Przejdź do treści

Zamek w Fontainebleau · Fontainebleau · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Zamku w Fontainebleau,
pięć przystanków, za darmo.

Trzydziestu czterech królów i dwóch cesarzy mieszkało w tych 1536 komnatach: posłuchaj pięciu kluczowych miejsc tutaj, a resztę stropów czy herbów sfotografuj z Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Zamku w Fontainebleau.

9:41

Schody w Podkowę na Cour d’Honneur

Zamek w Fontainebleau

0:00 2:37
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 14 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Przez osiem stuleci władcy Francji dobudowywali tu kolejne skrzydła zamiast burzyć dawne mury, a ten darmowy audioprzewodnik po Zamku w Fontainebleau prowadzi ich śladem w jednej spójnej pętli. Zacznij na zewnątrz na brukowanym dziedzińcu Cour d’Honneur przed wygiętymi kamiennymi stopniami, jeszcze przed kontrolą biletów; wejdź południowym skrzydłem Ludwika XV i wspiąwszy się na pierwsze piętro, rusz na wschód malowanym renesansowym korytarzem Franciszka Pierwszego w stronę średniowiecznego donżonu; skręć na południowy wschód między Dziedzińcem Owalnym a ogrodami do skrzydła biesiadnego Henryka Drugiego; zawróć na północny zachód ku cesarskiej alkowie tronowej; a na koniec wyjdź ponownie na zewnątrz, by spojrzeć na południe przez Staw Karpi w stronę pawilonu na wyspie. Całe nagranie trwa około czternastu minut w ramach zalecanej dwugodzinnej wizyty.

Ceny biletów, sezonowe godziny otwarcia, połączenia autobusowe i stawki wypożyczenia tabletów pochodzą bezpośrednio z serwisu chateaudefontainebleau.fr oraz oficjalnego planu zwiedzania pałacu, zestawionych ze źródłami historycznymi z tych stron i Wikipedii. Prace konserwatorskie prowadzone w latach 2015–2030 potrafią okresowo zmieniać przebieg trasy, więc jeśli komunikat na miejscu różni się od naszego opisu, kieruj się oznaczeniami w pałacu i daj nam znać.

Przystanek 1 z 5 · Cour d’Honneur (Cour des Adieux), twarzą na wschód w stronę głównych schodów; bezpłatny otwarty dziedziniec przed wejściem do wnętrz

Schody w Podkowę na Cour d’Honneur

Jean Androuet du Cerceau (1585–1649) dla Ludwika XIII (1601–1643), na miejscu schodów z 1550 roku autorstwa Philiberta Delorme’a (1514–1570); skrzydło rozpoczęte za Franciszka I przez Gilles’a Le Bretona (zmarł w 1553) · 1632–1634 (w miejsce schodów z 1550 roku) · Piaskowiec z Fontainebleau i wapień z Château-Landon; dwa wygięte równoległe biegi po 46 stopni zajmujące ponad 440 m² (21 m długości i 21 m szerokości)

Na co zwrócić uwagę

  • Rzeźbione emblematy Ludwika XIII — uskrzydlony kaduceusz i królewskie berło — przeplatające się wzdłuż piaskowcowej balustrady obu biegów liczących po 46 stopni.
  • Sklepiony przejazd pod środkowym podestem, dość szeroki, by królewska karoca mogła wysadzić gości u stopni i płynnie przejechać pod spodem.
  • Popiersie Franciszka I w obramieniu rzeźbionych trofeów wojskowych nad środkowym górnym portalem, umieszczone tam za Ludwika Filipa w 1835 roku.
  • Za twoimi plecami od zachodu żelazna krata Grille d’Honneur Hurtaulta z lat 1809–1810 ze złoconymi cesarskimi orłami w miejscu zburzonego czwartego skrzydła.
Transkrypcja (2:37)

Stań na bruku głównego dziedzińca, twarzą na wschód ku wygiętym podwójnym schodom. Trzy różne nazwy przylgnęły do tego otwartego prostokąta i każda zapisuje inny zwrot w dziejach pałacu. Najstarsza brzmi Dziedziniec Białego Konia — od gipsowego odlewu rzymskiego posągu konnego Marka Aureliusza, który Katarzyna Medycejska poleciła wykonać Vignoli dla tego miejsca w latach sześćdziesiątych szesnastego wieku, po 1560 roku. Gipsowy koń rozsypał się przed 1626 rokiem, lecz niewielka płyta pośrodku bruku wciąż wskazuje miejsce, gdzie stał.

Spójrz w lewo i w prawo, zanim powędrujesz wzrokiem po stopniach. Po twojej lewej stronie, od północy, ciągnie się niskie skrzydło z cegły i kamienia z lat trzydziestych szesnastego wieku po 1530 roku, opatrzone salamandrą Franciszka Pierwszego. Naprzeciwko po prawej wznosi się wyższe osiemnastowieczne skrzydło zbudowane dla Ludwika Piętnastego na miejscu rozebranego skrzydła renesansowego. Za twoimi plecami od zachodu czwarte skrzydło zamykało niegdyś tę przestrzeń ze wszystkich stron, dopóki Napoleon Pierwszy nie kazał go zburzyć w latach 1809 i 1810, stawiając żelazne ogrodzenie zwieńczone złoconymi orłami, tak aby pałac spojrzał wreszcie ku miastu. Na Wyspie Świętej Heleny Napoleon nazwał Fontainebleau prawdziwym domem królów, domem stuleci: trzydziestu czterech królów i dwóch cesarzy mieszkało tu nieprzerwanie co najmniej od 1137 roku, czym nie może poszczycić się żadna inna francuska rezydencja królewska.

Przyjrzyj się teraz samym schodom, świeżo oczyszczonym podczas trzyletniej konserwacji odsłoniętej w maju 2022 roku. Philibert Delorme wzniósł tu wcześniejsze schody w kształcie podkowy już w 1550 roku, a między 1632 i 1634 rokiem Ludwik Trzynasty, urodzony w tym pałacu, zlecił Jeanowi Androuetowi du Cerceau przebudowę na znacznie większym rzucie: dwadzieścia jeden metrów długości na dwadzieścia jeden szerokości, ponad czterysta czterdzieści metrów kwadratowych powierzchni i dwa szerokie biegi po czterdzieści sześć wapiennych stopni na szarej podbudowie z piaskowca z Fontainebleau. Ten łuk wysunięty ku dziedzińcowi to zarazem teatr i geometria powozowa. Królewska karoca mogła podjechać pod sam najniższy stopień, wysadzić księżniczkę na oczach dworu i gładko przejechać pod sklepioną arkadą.

Wzdłuż balustrady odszukaj rzeźbiony kaduceusz i berło Ludwika Trzynastego, a nad górnymi drzwiami popiersie Franciszka Pierwszego dodane w 1835 roku. Ten podest dał dziedzińcowi trzecie miano: Dziedziniec Pożegnań. Dwudziestego kwietnia 1814 roku, szesnaście dni po podpisaniu na górze abdykacji i tydzień po przeżyciu zażycia trucizny w sypialni, Napoleon zszedł po tych stopniach, ucałował sztandar z orłem i pożegnał swoją Starą Gwardię.

Przystanek 3 z 5 · Pierwsze piętro, między Cour Ovale od północy a Dziedzińcem Fontanny i ogrodami od południa

Sala Balowa Henryka II

Philibert Delorme (1514–1570), freski według projektów Francesca Primaticcia (1504–1570) namalowane przez Niccola dell’Abate (ok. 1509–1571), strop kasetonowy Francesca Scibeca da Carpi (zmarł ok. 1557), dla Henryka II (1519–1559) · Rozpoczęta jako loggia za Franciszka I; zadaszona i ozdobiona w latach 1548–1558 za Henryka II; odnowiona w latach 1834–1837 za Ludwika Filipa · Dębowa boazeria, polichromowane filary i złocony ośmioboczny drewniany strop kasetonowy; 30 m długości i 10 m szerokości (ponad 300 m²)

Na co zwrócić uwagę

  • Ośmioboczne kasetony stropu Scibeca da Carpi z literą H Henryka II oraz splecionymi półksiężycami Diany de Poitiers, powtórzone w dziewiętnastowiecznym parkiecie poniżej.
  • Wysoka galeria dla muzyków na ścianie zachodniej pod freskiem przedstawiającym koncert, ponad parkietem tanecznym.
  • Monumentalny wschodni kominek Philiberta Delorme’a wsparty na dwóch brązowych satyrach — dwudziestowiecznych rzymskich odlewach według brązów z 1556 roku przetopionych podczas rewolucji.
Transkrypcja (2:47)

Stań blisko środka intarsjowanej podłogi, gdzie światło dzienne wlewa się naraz z obu stron: z Dziedzińca Owalnego po lewej i z ogrodów po prawej. Trzydzieści metrów długości, dziesięć szerokości i dobrze ponad trzysta metrów kwadratowych powierzchni — ta sala pierwotnie wcale nie miała tak wyglądać. Za Franciszka Pierwszego Gilles Le Breton rozpoczął ją jako otwartą włoską loggię mającą dźwigać ciężkie kamienne sklepienie kolebkowe; na filarach wciąż wypatrzysz kamienne nasady pod te nigdy niewzniesione łuki. Gdy Henryk Drugi objął tron w 1547 roku, zrezygnował ze sklepienia, sprowadził w 1548 roku Philiberta Delorme’a do oszklenia wysokich arkad, a w 1550 roku powierzył Francescowi Scibecowi da Carpi przekrycie całej sali płaskim złoconym stropem z zagłębionych ośmioboków wzorowanych na Bazylice Konstantyna w Rzymie.

Odchyl głowę ku tym ośmiobokom, a potem spójrz na monumentalny kominek na wschodnim krańcu. Obok ukoronowanej litery H Henryka Drugiego oraz podwójnego C jego królowej Katarzyny Medycejskiej nad twoją głową powtarzają się trzy splecione srebrne półksiężyce i monogram ze splecionych liter H oraz D. Półksiężyce należą do bogini łowów Diany i na dworze nikt nie miał wątpliwości, o kogo chodzi: wieloletnią faworytą króla, starszą od niego o dwadzieścia lat, była Diana de Poitiers.

Od 1552 roku Primaticcio przekazywał swoje rysunki na ściany i głębokie wnęki okienne Niccolò dell’Abate z Modeny, który pokrył je przeszło pięćdziesięcioma freskami ucztujących bogów: Apollinem z Muzami na Parnasie, tańczącymi Trzema Gracjami, Wulkanem w kuźni i Bachusem unoszącym puchar. Jedna ze scen obok kominka porzuca Olimp na rzecz dworskiej kroniki, ukazując odźwiernego króla Sébastiena de Rabutina przebijającego włócznią dziką bestię w lesie pod Orleanem w 1548 roku. Stojąc przed tymi ścianami w 1837 roku, malarz Ingres nazwał Fontainebleau francuskim Watykanem.

Podczas uczt Walezjuszy służba rozkładała królewski stół na kozłach przy kominku, a potem wynosiła go, aby zamaskowani tancerze przejęli podłogę przy akompaniamencie muzyków grających wysoko na zachodniej emporze; jedna z kronik dworskich odnotowuje nawet, że Franciszek Pierwszy pojawił się na balu w Fontainebleau przebrany za centaura. Późniejsi królowie zdegradowali salę do roli wartowni Gwardii Szwajcarskiej, a w 1642 roku urzędnicy musieli prosić Nicolasa Poussina o radę, jak uratować łuszczące się freski. Zwróć uwagę na dwa brązowe satyry podtrzymujące kominek: rewolucjoniści przetopili oryginały z 1556 roku, Napoleon wstawił gipsowe kolumny, a w 1966 roku Rzym dostarczył nowe odlewy z brązu. Zanim wyjdziesz, opuść wzrok ze stropu na własne buty: stolarze Ludwika Filipa ułożyli parkiet w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku po 1830 roku jako lustrzane odbicie szesnastowiecznych ośmioboków nad głową.

Przystanek 4 z 5 · Pierwsze piętro, w Apartamencie Króla między Salonem Ludwika XIII a Salą Rady, od północy od strony Ogrodu Diany

Sala Tronowa Napoleona I

Tron i wyposażenie w stylu empire: François-Honoré-Georges Jacob-Desmalter (1770–1841) według projektów Charles’a Perciera (1764–1838) i Pierre’a-François-Léonarda Fontaine’a (1762–1853); boazeria i strop od Ludwika XIII do Ludwika XV pod kierunkiem Ange-Jacques’a Gabriela (1698–1782) · Siedemnastowieczna sypialnia królewska powiększona w latach 1752–1754; przekształcona w Cesarską Salę Tronową w 1808 roku · Rzeźbiona biało-złota boazeria, złocony drewniany tron, sztandary z orłami oraz karmazynowo-błękitny aksamitny baldachim haftowany w 350 złotych pszczół; dywan z manufaktury Savonnerie w dawnej Sypialni Króla na pierwszym piętrze (część pałacu liczącego 1536 komnat)

Na co zwrócić uwagę

  • Zaokrąglony złocony fotel tronowy Jacoba-Desmaltera na stopniowanym czerwonym podium pod karmazynowo-błękitnym baldachimem z 350 złotymi pszczołami i rzymskimi orłami.
  • Siedemnastowieczny biało-złoty strop Ludwika XIII z herbami Francji i Nawarry pozostawiony bez zmian nad cesarską alkową Napoleona.
  • Okryty czerwonym suknem stół przysięgi z 1813 roku po prawej stronie podium oraz rzędy złoconych składanych taboretów w kształcie litery X wykonanych pierwotnie dla Marii Antoniny w Compiègne.
  • Portret Ludwika XIII nad marmurowym kominkiem, zawieszony za Ludwika Filipa w latach trzydziestych XIX wieku tam, gdzie Napoleon umieścił wcześniej własny wizerunek.
Transkrypcja (2:29)

Spójrz przez dywan prosto w karmazynowo-błękitną aksamitną alkowę. Każda inna królewska lub cesarska sala tronowa we Francji straciła swoje meble w wyniku rewolucji albo dziewiętnastowiecznych pożarów — pałac Tuileries spłonął w 1871 roku, Saint-Cloud w 1870 roku — co czyni to wnętrze jedyną historyczną salą tronową w kraju zachowaną wraz z oryginalnym wyposażeniem.

A przecież przez dwieście lat przed przybyciem Napoleona żaden król nie zasiadał tu na tronie. Od Henryka Trzeciego i Henryka Czwartego aż po Ludwika Szesnastego w tej właśnie alkowie stało paradne łoże królów Francji. W etykiecie Burbonów samo łoże uosabiało władzę królewską: dworzanie wchodzili tu co rano i co wieczór, by patrzeć, jak król się ubiera i rozbiera, a każdy przechodzący przez pusty pokój skłaniał się przed materacem, jak gdyby spoczywał na nim monarcha. Napoleon nie miał najmniejszej ochoty sypiać w sali pokazowej — w 1804 roku urządził sobie tuż obok przytulniejszy apartament — ale znakomicie rozumiał potęgę symboli. W 1808 roku ustawił swój cesarski tron dokładnie na śladzie królewskiego łoża.

Unieś wzrok ku biało-złotej snycerce, a zobaczysz dwie dynastie dzielące jedną oprawę. W górze rzeźbiony strop wciąż nosi siedemnastowieczne herby Francji i Nawarry z sypialni Ludwika Trzynastego, a płyciny ścienne zachowują maczugę Herkulesa i łacińską dewizę ostrzegającą, że nawet potwory poznają jej siłę, rozbudowane w latach 1752–1754 o zamaszystą rokokową stolarkę dla Ludwika Piętnastego. Bezpośrednio pod nimi stoi zaokrąglony złocony fotel wyrzeźbiony w 1804 roku przez François-Honoré-Georges’a Jacoba-Desmaltera według rysunków Perciera i Fontaine’a, pod koroną ze strusimi piórami i baldachimem wyhaftowanym w 1808 roku w trzysta pięćdziesiąt złotych pszczół. Napoleon wybrał pszczoły zamiast lilii Burbonów, aby przeskoczyć ponad królami kapetyńskimi aż do starożytności Merowingów.

Omiń teraz wzrokiem podłogę przed podium: po prawej stoi przykryty czerwienią stół z 1813 roku, przy którym dygnitarze składali cesarzowi osobistą przysięgę wierności, w otoczeniu złoconych składanych taboretów na skrzyżowanych nogach wykonanych po 1780 roku dla Marii Antoniny w Compiègne. Na koniec spójrz nad kominek. Rewolucjoniści spalili w 1793 roku oryginalny portret Ludwika Trzynastego pędzla Philippe’a de Champaigne; Napoleon powiesił tam swój wizerunek; a po 1830 roku Ludwik Filip zdjął Bonapartego i przywrócił Ludwikowi Trzynastemu pieczę nad jego dawną sypialnią.

Przystanek 5 z 5 · Na zewnątrz, przy południowej balustradzie Cour de la Fontaine oraz wzdłuż grobli Allée de Maintenon, z widokiem przez Staw Karpi na pawilon na wyspie

Staw Karpi i pawilon Le Vau

Pawilon zbudowany przez Louisa Le Vau (1613–1670) dla Ludwika XIV w 1662 roku na starszym schronieniu wyspowym Henryka IV, odnowiony za Napoleona I w 1807 roku · Staw zarybiony karpiami za Henryka IV (panował 1589–1610); ośmioboczny pawilon wzniesiony w 1662, odnowiony w 1807 · Ośmioboczny pawilon z kamienia i łupku z siedmioma arkadowymi oknami na 6-hektarowym stawie (od 4 do 6 ha w źródłach) na południe od Cour de la Fontaine

Na co zwrócić uwagę

  • Ośmioboczny kamienny pawilon Louisa Le Vau z 1662 roku pośrodku stawu, przepruty wysokimi łukowymi oknami z siedmiu spośród ośmiu stron.
  • Karpie pływające tuż pod kamienną balustradą w królewskim stawie zapoczątkowanym darem sześćdziesięciu karpi od księcia Lotaryngii dla Henryka IV.
  • Za tobą wokół Cour de la Fontaine: Gros Pavillon Gabriela z 1750 roku od zachodu, skrzydło Franciszka I na wprost oraz dwubiegowe skrzydło Belle-Cheminée Primaticcia z lat 1565–1570 od wschodu.
  • Na wschód za groblą Allée de Maintenon 14-hektarowy Grand Parterre Le Nôtre’a i Le Vau biegnący ku liczącemu 1200 metrów Wielkiemu Kanałowi Henryka IV.
Transkrypcja (2:30)

Wyjdź do kamiennej balustrady na południowym skraju Dziedzińca Fontanny i spójrz przez otwartą taflę wody. Mnisi i średniowieczni murarze wykopali niegdyś ten zbiornik, by osuszyć podmokły grunt obok zamku, spiętrzając wodę po twojej lewej stronie ziemną groblą zwaną dziś Allée de Maintenon; domena pałacowa określa powierzchnię lustra wody na sześć hektarów, Wikipedia na cztery. Za królów z dynastii Walezjuszy na wodzie urządzano udawane bitwy morskie i widowiska dworskie. Potem Karol Trzeci, książę Lotaryngii, przysłał Henrykowi Czwartemu w darze około sześćdziesięciu karpi i już w siedemnastym wieku podróżnicy pisali w listach o łakomych szarych rybach pod tym tarasem, którym przypisywano sto lat.

Pośrodku stawu unosi się niewielki ośmioboczny kamienny domek pod niskim dachem, oszklony z siedmiu stron, z przystanią dla łodzi zwróconą na północ w twoją stronę. Louis Le Vau wzniósł ten ośmioboczny pawilon dla Ludwika Czternastego w 1662 roku na miejscu wcześniejszej altany Henryka Czwartego; Napoleon odnowił go w 1807 roku i opatrzył własnym inicjałem; a po 1860 roku Napoleon Trzeci i cesarzowa Eugenia przewozili tam gości łodziami na letnie podwieczorki. Stań w punkcie, gdzie grobla łączy się z dziedzińcem, a zrozumiesz, dlaczego Le Vau wybrał dokładnie to miejsce: pawilon ustawia się ku wschodowi w jednej osi z czternastohektarowym Grand Parterre zaprojektowanym w latach 1660–1664 przez André Le Nôtre’a i Le Vau — największym regularnym parterem ogrodowym w Europie — a dalej z liczącym tysiąc dwieście metrów Wielkim Kanałem Henryka Czwartego, wykopanym między 1606 a 1609 rokiem, sześćdziesiąt lat zanim swój kanał otrzymał Wersal.

Odwróć się teraz na chwilę plecami do wody. Wokół tego jednego dziedzińca stoją na wprost skrzydło Franciszka Pierwszego, po prawej fasada Belle-Cheminée z dwoma rozbieżnymi biegami schodów projektu Primaticcia z lat około 1565–1570, a po lewej klasycystyczny Gros Pavillon Ange-Jacques’a Gabriela z 1750 roku — mozaika epok, przez którą dawny angielski podróżnik nazwał Fontainebleau spotkaniem wielu pałaców i która przyniosła mu w 1981 roku wpis na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Na prawo, za rustykowaną grotą sosnową z lat czterdziestych szesnastego wieku po 1540 roku i jej kamiennymi gigantami, wije się Ogród Angielski założony w latach 1810–1812 przez Maximiliena Josepha Hurtaulta, skrywający czyste źródło Fontaine Belle-Eau — odnalezione według legendy przez psa myśliwskiego imieniem Bléau — od którego wziął nazwę cały pałac.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na dowolny detal w Zamku w Fontainebleau.

Te pięć przystanków ledwie zarysowuje pałac liczący 1536 komnat i ponad 40 000 obiektów — od 128 talerzy z porcelany z Sèvres wprawionych w boazerię Galerii Talerzy po posrebrzany buduar Marii Antoniny i stolik, przy którym Bonaparte zrzekł się korony. Skieruj aparat telefonu na łacińską sentencję nad drzwiami, stiukowego satyra lub herb na tapiserii, a Chiaro od razu wyjaśni, kto go zamówił, jaki znak niesie i co rozegrało się pod nim.

Co oznacza salamandra w Galerii Franciszka I?Skąd półksiężyce na stropie Sali Balowej?Gdzie Napoleon podpisał abdykację?

Przed wizytą

01

Dojazd

Place Charles de Gaulle, 77300 Fontainebleau. Na dziedziniec Cour d’Honneur wejdziesz bezpłatnie zachodnią bramą główną (Grille d’Honneur); kasy na miejscu oraz wejście do wnętrz znajdują się po południowej stronie dziedzińca w skrzydle Ludwika XV, natomiast osoby z biletem kupionym online idą prosto do wejścia zamkowego.

Pociągi SNCF Transilien z dworca Paris Gare de Lyon (w kierunku Montargis, Montereau lub Laroche-Migennes) do stacji Fontainebleau-Avon, a stamtąd autobus linii 3401 w kierunku Les Lilas do przystanku „Château”. Samochodem z Paryża autostradą A6 przez Porte d’Orléans lub Porte d’Italie do zjazdu Fontainebleau.

02

Bilety i wstęp

  • Bilet normalny obejmuje zarówno Grands Appartements, jak i Muzeum Napoleona I — czyli każdy przystanek we wnętrzach na tej stronie — w cenie 17 euro bilet normalny, 15 euro ulgowy lub 13 euro w ryczałtowej stawce na ostatnią godzinę przed zamknięciem; zakup z wyprzedzeniem na chateaudefontainebleau.tickeasy.com pozwala ominąć kasę w skrzydle Ludwika XV. Wstęp jest bezpłatny w pierwszą niedzielę każdego miesiąca poza lipcem i sierpniem oraz przez cały rok za okazaniem dokumentu dla osób poniżej 18 lat, mieszkańców UE w wieku od 18 do 26 lat oraz osób z niepełnosprawnością wraz z jednym opiekunem.
  • Wnętrza zamku są otwarte codziennie oprócz wtorków oraz Nowego Roku (1 stycznia), Święta Pracy (1 maja) i Bożego Narodzenia (25 grudnia): od kwietnia do września w godzinach 9:30–18:00 (ostatnie wejście 17:15), a od października do marca w godzinach 9:30–17:00 (ostatnie wejście 16:15). Dziedzińce i ogrody pozostają bezpłatne i otwarte codziennie — od listopada do lutego 9:00–17:00, w marcu, kwietniu i październiku 9:00–18:00, od maja do września 9:00–19:00, przy czym Ogród Diany zamyka się 30 minut wcześniej, a Ogród Angielski godzinę wcześniej — natomiast zewnętrzny park jest dostępny przez 24 godziny na dobę.
  • Teatr Cesarski, Petits Appartements, Apartamenty Madame de Maintenon oraz Buduar Turecki można zwiedzać wyłącznie podczas oprowadzań z przewodnikiem za 7 euro, poza zwykłą trasą indywidualną; żaden z naszych pięciu przystanków ich nie wymaga.
  • Winda obsługuje Grands Appartements na życzenie osób o ograniczonej mobilności (dwa miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnością dostępne przez Cour des Mathurins od Rue Denecourt). Bezpłatne szafki przyjmują duże torby, parasole i wózki dziecięce, z którymi nie wolno wchodzić na piętro — na miejscu wypożyczane są nosidełka i składane spacerówki; zdjęcia z ręki bez lampy błyskowej są dozwolone, natomiast statywy, kijki do selfie i wprowadzanie psów na dziedzińce lub do ogrodów (poza psami asystującymi) są zabronione.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

W holu wejściowym pałac wypożycza tablety z wideoprzewodnikiem za 4 euro ponad cenę biletu wstępu (w miarę dostępności urządzeń) w 12 językach wraz z pięciojęzyczną ścieżką dla dzieci w wieku od 7 do 12 lat. Drukowane karty zwiedzania w jedenastu językach oraz aplikacja orientacji i dostępności AudioSpot na smartfony są bezpłatne, a oprowadzania z przewodnikiem kosztują 7 euro dopłaty (po francusku przez cały rok, a po angielsku latem do 31 sierpnia). Nasz niezależny przewodnik w przeglądarce z pięcioma przystankami jest darmowy i prowadzi od bruku dziedzińca aż nad Staw Karpi z pełnym tekstem pod każdym odtwarzaczem.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy istnieje darmowy audioprzewodnik po Zamku w Fontainebleau?

Tak — wszystkie pięć nagrań na tej stronie odtworzysz prosto z przeglądarki w telefonie bez opłat, rejestracji i pobierania, od Schodów w Podkowę aż po Staw Karpi, z pełnym tekstem pod każdą ścieżką. Na miejscu bezpłatnymi pomocami pałacu są drukowane ulotki w jedenastu językach i aplikacja dostępności AudioSpot, natomiast multimedialny wideoprzewodnik na tablecie kosztuje 4 euro wypożyczenia. Jeśli chcesz posłuchać opowieści o kolejnych komnatach na trasie, aplikacja Chiaro opowie o nich na podstawie szybkiego zdjęcia.

Czy mogę posłuchać audioprzewodnika po Zamku w Fontainebleau bez biletu?

Przystanki pierwszy i piąty znajdują się na zewnątrz na dziedzińcu Cour d’Honneur oraz nad Stawem Karpi, a dziedzińce i ogrody są bezpłatne przez cały tydzień — również we wtorki, gdy wnętrza pałacu są zamknięte. Przystanki drugi, trzeci i czwarty (Galeria Franciszka I, Sala Balowa i Sala Tronowa Napoleona) leżą na piętrze na trasie Grands Appartements objętej biletem za 17 euro (15 euro ulgowy, 13 euro w ostatniej godzinie).

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik w Zamku w Fontainebleau?

Pałac wypożycza w holu wejściowym tablet z wideoprzewodnikiem za 4 euro ponad cenę biletu wstępu (zależnie od dostępności) w 12 językach, w tym po angielsku, wraz z wersją dziecięcą dla wieku 7–12 lat. Oprowadzania z przewodnikiem otwierające zamknięte na co dzień apartamenty, takie jak Teatr Cesarski czy Petits Appartements, kosztują 7 euro dopłaty, a tury po angielsku odbywają się latem do 31 sierpnia.

Kiedy Zamek w Fontainebleau jest zamknięty?

Wnętrza pałacu są nieczynne w każdy wtorek oraz w trzy święta w roku: 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. W pozostałe dni drzwi otwierają się o 9:30 — od kwietnia do września do 18:00 (ostatnie wejście 17:15), a od października do marca do 17:00 (ostatnie wejście 16:15) — podczas gdy bezpłatne dziedzińce, ogrody i całodobowy park otwarty przez 24 godziny działają także we wtorki.

Jak dojechać pociągiem z Paryża do Zamku w Fontainebleau?

Wsiądź na dworcu Paris Gare de Lyon do pociągu SNCF Transilien w kierunku Montargis, Montereau lub Laroche-Migennes i wysiądź na stacji Fontainebleau-Avon. Przed dworcem autobus linii 3401 w kierunku Les Lilas dowozi pod sam przystanek „Château” naprzeciwko głównej bramy dziedzińca.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Zamku w Fontainebleau.