Art Institute of Chicago · Chicago · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Art Institute of Chicago,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć obrazów na jednym piętrze, do odsłuchania od razu tutaj, bez aplikacji. O reszcie kolekcji liczącej prawie 300 000 dzieł opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia zrobionego w sali.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Art Institute of Chicago.
Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte — 1884
Art Institute of Chicago
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Art Institute of Chicago.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Wszystkie pięć przystanków jest na poziomie 2, a trasa prowadzi ze wschodu na zachód. Zaczyna się w sali 240 od Niedzielnego popołudnia na wyspie Grande Jatte Seurata, przechodzi obok, do sali 241, do Sypialni w Arles Van Gogha, a potem do sali 242, do obrazu W Moulin Rouge Toulouse-Lautreca. Następnie wraca około sześćdziesięciu metrów na zachód, do sali 222 i Pieśni skowronka (Le Chant de l’alouette) Jules’a Bretona, a kończy się mniej więcej czterdzieści metrów na południe od niej, w sali 201, przy Ulicy paryskiej w deszczowy dzień Caillebotte’a. W sumie około trzynastu minut słuchania i dużo mniej niż godzina chodzenia, jeśli tłum przed Seuratem pozwoli ci przejść.
Każdy numer sali, każda data i każdy wymiar na tej stronie pochodzi z kart dzieł na stronie samego muzeum i z jego publicznego API kolekcji i zgadza się z drugim źródłem. Sale bywają przearanżowywane, a obrazy wyjeżdżają na wystawy. Jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego niż my, rację ma tabliczka, a my chętnie się o tym dowiemy.
Przystanek 1 z 5 · Sala 240, poziom 2
Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte — 1884
Georges Seurat · 1884–86, bordiura dodana w latach 1888–89 · Olej na płótnie, 207,5 × 308,1 cm
Na co zwrócić uwagę
- Pas namalowanych kropek wzdłuż wszystkich czterech krawędzi, wewnątrz białej ramy. Seurat dodał go w 1889 roku, żeby oko miało gdzie się zatrzymać między obrazem a ścianą.
- Małpkę na smyczy obok kobiety z turniurą po prawej. To jedna z postaci, które Seurat dodał dwa lata po rozpoczęciu pracy.
- Trawę w nasłonecznionym środku obrazu, bardziej brązową niż trawa przy brzegach. Żółcień cynkowa, której tam użył, zaczęła ciemnieć jeszcze za jego życia.
- Dziewczynkę w bieli pośrodku: jedyną postać w pełnym słońcu i jedyną, która patrzy prosto na ciebie.
Transkrypcja (3:24)
Najpierw cofnij się o kilka kroków. Płótno ma ponad dwa metry wysokości i ponad trzy metry szerokości, a składa się w całość dopiero z daleka. Potem podejdź blisko, a cały park rozpadnie się na osobne kropki i kreski koloru, które nigdy się ze sobą nie mieszają. Oba spojrzenia są prawdziwe. I właśnie tego Seurat chciał dowieść.
Georges Seurat pracował nad obrazem od maja 1884 do marca 1885 roku, odłożył go, a potem wrócił do niego od października 1885 do maja 1886 roku. Miał wtedy dwadzieścia kilka lat. W maju 1886 roku obraz zawisł na ósmej i ostatniej wystawie impresjonistów, a w sierpniu tego samego roku jeszcze raz, na salonie Towarzystwa Artystów Niezależnych, grupy, którą Seurat dwa lata wcześniej pomógł założyć.
Wygląda to na leniwe popołudnie nad rzeką. Seurat widział to inaczej. Krytyk Gustave Kahn usłyszał od niego, że jego wzorem była procesja panatenajska z fryzu Partenonu i że chciał, by ludzie jego czasów przesuwali się przed widzem jak w pochodzie, sprowadzeni do swojej istoty. Dlatego prawie nikt tu się nie rusza.
Znajdź kobietę z turniurą przy prawej krawędzi i przesuń wzrok w dół wzdłuż jej ręki. Jest tam małpka na smyczy. Seurat dodał ją dwa lata po rozpoczęciu pracy, razem z kilkoma innymi postaciami. Wśród nich jest mężczyzna ze zwiniętą gazetą, stojący tak daleko między drzewami, że większość zwiedzających nigdy go nie znajduje.
Teraz porównaj nasłonecznioną trawę pośrodku z trawą przy brzegach. Środek jest bardziej brązowy. Seurat użył tam nowego pigmentu, żółcieni cynkowej, która zaczęła ciemnieć jeszcze za jego życia i ciemnieje do dziś. Słońce w sercu tego obrazu gaśnie w zwolnionym tempie.
Spójrz też na brzeg płótna. Ten pas kropek wokół wszystkich czterech boków jest namalowany. W 1889 roku Seurat zdjął płótno z blejtramu, rozprostował zawinięte na boki marginesy, zagruntował je i namalował na nich bordiurę, żeby oko miało przejście między obrazem a ścianą. Białą ramę dookoła wykonała muzealna pracownia ram i założyła ją w 2022 roku, po roku badań nad płaskimi białymi listwami, które Seurat lubił najbardziej. Zrobiono ją niemal w całości ręcznie, bo płótno nie jest idealnie prostokątne. Jest odrobinę trapezowe, a rama dokładnie podąża za malowaną krawędzią.
To, że obraz wisi właśnie tutaj, zawdzięczamy dwojgu mieszkańcom Chicago. Frederic Clay Bartlett i jego żona Helen Birch Bartlett kupili go w 1924 roku, już z myślą o tym muzeum, trzy lata przed tym, jak państwo francuskie nabyło swój pierwszy obraz Seurata. Helen zmarła na raka w październiku 1925 roku, a w maju następnego roku jej mąż przekazał ich kolekcję muzeum, w jej imieniu. Trzy z pięciu obrazów na tej trasie wciąż mają jej nazwisko na tabliczce.
Obraz opuścił ten budynek tylko raz. W 1958 roku pojechał do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku, a piętnastego kwietnia wybuchł tam pożar, w którym zginęła jedna osoba. To płótno wisiało na piętrze ponad płomieniami i wyniesiono je do sąsiedniego Muzeum Whitneya.
Stephen Sondheim i James Lapine spędzili z tym obrazem kilka dni, zanim napisali musical Niedziela w parku z Georgem, który w 1984 roku miał premierę na Broadwayu, a rok później zdobył Nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu. Sondheim zobaczył wtedy obraz na żywo po raz pierwszy. A kiedy Cameron Frye w filmie Wolny dzień pana Ferrisa Buellera, nakręconym tutaj i wydanym w 1986 roku, patrzy na obraz tak długo, aż ten się rozpływa, to patrzy właśnie na ten.
Przystanek 2 z 5 · Sala 241, poziom 2
Sypialnia w Arles
Vincent van Gogh · 1889 · Olej na płótnie, 73,6 × 92,3 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwa małe obrazki u góry prawej ściany. W tej wersji jeden to autoportret, a drugi kobieta, której nikt nie zidentyfikował; w pierwszej wersji były to portrety dwóch przyjaciół.
- Ściany, które wydają się niebieskie. W liście, w którym Van Gogh wyliczył kolory tej kompozycji, nazwał je bladofioletowymi.
- Narożniki. Nic nie jest pod kątem prostym, i to nie jest zła perspektywa: prawdziwy pokój był trapezem, z kątem rozwartym w lewym narożniku przedniej ściany i ostrym w prawym.
- Brak cieni. Usunął je celowo i kładł kolor płaskimi plamami, na wzór japońskich drzeworytów.
Transkrypcja (2:13)
To już drugi raz, kiedy Van Gogh namalował ten pokój. Pierwsza wersja ucierpiała w powodzi.
Pokój istniał naprawdę. Place Lamartine numer 2 w Arles, dom, który nazywał Żółtym Domem. Drzwi po prawej prowadziły na podest i schody. Drzwi po lewej prowadziły do pokoju gościnnego, który szykował dla Gauguina. Pierwszą wersję namalował w połowie października 1888 roku, mniej więcej tydzień przed przyjazdem Gauguina, i napisał do brata Thea, że obraz wziął się z choroby, która na całe dni przykuła go do łóżka, a malowanie go było jego zemstą za przymusowy odpoczynek.
Rodan wylał, kiedy Van Gogh był zamknięty w starym szpitalu w Arles, i pierwsze płótno zostało uszkodzone. Napisał o tym Theowi w kwietniu 1889 roku. Theo zaproponował, żeby obraz zdublować, czyli podkleić nowym płótnem, i odesłać, aby Vincent mógł go skopiować. To jest właśnie ta kopia, namalowana w pełnym rozmiarze we wrześniu 1889 roku w Saint-Rémy-de-Provence. W tym samym czasie zrobił trzecią, mniejszą wersję, w prezencie dla matki i siostry Wil. Pierwsza wersja jest w Amsterdamie, trzecia w Paryżu, a w 2016 roku wszystkie trzy spotkały się w tym budynku na wystawie Sypialnie Van Gogha.
Teraz kolory, bo je zapisał. W liście o pierwszej wersji wyliczył cały pokój, rzecz po rzeczy: ściany bladofioletowe, podłoga z czerwonych płytek, łóżko i krzesła w kolorze świeżego masła, poduszki jaskrawo cytrynowozielone, koc szkarłatny, okno zielone, miednica niebieska, drzwi liliowe. Stań teraz przed obrazem: ściany nie są fioletowe. Wyglądają na niebieskie.
Spójrz, gdzie ściany stykają się z podłogą. Nic nie schodzi się pod kątem prostym. Pokój naprawdę był trapezem, z kątem rozwartym w lewym narożniku przedniej ściany i ostrym w prawym, a on namalował to, co tam było. Potem poszukaj na obrazie jakiegokolwiek cienia. Nie ma ani jednego. Celowo usunął cienie i kładł kolor płaskimi, gładkimi plamami, na wzór japońskich drzeworytów, bo chciał, żeby obraz dawał umysłowi odpocząć.
Jeszcze jedno, na ścianie nad łóżkiem. Dwa małe obrazki u góry to najszybszy sposób, żeby odróżnić od siebie trzy wersje. W pierwszej są to portrety dwóch przyjaciół: malarz Eugène Boch i żołnierz Paul-Eugène Milliet. Tutaj jeden z nich to autoportret. Drugi przedstawia kobietę, której nikt nigdy nie zidentyfikował.
Przystanek 3 z 5 · Sala 242, poziom 2
W Moulin Rouge
Henri de Toulouse-Lautrec · 1892–95 · Olej na płótnie, 123 × 141 cm
Na co zwrócić uwagę
- Zieloną twarz przy prawej krawędzi, uciętą przez ramę. To piosenkarka May Milton w świetle elektrycznych lamp lokalu.
- Niskiego mężczyznę w ciemnym kapeluszu w środku, w głębi, idącego obok bardzo wysokiego mężczyzny w cylindrze. To Toulouse-Lautrec ze swoim kuzynem, lekarzem Gabrielem Tapié de Céleyranem.
- Płomiennie rudopomarańczowe włosy przy stoliku, odwrócone od ciebie. Należą do tancerki Jane Avril.
- Drewnianą balustradę, która biegnie ukośnie przez lewy dolny róg i trzyma cię poza towarzystwem, a nie przy stoliku.
Transkrypcja (2:05)
Zacznij od lewego dolnego rogu, od drewnianej balustrady, która przecina narożnik. Toulouse-Lautrec umieścił ją tam, żeby cię nie wpuścić. Nie siedzisz przy stoliku. Stoisz za nim, a wieczór zaczął się bez ciebie.
Moulin Rouge otwarto w 1889 roku i stał się najsłynniejszym paryskim kafeszantanem, czyli lokalem, do którego chodziło się wypić i obejrzeć występ. Toulouse-Lautrec bywał tam bez przerwy. Miał na stałe zarezerwowany stolik. Właściciel lokalu kupił jeden z jego obrazów, Woltyżerkę, żeby powiesić go w foyer, i to płótno też jest w tym muzeum.
Nikt na tym obrazie nie jest zmyślony. Przy stoliku siedzą tancerka La Macarona, fotograf Paul Sescau, pisarz Édouard Dujardin, handlarz winem Maurice Guibert i, odwrócona do ciebie plecami, z płomiennie rudopomarańczowymi włosami, tancerka Jane Avril. Za nimi stoi tancerka La Goulue i poprawia włosy.
Teraz znajdź artystę. W środku, w głębi, niski mężczyzna w ciemnym kapeluszu idzie obok bardzo wysokiego mężczyzny w cylindrze. Niski to Toulouse-Lautrec. Wysoki to jego kuzyn, lekarz Gabriel Tapié de Céleyran. Namalował siebie na własnej zabawie, w swoim prawdziwym wzroście, obok krewnego, który górował nad nim wzrostem.
Potem spójrz w prawo, na sam brzeg płótna. Z ciemności wyłania się twarz, ucięta krawędzią obrazu, oświetlona od dołu, namalowana kwaśną zielenią, jakiej nie miała nigdy żadna skóra. To piosenkarka May Milton. Moulin Rouge zaprojektowano z myślą o świetle elektrycznym, które było nowe i ostre, niepodobne do niczego, w czym wcześniej oglądano ludzkie twarze, a Toulouse-Lautrec uchwycił, co to światło z nimi robiło. Ta zieleń to nie symbolika. To lampa.
Po jego śmierci obraz trafił do Maurice’a Joyanta, wykonawcy jego testamentu i współdyrektora paryskiej Galerie Manzi-Joyant, potem przeszedł przez ręce Paula Rosenberga i londyńskich marszandów z firmy Reid and Lefevre, aż kupił go Frederic Clay Bartlett i w 1928 roku podarował muzeum. Po raz pierwszy zawisł tu na ścianie dwudziestego trzeciego grudnia 1930 roku i od tamtej pory May Milton patrzy na salę z prawego brzegu płótna.
Przystanek 4 z 5 · Sala 222, poziom 2
Pieśń skowronka
Jules Breton · 1884 · Olej na płótnie, 110,6 × 85,8 cm
Na co zwrócić uwagę
- Jej stopy. Stoi boso na zaoranym polu, z sierpem w ręce.
- Słońce, płaską czerwoną tarczę leżącą dokładnie na horyzoncie za nią, na wysokości dachów wsi.
- Lewy dolny róg, gdzie Breton podpisał płótno, a pod spodem napisał nazwę swojej rodzinnej wsi, Courrières, i datę.
- Skowronka, którego nie ma na obrazie. Jej twarz i przerwany krok to jedyny dowód, że tam jest.
Transkrypcja (2:16)
Dziewczyna zatrzymała się o świcie na środku pola, bo coś usłyszała. To całe wydarzenie. Ptaka nie ma na obrazie. Jedynym dowodem na to, że tam jest, są jej twarz i to, że już nie idzie.
Jules Breton dorastał w Courrières, rolniczej wsi na północy Francji, i przez całe życie malował tamtejszych ludzi. Podziwiał ich zaradność i bliskość z ziemią i malował ich w idealizującym stylu, który przyniósł mu ogromną popularność. Spójrz na jej stopy. Stoi boso na zaoranym polu, z sierpem w ręce, a zarazem jest oświetlona jak święta.
Teraz spójrz ponad jej ramieniem na horyzont. Słońce to płaska czerwona tarcza, która leży dokładnie na linii ziemi, na wysokości dachów wsi. To jest ta godzina: wschód słońca, praca zaraz się zacznie, jedna chwila przerwy.
Potem spójrz w lewy dolny róg, nisko, w ziemię. Tam Breton się podpisał, a pod nazwiskiem napisał Courrières i datę, 1884. Umieścił swoją wieś na obrazie.
Obraz pokazano na paryskim Salonie w 1885 roku. W tym samym roku George A. Lucas kupił go od Bretona w Paryżu w imieniu Samuela P. Avery’ego, a potem obraz trafił do kupca z Chicago, Henry’ego Fielda. Field zmarł w 1890 roku. W październiku 1894 roku wdowa po nim, Florence, wypożyczyła muzeum jego kolekcję liczącą 44 obrazy olejne, a w maju 1916 roku podarowała je na stałe.
A teraz najdziwniejsza część. Na Stuleciu Postępu, wystawie światowej w Chicago w 1934 roku, ten obraz wygrał konkurs dziennika Chicago Daily News na najbardziej ukochane dzieło sztuki w Ameryce. Eleanor Roosevelt odsłoniła go jako zwycięzcę i dodała, że to także jej ulubiony obraz. Willa Cather już w 1915 roku pożyczyła jego tytuł dla swojej powieści i dała obraz na okładkę. W powieści Thomasa Wolfe’a Spójrz ku domowi, aniele z 1929 roku chłopiec dostaje nagrodę za wypracowanie o nim. A w 2014 roku Bill Murray opowiedział na konferencji prasowej, że po swoim pierwszym występie scenicznym w Chicago, który jego zdaniem poszedł fatalnie, wszedł do tego muzeum, stanął przed tym obrazem, a obraz dał mu poczucie, że on też jest człowiekiem i że każdego dnia, kiedy wschodzi słońce, dostaje kolejną szansę.
Przystanek 5 z 5 · Sala 201, poziom 2
Ulica paryska w deszczowy dzień
Gustave Caillebotte · 1877 · Olej na płótnie, 212,2 × 276,2 cm
Na co zwrócić uwagę
- Brak kropli deszczu. Pogodę niosą wyłącznie parasole i połysk na bruku, i właśnie na to narzekali krytycy w 1877 roku.
- Zieloną latarnię, która dzieli płótno na pół i wyznacza głębię ulicy za nią.
- Parę na pierwszym planie, która idzie prosto na ciebie i patrzy na coś poza kadrem, czego nigdy nie zobaczysz.
- Sygnaturę szarobrązową farbą w lewym dolnym rogu: G. Caillebotte, 1877.
Transkrypcja (2:37)
Dwa metry wysokości, prawie trzy metry szerokości, a pierwsza niespodzianka jest taka, że nie ma w nim deszczu. Przeszukaj płótno w poszukiwaniu kropli, a żadnej nie znajdziesz. Pogodę niosą wyłącznie parasole i połysk na bruku, i na to właśnie narzekali w 1877 roku niektórzy krytycy.
Miejsce jest prawdziwe i wciąż istnieje. To skrzyżowanie rue de Turin, rue de Moscou, rue Clapeyron i rue de Saint-Pétersbourg, w miejscu, które dziś nazywa się place de Dublin, w ósmej dzielnicy, kilka minut piechotą od domu Gustave’a Caillebotte’a. Jego obrazy Paryża prawie nigdy nie wychodzą poza ulice, którymi chodził na co dzień.
To Paryż Haussmanna, jeszcze nowy. Napoleon Trzeci w dekadzie po 1850 roku oddał przebudowę Paryża w ręce Georges’a-Eugène’a Haussmanna. Projekt trwał dziesięciolecia, wyciął w starym mieście jakieś 137 kilometrów bulwarów i wypchnął tysiące mieszkańców, w większości robotników, na obrzeża. Caillebotte maluje efekt: czysty kamień, szerokie chodniki i 24 osoby, które na siebie nie patrzą. Większości dobrze się powodzi. Za nimi idą pokojówka, dwóch dorożkarzy i malarz pokojowy z drabiną.
Spójrz na zieloną latarnię. Dzieli płótno na pół i wyznacza głębię wszystkiego, co jest za nią. Potem spójrz na parę z przodu. Idą prosto na ciebie i patrzą na coś poza kadrem, czego nigdy nie zobaczysz. Kadrowanie jest fotograficzne, a Caillebotte pracował w latach, kiedy fotografia stawała się czymś zwyczajnym. Większość badaczy uważa, że odrysowywał szkice przygotowawcze ze zdjęć; badanie techniczne przeprowadzone przez to muzeum w 2015 roku dowodzi jednak, że używał camery lucidy. Zachowały się 23 studia i w większości z nich szuka, gdzie postawić ludzi.
Pokazał obraz w kwietniu 1877 roku na trzeciej wystawie impresjonistów, którą pomógł sfinansować i zorganizować z odziedziczonego majątku. Recenzje były podzielone: jedni chwalili precyzję, inni narzekali, że deszczu nie widać i że parasole, latarnia i bruk są zbyt dokładne. Potem obraz zniknął. Publicznie pokazano go ponownie dopiero na wystawie wspomnieniowej w czerwcu 1894 roku, po śmierci malarza, a potem przez kolejne sześćdziesiąt lat wisiał w jednym z domów rodziny Caillebotte, praktycznie nieznany. W 1954 roku kupił go Walter Chrysler junior. To muzeum kupiło go w 1964 roku od marszanda Wildensteina, kiedy Caillebotte’a pamiętano głównie jako bogatego przyjaciela, który kolekcjonował impresjonistów i ich finansował. Ten zakup to główny powód, dla którego dziś zalicza się go do ich grona. Muzeum ustaliło ostateczny tytuł dopiero w 1991 roku.
Zanim odejdziesz, spójrz jeszcze w lewy dolny róg, na szarobrązową farbę: G. Caillebotte, 1877.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Każda inna sala w tym budynku, opowiedziana na miejscu.
Pięć przystanków mieści się na stronie internetowej, a muzeum z prawie 300 000 dzieł już nie. W aplikacji fotografujesz to, przed czym stoisz, na dowolnym piętrze, a Chiaro mówi ci, co to jest, kto to zrobił i jak trafiło do Chicago, a potem dalej odpowiada na pytania, kiedy patrzysz.
Przed wizytą
Dojazd
111 South Michigan Avenue, Chicago, Illinois 60603: wejście do pierwotnego gmachu z 1893 roku. Wejście do Modern Wing jest za rogiem, pod adresem 159 East Monroe Street; wskazówki dojazdu na stronie samego muzeum prowadzą wszystkie do drzwi od Michigan Avenue.
Brązowa, zielona, pomarańczowa, różowa i fioletowa linia kolejki „L” zatrzymują się nad ziemią na stacji Adams/Wabash, jedną przecznicę na zachód od muzeum. Czerwona i niebieska linia zatrzymują się pod ziemią na stacji Monroe, kilka przecznic dalej. Pociągi Metra dojeżdżają do stacji Van Buren i Millennium, jedną lub dwie przecznice na południe i na północ wzdłuż Michigan Avenue.
Bilety
- Zamknięte we wtorki. W czwartki muzeum jest otwarte dłużej, do 20:00; w pozostałe dni otwarcia od 11:00 do 17:00, a pierwsza godzina, od 10:00 do 11:00, jest zarezerwowana dla członków.
- Bilet dla dorosłych kosztuje 32 dolary; niższe ceny obowiązują seniorów, studentów i nastolatków, a także mieszkańców Chicago i stanu Illinois, którzy udokumentują adres.
- Dzieci poniżej 14 lat wchodzą bezpłatnie codziennie, podobnie jak nastolatki z Chicago poniżej 18 lat, posiadacze kart Link i WIC oraz nauczyciele z Illinois; mieszkańcy Illinois wchodzą bezpłatnie w wybrane dni w roku.
- Obraz Seurata należy do najpopularniejszych dzieł w muzeum. Idź do sali 240 o 11:00, kiedy drzwi otwierają się dla publiczności, albo w ostatniej godzinie.
Oficjalny audioprzewodnik
Art Institute umieszcza wszystkie swoje audiotrasy we własnej bezpłatnej aplikacji na iPhone’a i Androida, która wie, w której sali jesteś; muzeum zaznacza wprost, że nie wypożycza urządzeń, więc weź słuchawki. Jego trasa Essentials Tour obejmuje między innymi obraz Seurata, po angielsku, hiszpańsku, chińsku i koreańsku. Ta strona też jest bezpłatna, niczego nie trzeba instalować, a o pięciu dziełach opowiada szczegółowo.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Art Institute of Chicago?
Ta strona nim jest. Pięć dzieł, każde z nagraniem odtwarzanym w przeglądarce i pełnym tekstem pod spodem, z numerem sali przy każdym przystanku i bez instalowania czegokolwiek. Poza tymi pięcioma aplikacja Chiaro zrobi to samo z każdym innym dziełem, na które skierujesz tu aparat.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Art Institute of Chicago?
Nic nie kosztuje. Muzeum udostępnia wszystkie swoje audiotrasy we własnej bezpłatnej aplikacji na iPhone’a i Androida i informuje, że nie wypożycza urządzeń, więc korzystasz z własnego telefonu i własnych słuchawek. W aplikacji jest The Essentials Tour i kilka innych tras.
Gdzie w Art Institute of Chicago wisi Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte?
W sali 240, na poziomie 2. Sypialnia w Arles Van Gogha wisi obok, w sali 241, a W Moulin Rouge Toulouse-Lautreca w sali 242, więc te trzy obrazy tworzą krótki ciąg sal.
Czy Art Institute of Chicago jest zamknięty we wtorki?
Tak, w każdy wtorek. W pozostałe dni otwiera się dla publiczności o 11:00 i zamyka o 17:00, z wyjątkiem czwartku, kiedy jest otwarty do 20:00. Członkowie wchodzą godzinę wcześniej, o 10:00, w każdy dzień otwarcia.
Ile kosztuje wstęp do Art Institute of Chicago?
Bilet normalny kosztuje 32 dolary dla dorosłych i 26 dolarów dla seniorów powyżej 65 lat, studentów i nastolatków w wieku od 14 do 17 lat. Mieszkańcy Chicago i Illinois płacą mniej po udokumentowaniu adresu, a dzieci poniżej 14 lat wchodzą bezpłatnie, podobnie jak nastolatki z Chicago poniżej 18 lat, posiadacze kart Link i WIC oraz nauczyciele z Illinois. Ceny się zmieniają, więc przed rezerwacją sprawdź artic.edu.
Czy mogę tego słuchać, chodząc po muzeum?
Tak. Nagrania odtwarzają się na danych komórkowych, a te strony są lekkie, więc Wi-Fi nie jest potrzebne. Weź słuchawki, przycisz dźwięk ze względu na innych w sali i licz na około trzynaście minut słuchania dla wszystkich pięciu.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Art Institute of Chicago.