styczniu na doroczną konserwację i prace porządkowe; przed wyjazdem sprawdź dokładne godziny sezonowe (zamek 10:00–17:00 zimą, 10:00–18:00 od wiosny do jesieni) oraz otwarcia świąteczne na stronie chateaudechantilly.fr.
- Bilety jednodniowe do zamku (21 euro bilet normalny powyżej 25 lat, 17,50 euro w wieku 7–25 lat, poniżej 7 lat bezpłatnie) mają przypisaną godzinę i wymagają rezerwacji obowiązkowego okna wejścia; obejmują galerie Musée Condé, Wielkie Apartamenty, park i Wielkie Stajnie, natomiast Czytelnia (dopłata 3 euro) oraz Apartamenty Prywatne na dole (zwiedzanie z przewodnikiem za 7 euro) wymagają osobnych dopłat.
- Jedziesz pociągiem z Paris Gare du Nord? Sprawdź łączony pakiet SNCF Pack TER + 1-Day Ticket, który łączy bilet kolejowy tam i z powrotem z Paryża z pełnym wstępem do posiadłości.
- Nie spodziewaj się zobaczyć oryginału Bardzo bogatych godzinek księcia de Berry na stałej trasie: ze względu na ogromną wrażliwość na światło średniowieczny rękopis spoczywa w skarbcu biblioteki poza rzadkimi wystawami czasowymi, podczas gdy czterdzieści oprawionych kart Jeana Fouqueta w Santuario jest wystawionych na stałe.
Oficjalny audioprzewodnik
Posiadłość sprzedaje oficjalny audioprzewodnik zamkowy za 3 euro obok darmowej aplikacji Château de Chantilly Visit App na iOS i Androida oraz dodatkowych oprowadzań z przewodnikiem za 7 euro po galeriach malarstwa i Apartamentach Prywatnych. Nasza strona daje ci pięć nagranych przystanków prosto w przeglądarce telefonu z pełnymi transkrypcjami pod odtwarzaczem — szczególnie przydatnymi, gdy za grubymi murami słabnie zasięg sieci — a aplikacja Chiaro opowie o każdym innym obrazie na podstawie zdjęcia.
Oficjalna strona →Pytania
Czy istnieje darmowy audioprzewodnik po Zamku w Chantilly?
Tak. Pięć nagrań na tej stronie odtworzysz bezpłatnie w przeglądarce telefonu z pełnymi transkrypcjami pod każdym odtwarzaczem i bez pobierania plików. Zamek w Chantilly udostępnia też darmową oficjalną aplikację Visit App na iOS i Androida obok płatnego audioprzewodnika za 3 euro, a aplikacja Chiaro potrafi opowiedzieć o każdym innym obrazie lub salonie ze zrobionego zdjęcia.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik w Zamku w Chantilly?
Oficjalny bilet na zamkowy audioprzewodnik kosztuje 3 euro, natomiast aplikację Château de Chantilly Visit App można pobrać bezpłatnie na iOS i Androida. Prowadzone przez pracowników 45-minutowe zwiedzania z przewodnikiem — obowiązkowe przy wejściu do dolnych Apartamentów Prywatnych księcia i księżnej Aumale oraz organizowane w weekendy w galeriach malarstwa — kosztują 7 euro dodatkowo do biletu jednodniowego na konkretną godzinę.
Gdzie w Zamku w Chantilly wiszą Trzy Gracje Rafaela?
W Santuario, niewielkim specjalnie zaprojektowanym gabinecie na górnym piętrze Musée Condé tuż przy Galerie de Psyché. W tej samej sali wiszą również Madonna Domu Orleańskiego Rafaela oraz czterdzieści miniatur Jeana Fouqueta z Godzinek Étienne’a Chevaliera.
Czy podczas zwykłej wizyty zobaczę Bardzo bogate godzinki księcia de Berry?
Nie — oryginalny piętnastowieczny rękopis jest zbyt delikatny na stałą ekspozycję na światło i poza rzadkimi pokazami konserwatorskimi spoczywa w skarbcu Czytelni, a zwiedzającym prezentowane są cyfrowe faksymilia. Jeśli chcesz zobaczyć średniowieczne iluminacje dostępne każdego dnia otwarcia, skieruj się prosto do czterdziestu oprawionych miniatur Jeana Fouqueta w Santuario.
Czy Zamek w Chantilly jest zamknięty we wtorki?
Tak, zamek, ogrody i Wielkie Stajnie są nieczynne w każdy wtorek, a w styczniu zamek zamyka się dodatkowo na coroczne prace konserwatorskie. W dni otwarte zamek przyjmuje gości od 10:00 do 17:00 zimą i do 18:00 w sezonie wysokim na podstawie obowiązkowych rezerwacji godzinowych na biletach jednodniowych; przed wyjazdem z Paryża sprawdź aktualny kalendarz na chateaudechantilly.fr.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Zamku w Chantilly.