Ανάκτορο των Βερσαλλιών · Βερσαλλίες · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Ανακτόρου των Βερσαλλιών,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Και οι πέντε παίζουν σε αυτή την καρτέλα, χωρίς εφαρμογή και χωρίς ουρά στο γκισέ του ηχητικού ξεναγού. Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε άλλο μέσα στο ανάκτορο και θα σας μιλήσει γι’ αυτό, από συλλογές με περισσότερα από 60.000 έργα.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Ανάκτορο των Βερσαλλιών.
Το Βασιλικό Παρεκκλήσι
Ανάκτορο των Βερσαλλιών, Βερσαλλίες
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Ανάκτορο των Βερσαλλιών έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Ο ηχητικός μας ξεναγός για το Ανάκτορο των Βερσαλλιών ακολουθεί μία μόνο διαδρομή μέσα στο ίδιο το ανάκτορο: πέντε στάσεις, και ένα εισιτήριο τις καλύπτει όλες. Βλέπετε το Βασιλικό Παρεκκλήσι από τον βασιλικό εξώστη στον επάνω όροφο, όπου ο βασιλιάς άκουγε τη λειτουργία κοιτάζοντας από ψηλά την αυλή του· μπαίνετε στο Σαλόνι του Ηρακλή, στην αρχή του Μεγάλου Διαμερίσματος του Βασιλιά· διασχίζετε την Αίθουσα των Κατόπτρων· βγαίνετε στην άλλη άκρη, στον Κοιτώνα της Βασίλισσας· και τελειώνετε μπροστά σε δέκα μέτρα Ναπολέοντα, στην Αίθουσα της Στέψης. Περίπου δεκατρία λεπτά ακρόασης. Το ανάκτορο υπολογίζει μιάμιση ώρα για αυτό το κομμάτι της επίσκεψης, και ένα απόγευμα με πολύ κόσμο θα το παρατείνει.
Τα ωράρια, οι τιμές, οι είσοδοι και τα ονόματα των αιθουσών αυτής της σελίδας προέρχονται από το chateauversailles.fr και από τη βάση δεδομένων των συλλογών του ίδιου του ανακτόρου. Οι αίθουσες στις Βερσαλλίες κλείνουν για αποκατάσταση με ελάχιστη προειδοποίηση, και δύο στην πλευρά του βασιλιά είναι κλειστές από τις 18 Αυγούστου. Αν μια πινακίδα σε μια πόρτα λέει κάτι διαφορετικό από αυτή τη σελίδα, πιστέψτε την πινακίδα και ενημερώστε μας, για να προλάβουμε την αλλαγή.
Στάση 1 από 5 · Κεντρικό κτίριο, βόρειο άκρο· θέα από τον βασιλικό εξώστη στον πρώτο όροφο, στην αρχή της διαδρομής των Μεγάλων Διαμερισμάτων
Το Βασιλικό Παρεκκλήσι
Ζιλ Αρντουέν-Μανσάρ και Ρομπέρ ντε Κοτ, με τις οροφογραφίες των Αντουάν Κουαπέλ, Σαρλ ντε Λα Φος και Ζαν Ζουβνέ · 1699–1710 · Πέτρα, μάρμαρο και ζωγραφισμένος θόλος, σε δύο επίπεδα· το πέμπτο και τελευταίο παρεκκλήσι που χτίστηκε στις Βερσαλλίες
Προσέξτε
- Ο θόλος, που ο Αρντουέν-Μανσάρ σχεδίασε χωρίς ούτε μία εγκάρσια νεύρωση, ώστε να διαβάζεται σαν μία αδιάσπαστη επιφάνεια. Στο κέντρο ο «Θεός Πατήρ εν δόξη» του Κουαπέλ, στην αψίδα η «Ανάσταση» του Λα Φος, και ακριβώς πάνω από τον βασιλικό εξώστη η «Κάθοδος του Αγίου Πνεύματος» του Ζουβνέ.
- Το εκκλησιαστικό όργανο πάνω από την Αγία Τράπεζα, έργο του Κλικό, με τον βασιλιά Δαβίδ ανάγλυφο στο κιβώτιο. Το έπαιζε ο Φρανσουά Κουπρέν.
- Η κιονοστοιχία στο επάνω επίπεδο. Απ’ έξω το κτίριο δανείζεται από τη γοτθική αρχιτεκτονική, με τις αντηρίδες και όλα· μέσα είναι αναμφίβολα κλασικό.
Κείμενο (2:19)
Βρίσκεστε στο επίπεδο όπου στεκόταν ο βασιλιάς. Το δάπεδο του παρεκκλησιού είναι έναν όροφο κάτω από εσάς: αυτή η στοά είναι ο βασιλικός εξώστης, συνηθισμένη διάταξη για παρεκκλήσι ανακτόρου και παράξενη για εκκλησία. Κάθε πρωί, συνήθως στις δέκα, όλη η αυλή ερχόταν εδώ για τη λειτουργία. Ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Τέταρτος καθόταν εδώ πάνω με την οικογένειά του. Οι κυρίες της αυλής έπαιρναν τους πλαϊνούς εξώστες. Οι αξιωματικοί και το κοινό ήταν κάτω, στον κυρίως ναό, πράγμα που σημαίνει ότι σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας οι περισσότεροι κοίταζαν ψηλά, τον βασιλιά, και όχι την Αγία Τράπεζα.
Κάτω δεν κατέβαινε σχεδόν ποτέ. Ο βασιλιάς έμπαινε στον κυρίως ναό μόνο όταν κοινωνούσε στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, για τις τελετές του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος, και για τις βαπτίσεις και τους γάμους των πριγκίπων και των πριγκιπισσών της βασιλικής οικογένειας, που γίνονταν σε αυτό το παρεκκλήσι από το 1710 ως το 1789. Ένας από αυτούς τους γάμους έγινε στις 16 Μαΐου 1770, όταν ο δελφίνος Λουδοβίκος Αύγουστος παντρεύτηκε μια Αυστριακή αρχιδούκισσα που την έλεγαν Μαρία Αντουανέτα.
Αυτό είναι το πέμπτο παρεκκλήσι που απέκτησαν οι Βερσαλλίες από την εποχή του Λουδοβίκου του Δέκατου Τρίτου, και το τελευταίο. Ο Ζιλ Αρντουέν-Μανσάρ παρουσίασε το σχέδιο στον βασιλιά το 1699 και πέθανε το 1708, δύο χρόνια πριν τελειώσει το έργο· ο κουνιάδος του, ο Ρομπέρ ντε Κοτ, το ολοκλήρωσε το 1710. Ήταν το τελευταίο κτίριο που έχτισε εδώ ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Τέταρτος, και αφιερώθηκε στον Άγιο Λουδοβίκο, που ήταν ταυτόχρονα προστάτης άγιος και πρόγονος του βασιλιά, με σκόπιμες αναφορές στη Σεντ-Σαπέλ του Παρισιού, που την είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Άγιος Λουδοβίκος.
Τώρα κοιτάξτε ψηλά. Ο Αρντουέν-Μανσάρ σχεδίασε τον θόλο χωρίς ούτε μία εγκάρσια νεύρωση, έτσι που απλώνεται σαν μία αδιάσπαστη επιφάνεια, και τρεις ζωγράφοι τον μοιράστηκαν. Στο κέντρο, ο «Θεός Πατήρ εν δόξη» του Αντουάν Κουαπέλ. Στην αψίδα, η «Ανάσταση» του Σαρλ ντε Λα Φος. Και ακριβώς από πάνω σας, πάνω από αυτόν τον εξώστη, η «Κάθοδος του Αγίου Πνεύματος» του Ζαν Ζουβνέ, ο πίνακας που ο βασιλιάς είχε πάνω από το κεφάλι του κάθε πρωί.
Μετά βρείτε το όργανο πάνω από την Αγία Τράπεζα. Το κατασκεύασε ο Κλικό, και στο κιβώτιό του είναι σκαλισμένος ανάγλυφα ο βασιλιάς Δαβίδ. Το έπαιζε ο Φρανσουά Κουπρέν. Η μουσική εδώ ήταν φημισμένη σε όλη την Ευρώπη, μοτέτα που ψάλλονταν σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας, και ερχόταν προς την αυλή από ψηλά, πάνω από την Αγία Τράπεζα, γύρω από εκείνο το όργανο, ενώ όλοι κάθονταν γυρισμένοι προς τη λάθος μεριά και κοίταζαν τον βασιλιά να προσεύχεται.
Στάση 2 από 5 · Πρώτος όροφος, Μεγάλο Διαμέρισμα του Βασιλιά, η πρώτη αίθουσα στη διαδρομή των Μεγάλων Διαμερισμάτων
Το Σαλόνι του Ηρακλή
Οροφογραφία του Φρανσουά Λεμουάν· η αίθουσα ολοκληρώθηκε επί Λουδοβίκου ΙΕ΄ · Ολοκληρώθηκε το 1736 · Μαρμάρινες επενδύσεις και επιχρυσωμένος μπρούντζος, κάτω από οροφή ζωγραφισμένη σε καμβά και κολλημένη στον θόλο
Προσέξτε
- Στον τοίχο, «Το δείπνο στο σπίτι του Σίμωνος» του Βερονέζε. Η Δημοκρατία της Βενετίας το χάρισε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1664· έμεινε στις αποθήκες των Γκομπλέν ώσπου ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ το έφερε εδώ το 1730.
- Η οροφή έχει εκατόν σαράντα δύο μορφές, και δεν είναι νωπογραφία. Ο Λεμουάν τη ζωγράφισε σε καμβά και την κόλλησε στον θόλο.
- Οι αναλογίες. Η αίθουσα είναι τόσο ψηλή επειδή ως το 1710 εδώ βρισκόταν το παρεκκλήσι του ανακτόρου, που υψωνόταν σε δύο ορόφους.
Κείμενο (2:01)
Πριν από οτιδήποτε άλλο, γείρετε το κεφάλι πίσω. Από πάνω σας υπάρχουν εκατόν σαράντα δύο μορφές, και καμία δεν είναι ζωγραφισμένη σε σοβά. Ο Φρανσουά Λεμουάν ζωγράφισε ολόκληρη την οροφή σε καμβά, στο εργαστήριό του, και μετά την κόλλησε στον θόλο, μια τεχνική που λέγεται μαρουφλάζ. Θέμα της είναι η αποθέωση του Ηρακλή, και του πήρε τέσσερα χρόνια.
Όταν την τελείωσε, το 1736, ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Πέμπτος τον έκανε Πρώτο Ζωγράφο του Βασιλιά. Έναν χρόνο αργότερα, το 1737, ο Λεμουάν αυτοκτόνησε, εξαντλημένος από αυτό που κοιτάζετε τώρα.
Η ίδια η αίθουσα είναι ένα απομεινάρι. Από το 1682 σε αυτόν τον χώρο βρισκόταν το παρεκκλήσι του ανακτόρου, που υψωνόταν σε δύο ορόφους και λειτούργησε ως το 1710, όταν το αντικατέστησε το Βασιλικό Παρεκκλήσι απ’ όπου μόλις ήρθατε. Έμεινε έτσι ένα ψηλό, άδειο κουτί στη μέση των Μεγάλων Διαμερισμάτων. Κάποιος πέρασε ένα πάτωμα από άκρη σε άκρη, και τη συνέχεια τη βλέπετε εδώ: το Σαλόνι του Ηρακλή είναι η τελευταία αίθουσα που έχτισε ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Τέταρτος στις Βερσαλλίες και η πρώτη στην οποία μπαίνετε στο Μεγάλο Διαμέρισμα του Βασιλιά. Μια ευχάριστη αντίφαση, για να την έχετε μαζί σας στην υπόλοιπη επίσκεψη.
Τώρα ο τοίχος. Αυτός ο τεράστιος καμβάς είναι «Το δείπνο στο σπίτι του Σίμωνος» του Βερονέζε, και έφτασε εδώ από μακρύ δρόμο. Η Δημοκρατία της Βενετίας τον χάρισε στον Λουδοβίκο τον Δέκατο Τέταρτο το 1664. Μετά έμεινε στις αποθήκες των Γκομπλέν στο Παρίσι, ώσπου ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Πέμπτος τον έβγαλε το 1730 και τον κρέμασε σε αυτή την αίθουσα, και η διακόσμηση ολοκληρώθηκε γύρω του.
Αυτές οι επτά αίθουσες ήταν το διαμέρισμα των επίσημων τελετών, όπου ο βασιλιάς εκτελούσε τις επίσημες πράξεις της ημέρας του. Τις ώρες της ημέρας ήταν ανοιχτές σε όποιον ήθελε να δει τον βασιλιά και τη βασιλική οικογένεια να περνούν στον δρόμο τους για το παρεκκλήσι, δηλαδή τη διαδρομή που μόλις κάνατε ανάποδα. Το άλλο τους όνομα είναι Διαμέρισμα των Πλανητών, γιατί κάθε αίθουσα πήρε έναν από τους επτά πλανήτες που ήταν γνωστοί τον δέκατο έβδομο αιώνα, με τον αντίστοιχο θεό ζωγραφισμένο στην οροφή. Δύο από αυτές τις αίθουσες, του Δία και του Κρόνου, δεν υπάρχουν πια. Ο Ηρακλής πήρε ό,τι απέμεινε από το παρεκκλήσι.
Στάση 3 από 5 · Πρώτος όροφος, κεντρικό κτίριο, ανάμεσα στο Σαλόνι του Πολέμου και στο Σαλόνι της Ειρήνης
Η Αίθουσα των Κατόπτρων
Ζιλ Αρντουέν-Μανσάρ, με τον ζωγραφισμένο θόλο του Σαρλ Λεμπρέν · 1678–1684 · Μάρμαρο, επιχρυσωμένος μπρούντζος και ζωγραφισμένος θόλος, μήκους 73 μέτρων, με 357 καθρέφτες σε 17 τόξα
Προσέξτε
- Δεκαεπτά παράθυρα προς τον κήπο και απέναντί τους δεκαεπτά τόξα με καθρέφτες, που έχουν όλα μαζί 357 καθρέφτες.
- Τα κιονόκρανα στις παραστάδες από κόκκινο μάρμαρο: ένας κρίνος κάτω από τον βασιλικό ήλιο, με έναν γαλατικό πετεινό σε κάθε πλευρά. Ο Λεμπρέν σχεδίασε αυτόν τον νέο ρυθμό για τον Κολμπέρ, και τον ονόμασαν γαλλικό στιλ.
- Από τη μέση της στοάς, η θέα κατευθείαν κατά μήκος της Μεγάλης Προοπτικής (Grande Perspective), που χάραξε ο Αντρέ Λε Νοτρ στον άξονα ανατολής–δύσης.
- Το φως. Από το καλοκαίρι του 2025 κατεβαίνουν μερικοί από τους πολυελαίους που κρεμάστηκαν το 1980, και έτσι η οροφή του Λεμπρέν φωτίζεται καλύτερα από ό,τι εδώ και σαράντα χρόνια.
Κείμενο (3:19)
Δεκαεπτά παράθυρα από τη μία πλευρά, δεκαεπτά τόξα με καθρέφτες από την άλλη, και εβδομήντα τρία μέτρα δάπεδο ανάμεσα στο Σαλόνι του Πολέμου πίσω σας και στο Σαλόνι της Ειρήνης στο βάθος. Σταθείτε ακίνητοι και ακολουθήστε το φως. Μπαίνει από τα τζάμια, διασχίζει την αίθουσα και γυρίζει πίσω σε εσάς από τριακόσιους πενήντα επτά καθρέφτες. Όλο το νόημα είναι σε αυτόν τον αριθμό. Η Βενετία είχε το μονοπώλιο στην κατασκευή καθρεφτών, και ένας καθρέφτης ήταν από τα ακριβότερα πράγματα που μπορούσε να έχει κανείς. Το να βάλεις τριακόσιους πενήντα επτά σε έναν τοίχο δεν ήταν διακόσμηση. Ήταν δήλωση για την οικονομία: η Γαλλία μπορεί πια να τους φτιάχνει μόνη της, και μάλιστα τόσο μεγάλους.
Τίποτα από αυτά δεν ήταν γραφτό να βρίσκεται εδώ. Ο Λουί Λε Βο είχε χτίσει σε αυτό το σημείο μια φαρδιά, ανοιχτή ταράτσα προς τον κήπο, ανάμεσα στα διαμερίσματα του βασιλιά στα βόρεια και της βασίλισσας στα νότια. Ήταν άβολη, εκτεθειμένη στον καιρό, και δεν κράτησε πολύ. Ο διάδοχος του Λε Βο, ο Ζιλ Αρντουέν-Μανσάρ, την έκλεισε και έφτιαξε στη θέση της μια στοά. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1678 και τελείωσαν το 1684. Στη χαμένη ταράτσα χρωστάτε αυτή τη θέα: περπατήστε ως τη μέση της αίθουσας, κοιτάξτε έξω, και βλέπετε κατευθείαν κατά μήκος της Μεγάλης Προοπτικής, που χάραξε ο Αντρέ Λε Νοτρ πάνω στον άξονα ανατολής–δύσης.
Τώρα κοιτάξτε ψηλά. Ο Σαρλ Λεμπρέν κάλυψε τον θόλο με τριάντα ζωγραφικές συνθέσεις, και δεν είναι μυθολογία για τη μυθολογία. Είναι τα πρώτα δεκαοκτώ χρόνια της προσωπικής διακυβέρνησης του Λουδοβίκου του Δέκατου Τέταρτου, από το 1661 ως τις συνθήκες ειρήνης της Νιμέγης, ειπωμένα με αλληγορίες δανεισμένες από την αρχαιότητα. Νίκες, μεταρρυθμίσεις, η αναδιοργάνωση του βασιλείου, όλα ντυμένα σαν αρχαία ιστορία.
Μετά κοιτάξτε τις κορυφές των παραστάδων από κόκκινο μάρμαρο. Ο Λεμπρέν σχεδίασε ο ίδιος αυτά τα κιονόκρανα, κατ’ αίτηση του Κολμπέρ, ως νέο αρχιτεκτονικό ρυθμό, που τον ονόμασαν γαλλικό στιλ. Σε καθένα υπάρχει ένας κρίνος κάτω από τον βασιλικό ήλιο, με έναν γαλατικό πετεινό σε κάθε πλευρά. Η λατινική λέξη για τον πετεινό ήταν γκάλους, και αυτό είναι το αστείο, επαναλαμβανόμενο σε επιχρυσωμένο μπρούντζο σε όλο το μήκος της αίθουσας.
Συνήθως ήταν απλώς ένας διάδρομος. Αυλικοί και επισκέπτες τον διέσχιζαν καθημερινά και στέκονταν εδώ περιμένοντας. Σκηνή γινόταν μόνο κάπου κάπου, όταν έφερναν μέσα τον θρόνο και τον έστηναν σε ένα βάθρο στην άκρη του Σαλονιού της Ειρήνης, και μια ξένη πρεσβεία έπρεπε να περπατήσει και τα εβδομήντα τρία μέτρα, με την αυλή καθισμένη σε κερκίδες στις δύο πλευρές να παρακολουθεί. Ο δόγης της Γένοβας έκανε αυτόν τον περίπατο το 1685. Οι πρέσβεις του Σιάμ το 1686, της Περσίας το 1715, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1742.
Και στις 28 Ιουνίου 1919 υπογράφηκε σε αυτή την αίθουσα η συνθήκη που τερμάτισε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, γι’ αυτό και η λέξη Βερσαλλίες σημαίνει ένα πράγμα για έναν ιστορικό του δέκατου έβδομου αιώνα και κάτι εντελώς διαφορετικό για όλους τους άλλους. Οι Πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας υποδέχονται ακόμα εδώ τους επίσημους καλεσμένους τους.
Κάτι τελευταίο, και πρόσφατο. Οι πολυέλαιοι δεν ανήκουν στην αρχική διακόσμηση. Είναι πρόσθετα, και το σετ που οι περισσότεροι επισκέπτες ξέρουν από τις φωτογραφίες κρεμάστηκε το 1980, για να θυμίζει την ατμόσφαιρα των σπάνιων μεγάλων χορών που δίνονταν εδώ. Το ανάκτορο λέει τώρα ότι αυτός ο φωτισμός αντέβαινε σε ό,τι πραγματικά έχτισε ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Τέταρτος. Από το καλοκαίρι του 2025 κατεβαίνουν μερικοί πολυέλαιοι και τη θέση τους παίρνουν τα είκοσι τέσσερα ψηλά βάθρα με τα κηροπήγιά τους, και η αίθουσα είναι πιο ήσυχη έτσι: σκιές και αντανακλάσεις αντί για εκτυφλωτική λάμψη. Κερδισμένη βγαίνει η οροφή. Οι τριάντα πίνακες του Λεμπρέν δεν είχαν φωτιστεί τόσο καλά εδώ και σαράντα χρόνια.
Στάση 4 από 5 · Πρώτος όροφος, Διαμέρισμα της Βασίλισσας, το πρώτο δωμάτιο στη διαδρομή που το διασχίζει
Ο Κοιτώνας της Βασίλισσας
Διάρθρωση της οροφής για τη Μαρία Θηρεσία· ξυλεπενδύσεις και γκριζάιγ του Φρανσουά Μπουσέ για τη Μαρία Λεστσίνσκα· έπιπλα και τζάκι για τη Μαρία Αντουανέτα · Σε βασιλική χρήση 1682–1789 · Επιχρυσωμένες ξυλεπενδύσεις, ζωγραφισμένη οροφή και μετάξι της Λυών υφασμένο εκ νέου
Προσέξτε
- Το έπιπλο των κοσμημάτων στην εσοχή αριστερά από το κρεβάτι. Η Μαρία Αντουανέτα το παρήγγειλε στον Σβερντφέγκερ, και στέκεται εκεί όπου στεκόταν αρχικά.
- Το μετάξι στους τοίχους και στο κρεβάτι, υφασμένο ξανά στη Λυών από τα αρχικά σχέδια, ίδιο με τα καλοκαιρινά υφάσματα που ήταν κρεμασμένα στις 6 Οκτωβρίου 1789.
- Η οροφή είναι παλαιότερη από ό,τι βρίσκεται από κάτω της. Η διάρθρωσή της έγινε για τη Μαρία Θηρεσία, σύζυγο του Λουδοβίκου ΙΔ΄· οι ξυλεπενδύσεις και η γκριζάιγ του Μπουσέ φτιάχτηκαν αργότερα, επί Λουδοβίκου ΙΕ΄, για τη Μαρία Λεστσίνσκα.
- Οι πόρτες κρυμμένες στα υφάσματα δεξιά κι αριστερά από το κρεβάτι, που οδηγούν στα ιδιαίτερα δωμάτια της βασίλισσας και στους διαδρόμους της μέσα στο ανάκτορο.
Κείμενο (2:38)
Το κρεβάτι είναι ανακατασκευή και το δωμάτιο μια ανάσταση, και το παράξενο και με τα δύο είναι πόσο λίγα από όσα συνέβαιναν εδώ ήταν ιδιωτικά. Ήταν το σημαντικότερο δωμάτιο του διαμερίσματος της βασίλισσας και εκείνο όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο της. Κοιμόταν εδώ, συχνά μαζί με τον βασιλιά, γι’ αυτό και το κρεβάτι της είναι φαρδύτερο από το δικό του. Και ξεκινούσε τη μέρα της δημόσια: δεχόταν επισκέψεις κατά τη διάρκεια της πρωινής της τουαλέτας και μετά από αυτήν, μια διαδικασία που η εθιμοτυπία ρύθμιζε τόσο αυστηρά όσο και την τελετή της αφύπνισης του βασιλιά.
Δημόσιοι ήταν και οι τοκετοί. Δεκαεννέα πρίγκιπες και πριγκίπισσες της Γαλλίας γεννήθηκαν σε αυτό το δωμάτιο ανάμεσα στο 1682 και στο 1786. Το ακροατήριο ήταν μικρότερο απ’ ό,τι υπονοεί η λέξη: γιατροί, κυρίες επί των τιμών, η γκουβερνάντα, οι πριγκίπισσες της βασιλικής οικογένειας, μερικοί κληρικοί. Όμως όλες οι πόρτες του διαμερίσματος έμεναν συμβολικά ανοιχτές, και η υπόλοιπη αυλή περίμενε στα διπλανά δωμάτια. Τη βασίλισσα την ξάπλωναν σε ένα κρεβάτι τοκετού που έφερναν γι’ αυτόν τον σκοπό, πίσω από μια υφασμάτινη σκηνή, και μετά τη μετέφεραν πίσω στο δικό της κρεβάτι, ενώ ολόκληρη η αυλή περνούσε μπροστά της για να της δώσει συγχαρητήρια. Εδώ πέθαναν και δύο βασίλισσες, η Μαρία Θηρεσία το 1683 και η Μαρία Λεστσίνσκα το 1768.
Η διακόσμηση είναι τρεις γυναίκες, η μία πάνω στην άλλη. Η διάρθρωση της οροφής σχεδιάστηκε για τη Μαρία Θηρεσία, σύζυγο του Λουδοβίκου του Δέκατου Τέταρτου. Οι ξυλεπενδύσεις και η γκριζόχρωμη ζωγραφική του Μπουσέ έγιναν αργότερα, επί Λουδοβίκου του Δέκατου Πέμπτου, για τη Μαρία Λεστσίνσκα. Η Μαρία Αντουανέτα τα κράτησε όλα αυτά, άλλαξε τα έπιπλα και το τζάκι, και κρέμασε πορτρέτα της μητέρας της, της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας, και του αδελφού της, του αυτοκράτορα Ιωσήφ του Δεύτερου, εκεί όπου μπορούσε να τα βλέπει.
Βρείτε το έπιπλο των κοσμημάτων στην εσοχή αριστερά από το κρεβάτι. Η Μαρία Αντουανέτα το παρήγγειλε στον Σβερντφέγκερ, και στέκεται ακριβώς εκεί όπου στεκόταν αρχικά. Μετά κοιτάξτε το μετάξι. Η Επανάσταση άδειασε εντελώς αυτό το δωμάτιο, έπιπλα και υφάσματα μαζί. Αυτό που βλέπετε υφάνθηκε ξανά στη Λυών από τα αρχικά σχέδια, ίδιο με τα καλοκαιρινά υφάσματα που ήταν σε αυτούς τους τοίχους στις 6 Οκτωβρίου 1789.
Αυτή η ημερομηνία δεν είναι εδώ για διακόσμηση. Τα ξημερώματα εκείνης της μέρας οι εξεγερμένοι έφτασαν ως την αίθουσα των φρουρών στην άλλη άκρη του διαμερίσματος και προσπάθησαν να μπουν με τη βία. Ένας από τους φρουρούς της βασίλισσας ειδοποίησε μια κυρία επί των τιμών, που αμπάρωσε την πόρτα του προθαλάμου και φυγάδευσε τη Μαρία Αντουανέτα μέσα από τα μικρά ιδιαίτερα δωμάτια πίσω από το κρεβάτι προς τα διαμερίσματα του βασιλιά. Κοιτάξτε δεξιά κι αριστερά από το κεφαλάρι. Οι πόρτες είναι εκεί, κρυμμένες στα υφάσματα, και από μία από αυτές έφυγε η βασίλισσα.
Στάση 5 από 5 · Κεντρικό κτίριο, Μεγάλα Διαμερίσματα, Αίθουσα της Στέψης (salle du Sacre)
Η στέψη του Ναπολέοντα
Ζακ-Λουί Νταβίντ και Ζορζ Ρουζέ · 1808–1822 · Λάδι σε μουσαμά, 610 × 971 εκ.
Προσέξτε
- Η επιγραφή στην κάτω αριστερή γωνία: ξεκίνησε στο Παρίσι το 1808, τελείωσε στις Βρυξέλλες το 1822 στην εξορία, με την υπογραφή L. David.
- Η Μαντάμ Μερ, η μητέρα του Ναπολέοντα, καθισμένη στη μέση του εξώστη, να προεδρεύει σε μια τελετή στην οποία δεν παρευρέθηκε.
- Στο επίπεδο πάνω από εκείνη ο Νταβίντ ζωγράφισε τον εαυτό του να σχεδιάζει, με την οικογένειά του γύρω του, τον μαθητή του Ζορζ Ρουζέ δίπλα του και τον παλιό του δάσκαλο, τον Βιέν.
- Το στέμμα. Ο Ναπολέων το κρατά πάνω από τη γονατισμένη Ιωσηφίνα, και ο Πάπας Πίος Ζ΄, που του έκανε το χρίσμα, κάθεται πίσω του.
Κείμενο (2:26)
Σχεδόν δέκα μέτρα μουσαμάς, και ο άνθρωπος στο κέντρο στέφει μόνος του. Ο Ναπολέων στέκεται με ένα στέμμα υψωμένο και στα δύο χέρια πάνω από την Ιωσηφίνα, που γονατίζει μπροστά του. Πίσω του κάθεται ο Πάπας Πίος ο Έβδομος, που είχε έρθει από τη Ρώμη για να κάνει το χρίσμα και μετά είδε τον αυτοκράτορα να του παίρνει τη στέψη μέσα από τα χέρια. Αυτό είχε συμφωνηθεί με τον Πάπα από πριν, κάτι που, κατά κάποιον τρόπο, το κάνει ακόμα χειρότερο.
Η τελετή έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στην Παναγία των Παρισίων. Η Ρενς αποκλειόταν, ήταν πολύ δεμένη με τους παλιούς βασιλιάδες Καπετίδες. Εξετάστηκε το Ανάκτορο των Απομάχων και απορρίφθηκε. Κέρδισε ο καθεδρικός.
Τώρα το κομμάτι που δεν αναφέρει κανείς. Η διάσημη εκδοχή αυτού του πίνακα βρίσκεται στο Λούβρο, και αυτό εδώ δεν είναι αντίγραφο κάποιου άλλου. Είναι η δεύτερη εκδοχή του ίδιου του Νταβίντ. Του επέτρεψαν δύο: μία για τα εργαστήρια Γκομπλέν, για να γίνει ταπισερί, και μία που μια ομάδα Αμερικανών επιχειρηματιών φαίνεται ότι παρήγγειλε το 1808, με την ελπίδα να την περιφέρουν σε αμερικανικές πόλεις, όπως περιέφεραν τότε τα διοράματα. Ο Νταβίντ την άρχισε στο Παρίσι, δεν την τελείωσε, και πήρε τον μουσαμά μαζί του όταν έφυγε εξόριστος στις Βρυξέλλες. Η πόλη του έδωσε μια μεγάλη αίθουσα στο Δημαρχείο, δούλεψε εκεί δέκα μήνες, και ο πίνακας τελείωσε το 1822. Το σημείωσε ο ίδιος πάνω στον πίνακα. Κοιτάξτε την κάτω αριστερή γωνία: άρχισε στο Παρίσι το 1808, τελείωσε στις Βρυξέλλες το 1822, στην εξορία μου.
Και πράγματι περιόδευσε. Λονδίνο τον χειμώνα του 1822, μετά Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Βοστόνη, και ξανά Νέα Υόρκη ως το τέλος του 1827. Μετά γύρισε στη Γαλλία, και κανείς δεν ήθελε να τον αγοράσει, λόγω του μεγέθους του. Πουλήθηκε το 1898 για τριάντα δύο χιλιάδες φράγκα στον Πάρις Σίνγκερ, που τον κρέμασε στην Αγγλία, στο Όλντγουεϊ Μάνσιον. Η Γαλλία τον αγόρασε από τους κληρονόμους του για εξήντα χιλιάδες δολάρια· έφτασε στις Βερσαλλίες στις 13 Μαΐου 1947 και αποκαλύφθηκε σε αυτή την αίθουσα τον Ιούνιο του 1948. Πήρε τη θέση του πρωτότυπου, που είχε πάει στο Λούβρο το 1889 και δεν γύρισε ποτέ.
Επειδή αυτή η εκδοχή ολοκληρώθηκε το 1822, δεν είναι ίδια. Κάποια πρόσωπα έχουν μεγαλώσει. Τα κοστούμια και τα χτενίσματα έχουν ακολουθήσει τη νέα μόδα. Μερικές μορφές έχουν αντικατασταθεί από άλλες. Η πινελιά είναι πιο στεγνή, και το μεγαλύτερο μέρος της ζωγραφικής το έκανε στην πράξη ο Ζορζ Ρουζέ, ο μαθητής του Νταβίντ, κάτω από το βλέμμα του δασκάλου του.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών.
Πέντε στάσεις, και η διαδρομή δεν έχει τελειώσει: η Πινακοθήκη των Μεγάλων Μαχών είναι ακόμα μπροστά σας, και μετά την έξοδο σας περιμένουν οι κήποι και, μισή ώρα με τα πόδια μέσα από το πάρκο, ολόκληρο το κτήμα του Τριανόν. Στρέψτε την κάμερα σε μια οροφή, ένα σιντριβάνι ή μια προτομή σε διάδρομο με ταμπελάκι δύο λέξεων, και το Chiaro σάς λέει τι είναι, ποιος θέλησε να μπει εκεί, και συνεχίζει να απαντά όσο μένετε.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Place d’Armes, 78000 Versailles. Η κύρια είσοδος του ανακτόρου είναι από την Cour d’Honneur· οι μεμονωμένοι επισκέπτες με εισιτήριο πηγαίνουν στην είσοδο A, και οι ομάδες μπαίνουν από την είσοδο B στο Περίπτερο Γκαμπριέλ (Pavillon Gabriel). Το εκδοτήριο είναι στα αριστερά της αυλής, στη Νότια Πτέρυγα των Υπουργών.
Η γραμμή C του RER φτάνει στον σταθμό Versailles Château – Rive Gauche, δέκα λεπτά με τα πόδια από το ανάκτορο. Από τον σταθμό Montparnasse οι γραμμές N ή U της SNCF φτάνουν στο Versailles Chantiers, δεκαοκτώ λεπτά περπάτημα· από τον σταθμό Saint-Lazare η γραμμή P φτάνει στο Versailles Rive Droite, δεκαεπτά λεπτά. Το λεωφορείο 171 της RATP ξεκινά από το Pont de Sèvres, στο τέρμα της γραμμής 9 του μετρό, και κάνει περίπου τριάντα λεπτά χωρίς κίνηση.
Εισιτήρια
- Η είσοδος στο ανάκτορο γίνεται σε συγκεκριμένη ώρα και η κράτηση ώρας είναι υποχρεωτική. Η είσοδος μέσα σε μισή ώρα από την ώρα σας είναι εγγυημένη μόνο για εισιτήρια που αγοράστηκαν ηλεκτρονικά.
- Το ανάκτορο είναι κλειστό τις Δευτέρες, καθώς και στις 25 Δεκεμβρίου, την 1η Ιανουαρίου και την 1η Μαΐου.
- Ένα εισιτήριο δεν τα καλύπτει όλα. Το Passport, 35 ευρώ κανονικό και 32 μειωμένο από 1η Απριλίου ως 31 Οκτωβρίου, καλύπτει το ανάκτορο, το κτήμα του Τριανόν και τους κήπους· το εισιτήριο του κτήματος του Τριανόν, των 15 ευρώ, δεν σας βάζει καθόλου στο ανάκτορο. Οι κάτω των 18 και οι κάτοικοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτω των 26 μπαίνουν δωρεάν, αλλά πρέπει κι αυτοί να κλείσουν ώρα.
- Ο Κοιτώνας του Βασιλιά και ο Προθάλαμος του Œil-de-Bœuf είναι κλειστοί από τις 18 Αυγούστου, χωρίς ημερομηνία επαναλειτουργίας στη σελίδα του ίδιου του ανακτόρου, γι’ αυτό και αυτή η διαδρομή τους παρακάμπτει.
- Το πλάνο του ίδιου του ανακτόρου για μια μέρα με πολύ κόσμο: το ανάκτορο μόλις ανοίξει, στις 9 το πρωί, οι κήποι και το πάρκο από τις 10 το πρωί ως το μεσημέρι, και μετά, από το μεσημέρι, το Τριανόν και το κτήμα της Μαρίας Αντουανέτας.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ηχητικός ξεναγός του ίδιου του ανακτόρου δεν περιλαμβάνεται στο εισιτήριο, και αυτό ξαφνιάζει πολλούς. Κοστίζει πέντε ευρώ το κανονικό και τέσσερα το μειωμένο, κλείνεται επιπλέον ενός εισιτηρίου Ανακτόρου ή Passport, υπάρχει σε δώδεκα γλώσσες και τον παραλαμβάνετε από το γκισέ στον προθάλαμο του Περιπτέρου Γκαμπριέλ, που είναι ανοιχτό κάθε μέρα εκτός Δευτέρας. Οι ίδιες ξεναγήσεις είναι δωρεάν στην εφαρμογή του ανακτόρου για κινητά, αν φέρετε δικά σας ακουστικά. Αυτή η σελίδα είναι μια ξεχωριστή επιλογή από αυτές τις δύο: πέντε στάσεις χωρίς κράτηση και χωρίς γκισέ για ουρά, και ολόκληρο το κείμενο κάτω από κάθε πρόγραμμα αναπαραγωγής, για αίθουσες με τόση φασαρία που δεν ακούγεται τίποτα.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Ανάκτορο των Βερσαλλιών;
Ναι, και αυτός εδώ είναι ένας. Οι πέντε στάσεις παραπάνω ανοίγουν σε όποιο πρόγραμμα περιήγησης έχετε στο κινητό, με κάθε λέξη γραμμένη κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής, και δεν χρειάζεται να εγκαταστήσετε ή να παραλάβετε τίποτα. Το ανάκτορο δίνει επίσης δωρεάν τις δικές του ηχητικές ξεναγήσεις στην εφαρμογή του για κινητά. Για τις εκατοντάδες αίθουσες και έργα όπου δεν φτάνει κανένας από τους δύο, μια φωτογραφία με την εφαρμογή Chiaro σάς δίνει την αφήγηση για ό,τι σημαδέψατε.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Ανακτόρου των Βερσαλλιών;
Πέντε ευρώ το κανονικό και τέσσερα ευρώ το μειωμένο, επιπλέον ενός εισιτηρίου Ανακτόρου ή Passport. Υπάρχει σε δώδεκα γλώσσες και τον παραλαμβάνετε από το γκισέ στον προθάλαμο του Περιπτέρου Γκαμπριέλ, που είναι ανοιχτό κάθε μέρα εκτός Δευτέρας. Οι ίδιες ακριβώς ξεναγήσεις είναι δωρεάν στην εφαρμογή του ανακτόρου, αν φέρετε ακουστικά.
Πού βρίσκεται η Αίθουσα των Κατόπτρων στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών;
Στον πρώτο όροφο του κεντρικού κτιρίου, ανάμεσα στο Σαλόνι του Πολέμου και στο Σαλόνι της Ειρήνης. Η μονόδρομη διαδρομή των Μεγάλων Διαμερισμάτων σας οδηγεί εκεί αυτόματα: το Σαλόνι του Πολέμου, στη γωνία του ανακτόρου, ανοίγει στη στοά, και το Σαλόνι της Ειρήνης την κλείνει στην άλλη άκρη, δίπλα στο Διαμέρισμα της Βασίλισσας.
Ποιο εισιτήριο για τις Βερσαλλίες χρειάζομαι;
Το Passport είναι αυτό που καλύπτει ολόκληρο το κτήμα: το ανάκτορο με ώρα εισόδου, το κτήμα του Τριανόν με το Μεγάλο Τριανόν, το Μικρό Τριανόν και το Χωριό της Βασίλισσας από το μεσημέρι, τις περιοδικές εκθέσεις και τους κήπους. Κοστίζει 35 ευρώ κανονικό και 32 μειωμένο, με την τιμή της περιόδου 1η Απριλίου ως 31 Οκτωβρίου. Το εισιτήριο του κτήματος του Τριανόν, 15 ευρώ κανονικό και 12 μειωμένο με την ίδια τιμή, καλύπτει μόνο το Τριανόν και δεν σας βάζει στο ανάκτορο. Ό,τι κι αν αγοράσετε, κλείστε ώρα εισόδου στο ανάκτορο.
Είναι δωρεάν οι κήποι των Βερσαλλιών;
Συνήθως ναι. Οι κήποι και το πάρκο είναι ανοιχτά κάθε μέρα και η είσοδος στους κήπους είναι δωρεάν, εκτός από τις μέρες του θεάματος με τα μουσικά σιντριβάνια (Grandes Eaux Musicales) και των Μουσικών Κήπων (Jardins Musicaux), όταν οι κήποι έχουν εισιτήριο. Το Passport καλύπτει κι αυτές τις μέρες. Το κτήμα του Τριανόν είναι άλλη υπόθεση και ανοίγει το μεσημέρι.
Είναι το Ανάκτορο των Βερσαλλιών κλειστό τις Δευτέρες;
Ναι. Το ανάκτορο και το κτήμα του Τριανόν κλείνουν τις Δευτέρες και στις 25 Δεκεμβρίου, την 1η Ιανουαρίου και την 1η Μαΐου. Οι κήποι και το πάρκο μένουν ανοιχτοί κάθε μέρα. Από 1η Απριλίου ως 31 Οκτωβρίου το ανάκτορο λειτουργεί 9:00–18:30, με τελευταία είσοδο στις 17:45· από 1η Νοεμβρίου ως 31 Μαρτίου 9:00–17:30, με τελευταία είσοδο στις 16:45.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Ανάκτορο των Βερσαλλιών.