Paleis van Versailles · Versailles · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Paleis van Versailles,
vijf stops, gratis.
Alle vijf spelen af in dit tabblad, zonder app en zonder rij bij de balie van de audiogids. Richt Chiaro op iets anders in het paleis en je hoort het verhaal daarvan, uit collecties met meer dan 60.000 werken.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Paleis van Versailles.
De Koninklijke Kapel
Paleis van Versailles
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Paleis van Versailles.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Deze audiogids voor het Paleis van Versailles houdt zich aan één route door het paleis zelf: vijf stops, en één ticket dekt ze allemaal. Je ziet de Koninklijke Kapel vanaf de koninklijke tribune boven, waar de koning de mis hoorde en neerkeek op zijn eigen hof; je loopt de Herculessalon binnen, aan het begin van de staatsievertrekken van de koning; je steekt de Spiegelzaal over; je komt aan het andere eind uit in de slaapkamer van de koningin; en je eindigt voor tien meter Napoleon in de Kroningszaal. Zo’n elf minuten luisteren. Het paleis rekent voor dit deel van het bezoek op anderhalf uur, en op een drukke middag wordt dat meer.
De openingstijden, prijzen, ingangen en zaalnamen op deze pagina komen van chateauversailles.fr en uit de eigen collectiedatabase van het paleis. Zalen in Versailles gaan soms van de ene dag op de andere dicht voor restauratie, en twee aan de kant van de koning zijn sinds 18 augustus gesloten. Staat er op een bordje bij een deur iets anders dan hier, geloof dan het bordje en laat het ons weten, dan werken we de pagina bij.
Stop 1 van 5 · Middenvleugel, noordkant; gezien vanaf de koninklijke tribune op de eerste verdieping, aan het begin van de route door de staatsievertrekken
De Koninklijke Kapel
Jules Hardouin-Mansart en Robert de Cotte, met plafondschilderingen van Antoine Coypel, Charles de La Fosse en Jean Jouvenet · 1699–1710 · Steen, marmer en beschilderd gewelf, op twee niveaus; de vijfde en laatste kapel die in Versailles werd gebouwd
Om op te letten
- Het gewelf, dat Hardouin-Mansart zonder één enkele gordelboog ontwierp, zodat het leest als één ononderbroken vlak. In het midden God de Vader in zijn glorie van Coypel, in de apsis de Verrijzenis van La Fosse, en de Nederdaling van de Heilige Geest van Jouvenet recht boven de koninklijke tribune.
- Het orgel boven het altaar, gebouwd door Clicquot, met koning David in reliëf op de kast. François Couperin speelde erop.
- De zuilenrij op de bovenverdieping. De buitenkant van dit gebouw leent van de gotiek, steunberen en al; de binnenkant is onmiskenbaar klassiek.
Transcriptie (2:05)
Je staat op het niveau waar de koning stond. De vloer van de kapel ligt een verdieping onder je: deze galerij is de koninklijke tribune, heel gewoon voor een paleiskapel en heel vreemd voor een kerk. Elke ochtend, meestal om tien uur, kwam het hele hof hier naar de mis. Lodewijk de Veertiende zat hierboven met zijn familie. De hofdames namen de zijtribunes. De officieren en het publiek stonden beneden in het schip, en dat betekent dat het grootste deel van de kerk de hele dienst lang omhoogkeek naar de koning in plaats van naar het altaar.
Naar beneden kwam hij bijna nooit. De koning ging alleen het schip in als hij op de hoge kerkelijke feestdagen te communie ging, voor de plechtigheden van de Orde van de Heilige Geest, en voor de dopen en huwelijken van de prinsen en prinsessen van het koninklijk huis, die van 1710 tot 1789 in deze kapel werden gevierd. Een van die huwelijken was op 16 mei 1770, toen de dauphin Louis Auguste trouwde met een Oostenrijkse aartshertogin die Marie-Antoinette heette.
Dit is de vijfde kapel die Versailles heeft gehad sinds de regering van Lodewijk de Dertiende, en de laatste. Jules Hardouin-Mansart legde het ontwerp in 1699 aan de koning voor en stierf in 1708, twee jaar voordat het werk klaar was; zijn zwager Robert de Cotte voltooide het in 1710. Het was het laatste gebouw dat Lodewijk de Veertiende hier liet optrekken, en het werd gewijd aan Lodewijk de Heilige, die zowel de beschermheilige van de koning was als zijn voorvader. De verwijzingen naar de Sainte-Chapelle in Parijs, die Lodewijk de Heilige had gesticht, zijn met opzet gemaakt.
Kijk nu omhoog. Hardouin-Mansart ontwierp het gewelf zonder één enkele gordelboog, zodat het één ononderbroken vlak vormt, en drie schilders verdeelden het onder elkaar. In het midden God de Vader in zijn glorie, van Antoine Coypel. In de apsis de Verrijzenis, van Charles de La Fosse. En recht boven je, boven deze tribune, de Nederdaling van de Heilige Geest van Jean Jouvenet: het schilderij dat de koning elke ochtend boven zijn hoofd had.
Zoek dan het orgel boven het altaar. Clicquot heeft het gebouwd, en op de kast staat koning David in reliëf. François Couperin speelde erop. De muziek in deze kapel was in heel Europa beroemd: motetten die de hele dienst door werden gezongen. Ze kwam van boven het altaar, van rond dat instrument, op het hof af, terwijl iedereen de verkeerde kant op zat te kijken, naar de koning die bad.
Stop 2 van 5 · Eerste verdieping, staatsievertrekken van de koning, de eerste zaal op de route door de staatsievertrekken
De Herculessalon
Plafond door François Lemoyne; de zaal voltooid onder Lodewijk XV · Voltooid in 1736 · Marmeren lambrisering en verguld brons, onder een plafond dat op doek is geschilderd en op het gewelf geplakt
Om op te letten
- Het doek van Veronese aan de wand, De maaltijd in het huis van Simon. De Republiek Venetië schonk het in 1664 aan Lodewijk XIV; het lag opgeslagen bij de Gobelins tot Lodewijk XV het in 1730 hierheen liet brengen.
- Het plafond telt honderdtweeënveertig figuren, en het is geen fresco. Lemoyne schilderde het op doek en liet het op het gewelf plakken.
- De verhoudingen. Deze zaal is zo hoog omdat hier tot 1710 de paleiskapel stond, die door twee verdiepingen heen reikte.
Transcriptie (1:48)
Leg eerst je hoofd in je nek. Boven je zweven honderdtweeënveertig figuren, en niet één ervan is op pleisterwerk geschilderd. François Lemoyne schilderde het hele plafond op doek, in zijn atelier, en liet het daarna op het gewelf plakken, een techniek die marouflage heet. Het onderwerp is de apotheose van Hercules, en hij deed er vier jaar over.
Toen het klaar was, in 1736, benoemde Lodewijk de Vijftiende hem tot Eerste Schilder van de Koning. Een jaar later, in 1737, maakte Lemoyne een eind aan zijn leven, uitgeput door het werk waar je nu naar kijkt.
De zaal zelf is een restant. Vanaf 1682 stond in deze ruimte de paleiskapel, die door twee verdiepingen heen reikte en dienstdeed tot 1710, toen de Koninklijke Kapel waar je net vandaan komt haar verving. Daarmee bleef er midden in de staatsievertrekken een hoge, lege doos over. Er werd een vloer doorheen gelegd, en wat daarna kwam zie je hier: de Herculessalon is de laatste zaal die Lodewijk de Veertiende in Versailles bouwde, en de eerste die je binnenloopt in de staatsievertrekken van de koning. Een aardige tegenstrijdigheid om mee te nemen naar de rest van je bezoek.
Dan de wand. Dat enorme doek is De maaltijd in het huis van Simon van Veronese, en het heeft er lang over gedaan om hier te komen. De Republiek Venetië schonk het in 1664 aan Lodewijk de Veertiende. Daarna lag het opgeslagen bij de Gobelins in Parijs, tot Lodewijk de Vijftiende het in 1730 liet ophalen en in deze zaal liet ophangen, waarna de decoratie eromheen werd afgemaakt.
Deze zeven zalen waren het pronkappartement, waar de koning de officiële handelingen van zijn dag verrichtte. Overdag stonden ze open voor iedereen die de koning en de koninklijke familie wilde zien langskomen op weg naar de kapel, en dat is precies de wandeling die jij net in omgekeerde richting hebt gemaakt. Ze heten ook het Appartement van de Planeten, omdat elke zaal een van de zeven planeten kreeg die in de zeventiende eeuw bekend waren, met de bijbehorende god op het plafond. Twee van die zalen, die van Jupiter en Saturnus, bestaan niet meer. Hercules kreeg wat er van de kapel over was.
Stop 3 van 5 · Eerste verdieping, middenvleugel, tussen de Oorlogssalon en de Vredessalon
De Spiegelzaal
Jules Hardouin-Mansart, met het beschilderde gewelf van Charles Le Brun · 1678–1684 · Marmer, verguld brons en beschilderd gewelf, 73 meter lang, met 357 spiegels in 17 bogen
Om op te letten
- Zeventien ramen aan de tuinkant en daartegenover zeventien spiegelbogen, samen goed voor 357 spiegels.
- De kapitelen op de rode marmeren pilasters: een Franse lelie onder een koninklijke zon, met aan weerszijden een Gallische haan. Le Brun ontwierp deze nieuwe zuilenorde voor Colbert, en men noemde haar de Franse stijl.
- Vanuit het midden van de galerij het uitzicht recht over de Grande Perspective, die André Le Nôtre op de oost-westas aanlegde.
- Het licht. Sinds de zomer van 2025 wordt een deel van de kroonluchters die in 1980 werden opgehangen weer weggehaald, en daardoor is het plafond van Le Brun beter verlicht dan in veertig jaar.
Transcriptie (2:57)
Zeventien ramen aan de ene kant, zeventien spiegelbogen aan de andere, en drieënzeventig meter vloer tussen de Oorlogssalon achter je en de Vredessalon aan het eind. Blijf even staan en volg het licht. Het komt door het glas binnen, steekt de zaal over en kaatst naar je terug van driehonderdzevenenvijftig spiegels. Om dat getal draait alles. Venetië had het monopolie op spiegels, en een spiegel hoorde bij de duurste dingen die je kon bezitten. Er driehonderdzevenenvijftig aan één wand hangen was geen versiering. Het was een economische boodschap: Frankrijk kan ze nu zelf maken, en ook nog zo groot.
Niets hiervan had hier moeten zijn. Louis Le Vau had op deze plek een breed open terras gebouwd, aan de tuinkant, tussen de vertrekken van de koning in het noorden en die van de koningin in het zuiden. Het was onhandig, het stond open voor weer en wind, en het heeft het niet lang volgehouden. De opvolger van Le Vau, Jules Hardouin-Mansart, bouwde het dicht tot een galerij. Het werk begon in 1678 en was in 1684 klaar. Aan dat verdwenen terras dank je dit uitzicht: loop naar het midden van de zaal, kijk naar buiten, en je kijkt recht over de Grande Perspective die André Le Nôtre langs de oost-westas aanlegde.
Kijk nu omhoog. Charles Le Brun bedekte het gewelf met dertig geschilderde composities, en dat is geen mythologie om de mythologie. Het zijn de eerste achttien jaar van het persoonlijke bewind van Lodewijk de Veertiende, van 1661 tot de vredesverdragen van Nijmegen, verteld in allegorieën die aan de oudheid zijn ontleend. Overwinningen, hervormingen, de reorganisatie van het koninkrijk, alles verkleed als oude geschiedenis.
Kijk dan naar de bovenkant van de rode marmeren pilasters. Le Brun ontwierp die kapitelen zelf, op verzoek van Colbert, als een nieuwe zuilenorde die men de Franse stijl noemde. In elk ervan zit een Franse lelie onder een koninklijke zon, met aan weerszijden een Gallische haan. Het Latijnse woord voor haan was gallus, en dat is de grap, in verguld brons herhaald over de hele lengte van de zaal.
Meestal was dit gewoon een doorloopruimte. Hovelingen en bezoekers liepen er dagelijks doorheen en stonden er te wachten. Een toneel werd het maar af en toe: dan werd de troon binnengedragen en op een podium aan de kant van de Vredessalon gezet, en moest een buitenlands gezantschap de volle drieënzeventig meter afleggen, terwijl het hof aan weerszijden op tribunes zat toe te kijken. De doge van Genua liep die route in 1685. De gezanten van Siam in 1686, van Perzië in 1715, van het Ottomaanse Rijk in 1742.
En op 28 juni 1919 werd in deze zaal het verdrag getekend dat de Eerste Wereldoorlog beëindigde. Daarom betekent het woord Versailles voor een historicus van de zeventiende eeuw iets heel anders dan voor ieder ander. Presidenten van de Republiek ontvangen hier nog altijd officiële gasten.
Nog één ding, en dat is recent. De kroonluchters horen niet bij de oorspronkelijke inrichting. Het zijn accessoires, en de set die de meeste bezoekers van foto’s kennen, werd in 1980 opgehangen om de sfeer op te roepen van de zeldzame grote bals die hier werden gegeven. Volgens het paleis ging die verlichting in tegen wat Lodewijk de Veertiende werkelijk had gebouwd. Sinds de zomer van 2025 wordt een deel van de kroonluchters weggehaald ten gunste van de vierentwintig hoge kandelaarstandaards met hun girandoles, en de zaal is er stiller door: schaduw en weerspiegeling in plaats van een zee van licht. Het plafond wint. De dertig schilderingen van Le Brun zijn in veertig jaar niet zo goed verlicht geweest.
Stop 4 van 5 · Eerste verdieping, vertrekken van de koningin, de eerste kamer op de route erdoorheen
De slaapkamer van de koningin
Plafondindeling voor Maria Theresia; lambrisering en grisaille van François Boucher voor Maria Leszczyńska; meubels en schouw voor Marie-Antoinette · In koninklijk gebruik 1682–1789 · Vergulde lambrisering, beschilderd plafond en opnieuw geweven zijde uit Lyon
Om op te letten
- Het juwelenkabinet in de alkoof links van het bed. Marie-Antoinette bestelde het bij Schwerdfeger, en het staat nog op zijn oorspronkelijke plek.
- De zijde aan de wanden en op het bed, in Lyon opnieuw geweven naar de oorspronkelijke patronen, gelijk aan de zomerbespanning die er op 6 oktober 1789 hing.
- Het plafond is ouder dan alles eronder. De indeling werd gemaakt voor Maria Theresia, de vrouw van Lodewijk XIV; de lambrisering en de grisaille van Boucher kwamen er pas onder Lodewijk XV bij, voor Maria Leszczyńska.
- De deuren die aan weerszijden van het bed in de wandbespanning verborgen zitten. Ze geven toegang tot de privévertrekken van de koningin en haar gangen door het paleis.
Transcriptie (2:14)
Het bed is een reconstructie en de kamer een wederopstanding, en het vreemde aan allebei is hoe weinig van wat hier gebeurde privé was. Dit was de belangrijkste kamer van de vertrekken van de koningin, en de kamer waar ze de meeste tijd doorbracht. Ze sliep hier, vaak samen met de koning, en daarom is haar bed breder dan het zijne. En ze begon de dag in het openbaar: tijdens en na haar toilet ontving ze bezoek, een gebeurtenis die de etiquette net zo strak regelde als de ochtendceremonie waarmee de koning opstond.
Ook de bevallingen waren openbaar. Tussen 1682 en 1786 werden in deze kamer negentien prinsen en prinsessen van Frankrijk geboren. Het publiek was kleiner dan het woord doet denken: artsen, hofdames, de gouvernante, de prinsessen van de koninklijke familie, een paar geestelijken. Maar elke deur van het appartement stond symbolisch open, en de rest van het hof wachtte in de kamers erachter. De koningin werd op een kraambed gelegd dat daarvoor werd binnengebracht, afgeschermd door een tent van doek, en daarna teruggelegd in haar eigen bed, terwijl het hele hof langs defileerde om zijn gelukwensen over te brengen. Er stierven hier ook twee koninginnen: Maria Theresia in 1683 en Maria Leszczyńska in 1768.
De inrichting is van drie vrouwen, in lagen op elkaar gestapeld. De indeling van het plafond werd ontworpen voor Maria Theresia, de vrouw van Lodewijk de Veertiende. De lambrisering en het grijze schilderwerk van Boucher werden pas onder Lodewijk de Vijftiende gemaakt, voor Maria Leszczyńska. Marie-Antoinette liet dat allemaal zitten, verving de meubels en de schouw, en hing portretten van haar moeder, keizerin Maria Theresia, en van haar broer, keizer Jozef de Tweede, op een plek waar ze ze kon zien.
Zoek het juwelenkabinet in de alkoof links van het bed. Marie-Antoinette bestelde het bij Schwerdfeger, en het staat precies waar het oorspronkelijk stond. Kijk dan naar de zijde. De Revolutie haalde deze kamer helemaal leeg, meubels en wandbespanning allebei. Wat je ziet is in Lyon opnieuw geweven naar de oorspronkelijke patronen, gelijk aan de zomerbespanning die op 6 oktober 1789 aan deze wanden hing.
Die datum staat hier niet voor de sier. Bij het ochtendgloren drong die dag een woedende menigte door tot de wachtzaal aan het andere eind van dit appartement en probeerde zich een weg naar binnen te banen. Een van de lijfwachten van de koningin waarschuwde een hofdame. Die schoof de grendel op de deur van de voorkamer en bracht Marie-Antoinette via de kleine privévertrekken achter het bed naar de vertrekken van de koning. Kijk aan weerszijden van het hoofdeinde. Daar zitten de deuren, verborgen in de bespanning, en door een ervan is ze ontkomen.
Stop 5 van 5 · Middenvleugel, staatsievertrekken, Kroningszaal (salle du Sacre)
De kroning van Napoleon
Jacques-Louis David en Georges Rouget · 1808–1822 · Olieverf op doek, 610 × 971 cm
Om op te letten
- De inscriptie linksonder: begonnen in Parijs in 1808, voltooid in Brussel in 1822 in ballingschap, gesigneerd L. David.
- Madame Mère, de moeder van Napoleon, midden op de tribune, waar ze de eer waarneemt bij een plechtigheid die ze niet heeft bijgewoond.
- Op het niveau boven haar schilderde David zichzelf, tekenend, met zijn familie om zich heen, zijn leerling Georges Rouget naast zich en zijn eigen oude leermeester Vien.
- De kroon. Napoleon houdt haar boven de geknielde Joséphine, en paus Pius VII, die hem had gezalfd, zit achter hem.
Transcriptie (2:15)
Bijna tien meter doek, en de man in het midden zet de kroon zelf. Napoleon staat met een kroon in beide handen geheven boven Joséphine, die voor hem knielt. Achter hem zit paus Pius de Zevende, die uit Rome was gekomen om de zalving te verrichten en daarna moest toekijken hoe de keizer hem het kronen uit handen nam. Dat was vooraf met de paus afgesproken, en op de een of andere manier maakt dat het alleen maar erger.
De plechtigheid vond plaats op 2 december 1804 in de Notre-Dame. Reims kon niet, te nauw verbonden met de oude Capetingische koningen. De Invalides werd overwogen en weer geschrapt. De kathedraal won.
Nu het deel dat niemand vertelt. De beroemde versie van dit schilderij hangt in het Louvre, en dit is geen kopie van een ander. Dit is de eigen tweede versie van David. Hij mocht er twee maken: één voor de Gobelins, die er een wandtapijt van zouden weven, en één die een groep Amerikaanse zakenlieden in 1808 lijkt te hebben besteld, in de hoop het doek langs Amerikaanse steden te laten reizen, zoals men toen met diorama’s rondtrok. David begon eraan in Parijs, maakte het niet af en nam het doek mee toen hij in ballingschap naar Brussel ging. De stad gaf hem een grote zaal in het stadhuis, hij werkte er tien maanden aan, en in 1822 was het klaar. Dat heeft hij er zelf bij gezet. Kijk linksonder: begonnen in Parijs in 1808, voltooid in Brussel in 1822, in mijn ballingschap.
En het ging op tournee. Londen in de winter van 1822, daarna New York, Philadelphia, Boston, en tegen eind 1827 weer New York. Toen kwam het terug naar Frankrijk, en niemand wilde het kopen, vanwege het formaat. In 1898 werd het voor tweeëndertigduizend frank verkocht aan Paris Singer, die het in Engeland ophing, in Oldway Mansion. Frankrijk kocht het van zijn erfgenamen terug voor zestigduizend dollar. Het kwam op 13 mei 1947 in Versailles aan en werd in juni 1948 in deze zaal onthuld. Het nam de plaats in van het origineel, dat in 1889 naar het Louvre was gegaan en nooit meer is teruggekomen.
Omdat deze versie pas in 1822 af was, is ze niet identiek. Sommige gezichten zijn ouder gemaakt. Kostuums en kapsels zijn bijgewerkt naar de nieuwe mode. Een paar figuren zijn door andere vervangen. De schilderwijze is droger, en het meeste schilderwerk zelf is gedaan door Georges Rouget, de leerling van David, onder het toeziend oog van zijn meester.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in het Paleis van Versailles tegenkomt.
Vijf stops, en de route is nog niet voorbij: de Galerij van de Grote Veldslagen ligt nog voor je, en na de uitgang wachten de tuinen en, een halfuur lopen door het park, het hele domein van Trianon. Richt je camera op een plafond, een fontein of een buste in een gang met een bordje van twee woorden, en Chiaro zegt wat het is, wie het daar wilde hebben, en blijft je vragen beantwoorden zolang je blijft staan.
Voor je gaat
Zo kom je er
Place d’Armes, 78000 Versailles. De hoofdingang van het paleis ligt aan de Cour d’Honneur; individuele bezoekers met een ticket gaan naar ingang A, groepen gaan naar binnen via ingang B in het Pavillon Gabriel. De kassa is links op het voorplein, in de zuidelijke Ministersvleugel.
RER-lijn C rijdt naar Versailles Château – Rive Gauche, tien minuten lopen van het paleis. Vanaf Gare Montparnasse brengen de SNCF-lijnen N en U je naar Versailles Chantiers, achttien minuten lopen; vanaf Gare Saint-Lazare rijdt lijn P naar Versailles Rive Droite, zeventien minuten lopen. RATP-bus 171 vertrekt bij Pont de Sèvres, het eindpunt van metrolijn 9, en doet er zonder verkeer ongeveer dertig minuten over.
Tickets
- Toegang tot het paleis gaat per tijdslot, en een tijdslot boeken is verplicht. Dat je binnen een halfuur na je tijdslot naar binnen kunt, is alleen gegarandeerd voor tickets die online zijn gekocht.
- Het paleis is gesloten op maandag, en op 25 december, 1 januari en 1 mei.
- Eén ticket dekt niet alles. Het Passport, van 1 april tot 31 oktober € 35 voor het volle tarief en € 32 met korting, geldt voor het paleis, het domein van Trianon en de tuinen; met het ticket voor het domein van Trianon van € 15 kom je het paleis helemaal niet in. Jongeren onder de 18 en inwoners van de Europese Unie onder de 26 gaan gratis naar binnen, maar moeten wel een tijdslot boeken.
- De slaapkamer van de koning en de antichambre van het Œil-de-Bœuf zijn sinds 18 augustus gesloten, en de eigen pagina van het paleis noemt geen datum voor de heropening. Daarom loopt deze wandeling eromheen.
- Het eigen plan van het paleis voor een drukke dag: het paleis zodra het om 9 uur opengaat, de tuinen en het park van 10 tot 12 uur, en daarna, vanaf 12 uur, Trianon en het domein van Marie-Antoinette.
De officiële audiogids
De eigen audiogids van het paleis zit niet bij je ticket inbegrepen, en daar kijken veel mensen van op. Hij kost vijf euro voor het volle tarief en vier euro met korting, bij te boeken op een Paleis- of Passport-ticket, is er in twaalf talen, en je haalt hem op bij de balie in de vestibule van het Pavillon Gabriel, die elke dag open is behalve op maandag. Dezelfde rondleidingen zijn gratis in de eigen app van het paleis, als je zelf een koptelefoon meeneemt. Deze pagina is een aparte mogelijkheid naast die twee: vijf stops zonder reservering en zonder balie om voor in de rij te staan, en de volledige tekst onder elke speler voor zalen waar het te druk is om iets te verstaan.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Paleis van Versailles?
Ja, en dit is er een. De vijf stops hierboven openen in elke browser op je telefoon, met elk woord uitgeschreven onder de speler, en er valt niets te installeren of op te halen. Het paleis geeft zijn eigen audiotours ook gratis weg in zijn app. Voor de honderden zalen en werken waar geen van beide aan toekomt, maak je een foto in de Chiaro-app en hoor je het verhaal van precies wat je in beeld had.
Hoeveel kost de officiële audiogids van het Paleis van Versailles?
Vijf euro voor het volle tarief en vier euro met korting, bovenop een Paleis- of Passport-ticket. Hij is er in twaalf talen en je haalt hem op bij de balie in de vestibule van het Pavillon Gabriel, die elke dag open is behalve op maandag. Precies dezelfde rondleidingen zijn gratis in de eigen app van het paleis, als je een koptelefoon meeneemt.
Waar is de Spiegelzaal in het Paleis van Versailles?
Op de eerste verdieping van de middenvleugel, tussen de Oorlogssalon en de Vredessalon. De route door de staatsievertrekken loopt maar één kant op en brengt je er vanzelf: de Oorlogssalon, op de hoek van het paleis, komt uit op de galerij, en de Vredessalon sluit haar aan het andere eind af, aan de kant van de vertrekken van de koningin.
Welk ticket voor Versailles heb ik nodig?
Het Passport is het ticket voor het hele domein: het paleis met een tijdslot, vanaf 12 uur het domein van Trianon met het Grand Trianon, het Petit Trianon en het Hameau de la Reine, het dorpje van de koningin, plus de tijdelijke tentoonstellingen en de tuinen. Volgens het tarief van 1 april tot 31 oktober kost het € 35 voor het volle tarief en € 32 met korting. Het ticket voor het domein van Trianon, volgens hetzelfde tarief € 15 en met korting € 12, geldt alleen voor Trianon en brengt je niet in het paleis. Wat je ook koopt: boek een tijdslot voor het paleis.
Zijn de tuinen van Versailles gratis?
Meestal wel. De tuinen en het park zijn elke dag open en de toegang tot de tuinen is gratis, behalve op de dagen van de Grandes Eaux Musicales en de Jardins Musicaux, wanneer je voor de tuinen een ticket nodig hebt. Met een Passport kun je dan ook naar binnen. Het domein van Trianon is een ander verhaal en gaat pas om 12 uur open.
Is het Paleis van Versailles op maandag gesloten?
Ja. Het paleis en het domein van Trianon zijn gesloten op maandag en op 25 december, 1 januari en 1 mei. De tuinen en het park blijven elke dag open. Van 1 april tot 31 oktober is het paleis open van 9.00 tot 18.30 uur, laatste toegang om 17.45 uur; van 1 november tot 31 maart van 9.00 tot 17.30 uur, laatste toegang om 16.45 uur.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Paleis van Versailles.